ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เปลี่ยนแปลก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มิ.ย. 2562 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปลี่ยนแปลก
แบบอักษร

วันนี้ก็เป็นเหมือนวันเดิมๆที่ผ่านมาตลอดอาทิตย์ของเพียว กินข้าว นอน แล้วตอนกลางคืนก็ต้องทำหน้าที่เป็นคู่นอนให้กับต้นไผ่ ไม่มีวันไหนที่เขาจะมีความสุขเลยสักนิด ดีหน่อยก็แค่ไม่มีโซ่ล่ามที่ข้อเท้าแล้วเท่านั้นเอง เพียวเหม่อมองทะเลตรงหน้าอยากจะหนีแต่หนีไม่ได้ เพราะต้นไผ่เปลี่ยนรหัสห้องไปแล้ว 

 

ถ้าจะหนีทางเดียวก็คือท้องทะเลตรงหน้าเขานี่แหละ นั้นหมายความว่าถ้าเขาคิดกระโดดลงไปก็คือเขาแน่ใจแล้วว่าความตายคือทางเลือกที่ดีที่สุด แต่ที่เขายังไม่ทำเพราะมันยังไม่ถึงจุดนั้นดีหรือจริงๆมันเลยจุดนั้นมามากแล้วกันนะ...

 

"แต่เขาทำขนาดนี้แล้วยังทนอยู่เพื่ออะไรอีกล่ะ?" 

 

เพียวถามตัวเอง ก่อนจะพยุงตัวเองขึ้นเกาะที่รั้วระเบียงกั้น เท้าข้างขวาค่อยๆเหยียบที่กั้นขั้นแรกช้าๆตามด้วยขาซ้ายเหยียบตามมา เพียวหลุบตามองความสูงของตึกกับน้ำทะเลด้านล่างพลางสะอื้นฮัก หลับตาตัวเองลงมือที่จับระเบียงไว้เริ่มปล่อยออกช้าๆ แล้วปล่อยตัวทิ้งน้ำหนักที่มีไปด้านหน้าพร้อมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของทะเลลึก แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้กระโดดลงไป ก็ถูกอุ้มกลับเข้ามาแล้วเหวี่ยงลงไปที่พื้น

 

"คิดจะทำบ้าอะไรเนี่ยห้ะ!!" ต้นไผ่ที่เข้าห้องมาเห็นว่าเพียวกำลังจะกระโดดลงไปจากระเบียงก็ตะโกนใส่ด้วยความโมโห

 

"....." เพียวที่ถูกเหวี่ยงลงกับพื้นได้แต่นั่งนิ่งทิ้งสายตาให้เหม่อลอยไม่รับฟังสิ่งที่ต้นไผ่กำลังพูดสักนิด

 

"นี่!...ฟังอยู่รึเปล่า...ถ้าเมื่อกี้กูเข้ามาไม่ทัน...มึงได้ตายไปแล้ว!!" ต้นไผ่ว่าพลางกระชากไหล่ของเพียวให้หันมาเผชิญหน้ากับตนเอง

 

"อย่างน้อยมันก็คงดีกว่าตอนนี้" 

 

เพียวตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าเต็มที ก่อนจะหันกลับไปกอดตัวเองเอาไว้ ต้นไผ่มองเพียวที่หันหลังให้เขาพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย 

 

"ลุกมานี่!" ต้นไผ่กระชากแขนเพียวให้ลุกขึ้นแล้วเดินตาม

 

"ปล่อย..จะพาไปไหน" เพียวถาม

 

"หุบปากแล้วทำตัวดีๆ"

 

"ไม่...ปล่อยนะ...ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น"

 

"จะพากลับบ้าน...จะกลับมั้ย?" ต้นไผ่ถามทำเอาเพียวมองอย่างสงสัย

 

"คุณพูดจริงเหรอ?" 

 

"ไม่เชื่อก็ตามใจ...ขึ้นรถได้แล้ว.." 

 

ต้นไผ่สั่งก่อนจะดันเพียวขึ้นไปนั่งบนรถ เพียวมองต้นไผ่ด้วยท่าทีที่ไม่อยากเชื่อใจนักจนกระทั่งรถเริ่มเคลื่อนตัวออก เพียวมองทางแล้วเริ่มเชื่อต้นไผ่ขึ้นมาบ้างว่าเขาจะพากลับบ้านจริงๆ จนล้อรถหยุดลงที่หน้าบ้านที่คุ้นเคย

 

"ลงไปได้แล้ว..กูหวังว่าคงไม่ฟ้องพ่อกับแม่กูหรอกนะว่ากูทำอะไรมึง" ต้นไผ่ว่า เพียวเงียบก่อนจะลงจากรถไป

 

"เพียว!...เพียวกลับมาแล้ว...หายไปไหนมาห้ะรู้มั้ยว่าพ่อกับแม่เป็นห่วง...ทีหลังอย่าหนีออกจากบ้านแบบนี้อีกนะ...มีอะไรก็บอกพ่อกับแม่" นางสุภางค์บอกเพียวพร้อมกับลูบหัวของเพียวก่อนจะดึงตัวเพียวเข้ามากอด

 

"ผมขอโทษนะครับที่ทำให้พ่อกับแม่ต้องเป็นห่วง" เพียวบอกนาง

 

"ไม่เป็นไรลูก...ไปเข้าบ้านเถอะ...ไผ่ไปเข้าบ้านลูก" 

 

นางสุภางค์บอกเพียวก่อนจะหันไปบอกลูกชายที่ยืนอยู่ด้านหลัง ต้นไผ่พยักหน้ารับแต่เขาก็มองความสนิทสนมระหว่างแม่ของตนกับคนที่ขึ้นชื่อว่าลูกบุญธรรมอย่างไม่พอใจนัก 

 

"เพียวขึ้นไปพักผ่อนก่อนไป..ไผ่พาพี่เขาขึ้นไปพักไป"

 

"เอ่อ...ไม่ต้องก็ได้ครับเดี๋ยวผมไปเองก็ได้ครับ" 

 

เพียวพยายามหลีกเลี่ยงก่อนจะปลีกตัวเดินออกไป ทำให้ต้นไผ่ไม่พอใจเท่าไรนักจึงเดินตามเพียวขึ้นไป

เพียวรีบสาวเท้าเพราะเห็นต้นไผ่เดินตามมา เพียวเปิดประตูห้องแต่ยังไม่ทันผลักมือของต้นไผ่ก็เปิดประตูเข้าไปพร้อมกับโอบตัวของเพียวเข้ามาในห้อง

 

"นี่!..ทำอะไร...เข้ามาทำไม..ออกไปนะ" เพียวที่ถูกแขนแกร่งคร่อมร่างอยู่ไล่คนตรงหน้าออกไป

 

"เดินหนีกูทำไม"

 

"เปล่า...ออกไปได้แล้ว" เพียวตอบโดยไม่สบตาแล้วออกปากไล่ต้นไผ่อีกครั้ง

 

"ถ้าไล่อีกรอบกูจูบ"

 

"ออกไป!..อื้ออ" สิ้นคำไล่ปากหนาก็กดจูบลงทาบทับริมฝีปากนิ่มของเพียวทันที

 

"อื้ออ...อ่อย...ตุ่บ!ๆๆ" เพียวดิ้นและทุบอกของอีกคนแต่ถูกจับมือตรึงไว้แล้วบดเคล้าริมฝีปากอย่างเอาแต่ใจ

 

"อื้อ...อื้มม...อื้ออ" 

 

จุ๊ฟ...จ๊วฟฟ เสียงจูบของทั้งคู่ดังกระทบโสตประสาทจนเพียวเริ่มเคลิ้มตาม แล้วเริ่มพลิกลิ้นตอบรับอีกฝ่ายมือที่ถูกตรึงเริ่มคลายออกแล้วเลื่อนลงมาสัมผัสที่เอวบางมือเล็กทาบทับที่อกแกร่งเบาๆ ดวงตาคู่สวยหลับตาพริ้ม ตอบรับจุมพิตหวามหวานจากคนตรงหน้าอย่างลืมตัว

 

จ๊วฟ..จ๊วฟฟ

 

ต้นไผ่ถอนจูบออกก่อนจะใช้สายตาคมมองตาคนตรงหน้า

 

"คืนนี้ห้ามล็อกห้อง" 

 

"ทำไมต้องเชื่อด้วย" เพียวตอบอย่างรั้นๆ

 

"ก็ถ้าฉันต้องเข้ามาด้วยการพังประตูเข้ามา นายเตรียมตัวเตรียมใจได้เลย" ต้นไผ่พูดจบก็เปิดประตูเดินออกไป

 

"เรื่องอะไรจะยอมให้ทำแบบนั้นง่ายๆ" 

 

เพียวบอกตอนที่ต้นไผ่ออกไปแล้ว พลางกดล็อกประตูห้องตนเองทันที แล้วเดินไปนั่งที่เตียงนอนของตัวเอง พลางหยิบรูปที่เขาถ่ายคู่กับต้นไผ่เมื่อเจอกันครั้งแรกมาดู

 

"ทำไมเด็กที่น่ารักวันนั้นมาวันนี้ถึงได้โหดร้ายนัก" เพียวบอกขณะที่มองรูปสดใสของเด็กสองคนนั้น 

 

.

 

.

 

.

 

ตกกลางดึกภายในห้องที่มืดสนิทมีเพียงแสงสว่างจากไฟด้านนอกที่สาดส่องเข้ามา ร่างบางของเพียวนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มหลังจากที่ไม่ได้รู้สึกสบายแบบนี้มานานแล้ว 

 

เตียงหนายุบลงตามแรงน้ำหนักของใครบางคนที่บุกรุกเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปซ้อนอยู่ด้านหลังของเพียว แล้วลูบไล้กรอบหน้าหวานไปมาพลางโน้มหน้าลงให้ปากจ่อใกล้ใบหู

 

"บอกแล้วใช่มั้ยว่าห้ามล็อกประตู" 

 

"อือออ" เพียวครางในลำคอเมื่อลมปากของต้นไผ่สัมผัสอยู่บริเวณใบหูก่อนจะพลิกตัวกลับมาอีกด้าน ก็รู้สึกได้ว่าบนเตียงไม่ได้มีแค่ตัวเอง เพียวเปิดตาขึ้นก่อนจะค่อยๆไล้ตาขึ้นมอง แล้วก็ผงะออกและกำลังจะตะโกน

 

"ไผ่!...อุ๊บ!!" 

 

"จะเสียงดังให้คนอื่นเขาตื่นรึไง" ไผ่ทำเสียงดุก่อนจะค่อยๆเลื่อนมือที่ปิดปากของเพียวออก

 

"เข้ามาได้ไง?" เพียวถาม

 

"ไขกุญแจเข้ามาไง...ฉันไม่พังประตูให้เจ็บตัวหรอก" ต้นไผ่ตอบหน้าตาเฉย

 

"ที่คนเขาล็อกก็เพราะไม่อยากให้ใครเข้ามา" เพียวว่า

 

"ก็บอกแล้วว่าไม่ให้ล็อก.."

 

"ก็นี่มันห้องผม"

 

"แต่นี่มันบ้านฉัน!" ต้นไผ่พูดทำให้เพียวถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นแล้วลงจากเตียงเดินหนีอีกคน

 

"จะไปไหน!" ต้นไผ่จับมือเพียวพลางรีบถาม

 

"ออกไปนอนข้างนอก"

 

"ทำไม!"

 

"ก็นี่มันบ้านคุณ...คืนนี้คุณอยากนอนห้องนี้ผมก็จะไปนอนที่อื่น" เพียวตอบพลางดึงมือตัวเองกลับแล้วเดินออกไป ต้นไผ่ถอนหายใจพรืด ก่อนจะลุกเดินไปแบกเพียวขึ้นบ่า

 

"อ๊ะ!...นี่คุณปล่อยนะ...ทำบ้าอะไรเนี่ย!!" 

 

ตุ๊บ! ต้นไผ่ทิ้งตัวเพียวลงบนเตียงก่อนจะกดตัวเองคร่อมบนร่างของเพียวไว้

 

"ลุกออกไป...ไม่งั้นผมจะร้องให้คนช่วย"

 

"....." ต้นไผ่ไม่พูดเพียงมองหน้าเพียวนิ่ง เพียวทำหน้างงตาหลุกหลิกก่อนจะร้องตะโกนจริงๆ

 

"ช่วยด้วย...ใครก็ได้...อุ๊บ!!" 

 

เสียงหวานถูกกลืนหายไปด้วยจุมพิตที่ละมุนหวาน ซึ่งมันต่างจากทุกๆครั้ง ก่อนจะถูกถอนออกมาเบาๆ เพียวมองหน้าต้นไผ่อย่างไม่เข้าใจ

 

"นอนได้แล้ว" 

 

ต้นไผ่บอกหลังจากหนีสายตาที่พยายามหาคำตอบของเพียว ต้นไผ่ทิ้งตัวลงนอนข้างๆแล้วดึงตัวเพียวให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด เพียวลอบมองต้นไผ่อย่างไม่เข้าใจ

 

"หรือจะไม่นอน" 

 

ต้นไผ่พูดออกมาอีกรอบเมื่อเห็นว่าเพียวยังมองเขาอย่างสงสัยไม่เลิก เพียวได้ยินดังนั้นจึงยอมรับตาลงและยอมให้อีกคนโอบกอดตามอำเภอใจจนผ่านพ้นค่ำคืนนั้นไปโดยที่ทั้งสองไม่ได้ทะเลาะแล้วจบลงที่บทลงโทษบนเตียงดังเช่นทุกคืน.....

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ทำไมต้นไผ่ถึงเปลี่ยนไปนร้ามีแผนอะไรรึเปล่า

ความคิดเห็น