ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มิ.ย. 2562 15:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2
แบบอักษร

การ์ตูน 

? : ถ้าเธอทำสำเร็จ ฉันจะรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดของแม่เธอ 

Cartoon : แล้วถ้าเขา 

Cartoon : ไม่รับฉันเข้าทำงานล่ะ 

? : มัจจุราชไม่เคยเมตตาใคร 

________________________________________________________________ 

ก็อก ก็อก ก็อก 

ฉันนั่งจ้องโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะจนตาแข็งอย่างกับฟาดกาแฟไปแล้วร้อยแก้วทั้งที่เพิ่งจะจิบไปเพียงสองอึกเท่านั้น ทำไมไม่มีใครติดต่อกลับมาซักทีนะ -_-^ 

สามวันก่อนหน้านั้นฉันเพิ่งได้รับข้อความปริศนาจากใครบางคน เขาเสนอเงินก้อนโตแลกกับการทำภารกิจบางอย่าง ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้ว่าภารกิจที่ว่านั่นคืออะไร 

แรกทีเดียวฉันเองก็ไม่เชื่อหรอกว่าข้อความปริศนานั่นจะมาจากผู้ประสงค์ดีหรือมีตัวตนอยู่จริง แต่ทว่ามันกลับรู้ความเป็นไปของฉันทุกอย่าง รู้ว่าฉันกำลังตกงาน แม่กำลังป่วยหนักและพ่อก็กำลังแย่ รู้แม้กระทั่งว่าฉัน.. เคยชอบใครมาก่อน 

แต่ช่างเถอะ.. จะเป็นใครก็ช่างตอนนี้ถ้ามีเงินให้ฉัน ฉันก็เอาหมด :-; 

ภารกิจแรกที่ได้รับมา คือการกรอกใบสมัครเป็นพี่เลี้ยงเด็ก ฉันไม่รู้รายละเอียดอะไรเลย รู้แค่ว่าฉันต้องทำยังไงก็ได้ให้ตัวเองถูกเลือกเข้าทำงานนี้  

และตอนนี้ฉันก็กำลังรอการตอบรับจากผู้รับสมัคร นี่ก็สามวันเข้าไปแล้วยังไม่มีใครติดต่อกลับมาเลย ฉันจะนกงานนี้ไม่ได้นะว้อยยยย 

Rrrrrrrrrrrrrrrrr 

"เย้!!!" ฉันทะลึ่งตัวลุกขึ้นยืนพร้อมแหกปากด้วยความดีใจท่ามกลางสายตานับสิบคู่ที่อยู่ในร้านกาแฟ ก่อนจะก้มหัวลงเล็กน้อยเป็นเชิงขอโทษ 

"ฮัลโหล สวัสดีค่ะ" 

| ขอสายกุลกันต์ญา | 

"กำลังถือสายค่ะ" 

ฉันตอบก่อนจะหงายโทรศัพท์ดูหน้าจอว่าปลายสายโทรมาจากไหน ทำไมพูดห้วนเหมือนสนิทกันมาตั้งแต่ชาติที่แล้วแบบนี้ 

| เคยเลี้ยงเด็กมาก่อนรึเปล่า | 

"เอ่อ ไม่ทราบว่าโทรมาจากใบสมัครที่ส่งไปรึเปล่าคะ" 

| ผมถาม | ฮัลโหลลลแวร์อิสสัมพันธไมตรีที่ดี ฮรื่อออ ห้วนจนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังคุยกับผู้คุมนักโทษ 

"เอ่อ เคยค่ะ" 

| ยิงปืนเป็นไหม | 

เดี๋ยวนะ.. เลี้ยงเด็กนี่ต้องยิ่งปืนเป็นด้วยหรอ? เอ๊ะหรือว่า -0-  

"ฉันไม่รับงานยิงหัวเด็กนะคะ" ฉันตอบอย่างลนลาน แต่ก็ไม่กล้าวางสายอยู่ดี เพราะว่าภารกิจของฉันคือต้องได้รับเลือกเข้าทำงานนี้ 

| ประสาท.. ดรัมไปเอาเบอร์อื่นมา | 

"เดี๋ยวค่ะ!! ยิงเป็นค่ะ ฉันยิงปืนเป็น" ไอเว๊นนนน ฉันตกปากรับคำว่ายิงปืนเป็นทั้งๆที่แค่ปืนของเล่นฉันยังไม่เคยจับเลยด้วยซ้ำ แต่ที่ร้ายไปกว่านั้นคือตอนนี้ทุกคนในร้านกาแฟกำลังหันมาจ้องที่ฉันอีกแล้ว ทำไมงะ.. สงสัยพูดดังไป ._. 

| อายุเท่าไหร่ รอบอก รอบเอว ขอสะโพกด้วย | 

"เอ่อคือ.." นี่ฉันสมัครงานเพื่อเข้าไปเป็นพี่เลี้ยงหรือสมัครไปเป็นมิสจักรวาลวะเนี้ย  

คราวนี้เสียงปลายสายเปลี่ยนไป ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะส่งโทรศัพท์มือถือให้คนอื่นจัดการต่อแล้ว 

ผลัวะ! 

ตามด้วยเสียงเหมือนอะไรบางอย่างกระทบกันอย่างแรงดังจนทะลุออกมานอกโทรศัพท์ 

| โอ้ย นายครับก็ผมถามเผื่อว่านายอยากรู้รายละเอียดไงครับ อะแฮ่มม.. เอาเป็นว่าอาทิตย์หน้าเริ่มมาทำงานได้เลย ทางเราจะส่งที่อยู่ให้ในอีกสองวินาที | 

ติ๊งง 

ยังไม่ทันสิ้นเสียงปลายสาย ก็มีข้อความเด้งขึ้นมาที่มือถือของฉันเรียบร้อยแล้ว  

ตื้ดด 

ปลายสายตัดสายทิ้งไปโดยไม่มีการบอกลาสักคำ ตอนรับก็ไม่ทักทายตอนจะไปก็ยังไปแบบไม่บอกไม่กล่าวอีก นี่ฉันคิดถูกแล้วใช่ป่ะวะที่มารับทำงานอะไรแบบนี้เนี้ย -_-" 

ฉันกดเข้าแอพแผนที่เพื่อดูที่ตั้งที่ถูกส่งมา และแม่เจ้าโว้ยยยยยยยย ฮ่องกง!!!! 

______________________________________________________________ 

Cartoon : ฉันได้รับเลือกให้เข้าทำงานแล้วนะคะ เริ่มงานอาทิตย์หน้า แต่คุณไม่เห็นเคยบอกฉันเลยว่าต้องไปไกลถึงฮ่องกง 

? : ดี เงินก้อนแรกฉันโอนเข้าบัญชีให้เธอเรียบร้อยแล้ว 

Cartoon : ถ้าฉันไป แล้วแม่ฉันใครจะดูแลล่ะ 

? : ไม่ต้องห่วง ฉันให้พ่อเธอลาออกจากงานเรียบร้อยแล้ว พ่อเธอจะเป็นคนดูแลแม่ของเธอ 

Cartoon : พ่อรู้เรื่องนี้? 

? : เธอไม่มีสิทธิตั้งคำถาม เตรียมตัวให้พร้อมตั๋วบินและค่าเดินทางจะถูกส่งตามไป  

Cartoon : คุณไปหาคนอื่นก็ได้นะคะ 

? : ทุกอย่างมันถอยกลับไปไม่ได้กุลกันต์ญา ภารกิจต่อไปของเธอคือไปที่ฮ่องกง 

ไม่พบผู้ใช้รายนี้ 

_________________________________________________________________ 

ไอ่เวรร 

บุคคลปริศนาทิ้งภารกิจต่อไปไว้ให้ฉันก่อนจะจัดการทำลายตัวเองทิ้งโดยไม่สนใจใยดีฉันเลยสักนิด -_- ทำไมทุกคนจะต้องไปไม่ลามาไม่บอกใส่ฉันแบบนี้ทุกคนเลย 

นี่มันอะไรกันเนี้ย... 

พอนึกทบทวนกลับไปก็อดสงสัยตัวเองไม่ได้ว่าทำไมถึงไปเชื่อไอ้ข้อความจากคนไร้ตัวตนแบบนั้นได้ แต่ก็นะ.. ทุกอย่างมันย้อนกลับไปไม่ได้แล้วจริงๆ 

..................................... 

ธันเดอร์ 

"เอานมมา" ผมออกคำสั่งก่อนจะรับนมจากดรัมมาถือไว้ แล้วทำไมมันร้อนขนาดนี้วะเนี้ย 

"ไอ้ดรัม! ร้อนขนาดนี้กินเข้าไปลิ้นชาตายกันพอดี ไปเอามาใหม่" 

"มันก็แบบนี้แหละครับนาย ใช้น้ำร้อนชงนะครับไม่ใช่น้ำแข็ง" 

ผมเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยหางตาก่อนที่มันจะรีบรับขวดนมออกจากมือและวิ่งหายเข้าไปในห้องชงนม 

นี่ก็ผ่านมาสี่วันแล้วที่ข้าวต้มกับปีเตอร์เอาลูกมาทิ้งไว้ที่คฤหาสน์ของผม ทั้งสองคนต้องไปดูงานที่อเมริกาแปดเดือนและคงจะยุ่งอยู่ตลอดเวลา  

และในฐานะที่ผมเป็นพ่อทูนหัวของเจ้าก้อนขี้สองตัวนี้ ก็เลยต้องรับเอาไว้อย่างจำนน 

นี่ถ้าพ่อมันรู้ว่าบ้านทั้งหลังเต็มไปด้วยปืน อาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง มีผู้ร้ายที่พร้อมจะปีนขึ้นมายิงทุกคนให้ตายได้ในทุกวันมันจะยังอยากฝากลูกไว้กับผมไหมนะ -_- 

บ้านทั้งหลังถูกเปลี่ยนเป็นสนามเด็กเล่นในร่ม รูปปั้นนกฟีนิกซ์ที่มีไว้เพื่อความขึงขังก็ถูกนีโม่เอาไปขี่จนปีกหัก เฟอร์นิเจอร์ต่างๆที่ถูกคลุมโทนให้เป็นสีดำแซลม่อนก็เอานมไปฉีดใส่จนกลายเป็นคราบไปซะหมด 

หนำซ้ำตัวผมเองยังไม่มีเวลาออกไปทำงานเลยด้วยตลอดสี่วันมานี้ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงเปิดรับสมัครพี่เลี้ยงเด็ก 

ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยรอยสักบัดนี้ก็มีแต่สติ๊กเกอร์ลายการ์ตูนที่ไอ้สองศรีพี่น้องแพคมาจากประเทศไทย เฮ้ออ ทำอะไรไม่เกรงใจรอยสักบนแผ่นอกพ่อเลยไอ้แม่ย้อย 

ความคิดเห็น