ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องราวความรักของมาร์คจินนะคะ :)

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 9

ชื่อตอน : Sideline ความรักของเด็กขายตัว 9

คำค้น : มาร์คจิน / ความรักของเด็กขายตัว / sideline / กระดุ๊กกระดิ๊ก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.5k

ความคิดเห็น : 66

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2558 17:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sideline ความรักของเด็กขายตัว 9
แบบอักษร

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 9

 

 

By: กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

 

 

 

มหาวิทยาลัย a

 

“เอาแหละน้องๆ วันนี้พี่ให้น้องมารวมตัวกันเพื่อทำความรู้จักกัน  รวมถึงทำความรู้จักกับพวกพี่ด้วย”  พี่ประธานเฮดพูดออกมาเสียงดัง  ทำให้นักศึกษาปี1นั่งกลัวกันไปหมด 

 

 

“ให้น้องลุกขึ้นแนะนำตัวเองทีละคนนะครับ”   ประธานเฮดพูดอีกครั้ง   นักศึกษาปี1ลุกขึ้นยืนพูดทีละคนๆ  บ้างก็โดนดุบ้าง  เพราะมัวแต่เก้ๆกังๆ

 

“เอ่อ  สวัสดีฮะ ...”  ถึงตาที่จินต้องพูดบ้าง  ร่างบางรีบลุกขึ้นพูดอย่างรวดเร็ว

 

“ดังๆ!!!”  ประธานเฮดพูดขึ้นเสียงดัง

 

“สวัสดีฮะ! ผมชื่อ!นายจีรวัฒน์! ชื่อเล่นว่าจินฮะ!” จินตะโกนเสียงดัง เพราะกลัวว่ารุ่นพี่จะดุตนเอง

 

“ไม่ได้ยิน  ดังๆ อีกรอบ!!”  ประธานเฮดตะโกนบอกมห้จินพูดอีกนอบ  จินเริ่มมีอาการสั่นๆกับทุกสายตาที่จับจ้องมาที่ตนเอง

 

 

“สวัสดีฮะ!! ผมชื่อนาจีรวัฒน์!! ชื่อเล่นว่าจินฮะ!!”  จินตะโกนเสียงดังอีกรอบ

 

“มีเสียงแค่นี้รึไง พูดมะ ...”

 

 

“พอเหอะว่ะไอ้เจ  กูว่าน้องตะโกนเสียงดังแล้ว”  ทาม  รุ่นพี่ปี3 พูดขึ้น

 

“ว่าไงก็ว่ากัน  นั่งลง!!!  น้องคนถัดไปลุกขึ้นนะนำตัวเอง ลุก!!!!”  เจพูดให้จินนั่ลง ก่อนที่จะเรียกนักศึกษาปีอีกคนพูดแนะนำตนเองต่อ

 

“(ขอบคุณครับ)”  จินพูดไม่ออกเสียงบอกรุ่นพี่ที่ชื่อทาม  ตอบแทนที่ทามได้ช่วยตนไว้   ทามพยักหน้ารับและหันหน้าหนี แต่สายตาทามกลับจับจ้องคนที่นั่งข้างจินแทน  ซึ่งจินเองก็เพิ่งรู้จักเมื่อเช้า ถือว่าเป็นเพื่อนคนแรกในมหาวิทยาลัยก็วาได้  ชื่อว่า ใบไม้   เป็นคนตัวเล็ก  หน้าค่อนข้างหวาน  เป็นคนไม่ค่อยกล้าแสดงออก  ถ้าเทียบกับจินแล้ว  จินยังกล้าพูดกล้าแสดงออกมากกว่าด้วยซ้ำ

 

จินเองหน้าเสียเล็กน้อย   เพราะคงคิดว่าทามไม่ชอบตนเอง   แต่ก็ยังคงนั่งทำกิจกรรมต่อไปเรื่อยๆ

 

“เอาล่ะ  เดี๋ยวจะปล่อยให้น้องๆไปทานข้าวกันนะคะ  พวกพี่ๆรออยู่แล้วที่สวัสดิการนะ ลุกทีละแถวนะครับ  เชิญครับ” ทามเป็นคนพูด  นักศึกษาปี ก็ค่อยๆทยอยลุกขึ้นทีละแถวตามที่ทามบอก

 

 

....

 

 

 

สวัสดิการ

 

จินนั่งลงที่โต๊ะทานข้าวเหมือนคนอื่นๆอาหารถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว  เป็นข้าวกล่อง  วางไว้บนโต๊ะตามจำนวน  เมื่อเปิดออกมาก็เป็น ข้าวหมูทอดกระเทียม  จินเองก็ยิ้มเพราะตนนั้นทานได้ทุกอย่าง  แล้วข้าวกล่องก็ดูหน้าทานไม่น้อย

 

 

“ไม่กินหรอใบไม้”  จินถามเพื่อนที่นั่งข้างๆตนเอง  เอาแต่นั่งมอง  แต่ไม่ลงมือทานสักที

 

“คือ ...  เราแพ้กระเทียม”  ใบไม้ไม่กล้าพูดเสียงดังมากนัก  เพราะกลัวว่ารุ่นพี่จะดุอีก

 

“บอกพี่เขาไหม  เผื่อพี่เขาจะได้เอาอย่างอื่นมาให้” จินพูด  เพราะห่วงว่าเพื่อนกลัวว่าใบไม้จะไม่มีแรงทำกิจกรรมในช่วงบ่าย

“เราไม่กล้าอะ  เรากลัวพี่เขาด่าเรา”   ใบไม้พูดออกมาอีก 

 

 

“งั้นเดี๋ยวเราไปบอกให้”  จินลุกพร้อมกับหยิบกล่องข้าวของใบไม้ไปด้วย  และเดินทางรุ่นพี่ที่นั่งทานข้าวอยู่เหมือนกัน

 

“ขอโทษนะฮะ  คือเพื่อนผมแพ้กระเทียม เลยทานข้าวกล่องนี้ไม่ได้”  จินพูดกับรุ่นพี่ที่นั่งทานข้าวกันอยู่บนโต๊ะ

 

“ใคร ...”  เจถามเสียงเรียบ

 

“เอ่อ  เพื่อนผม ใบไม้นะฮะ”  สายตาเจมองอย่างคาดคั้น  จินเลยตอบออกไป  แต่ก็ตอบไม่เต็มเสียงเพราะกลัวว่าเพื่อนของตนจะโดนดุ

 

“แล้วทำไมเพื่อนน้องไม่มาบอกเอง”  เจถามเสียงเรียบอีกครั้ง

 

“ไม่ต้องไอ้เจ  น้องเอาข้าวกล่องนี้ไปให้เพื่อนน้องนะ  แล้วเอาอันนั้นมาให้พี่” ทามยืนกล้องข้าวของตนเองที่ข้างในเป็นข้าวไข่เจียวหมูสับให้จิน  ก่อนจะดึงข้าวในมือจินมาทานเสียเอง

 

จินเมื่อรับมาแล้วก็เดินกลับมาที่โต๊ะ ก่อนที่จะยื่นข้าวกล่องใหม่ให้ใบไม้


“ขอบคุณมากนะจิน  ขอโทษที่ทำให้ลำบากนะ”  ใบไม้พูดกับจิน

 

“ไม่เป็นไรหรอก  แค่นี้เอง”  จินตอบกลับไป

 

“เอ่อ ...  พี่คนไหนเป็นคนเอาข้าวกล่องนี้ให้เราหรอ” ใบไม้ถามจิน  เพราะใบไม้ต้องการที่จะขอบคุณรุ่นพี่คนนั้น

 

“พี่ทามน่ะ ...”  จินพูดทำให้ใบไม้หุบยิ้มลงทันที

 

“ทำไมหรอ..”  จินถามทันทีเมื่อจับสังเกตได้

 

“อ๋อ เราแอบชอบพี่แกตั้งแต่ตอนอยู่โรงเรียนเก่า  จนตอนนี้ แต่พี่ทามมีแฟนแล้ว ...”  ใบไม้กระซิบให้จินฟัง  เพราะใบไม้คิดว่าจินคงเป็นเพื่อนที่ดีของเขา  จึงไว้ใจและกล้าพูด

 

 

 

 

 

...................45...................

 

 

 

 “เอ่อ ... ใบไม้โอเคใช่ไหม”  จินถามไปเพราะเป็นห่วงความรู้สึกเพื่อน

 

“อืม  เราไม่เป็นไร”  ใบไม้ตอบออกมา  แต่สีหน้าดูไม่ค่อยดีเท่าไร

 

“กินข้าวกันเถอะ”  จินพูดเพื่อไม่ให้เพื่อนคิดมาก

 

“อื้อ”   ใบไม้พยักหน้ารับก่อนที่จะนั่งทานข้าวกันต่อไปเรื่อยๆ

 

 

 

.....

 

 

 

ตกเย็น  มาร์คมารับจินด้วยตัวของเขาเอง โดยที่มีคนนั่งรถมากับมาร์คด้วย  จินจึงเจียดตัวเองไปนั่งข้างหลัง

 

แต่จินสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไร  เพราะทั้งสองดูสนิทสนมกันมาก 

 

 

“เอ่อ  สวัสดีฮะคุณมาร์ค แล้วก็ สวัสดีฮะ”  จินพูดสวัสดรมาร์คกับชายอีกคนที่นั่งมาด้วยกันกับมาร์ค

 

“เราจำได้ตอนที่มาร์คไปต่อยคนนั้นน่ะ   เลือดอาบกันเลย ไม่น่าเลยนะ”   ชายคนนั้นพูดยิ้มกับมาร์ค

 

“ก็ตอนนั้เราโกรธจริงๆนี่   นายทำเหมือนว่าจะชอบคนนั้น”   มาร์คเองก็พูดยิ้มกลับไป  แต่ว่าจินสีหน้าไม่ค่อยดีเมื่อทั้งสองคนนั้นคุยกัน  ก็เดาไม่ยากว่าเคยเป็นอะไรกันมาก่อน

 

“แต่ตอนนี้เราก็โตพอที่จะรู้ว่าเราสองคนไม่เหมาะกันนะ”  ชายคนนั้นพูดออกมาอีก

 

“อ่าฮะ  แต่ก็ไม่แน่ใช่ไหมละ  นายอาจจะกลับมาหลงเสน่ห์ฉันอีกก็ได้”มาร์คพูดหยอกชายคนนั้น  ยิ่งทำให้จินรู้สึกเจ็บแปลบที่ใจบอกไม่ถูก  รู้สึกตัวชาไปหมด  ที่ต้องมานั่งฟังอะไรแบบนี้

 

มาร์คเองก็นั่งคุยกับชายคนนั้นจนเหมือนลืมจินไป   ก่อนที่มาร์คจะไปส่งชายคนนั้นที่บ้าน และเรียกให้จินมานั่งข้างหน้า

 

“วันนี้กินอะไรดี  ฉันตามใจนาย เลือกเลย”  มาร์คบอกจินหลังจากออกรถแล้ว

 

“ผมอยากกลับไปกินที่บ้าน”  จินพูดบอกเพราะเขาไม่อยากอยู่กับมาร์คสองต่อสอง  อย่างน้อยกลับไปบ้านก็ยังมีป้าพรกับพี่ส้มคอยอยู่ใกล้

 

“ไม่ได้หรอก วันนี้ป้าพรไปทำธุระ  กลับมามืด คงเตรียมให้ไม่ทัน”  มาร์คบอกเสียงเรียบ  ตอนนี้เริ่มจับอาการของจินได้แล้วว่าเป็นอะไร

 

 

“งั้นทานอะไรก็ได้ฮะ”   มาร์คหันมามองจินทันทีเมื่อคำพูดของจินไม่เหมือนก่อน

 

“ ฉันให้นายเลือกไง”  มาร์คบอกจิน

 

“งั้นร้านนี้แหละฮะ”  จินชี้ไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทาง ที่มาร์คกำลังจะขับถึง

 

“โอเคจิน ...ฉันรู้แล้ว ”  มาร์คจอดรถที่ข้างร้าน  ก่อนที่จะหันมามองหน้าจิน

 

“เป็นอะไรไหนพูดมาสิ  ไม่พอใจอะไร”  มาร์คหันมาจินแล้วเอามือจับแขนจินไม่ให้หนีลงจากรถ

 

“ผมเปล่านี่ฮะ”  จินพูด  เพราะไม่อยากบอกมาร์ค  ว่าเขารู้สึกแปลกๆ  และเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้สึกแปลกๆนี่ด้วย

 

“ไม่  ... นายมีอะไรพูดมา”  มาร์คคาดคั้นจิน

 

“ผมหิวแล้วฮะ”  จินพูดอ้าง

 

“โอเคๆ  งั้นลงไป กิน ข้าวกัน”  มาร์คบอกก่อนที่จะลงจากรถเช่นเดียวกับจิน

 

“เอาอะไรจ้ะ  สั่งเลยจ้า”  แม่ค้าร้านก๋วยเตี๋ยวพูด  คนในร้านหันมามองกันมากมาย เพราะเห็นรถหรูมาจอดข้างๆร้าน และคนบนรถก็หน้าตาดีไม่น้อย

 

“เอ่อ ... ผมขอเย็นตาโฟ ส่วนคุณมาร์คล่ะฮะ”  จินหันไปถาม  เพราะคิดว่ามาร์คคงสั่งไม่เป็น

 

“ผมขอเกาเหลาข้าวเปล่แล้วกันครับ”  มาร์คหันไปพูดกับแม่ค้า เพราะเขาก้เคยกินร้านแบบนี้บ่อยเมื่อตอนที่ยังเรียนอยู่  แต่เมื่อโต เริ่มทำงานมีหน้ามีตาก็ต้องรักษาภาพพจน์ของผู้บริหารบริษัทเลยไม่ค่อยได้เข้าร้านอะไรแบบนี้  แต่จริงๆก็ชอบทานอาหารร้านแบบนี้ไม่น้อย   แต่เมื่อจินบอกว่าอยากทานร้านนี้  เขาก็ไม่ได้คิดถึงอะไรนอกจากตามใจจิน

 

เมื่อมาร์คสั่งเสร็จก็เดินจูงมือจินไปหาโต๊ะนั่งในมุมที่ไม่ค่อยมีคนเท่าไร

 

“เป็นอะไรไหนว่ามาสิ”  มาร์คถามจิน เขาเองก็รู้ว่าจินเองเป็นแบบนี้เพราะอะไร  แต่เขาอยากได้ยินจากจินเอง

 

“ผม ...”  จินยังคงอ้ำอึ้งไม่กล้าบอก  ถ้าเป็นคนอื่นมาร์คเองคงไม่ใส่ใจ  แต่เขาใส่ใจจิน เพราะความรู้สึกของเขาที่มีต่อจินเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ  จนตัวมาร์คเองก็รู้ตัว และเขาคงเก็บความรู้สึกนี้ไม่ได้นานแน่

 

“ไม่พอใจที่ฉันคุยนิว ใช่ไหม”  มาร์คพูดออกเอง  เพราะถ้าให้จินพูด  จินคงไม่พูดแน่ ส่วนจินเมื่อมาร์คพูดก็นั่งเงียบ เพราะมันคือความจริง

 

“นายรู้สึกยังไง จินพูดออกมา  แนจะรับฟังทุกอย่าง”  มาร์คพูดบอกจิน

 

“ได้แล้วค่ะ  เย็นตาโฟกับเกาเหลาและข้าวเปล่า”   แม่ค้าเดินมาเสิร์ฟเองก่อนที่จะเดินกลับไปทำต่อ

 

“เอาไว้ค่อยคุยที่บ้าน  ตอนนี้กินก่อนแล้วกัน” มาร์คพูดก่อนที่จะลงมือทานกันจนเสร็จ  โดยที่บนโต๊ะอาหารไม่มีใครพูดอะไรออกมา   มาร์คเองก็ได่แต่นั่งทานไปเรื่อยๆ และมองอาการของจินไปด้วย

 

เมื่อทั้งสองทานเสร็จมาร์คก็จ่ายเงินและจูงมือจินไปที่รถ โดยที่จินเองก็เดินตามแต่สีหน้าไม่ค่อยดีตามไปเรื่อยๆ

 

 

 

 

 

 

 .....................................70.....................................

 

 

 “คือว่า ...” จินพยายามจะพูดกับมาร์ค  เพื่อพยายามหลีกเลี่ยงการพูดคุยเรื่องนี้

 

“เดี๋ยวไปคุยที่บ้าน” มาร์คพูดเสียงเรียบก่อนที่จะออกรถทันที

 

ระหว่างทางมี่การพูดคุยใดๆจินพยายามชวนมาร์คคุยแต่มาร์คก็บอกให้คุยที่บ้านอย่างเดียว  ตอนนี้จินกลัวว่ามาร์คจะรู้ว่าตนเองเป็นอะไร และรู้สึกอย่างไร  เพราะกลัวว่ามาร์คจะรับไมได้ที่คนอย่างเขาจะตกหลุมรักเจ้านายตัวเอง ...

 

เมื่อถึงบ้านมาร์คก็ลงรถและจินก็เดินลงตามลงมา  ตอนนี้คนงานในบ้านก็ยังคงทำงานอยู่เพราะยังไม่ได้ดึกมาก  เมื่อเห็นมาร์คเดินเข้ามาทุกคนก็ไม่กล้าที่เข้าไปยุ่งเพราะดูเหมือนเจ้านายคนนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไร

 

จินเองก็เดินตามาร์คไปเรื่อยๆ  จนถึงหน้าห้องของมาร์ค

 

“เข้ามา” มาร์คเรียกให้จินเข้ามาในห้องของตน

 

“คือ ...  คุยข้างนอกก็ได้ฮะ” จินพูด เพราะไม่ค่อยกล้าเข้าไปยุ่งวุ่นวายในที่ส่วนตัวของมาร์คเท่าไร

 

“เข้ามาเถอะ  ฉันอนุญาต”  มาร์คพูดต่อ  จินจึงเดินเข้าไปเสียไม่ได้

 

“นั่งสิ”  มาร์คบอกให้จินนั่งรอตรงปลายเตียง  จินเองก็ยังคงมีท่าทีที่เกร็งๆอยู่   ส่วนมาร์คก็ถอดเสื้อสูทออกและเสื้ออกเช่นกัน  จนเหลือแค่กางเกงสแลคเทานั้น

 

“บอกฉันได้รึยังว่าเป็นอะไร”  มาร์คเดินมาอยู่ที่หน้าจินทั้งอย่างนั้น    จินพยายามเบี่ยงสายตาไปทางอื่นเพราะไม่คิดว่ามาร์คจะเดินมาหาเขาทั้งอย่างนี้  หน้าร้อนผ่าวเพราะคนตรงหน้า จนจินกลัวว่ามาร์คจะเห็น  มาร์คเองก็ยิ้มกริ่มเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเขินเขา

 

“เอ่อ ...”  จินอึกอักเพราะไม่อยากบอกมาร์ค

 

“นายหึงฉัน” มาร์คพูดดักจินทันที  เพราะรู้ว่าจินคงไม่พูดออกมา

 

“อะไรนะฮะ” จินพูดอย่างตกใจ  เพราะไม่คิดว่ามาร์คจะพูดมันออกมา

 

“ฉันบอกว่านายหึงฉัน”  มร์คพูดซ้ำอีกทีก่อนที่ตะโน้มตัวลงไปคร่อมจิน  จินเองก็ผละเพราะไม่คิดว่ามาร์คจะทำอย่างนี้

 

“คุณ ทะ ทำอะไรฮะ”  จินพยายามเอนตัวหนีมาร์คจนหงายท้องนอนราบไปกับเตียง  มารคก็ตามลงมาคร่อมจินอยู่ไม่เลิก

 

“ไม่รู้หรอว่าฉันจะทำอะไร”  มาร์คพูดออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ผิดกับก่อนหน้านี้ที่นิ่งจนจินเองยังกลัว

 

“คุณมาร์ค”  จินเริ่มพูดอย่างอ้อนๆเพื่อที่จะให้มาร์คเลิกทำแบบนี้  เพราะตอนนี้หัวใจเขาเต้นแรงราวกับว่าจะหลุดออกมา

 

“ไม่ล่ะ ฉันจะทำ นายจะได้ร่านายอยู่ในสถานะอะไร”  มาร์คพูด

 

“ลูกน้องไงฮะ  ผมรู้แล้ว”  จินพูดกลับไป

 

“ไม่ใช่  นายไม่ใช่ลูกน้อง”  มารคพูดเสียงแหบพร่าและก้มสูดความหอมจากซอกคอขาว จนจินขนลุกซู่ ตัวสั่นเพราะว่าอยู่ใกล้มาร์คมากกว่าทุกครั้ง  และก็รู้ว่ามาร์คจะทำอะไร  จินไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่รู้เร่องขนาดนั้น

 

“คุณมาร์คฮะ”  จินเรียกมากเสียงอ่อยเพราะเขากลัวสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นต่อไป

 

“นิว... เคยเป็นแฟนเก่าฉัน  ฉันรักนิวมากตอนนั้น   ใครมายุ่งกับนิวฉันต่อยไม่ยั้ง อัดซะน่วม แต่พอเริ่มโต เข้ามหาลัย พอเริ่มห่างฉันรู้สึกว่าฉันไม่ได้รู้สึกกับนิวมากมายเหมือนก่อนหน้านี้  แต่ก็ไม่กล้าพูดหรอก ... แต่จนนิวเขาพูดออกมาก่อนนั้นแหละ ว่ามันไม่เหมือนเดิม เราก็เลยเลิกกันด้วยดี  ยังเป็นเพื่อนกันได้  ติดต่อกันอยู่ แต่ให้กลับไปเหมือนเดิมคงไม่ได้  เพราะความรู้สึกมันได้แค่เพื่อนกัน”  มาร์คพูดทั้งๆยังคร่อมตัวจินอยู่

 

 

“ฮะ ผมรู้แล้ว  แต่ถ้าผมไม่ใช่ลูกน้อง ... ผมคืออะไรหรอฮะ” จินถามอย่างสงสัย  เพราะกอนหน้านี้มาร์คพูดว่าจินไม่ใช่ลูกน้อง

 

“แล้วตอนนี้สิ่งที่ทำแบบนี้กับนายน่ะ  คนในสถานะไหนเขาทำกันล่ะ”  มาร์คพูดบอกจินอ้อมๆ

 

“ผม... ผมไม่” จินพยายามไม่คิดเข้าข้างตัวเอง  เพราะว่ากลัวว่าจะเสียใจ

 

“ตอนนี้ฉันมีนายแค่คนเดียวนะจิน”  มาร์คพูดก่อนที่จะกดจูบที่แก้มของจินจนเต็มปอด

 

 

ฟอด

 

 

“อ๊ะ ...”  จินอุทานออกมาอย่างตกใจ

 

“รู้รึยังว่านายเป็นอะไรของฉัน”  มาร์คถามอีก

 

“ผมไม่รู้ว่าผมคิดเหมือนคุณรึเปล่า”  จินพูดเพราะจินอาจจะคิดไม่ตรงกับมาร์ค

 

“นายคิดว่านายเป็นอะไรของฉันล่ะ” มาร์คแกล้งถาม

 

“คะ คนรักหรอฮะ”  จินพูดเสียงแผ่วเพราะว่าถ้าไม่ใช่  ความรู้สึกของเขาและมาร์คอาจจะไม่เหมือนเดิม

 

“หึหึ  งั้นก็เหมือนกับที่ฉันคิดแหละเด็กน้อย”  มาร์คพูดก่อนที่กดจูงลงไปที่ขมับของร่าบางอย่างนุ่มนวล

 

“จริงหรอฮะ”  จินถามออกมา  ด้วยใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ

 

“ครับ ...  นายเป็นของฉัน”  มาร์คพูดจินเองหน้าแดงจนร้อนไปหมด

 

“แล้วทำไมถึง ...”  จินพูดเพราะไม่รู้ว่ามาร์คคิดแบบนี้กับตนตั้งแต่เมื่อไร

 

“ฉันเองก็ไม่รู้  แต่รู้อีกทีก็ทนเก็บเอาไว้ไม่ไหวแล้ว” มาร์คพูด  จินหันหน้าหนีมาร์คด้วยความอาย

 

“เลิกคิดมารึยัง”  มาร์คถามจินอีกครั้ง

 

“ฮะ”  จินตอบด้วยท่าทีอายๆ

 

“ต่อไปนี้คิดอะไร  หรืออยากรู้อะไร บอกฉันเลยนะ ตอนนี้เราเป็นคนรักกันแล้วนะจิน”  มาร์คบอก  จนจินเองหลบหน้ามาร์คเพราะความเขิน

 

“รู้ไหม หืม”   มาร์คบอกอีกที 

 

 

“ฮะ”  จินเองตอบรับด้วยความอาย 

 

 

“มานอนกับฉันนะ”

 

 

 

 

To be con  ...

 

 

------------------------------------------------

 

 

เหมือนจะมีอีกคู่โผล่มา  ขอเสียงตอบรับหน่อย  ใครอยากอ่านคู่นี้บ้าง  เม้นเร้วววววว

 

(ใครอยากรู้อะไรไปไลค์เพจแล้วมาถามได้เลยนะคะ  เรื่องเวลาอัพจะบอกไว้ในเพจก่อนที่จะอัพเสมอน้าาา)

 

 

 *กำลังใจ = โหวต  กดถูกใจ  และคอมเม้นนิยายเรื่องนี้เยอะๆน้าาาาาาา 

 

  *ยังไม่ได้ตรวจคำผิดเลยสักตอน  เดี๋ยวว่างๆจะมาตรวจให้นะคะ (น่าจะเป็นตอนจบแล้วนะคะ) 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว