ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มีเรื่องแล้ว

ชื่อตอน : มีเรื่องแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 960

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.พ. 2564 23:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มีเรื่องแล้ว
แบบอักษร

เที่ยง 

 

 

"อืมม"ร่างบางลืมตาตื่นแล้วหันไปมองพอร์ชที่นอนอยู่ข้างๆสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจบดบังความหล่อของพอร์ชไปได้ 

 

 

 

ปริ๊นซ์เอามือของตัวเองไปลูบผมพอร์ชเล่นเหมือนเล่นกับหมา ร่างบางทำอยู่แบบนั้นจนร่างสูงค่อยๆลืมตาตื่น 

 

 

"อืม อะไรเนี่ยปริ๊นซ์ กูจะนอน"พอร์ชว่าแล้วผลักมือของร่างบางออก 

 

 

 

ปริ๊นซ์หน้างอเล็กน้อย 

"ทำไม! จับไม่ได้เลยหรือยังไง"ร่างบางเเกล้งทำเสียงงอน 

 

 

พอร์ชถอนหายใจพรืดใหญ่ 

"เล่นได้ แต่เล่นตรงนี้จะดีกว่านะ"ว่าจบมือหนาก็ดึงมือปริ๊นซ์ไปจับศูนย์รวมความบรรเทิงของตัวเอง 

 

 

หมับเข้าให้!! 

 

 

 

"อ๊าาา"ร่างสูงแกล้งครางกระเส่า ริมฝีปากหนาฉีกยิ้มอย่างหื่นกระหาย 

 

 

"อี๋ ไอ้เหี้ย มึงมันลามก อนาจาร "ปริ๊นซ์พยายามสันหาคำมาด่า พร้อมกับพยายามจะดึงมือตัวเองออกจากตรงนั้นแต่พอร์ชกลับจับมือตนไว้แน่น 

 

 

 

"ฮ่าๆ มึงไม่เล่นต่ออ่ะ อยากเล่นไม่ใช่อ่อ"พอร์ชยอกย้อนคืนบ้าง 

 

 

ปริ๊นซ์มองพอร์ชที่กำลังสนุกที่ได้แกล้งตนและพบว่าไอ้ตรงนั้นมันเเข็งๆสู้มือแล้วด้วย 

"ไม่เอา กูไม่เล่นแล้ว ปล่อยมือกูได้แล้วจะไปอาบน้ำหิวข้าว"ปริ๊นซ์ว่าเสียงอ้อน 

 

 

 

พอร์ชจึงยอมปล่อยมือก่อนจะหลับตาลงง่ายๆ 

"ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ ก่อนกูจะทนไม่ไหว"พอร์ชบอกขณะหลับตา อย่างอารมณ์ดี 

 

 

ปริ๊นซ์ได้ยินถึงกับตาตื่นรีบลุกขึ้นจากเตียงแล้ววิ่งล่อนจ้อนไปหาพาเช็ดตัวก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ 

 

 

1ชั่วโมงผ่านไป 

 

 

ทุกคนลงมารวมตัวกันที่โซฟาห้องนั่งเล่น  

 

"มาครบแล้วนะทุกคน" คิมเป็นคนแรกที่พูดขึ้น สภาพของแต่ล่ะคนนี่หนักเอาเรื่องอยู่เหมือนกันเพราะเมื่อคืนก็ดื่มหนัก 

 

 

ทุกคนต่างพยักหน้ารับ ด้วยอาการเหนื่อยอ่อนจากเมื่อคืน 

 

"ไปหาข้าวกินกันเหอะ กูหิวจะตายอยู่แล้ว"ปริ๊นซ์พูดขึ้นแล้วลุกขึ้นเป็นคนแรก 

 

 

ทุกคนต่างลุกขึ้นตามอย่างเหนื่อยอ่อน ง่วงก็ง่วงแต่หิวมากกว่า ทางด้านพลอยก็เดินอยู่ข้างหลังพอร์ชปริ๊นซ์เงียบๆไม่มีปากมีเสียงอะไร ปริ๊นซ์ก็ไม่ได้ใส่ใจจนตอนทุกคนเตรียมจะขึ้นรถ 

 

" ปริ๊นซ์พลอยไปกับทัชกับมี่นะ"เด็กสาวบอกแล้วเดินไปขึ้นรถเงียบๆ 

 

 

ปริ๊นซ์หันไปมองก่อนจะก้าวขาขึ้นรถไปนั่งข้างคนขับเงียบๆ ไม่ได้ว่าอะไรต่อ 

 

 

ร้านอาหาร 

 

 

เมื่อถึงร้านอาหารแล้วทุกคนต่างนั่งประจำที่แล้วสั่งอาหารกันจ้าละหวั่น 

 

"สั่งเยอะจัง กินเผื่อพรุ่งนี้ด้วยเลยอ่อ"ทัชแซวแฟนสาว 

 

 

"ส.ร. น สาระแน " ทันทีที่มีมี่พูดจบ ทุกคนบนโต๊ะต่างหัวเราะอย่างสนุกสนามกับการหยอกล้อของคู่รักสองคนนี้ 

 

 

"สั่งเลยนะ เดี๋ยวกูเลี้ยง"ทางด้านพอร์ชกับปริ๊นซ์ก็ไม่น้อยหน้า ร่างสูงยื่นใบหน้าหล่อลงไปกระซิบที่ข้างหูคนตัวเล็กเบาๆ เมื่อคิดว่าทุกคนบนโต๊ะต่างสนใจแต่เรื่องของตัวเอง บางก็นั่งหยอกล้อคุยกับแฟนบ้าง 

 

"กินดุนะ ไหวหรอ"ปริ๊นซ์ก็หันไปพูดเสียงเบา เสียงบนโต๊ะตอนนี้ดังมากจนแทบจะกลบเสียงของทั้งคู่อยู่แล้ว 

 

"ไม่ไหวก็ต้องไหว รักเมียนะ "พอร์ชว่าแล้วยิ้มกว้าง 

 

 

ทั้งคู่ต่างหัวใจเต้นแรง ตอนนี้น่ะมีความสุขที่สุดแล้ว 

 

 

"ปริ๊นซ์พลอยขอคุยด้วยหน่อย"เด็กสาวที่นั่งกอดอกไม่พูดไม่จาอยู่ข้างๆปริ๊นซ์มานาน ลุกขึ้นจากโต๊ะด้วยท่าทางหงุดหงิด ทุกคนในโต๊ะต่างเงียบกริบกับบรรยากาศบนโต๊ะตอนนี้ มองตามร่างของพลอยที่กำลังเปิดประตูออกไปนอกร้าน  

 

ปริ๊นซ์เม้มริมฝีปากแน่น รับรู้ได้ถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดพอร์ชมองสีหน้าคนรักอย่างเป็นกังวลมือหนากำลังจะคว้าจับ แต่ไม่ทันเสียแล้วเพราะร่างบางลุกขึ้นจากเก้าอี้นิ่งๆแล้วเดินตามหลังพลอยไปเงียบๆ 

 

 

เหตุการณ์เมื่อคืน 

 

 

พลอยและมีมี่เพื่อนสาวที่แอบจับตาดูความผิดปกติของทั้งพอร์ชและปริ๊นซ์อยู่ เมื่อเห็นเหตุการณ์ว่าทั้งคู่เหมือนทะเลาะกันอยู่ที่เตาปิ้งย่าง เด็กสาวทั้งคู่ก็วิ่งมาเเอบฟังเงียบๆหลบที่ใต้ต้นไม้ที่มีพุ่มไม้ขึ้นเต็มไปหมด พลอยได้ยินทุกคำแทบจะทุกประโยคเเจ่มชัดเลยทีเดียว แต่ก็แกล้งทำเป็นนิ่งอยู่ พอตอนกลางคืนพลอยก็ลุกขึ้นมาเปิดอ่านแชทของปริ๊นซ์ที่เคยคุยกับพอร์ชคนที่พลอยเข้าใจว่าเป็นเพื่อนรักกัน ปริ๊นซ์คงลืมไปว่าสมัยตอนคบกันทั้งคู่ได้ต่างแลกรหัสเฟสกันไว้ เด็กสาวนั่งกำผ้าปูที่นอนแน่น สายตาโกรธจัด นี่น่ะหรือความรู้สึกโดนหักหลัง แต่ที่เจ็บกว่านั้นอีกคือปริ๊นซ์กลับมาเพียงเพราะสงสาร ตนแต่เพียงเท่านั้น เท่านั้นเองน่ะหรือ 

 

 

 

 

ความรักมันก็ต้องมีสองคน ถึงจะเรียกว่า คู่รัก ทุกคนเขาก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น เรื่องนี้มันต้องมีใครสักคนต้องออกไปและคน คนนั้นต้องไม่ใช่เธอแน่นอน พลอยคิดขณะน้ำตาคลอที่เบ้า  

 

 

 

จ้างได้นะ พลอยเป็นนักสือ 

ความคิดเห็น