ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ชวนทะเลาะ nc+++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มิ.ย. 2562 23:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชวนทะเลาะ nc+++
แบบอักษร

สายตาหม่นหมองนั่งกอดตัวเองอยู่ริมระเบียงมองทะเลตรงหน้าอย่างเหม่อลอยทุกวันตั้งแต่เขาถูกปล่อยทิ้งให้อยู่คนเดียว เพราะคนใจร้ายต้องกลับไปรับพ่อกับแม่ที่กลับมาจากอิตาลี เพียวฟุบหน้าเช็ดน้ำตากับแขนตัวเอง เขาคิดถึงท่านทั้งสอง คนที่ดีกับเขามากที่สุดบนโลกใบนี้ คนที่มอบชีวิตใหม่ให้เขาได้มีชีวิตที่ดีขึ้น ไม่รู้ว่าป่านนี้พวกท่านจะถามถึงเขาว่าอย่างไรบ้าง แล้วคนใจร้ายอย่างต้นไผ่จะตอบยังไง 

.

 

.

 

.

 

"แกว่าไงนะ! เพียวนี่นะหนีไป" 

 

เสียงของหัวหน้าครอบครัวอย่างนายณรงค์ถามคนที่เป็นลูกชายเสียงดังลั่นบ้านเมื่อเขาได้รับคำตอบนี้จากปากลูกชาย

 

"พ่อจะเสียงดังทำไมครับ...ก็แค่พี่เพียวหนีออกจากบ้าน...เขาอาจจะแค่เบื่อ...เดี๋ยวหายเบื่อเขาก็กลับมาเองแหละครับ" ต้นไผ่บอกพ่อของตน

 

"ปกติเพียวไม่ใช่คนที่จะทำอะไรนอกลู่นอกทางแบบนี้...ถ้าเป็นแกก็ว่าไปอย่าง" นายณรงค์บอกทำให้ต้นไผ่กรอกตามองบนอย่างหมั่นไส้

 

"แล้วก่อนพี่เขาจะหนีไปพี่เขาหายดีแล้วเหรอไผ่ เห็นลูกบอกพี่เขาไม่สบายนี่" นางสุภางค์ถามลูกชาย

 

"ก็...น่าจะหายดีแล้วนะครับ"

 

"แม่เป็นห่วงเพียว...ไผ่ต้องตามหาพี่เขานะลูก เผื่อพี่เขามีปัญหาอะไร เพียวน่ะมีแค่พวกเรานะ เราต้องอย่าทำให้เขารู้สึกว่าอยู่ตัวคนเดียวบนโลก แค่เกิดมาแล้วแม่กับพ่อเขาไม่ต้องการแล้วแม่ไม่อยากให้เพียวต้องเจอเรื่องแย่ๆอะไรอีก" 

 

นางสุภางค์บอกลูกชายน้ำตาคลอ ต้นไผ่มองหน้ามารดาด้วยใบหน้าเรียบๆ ก่อนจะพยักหน้าตกลงเพื่อให้มารดาสบายใจ ก่อนที่ท่านทั้งสองจะพาขึ้นไปพักผ่อนบนบ้าน ต้นไผ่กลับหลังหันสายตาที่จ้องผ่านดวงตาคมนั้นไม่มีสายตาของความเมตตาเลยสักนิดก่อนจะก้าวเท้าขึ้นรถแล้วตรงไปยังจุดหมาย

 

.

 

.

 

.

 

ปัง!!

 

เสียงประตูที่เปิดและปิดดังลั่นทำให้คนที่กำลังเหม่อสะดุ้งจากภวังค์ของตนเองแล้วหันมองไปยังต้นเหตุ เพียวเห็นต้นไผ่มองเขาแปลกๆ จึงหันหน้ากลับเพราะสายตานั้นดุดันราวกับเขาทำอะไรผิดอีกแล้ว ต้นไผ่เห็นเพียวเมินหน้าหนีก็เกิดอารมณ์ปะทุในอกเดินเข้าไปกระชากแขนอีกคนให้ลุกขึ้น

 

"โอ๊ย! เจ็บนะ!!" เสียงของเพียวร้องดังขึ้นเมื่อถูกกระชากแขนอย่างแรง

 

"ทำไมมึงถึงสำคัญกับพ่อแม่กูนัก ห้ะ! ขนาดกูบอกว่ามึงหนีออกจากบ้าน ก็ยังเป็นห่วงใช้ให้กูตามหามึงอีก แถมยังเป็นห่วงจนออกนอกหน้า จนไม่เห็นหัวกูเลย!!!"

 

"ปล่อย...อย่ามาชวนทะเลาะได้ไม่ไผ่!" เพียวบอกเขาพร้อมกับแกะมือแกร่งที่บีบแขนตนเองออก

 

"ทำไม! ทำไมมึงต้องเข้ามาในครอบครัวกูด้วย เข้ามาก็ทำให้พ่อแม่ไม่รักกู เพราะมึงเรียกร้องความรักจากพวกเขาไปจากกูจนหมด!"

 

"ไม่ใช่นะ! พ่อกับแม่รักนายมากต่างหากและก็เป็นห่วงนายมากด้วย" เพียวพูดตามความจริงดังที่เห็นมาตลอด

 

"ไม่ต้องมาทำพูดดี...ตั้งแต่เด็กทั้งพ่อทั้งแม่สนใจแต่มึง...ปล่อยให้กูเห็นมึงได้ความรักได้ความเอาใจใส่ที่ให้มึงคนเดียว!!"

 

"มันไม่จริงสักนิด ถ้านายไม่อคติแล้วมองดูดีๆนายจะเห็นว่าพ่อกับแม่...รักและเป็นห่วงนายมากแค่ไหน" เพียวตอบกลับ

 

"เลิกพูดได้แล้ว...ทุกอย่างมันเป็นเพราะมึงนั้นแหละ เพราะมึง...เพราะมึง..เพราะมึงคนเดียว!!!" 

 

ต้นไผ่ผลักไหล่ทั้งสองข้างของเพียวตามแรงตะโกนก่อนจะเผลอ ออกแรงผลักจนหัวของเพียวกระแทกกับขอบกำแพง

 

"โอ้ย!" 

 

เพียวยกมือกุมศีรษะด้านขวาก่อนจะเห็นว่ามีเลือดติดที่นิ้วมือออกมาด้วย เพียวกดอารมณ์ของตัวเองก่อนจะถอนลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ จะมีสักวันไม่ที่เขาจะไม่เจ็บตัวจากอีกฝ่าย ต้นไผ่ที่เห็นว่าตัวเองทำอีกฝ่ายหัวแตกก็รู้สึกผิดขึ้นมา จึงฉุดอีกฝ่ายขึ้นมาดู

 

"หันมาดูแผลหน่อย"

 

"ไม่ต้องมายุ่ง!" 

 

เพียวแหวกลับพร้อมกับสะบัดมือต้นไผ่ออกไปแล้วเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำ ต้นไผ่เห็นแล้วรู้สึกหมั่นไส้จึงเดินตามไปห้องน้ำด้วย

 

"แค่ให้ผัวดูแผลเนี่ย...มันจะตายรึไง!" ต้นไผ่พ่นคำหยาบๆใส่และกระชากหัวใหล่ของเพียว จนเพียวมองตาเขียวใส่ 

 

"ทำไมรับความจริงไม่ได้หรือไง...ที่กูเป็นผัวมึง!" 

 

"ถ้าการที่ผมโดนผู้ชายสักคนโดนทำแบบนั้นแล้วเรียกว่าผัว...แล้วถ้าผมไปเอากับคนอื่นผมก็ต้องเรียกคนนั้นว่าผัวอย่างนั้นสิ!" เพียวยอกย้อนจนต้นไผ่โกรธจัด

 

"ร่าน!!/เพี๊ยะ!!" เสียงก่นด่าของต้นไผ่ยังไม่เจ็บเท่ากับฝ่ามือที่กระทบลงบนหน้าของเขา

 

"....." เพียวนิ่งอยู่อย่างนั้น ก่อนจะหลับตาหายใจเข้าออกลึกๆ ทำใจก่อนจะหันกลับไปมองคนตรงหน้าด้วยแววตาแดงก่ำ

 

"ตบอีกสิ...เอาให้สาแก่ใจ...เอาให้ตายไปเลย เพราะผมมันไม่มีค่าที่จะอยู่บนโลกใบนี้อยู่แล้ว ฮึกๆ ตบสิ!!" 

 

เพียวตะโกนลั่นใส่หน้าของต้นไผ่อย่างเจ็บปวด ไม่มีใครที่ทำให้เขาไร้ค่าอย่างนี้ได้เท่าต้นไผ่อีกแล้ว 

 

"ตบสิ..ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ! ตบตีให้ตายไปเลย!!" 

 

เพียวดึงมือของต้นไผ่ขึ้นมาตบหน้าตัวเอง แต่ต้นไผ่ฝืนเขาก็ยังพยายามเอามาตบตัวเอง ต้นไผ่ขืนมือหนาของเขาเอาไว้ ก่อนจะหยุดการกระทำของเพียวด้วยการกระชากคอเข้ามาจูบ

 

"อื้ออ!!" เพียวดิ้นขลุกขลักอยู่ที่หน้าอกแกร่งไปมา ก่อนจะถูกดันให้ติดกับกำแพงห้องน้ำๆ

 

"อื้อ..อื้มม" 

 

ลิ้นร้อนรุกล้ำความหวานของลิ้นนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ละเลียดชิมควมเย้ายวนภายในปากเล็กอย่างหยอกเย้า ก่อนจะผละริมฝีปากตัวเองออกมา แล้วมองเพียวหายใจเข้าออกรัวๆมองเขาตาโต ต้นไผ่ถอนหายใจก่อนจะเดินหนีไปจากห้องน้ำ ทิ้งให้เพียวยืนงงอยู่กับสถานการณ์ต่างๆตรงนั้น

 

เพียวเดินออกมาจากห้องน้ำอีกครั้ง ก็ไม่เห็นอีกคนหนึ่งแล้ว จึงเดินนวดหัวที่เริ่มโนไปที่เตียง ดีที่ว่าลิ้นชักข้างเตียงมีกล่องยาให้เขาพอทำแผลทายาได้บ้าง

 

.

 

.

 

.

 

ต้นไผ่นั่งดื่มแอลกอฮอล์อยู่ที่บาร์ที่เป็นผับด้านล่างของโรงแรมจนหน้าแดงตัวแดงไปด้วยฤทธิ์ของมึนเมาที่เข้าไปในกระแสเลือด 

 

"ดื่มหนักจังเลยนะครับ" 

 

เสียงใสๆทักทายเขา ต้นไผ่ปรายตาหันไปมองหน้าของชายที่หน้าตาดูน่ารักอายุประมาณ17-18 ต้นไผ่มองอยู่สักพักก่อนจะสนใจกับเหล้าตรงหน้าต่อ แต่เด็กนั้นพยายามรุกเขาโดยการส่งสายตายั่วยวนบวกกับมือไม้ที่แทบจะล้วงเข้ามาถึงตัวตนของเขา

 

"สนใจไปต่อกับผมมั้ยครับ?" 

 

เด็กคนนั้นถามเขา ก่อนจะกระแซะเข้ามาเต้นบดเบียดที่อกของเขาตามจังหวะเพลงในผับ เขาปรายตามองด้วยความเริ่มสนใจนิดๆ

 

"ชื่ออะไร?" เขาถามชื่อเด็กตรงหน้า

 

"ชูการ์ครับ" เด็กคนนั้นตอบ ก่อนจะอมยิ้มเล็กน้อย

 

"ชื่อหวานจังนะ...แล้วตัวหวานด้วยรึเปล่า?" ต้นไผ่ถามพร้อมกับเอาจมูกชนแก้มนิ่มนั่น 

 

"อยากรู้ก็ลองแล้วล่ะครับ...จะได้รู้ว่าหวานรึเปล่า~" ชูการ์บอกเสียงอ่อยต้นไผ่ยิ้มมุมปากก่อนจะนึกอะไรสนุกๆออกในหัว

 

"สนใจไปห้องฉันหรือเปล่า?" ได้ยินคำถามนั้นเด็กหนุ่มก็แทบโดดดิ้น

 

"ถ้าคุณอนุญาตผมก็ไม่ปฏิเสธ" ชูการ์พูดแนบริมฝีปากหนาของต้นไผ่ ก่อนที่ทั้งคู่จะกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันเดินเข้าลิฟต์ ไปจนถึงหน้าห้อง 

 

"จ๊วฟ...จุ๊ฟ" 

 

เสียงดูดปากดังไม่อายใครก่อนจะผละกันเมื่อต้นไผ่ต้องกดรหัสเข้าห้อง ทันทีที่ประตูเปิดเด็กหนุ่มก็ทำการปลดกระดุมเสื้อของต้นไผ่ออก ก่อนจะรู้สึกเสียวซ่านเมื่อเห็นเรือนร่างชายหนุ่มตรงหน้า ชูการ์ไม่รอช้าถอดเสื้อผ้าตัวเองทิ้งแล้วถูไถเรือนร่างที่กำยำเต็มชายของต้นไผ่อย่างออกรส มือบางกอบกุมแก่นกายเอาไว้อย่างสนุกมือ

 

"ของคุณใหญ่จัง น่ากิน~" 

 

ชูการ์บอกก่อนจะลากลิ้นนุ่มผ่านกายชายลงไปแล้วจ่ออยู่ที่ส่วนหัวของลำแกร่ง แล้วไล้ปาดจนทั่วลำมือน้อยชักแก่นกายไปพร้อมกัน พลางเอาท่อนอุ่นใส่ปากอย่างชำนาญ ทำให้ต้นไผ่พอใจอยู่ไม่น้อย พลางนึกว่าถ้าเพียวทำแบบนี้เขาคงตื่นเต้นน่าดู  

 

บ๊วฟ บ๊วฟ อ่า อุกๆ เสียงโม๊คหยาบคายนั้นเป็นตัวเร่งให้ความเสียวเพิ่มพูนขึ้น ต้นไผ่จับหัวเด้กหนุ่มทั้งสองข้างแล้วตอกแก่นกายเข้ารัวๆจนกระทั่งปลดปล่อยน้ำรักในปากของชูการ์เต็มล้นปรี่

 

"น้ำคุณอร่อยจัง" ชูการ์บอกหลังจากกลืนน้ำสีขุ่นนั้นลงคอทั้งหมด ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเอาก้นนิ่มเบียดแก่นกายใหญ่ให้ตั้งขึ้นอีกครั้ง

 

"ไปในห้องนอนดีกว่า" ต้นไผ่บอกก่อนจะอุ้มเด็กหนุ่มเข้าไปในท่าอุ้มแตง ชูการ์เห็นมีคนนอนอยู่บนเตียงจึงเอ่ยปากกับต้นไผ่

 

"แต่มีคนนอนอยู่นะ"

 

"ไม่ต้องสน ทำหน้าที่ตัวเองให้ดีก็พอ" ต้นไผ่ว่าก่อนจะเดินไปหยิบบางอย่างในลิ้นชักออกมาเป็นวิ่งที่เขาไม่เคยใช้เลยตอนทีอะไรกับเพียว เขาใส่ถุงยางเสร็จก็เดินมาจ่อที่รูรักที่ผ่านศึกมาพอสมควรแล้วกดแทงเข้าไป

 

"อ๊า ทำไมคุณไม่เบิกทางให้ผมก่อน อ๊า อ๊ะ แต่แบบนี้ก็เสียวดีนะ อ่า อ๊า" 

 

ชูการ์ครางดังไม่นานก็เด้งก้นรับจนเสียงนั้นรบกวนถึงคนที่นอนอยู่อย่างเพียว เพียวลืมตาขึ้นก่อนจะรู้สึกถึงแรงยวบยาบบนเตียงอีกทั้งยังเสียงครางก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าต้นไผ่กำลังควบเด็กหนุ่มคนหนึ่งอย่างเมามันส์ อีกทั้งเด็กคนนั้นอย่างร้องครางอย่างไม่รู้จักอาย เพียวรู้สึกขยะแขยงจนเริ่มทนไม่ไหว

 

"นี่พวกคุณทำอะไรกัน!"

 

"ก็..อ๊า..คนเค้ากำลัง..อื้ม..เอากันอยู่ไงครับ..อ๊า..เสียวจังครับ" ชูการ์ตอบแทนยิ่งทำให้เพียวปรี๊ดนัก

 

"ออกไป! ออกไปทั้งคู่เลยจะเอาก็ไปเอากันที่อื่น!!" 

 

"แต่นี้มันห้องฉัน! ฉันจะทำอะกับใครมันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน!!" ต้นไผ่หันมาพูดใส่เขา 

 

"ทุเรศ!!" เพียวตะโกนด่าทั้งคู่ก่อนจะสะบัดตัวจะลุกหนีไปที่ห้องน้ำ

 

"ห้ามไป!" ต้นไผ่จับแขนของเพียวเอาไว้ไม่ให้ลุกหนี

 

"แล้วจะให้ผมดูพวกคุณมีอะไรกันรึไง...โทษทีนะผมเห็นแล้วมันจะอ้วก!!" เพียวว่าพร้อมกับดวงตาที่รังเกียจจริงๆ ทำให้ต้นไผ่ไม่พอใจหยุดการกระทำที่ทำกับชูการ์

 

"อ๊ะ..คุณจะทิ้งผมกลางคันไม่ได้นะ..ผมยัง.."

 

"หุบปากแล้วออกไป!!" ต้นไผ่ไล่ชูการ์เสียงดัง

 

"แต่.." ชูการ์หัวเสียไม่เคยมีครั้งไหนเขาโดนทิ้งกลางคันแบบนี้มาก่อน

 

"เงินอยู่ในกระเป๋าอยากได้เท่าไหร่ก็เอาไป แล้วรีบไสหัวไปด้วย ไปสิ!!" 

 

เขาตวาดไล่อีกครั้งทำให้ชูการืรีบแจ้นออกไป ดีที่ตนจำรหัสได้จึงรีบแต่งตัวแล้วหยิบค่าเสียหายที่เขาเอาให้คุ้มมาแล้วรีบออกไป

 

"ปล่อย!!" เพียวบอกต้นไผ่ที่ฉุดแขนเขาไว้

 

"อารมณ์กูค้างมึงต้องทำต่อให้เสร็จ" 

 

"นั้นมันก็เรื่องของคุณ...ไปจัดการเอาเอง!!" 

 

เพียวว่าพลางผลักร่างสูงลงบนเตียงแล้วลุกหนีลงจากเตียง แต่ต้นไผ่ก็เร็วกว่า ยื่นมือไปคว้าเอวแล้วกดเพียวลงกับเตียง

 

"นี่...ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ! ปล่อยสิ!!" 

 

เพียวตะโกนบอกให้เขาปล่อยแต่กลับถูกอีกฝ่ายจูบจนไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา มือบางจึงทุบกำปั้นใส่ใหล่แกร่งแต่เหมือนเปล่าประโยชน์นอกจากร่างสูงจะไม่สะทกสะท้านแล้ว ยังยิ่งยึดเขาแน่นขึ้น

 

"อื้อออ...อ่อยย" 

 

เพียวครางให้ปล่อย ไม่นานจุมพิตที่สูบลมหายใจก็ถูกถอนออกไป เพียวจึงหายใจเข้าออกหนักๆจนอกกระเพื่อมขึ้นลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเมื่อลิ้นร้อนไล้วนหัวนมสีชมพูของเขา

 

"อื้อ..อย่า...อู้ววว" เพียวหลับตาครวญครางด้วยความเสียวแทบขาดใจ

 

"ซู่ดดด...อ่า..แผล็บๆ..." เสียงส่วบส่าบของปากร้อนกับยอดบัวกำลังบรรเลงเสียงไปอย่างเร่าร้อน

 

"ไม่...อื้อ..หยะ...หยุด..นะ" เพียวห้ามเสียงสั่น ตอนนี้แก่นกายเขาเริ่มปวดหนึบ ความสิ่งที่ต้นไผ่กำลังทำ

 

"จุ๊บ..อ่า..แข็งขนาดนี้จะให้กูหยุดจริงๆน่ะเหรอ" 

 

ต้นไผ่จูบที่เนินโหนกเบาๆก่อนจะถามเพียวเสียงพร่า มองเพียวที่มองเขาด้วยแววตาปรารถนาแต่ยังปฏิเสธไม่เลิกรา

 

"จะยอมดีๆหรือต้องให้ใช้ความรุนแรง!" ต้นไผ่ขู่ จนเพียวเริ่มหงอ 

 

"เอาแต่ใจ!" เพียวว่าเขาจนโดนยกตัวขึ้นมาให้นั่งคร่อมร่างสูงไว้

 

"ไม่...ปล่อยนะ" เพียวดิ้นไปมา

 

"คิดดีๆ...อยากเจ็บตัวเหมือนครั้งก่อนๆก็เชิญดิ้นต่อไป" 

 

"....." เพียวหยุดดิ้นไม่มองหน้าของต้นไผ่ เหลือกตามองด้านบนไปมาเพื่อกลบน้ำตาที่กำลังจะไหล กำมือตัวเองแน่น จะยอมไม่ยอมอีกฝ่ายก็ต้องบังคับอยู่ดี

 

"ก็เลือกอะไรไม่ได้อยู่แล้วหนิ...อยากจะทำอะไรก็เชิญ" เพียวกล่าวอย่างประขดประชัน ต้นไผ่ไม่พอใจท่าทีของเพียวที่อวดเก่งใส่เขาจึงจับเพียวนั่งทับกดแก่นกายของตนลงมา

 

"อ๊าา...เจ็บ...อ่าา" เพียวจิกมือกับบ่าแข็งแน่น ทั้งร่างกระเด้งไปตามแรงที่ใส่ลงมาไม่ยั้ง 

 

ตับๆๆๆ

 

"อ่า...อ่ะ...ที่หลังอย่าอวดเก่ง...ถ้าไม่อยากเจ็บตัว...ปึกๆ ปึกๆ" ต้นไผ่ว่าพลางกระแทกเน้นๆใส่ถ้ำทองหนักๆ

 

"อ๊ะ..อ่า..อื้ออ...อื้ออ" 

 

ตั่บ ตั่บ ตั่บ 

 

เสียงโยกจังหวะกามารมย์ดังขึ้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ แม้ว่าเพียวจะหลับคาอกแกร่งไปแล้ว...ต้นไผ่ก็ยังคงเสพสมร่างกายของเพียวจนเพียวตื่นขึ้นอีกรอบและสลบพับไปอีกรอบจนน้ำรักของเขาเต็มปรี่แล้วปรี่เล่าจึงพอใจ

 

ร่างที่ถูกใช้การอย่างหนักสลบไสลอยู่บนท่อนแขนแกร่งของต้นไผ่ที่หมดแรงอยู่ข้างๆ ต้นไผ่มองใบหน้าของเพียวก่อนจะยกมือกำหมัดแน่น เขาต้องร้ายให้มากๆ ร้ายจนเพียวทนไม่ได้แล้วเดินออกไปจากชีวิตและครอบครัวของเขาเอง.....

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

สงสารพี่เพียวหนักมาก ไผ่ใจร้ายที่สุดดดดดด

ความคิดเห็น