เรื่องที่ 5 มาเสิร์ฟแล้วจ้าาาา ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนนะคะ : )

ชื่อตอน : Catch My Breath 21

คำค้น : ไค Kai ไอริส Iris Catch My Breath

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มิ.ย. 2562 20:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Catch My Breath 21
แบบอักษร

 

แดดยามเช้าสาดส่องเข้ามากระทบนัยน์ตาคู่สวย กลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริง ไอริสพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เธอเจ็บและตึงช่วงร่างไปหมด นึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อคืนวานเธอยิ่งปวดหัว อยากเอาหัวโขกกำแพงให้สมองเสื่อม เธอจำได้ทุกฉากทุกตอน รู้ตัวทุกอย่างแต่ควบคุมตัวเองไม่ได้เพราะน้ำเมาแท้ๆ  

ฉันลุกไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างยากลำบาก หมดแรงทั้งคู่ขอใช้คำนี้แล้วกัน ไคยังคงนอนอยู่ที่เดิม ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าสัมผัสจากเขาทำให้ฉันวูบไหวไปทั้งใจ อุ่นใจทุกครั้งที่ได้อยู่ในอ้อมอกนี้ ติดตรงที่สถานะของเราสองคนไม่ได้อยู่ในจุดที่จะรักกันได้ ความผิดพลาด? คำๆนี้แล่นอยู่เต็มหัว ฉันจะทำยังไงกับเรื่องของเราดี 

ทันทีที่เดินออกจากห้องน้ำ หนุ่มสาวยืนจ้องหน้ากันอย่างตกใจก่อนจะหลบสายตาหนี ไม่มีใครเริ่มพูดก่อน ทั้งสองต่างไม่รู้ว่าจะต้องวางตัวต่อกันอย่างไร  

“ เอ่อ..ไอริส...คือฉัน... ” เสียงทุ้มเริ่มพูดตะกุกตะตัก 

“ มอร์นิ่งไค จะอาบน้ำใช่มั้ย เข้าไปสิ ” ร่างบางเลือกที่จะทำตัวปกติ  

“ ไอริส แต่ว่า เรื่องเมื่อคืน... ” 

“ รีบๆไปเถอะหน่า ฉันหิวข้าวแล้ว ” มือบางดันแผ่นหลังกว้างให้เดินเข้าห้องน้ำไป พร้อมปิดประตูให้เรียบร้อย 

“ ขอโทษนะไค...ฉันยังไม่อยากเสียนายไปตอนนี้ ”  

เธอคิดดีแล้วว่าควรจะลืมเรื่องราวทั้งหมด ทำให้ทุกอย่างเป็นแค่ความฝัน เธอยังไม่พร้อมจะเสียเขาไป ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันผิดที่ผิดเวลาไปหมด ถ้าเลือกได้เธออยากรีสตาร์ทความสัมพันธ์ของเธอกับเขาใหม่เหมือนกัน 

           หนุ่มสาวห้องข้างๆนั่งเครียดไม่ต่างกัน ลิลลี่นั่งสะอื้นไห้เงียบๆ เธอยังไม่พร้อมจะออกไปเจอใคร หลังจากที่ณคุณตื่นมา เขาตกใจมากที่หญิงสาวข้างกายไม่ใช่แฟนสาว เหตุการณ์เมื่อคืนฉายชัดเข้ามาในสมอง เป็นเขาเองที่ขาดสติล่วงเกินเธอ ลิลลี่ไม่ใช่แค่เพื่อนน้องสาว แต่ยังเป็นเพื่อนของคนรักเขาอีกด้วย  

           “ โถ่เว้ยย ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ด้วยว่ะ ” มือหนากุมหัวตัวเอง อย่างคิดอะไรไม่ออก 

           “ ฮึก ฮือๆ ลิลลี่ขอโทษ ” ร่างบางสะดุ้งตกใจ ณคุณไม่เคยโมโหร้ายให้เธอเห็นสักครั้ง 

           “ ลิลลี่มาอยู่ในห้องนี้ได้ยังไง ” เขาพยายามนึก แม้จะปวดหัวแค่ไหนก็ตาม  

           “ พี่โรสให้ลิลลี่มานอนห้องนี้ค่ะ ” สาวน้อยน้ำตาคลอ  

ที่น่าแปลกคือลิลลี่มาอยู่ในห้องไอริสกับณดาได้อย่างไร เธอควรจะอยู่ห้องเดียวกับพี่สาวเธอไม่ใช่เหรอ แล้วณดาไปนอนที่ไหน? ทุกอย่างมันดูเหมาะเจาะเหมือนมีคนจัดฉากไว้แต่แรก จู่ๆคำพูดของผู้เป็นแม่ที่คอยกรอกหูเขาอยู่ทุกวันแทรกเข้ามา 

           ‘ ถ้าตระกูลเราทั้งสองได้ดองกันก็คงจะดี ’ 

           “ หึหึ สมใจแม่เธอกับแม่พี่แล้วสินะ ” ณคุณสรุปรวบรัดความคิดตัวเอง เขาติดกับดักเข้าแล้ว ในความเป็นลูกผู้ชายเขาควรจะรับผิดชอบเธอ แต่หากเขาเมาและเผลอทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นอีกล่ะ เขาไม่ต้องรับผิดชอบทุกคนเลยเหรอ 

           “ พี่คุณหมายถึงอะไรคะ? ” แววตาใส่ซื่อ เธอไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูดแม้แต่น้อย 

           “ อยากให้พี่รับผิดชอบยังไงก็บอกนะ แต่ถ้าอยากแต่งงานเธอต้องไปร้องขอกับผู้ใหญ่เอาเอง และขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะยังไงพี่ก็ไม่มีวันเลิกกับไอริส! ” 

           “ ลิลลี่ไม่ได้ต้องการให้พี่คุณมารับผิดชอบ ” เธอพยายามอธิบาย เขากำลังเข้าใจผิด 

           “ ให้ฟรีว่างั้น ติดใจค่อยสานต่อ แบบนี้เหรอ? ” 

เพี๊ยะ !!! 

มือเล็กฟาดลงไปที่ใบหน้าหล่อสุดแรง เกิดมาเธอยังไม่เคยโดนใครดูถูกได้ร้ายกาจขนาดนี้มาก่อนเลย หนำซ้ำยังเป็นคำดูถูกจากคนที่เธอรักอีก มันเจ็บตรงนี้ที่สุด 

           “ เพราะลิลลี่รักพี่คุณ...ถึงได้ยอมเป็นของพี่ ฮือๆๆ ลิลลี่ไม่เคยคิดจะหักหลังไอริส ไม่เคยคิดจะจับพี่ ฮึกๆ เรื่องเมื่อคืน ลิลลี่จะถือว่าทำบุญทำทาน ต่อจากนี้เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ” 

           “ เหอะ กลับไปเราก็ต้องเจอกันอยู่ดี ”  

แววตาร้ายกาจที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวเขา ณคุณคนเดิมหายไปไหน ร่างบางสะอื้นไห้หนักกว่าเดิม เมื่อชายหนุ่มลุกเดินออกจากห้องไปอย่างไม่ใยดี   

มื้อเช้าวันนี้เงียบกว่าทุกวัน มีเพียงทิวากับณดา ที่น่าตาสดใสกว่าใครๆ สมาชิกที่เหลือกำลังนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง  

“ น้องลิลลี่ล่ะครับ ” มีเพียงสองพี่น้องที่ไม่ได้มาร่วมทานมื้อเช้าด้วยกัน ที่เขาไม่ถามถึงโรส เพราะรู้ดีว่าปลุกให้ตายก็ไม่มีทางตื่น  

“ ป่วยค่ะ ” ไอริสตอบแทน 

“ เป็นอะไรมากหรือเปล่า เดี๋ยวผมไปดูให้นะ ” ร่างสูงกำลังจะลุกขึ้น แต่เสียงทุ้มกลับห้ามไว้ก่อน 

“ หยุดเลยไอ้ภัทร นั่งกินข้าวไป ” 

“ น้องตัวเล็กบอบบางขนาดนั้น เกิดเป็นลมในห้องขึ้นมา.... ” ยังพูดไม่ทันจบ ณคุณลุกจากโต๊ะขึ้นไปตามสาวน้อยด้วยตัวเอง 

ลิลลี่พาร่างกายอันบอบช้ำลุกไปอาบน้ำ เสร็จแล้วจึงกลับมาเก็บเสื้อผ้าเตรียมเดินทางกลับ 

“ เรียกร้องความสนใจเก่งดีหนิ ” ร่างสูงยืนกอดอก มองหญิงสาวเก็บข้าวของ 

“ เข้ามาทำไมอีกคะ ”   

“ เข้ามาดูคนสำออยไม่ลงไปทานข้าวไง ” 

“ ลิลลี่ไม่หิวค่ะ! ” 

“ แรงยังเหลือว่างั้น? ต่ออีกสักรอบก่อนกลับก็น่าจะดี ”  

ณคุณผลักสาวน้อยล้มลงบนเตียงกว้าง ร่างสูงทาบทับร่างบอบบางจนไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้ กำปั้นน้อยๆทุบตีอกแกร่ง เขาไม่สะทกสะท้าน 

“ ลุกออกไปนะ ฮึก ลิลลี่จะไปกินข้าว ” 

“ ไหนว่าไม่หิวไงล่ะ ” กลิ่นหอมอ่อนๆจากกายสาวชวนให้เขาหลงใหล ก้มลงสัมผัสแก้มนุ่ม 

“ อื้อ ลิลลี่ไม่อยากอยู่ตรงนี้ ปล่อยนะ! ” 

“ อย่าคิดว่าพี่จะพิศวาสเธอนักล่ะ ไอริสเป็นห่วงเธอเลยขึ้นมาตามให้ รีบลงไปทานข้าวอย่าให้คนอื่นต้องรอ! ”  

ไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้นในระหว่างเดินทางกลับ ไคและไอริส ยังคงเงียบใส่กัน จนเวลาล่วงเลยไปเป็นอาทิตย์ พอเขาพยายามจะเข้าเรื่องเธอก็จะเบี่ยงไปเรื่องอื่นทันที หมดทางที่จะพูดคุย เธอตั้งใจที่จะลืมทุกอย่าง แต่เขาตั้งใจที่จะทำให้ทุกอย่างมันถูกต้อง  

ไอริสติดต่อทนายหนุ่มให้หาที่อยู่ใหม่ เธอให้เหตุผลว่าอยากลองเปลี่ยนสถานที่ดูบ้าง รายชื่อโครงการหมู่บ้านจัดสรรมากมายกองเต็มโต๊ะจนเธอเลือกไม่ถูก ตรงนั้นก็ดี ตรงนี้ก็สวย แต่ละที่ใช้เวลาเดินทางพอสมควร ไอริสนั่งอ่านรายละเอียดจนเผลอหลับไป 

ไคกลับมาในช่วงเย็น เห็นเธอกำลังหลับสบายจึงไม่อยากกวน แต่ทว่าเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะ ทำให้เขาต้องปลุกเธอมาคุยให้รู้เรื่อง   

“ ไอริส ตื่น! ” 

“ อื้อ อย่ากวน... ” 

“ ถ้าเธอไม่ตื่นฉันเอาเธอตรงนี้แน่! ” ได้ผล ตาหวานเบิกกว้างลุกขึ้นจากโซฟา 

“ มีอะไรว่ามา คนยิ่งง่วงๆอยู่ ” 

“ เธอจะย้ายที่อยู่เหรอ ” นิ้วเรียวชี้ไปยังเอกสารที่กองอยู่ 

“ ก็ แค่ดูๆไว้ เผื่อพี่คุณขอฉันแต่งงาน จะได้มีพื้นที่ให้ลูกวิ่งเล่น ” คำตอบของเธอ ทำให้เขาเดือดจัด   

“ นี่ยังฝันว่าจะได้แต่งงานกับผู้ชายคนอื่นอยู่อีกเหรอ ” ตาคมแกร่งจ้องตากลมโตลึกลงไป เขาอย่างรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงลืมเรื่องทุกอย่างได้ง่ายดายนัก 

“ ฉันแต่งงานกับแฟนตัวเอง มันผิดตรงไหน? ”  

“ ผิดตรงที่ฉันเป็นผัวเธอไงล่ะ! ” ไคตอบเสียงดังลั่น  

เธอไม่ควรยั่วโมโหเขาในเวลาแบบนี้ ไอริสกำลังจะลุกหนี ทว่ามือหนาจับไหล่บางกดให้นอนราบลงไปกับโซฟา  

“ นายจะทำบ้าอะไร ปล่อยฉันนะ ” มือแกร่งรวบแขนเรียวทั้งสองข้างไว้เหนือหัวเธอ 

“ ฉันก็จะเตือนความจำให้เธอไง ”  

“ ฉันไม่จำอะไรทั้งนั้น นายจะรังแกฉันแบบนี้ไม่ได้นะ คนเลว ” 

“ เลวก็ผัวเธอ! ”  

“ อื้อออ.... ” 

 

####################### 

เอาใจช่วยทุกคู่ค้าบบ เรื่องของหัวใจมันบังคับกันไม่ได้เน้ออ  

หรือไรท์จะแนะนำหมอเสน่ห์ให้น้องลิลดี? 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว