email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอน ผูกวาสนา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 627

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มิ.ย. 2562 14:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน ผูกวาสนา
แบบอักษร

บทที่ 3

ตอน ผูกวาสนา

 

องค์รัชทายาหลังจากแยกตัวออกมาพระองค์ก็เสด็จไปถึงหินสามภพ

หากไร้วาสนา ข้าก็จะสร้างมันขึ้นมา หากสร้างไม่ได้ ข้าก็จะทำลายมันด้วยน้ำมือของข้าเอง

เมื่อพระองค์ไปถึง สิ่งที่พระองค์พบก็คือ เทพลิขิตสวรรค์ที่มารอพระองค์อยู่ก่อนแล้ว องค์รัชทายาทให้พื้นที่ของเทพลิขิตสวรรค์แค่สหายเท่านั้น

“เจ้ามาทำไม” องค์รัชทายาทกล่าว เทพลิขิตชะตาเห็นเลือดของพระองค์แล้วได้แต่เศร้าใจ

“ข้าเป็นห่วงท่าน”

“สหาย ควรอยู่ในที่ของสหาย หลายครั้งที่เจ้ารังแกคนที่ข้ารักใยเจ้าต้องทำเช่นนั้น”องค์รัชทายาทนั้นยอมรับจากใจจริง ว่าพระองค์นั้นทรงโกรธอยู่บ้างเพราะหลายครั้ง เทพลิขิตชะตาชอบยุยงให้องค์เหง็กเซียนรังแกเหม่ยฮวาอยู่บ่อยครั้ง

“ท่านคิดว่าข้าเป็นเพียงงแค่สหายของท่านงั้นหรือ”

“เจ้าเป็นอย่างอื่นไม่ได้ นอกจากเป็นสหายของข้า เจ้าเป็นได้แค่นั้น”

“สหาย สหายเท่านั้นหรือ ข้านั้นร่างจริงเป็นสิงโตเพลิง ข้านำเลือดจากขั่วหัวใจให้ท่านดื่มเพื่อรักษาพิษที่ท่านได้มาจากภูเขาไร้รักนั้น แต่ท่านไม่เคยมองมาทางข้า ท่านเอาแต่สนใจผู้ที่ไม่สามารถช่วยเหลือท่านได้เลย”

“ข้าตอบแทนเจ้าไปมากแล้ว หลายหมื่น หลายแสนปีมานี้ ข้านั้นมอบปราณเซียนให้เจ้ามากหมาย มันยังตอบแทนเจ้าไม่ได้งั้นหรือ”

เทพลิขิตสวรรค์น้ำตาคลอขึ้นดวงงตา

“ทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น ท่านติดอยู่ในมายาของกบฏสวรรค์นั้น”

องค์รัชทายาทยื่นพระหัตถ์ออกไปจับเอาคอของเทพลิขิตสวรรค์

“หากเจ้าว่าร้ายคนที่ข้ารักแม้แต่คำเดียว ข้าจะเอาชีวิตเจ้าบูชาหินสามภพนี้”

เทพลิขิตสวรรค์น้ำตาไหลริน

“ชิงหลง” เทพลิขิตสวรรค์ค่อยๆปลดมือขององค์รัชทายาทออก ทั้งยังเรียกชื่อราวกับว่าสนิทนม ทั้งยังใช้น้ำเสียงรักใคร่ “ท่านนั้นจะตายอยู่หลายครั้ง” ยิ่งเอ่ยน้ำเสียงยิ่งสั่นไหว “ข้าเป็นแค่เทพลิขิตชะตามนุษย์ หากข้าจะเปลี่ยนชะตาของเหล่าทวยเทพ ถือว่าผิดกฎสวรรค์ แต่ข้าก็ยังฝ่าฝืน ท่านลงไปรบกับเหล่ามารที่ก่อกวนพิภพ ท่านจะตาย จะตายหลายครั้ง จิตท่านจะแหลกสลาย ข้านี้แหละ เป็นข้าเองที่ ขัดสวรรค์ กรีดโลหิตของตัวเอง สลักชะตาของท่านใหม่หลายครั้งต่อหลายครั้ง” การกรีดโลหิตเปลี่ยนชะตานั้น หากได้กระทำลงไป จะส่งผลให้รอยแผลที่กรีดกายทิพย์คงอยู่ตลอดกาล

องค์รัชทายาทจึงดึงแขนของเทพลิขิตสวรรค์มาใกล้ตัวของพระองค์ เมื่อพระองค์ ถลกแขนเสื้อของเทพลิขิตสวรรค์ขึ้น ก็พบว่าเป็นรอยแผลสดหลายร้อยแผล ช่วงชีวิตของมังกรเพลิงนั้น โหดร้าย ปางตายหลายครั้ง เทพลิขิตชะตานั้นไม่ยอมให้องค์รัชทายาทจิตสลายตามลิขิต ตนเองจึงแอบลักลอบเข้าไปในหอลิขิตเซียน แล้วจัดการเปลี่ยนแปลงมันใหม่

“ทำไมถึงต้องทำถึงขนาดนี้”

เทพลิขิตชะตาเผยรอยยิ้มขึ้นมา

“ข้าไม่มีเหตุผลอื่นใด หากไม่ใช่เพราะข้ารักท่าน”

“เจ้า เจ้าไร้วาสนาต่อข้า” องค์รัชทายาทปล่อยมือของเทพลิขิตสวรรค์ ทำเอาหัวใจของเขานั้นร้าวราน องค์รัชทายาทเดินผ่านเทพลิขิตสวรรค์ไป เขายืนอยูที่หินสามภพ พลันไปถึง ก็ปรากฏชื่อของตนและเทพลิขิตสวรรค์ ผูกวาสนาร่วมกัน เฟิ่งอวี๋ ชิงหลง

องค์รัชทายาทมองชื่อบนแท่นหินแล้วหันไปมองเทพลิขิตสวรรค์ที่น้ำตาไหลรินราวกับว่าจะไม่หยุด ดวงตาของเขานั้นแดงช่ำ

“ท่านกับข้ามีวาสนาร่วมกันนับแสนปี ใยท่านไม่เคยเห็นข้าบ้าง”

“วาสนาอะไรนั้น...ข้าจะกำหนดเอง” พระองค์ใช้เพลิงบริสุทธิ์จากเกล็ดมังกรเผาไหม้แท่นหิน แต่ไม่สามารถทำลายลงไปได้

“ข้ากับพระองค์มีวาสนา ใยท่านกล่าวว่าข้าไร้วาสนา มารตนนั้นต่างหาก ที่ไร้วาสนาต่อท่าน”เทพลิขิตสวรรค์เจ็บช่ำในหัวใจ ความปวดหนึบที่บีบรัดจนต้องหลั่งน้ำตาออกมา

“ข้าไม่เคยปั่นใจให้เจ้าแม้แต่เศษเสี้ยว”  ตรัสจบพระองค์ก็นำเอาเขี้ยวมังกรเสียบเข้าไปในหัวใจของตน ทันใดนั้นโลหิตสีแดงเข้มก็หยดลงกระทบพื้นสวรรค์  “เลือดของสิงโตเพลิง ข้าขอคืนเจ้า”

เลือดนั้นคอยเคลือบหัวใจกันพิษแล่นสู่จุดสำคัญ

“ชิงหลงอย่าทำเช่นนั้น” เทพลิขิตสวรรค์รีบเข้าใกล้ หวังจะห้ามเลือด ทว่า แสงสว่างวาบเกิดโดยพลัน องค์รัชทายาททรงใช้พลังปัดให้เทพลิขิตสวรรค์อย่ามาใกล้ตน

“ไม่รักคือไม่รัก มีวาสนาแล้วใยต้องรัก ในเมื่อมีแค่วาสนา ก็เป็นได้แค่วาสนาเท่านั้น” องค์รัชทายาทตรัสจบก็หันไปทางหินสามภพ พระองค์ใช้เขี้ยวมังกรที่เปลื้อนเลือดของพระองค์ สลักลงบนแทนหิน พระองค์ค่อยๆกดเขี้ยวมังกรสลักชื่อของเหม่ยฮวา คู่กับ ชิงหลง

พลันปรากฏได้ไม่นานก็สลายไป พระองค์นั้นเจ็บร่างร้าวไปทั่วกาย ใช้แรงสลักซ้ำอยู่เช่นนั้น โดยมีเสียงร้องไห้ของเทพลิขิตสวรรค์เพราะเห็นว่าองค์รัชทายาทกระอั่กเลือด

เทพสงครามปรากฏกาย ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังองค์รัชทายาท เมื่อไปถึงก็เห็นโลหิตหยาดเอะไปทั่วบริเวณ ไท่จงกระชากชิงหลงออกมา ก่อนจะนำยาสมุนไพรสวรรค์ที่ได้จากเหม่ยฮวา สลายเป้นไอ มอบให้องค์รัชทายาเพื่อสมานบาดแผล

“ท่านทำอะไรของท่าน”

“ข้าจะผูกวาสนากับเหม่ยฮวา”

“ศิลาศักดิ์สิทธิ์นี้ ต่อให้ท่านหลั่งโลหิตสลักหมดร่างกาย ท่านก็ไม่สามารถ หยุดเถิด ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป”

“หยุดแล้วจะเป็นยังไงต่อไป ข้าต้องหยุดเพื่อสูญเสียเหม่ยฮวาไปอีกคร่างั้นหรือ”

เทพสงครามกัดฟันตนเอง เดินทิ้งตัวออกห่างองค์รัชทายาท ปรายห่างตามองเทพลิขิตสวรรค์ที่ทรุดตัวอยู่บนพื้นร้องไห้อย่างเจ็บปวด

ไท่จงทิ้งปิ่นปักผมของเหม่ยฮวา องค์รัชทายาทเห็นก็รีบเข้าไปหวังจะหยยิบขึ้นมา แต่ทว่า ไท่จงกับหยิบขึ้นไปก่อน

“ปิ่นนี้ เหม่ยฮวามอบให้ข้า มิใช่ท่าน”

กล่าวแบบนั้นก็ทำให้องค์รัชทายาทร้าวราน ทั้งๆที่เจ้าจำความได้แล้ว เจ้ายังรักมันเหมือนเดิมงั้นหรือ ความรักของเจ้ามั่นคงได้สักครึ่งของข้าหรือไม่

องค์รัชทายาทมองปิ่นในมือของไท่จง พระองค์กริ้วพระทัย แผดเผาปิ่นนั้นด้วยเพลิงบริสุทธิ์ เพราะปิ่นถูกเผา ทำให้ส่งกลิ่นหอมทั่วบริเวณ ทำให้ผู้ที่ได้กลิ่น ต่างหวนคะนึงถึงเจ้าของปิ่นปักผมจากกิ่งเหม่ย

เทพลิขิตสวรรค์ยืนยัดขึ้นอีกครั้ง แล้วใช้วาดมือขึ้นปรากฏเป็นมีดพกสั้นเล่มคม เขานั้นปักมีดเข้าไปถึงขั่วหัวใจ จนโลหิตไหลออกมา เทพลิขิตสวรรค์ใช้มือเสกถ้วยยาขนาดเล็กเพื่อ รองเลือดของตน

“ดื่มโลหิตข้าเถิด พิษนั้นจะถึงหัวใจท่านในไม่ช้า”

องค์รัชทายาทชอกช่ำ เข้าใจผิดว่าเหม่ยฮวาปันใจให้เทพสงคราม พระองค์มองเทพลิขิตสวรรค์ ก่อนจะกระดกถ้วยบรรจุเลือดนั้นลงคอ

ในเมื่อไร้วาสนา ทำให้สองใจ ก็จงไร้วาสนาต่อไป อย่าหวังปั่นหัวให้ข้าหลงใหลอีกเลย

ความคิดเห็น