ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หนีเป็นเหตุ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มิ.ย. 2562 08:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หนีเป็นเหตุ
แบบอักษร

เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นอย่างช้าๆเมื่อแสงยามสายสาดส่องเข้ามา เพียวมองรอบห้องช้าๆไม่เห็นคนใจร้าย จึงถอนหายใจอย่างเบาใจ เพียวประคองตัวเองลุกขึ้นพลางกอดตัวเองด้วยความเจ็บระบมบนเรือนร่าง เพียวพาตัวเองเดินไปยังห้องน้ำจัดการตัวเองก่อนจะเดินออกมาที่ห้อง ก็เห็นว่าไม่มีวี่แววของต้นไผ่ในห้อง สองขาไม่รอช้ารีบเดินไปที่ประตูห้องทันที แต่ว่ามันต้องใส่รหัสประตูถึงจะเปิด 

 

"รหัสอะไรอ่ะ??" เพียวพูดก่อนจะลองกดรหัสไปมั่วๆ

 

Error

 

Error

 

ลองกดอยู่หลายรอบแต่เพียวก็ไม่สามารถปลดล็อกรหัสได้ ก่อนจะลองใส่เลขวันเกิดของตัวเอง ทั้งที่ไม่น่าเป็นไปได้

 

Pass!! 

 

เพียวตกใจเล็กน้อยไม่คิดว่ามันจะปลดรหัสได้ แต่เขาไม่มีเวลามาสงสัยอะไรแล้ว ตอนนี้เขาต้องหนีไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน เพียวเดินขัดๆออกไปจากห้องก่อนจะมองหาทางหนี แต่ระหว่างที่เขาจะเดินไปยังลิฟต์เพียวก็ต้องรีบหลบหลังกำแพง เพราะเห็นต้นไผ่เดินออกมาจากลิฟต์แล้วเดินไปยังทางที่เขาเดินออกมา เพียวเห็นว่าต้นไผ่ไปแล้วเขาจึงรีบไปกดลิฟต์อย่างรัวๆทันที

 

"เร็วๆสิ" 

 

เพียวพูดกับลิฟต์ที่กำลังขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนจะหันไปเห็นต้นไผ่ที่กำลังเดินตรงมาตรงเขาด้วยใบหน้าถมึงทึง เพียวลุ้นมองลิฟต์ที่กำลังขึ้นมาอีกแค่ชั้นเดียว 

 

ติ้ง! 

 

"เพียวหยุด!!" 

 

เพียวไม่ฟังเขารีบก้าวเข้าไปในลิฟต์แล้วกดประตูปิด ต้นไผ่รีบกดแป้นลิฟต์รัวๆ ก่อนประตูลิฟต์จะเปิดเพราะลิฟต์ยังไม่ทันเลื่อนลงไป เพียวยืนชิดมุมลิฟต์ด้วยใบหน้าซีดขาว เห็นความตายที่กำลังมาเยือนอยู่ตรงหน้า

 

"คิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอ!" 

 

เสียงมัจจุราชอย่างต้นไผ่ดังขึ้นก่อนจะคว้ามือไปกระชากแขนของเพียวให้ออกมาจากลิฟต์

 

"ปล่อย...ปล่อยผมไปเถอะนะ...ฮึกๆ" เพียวร้องอ้อนวอนพลางยึดตัวเองไม่ให้เดินตามต้นไผ่ออกไป

 

"ปล่อยมึงไปก็หมดสนุกสิ ออกมา!!"

 

"ไม่!!" เพียวร้องลั่นก่อนจะกัดแขนของต้นไผ่จนต้นไผ่สะบัดออก

 

"โอ้ย!" 

 

เพียวผลักร่างสูงออกไปก่อนจะปิดลิฟต์ลงอีกครั้งลิฟต์ค่อยๆเลื่อนลงสู่ชั้นล่าง ต้นไผ่จึงใช้บันไดในการตามเพียวลงไปอย่างรวดเร็ว 

 

ลิฟต์หยุดลงที่ชั้น 1 เพียวตั้งท่าจะวิ่งออกไปแต่กลับต้องถอยหลังกลับเข้ามาเมื่อคนที่เขาหนียืนอยู่ตรงหน้าอีกทั้งยังสาวเท้าเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้าตาหน้ากลัว ต้นไผ่ปิดลิฟต์แล้วกดชั้นที่ต้องการ ก่อนจะหันกลับมาจัดการคนด้านหลังที่หนีเขาไปอยู่มุมลิฟต์ตัวลีบ

 

"กลับถึงห้องมึงจะไม่ได้กระดิกไปไหนอีกเลย!" ต้นไผ่พูดทั้งที่จับคางเล็กบีบแน่น 

 

"ปล่อย...ผมเจ็บ" เพียวพูดเสียงสั่นพร้อมกับดึงมือเขาออกจากคางของตน

 

ติ้ง!!

 

ทันทีที่ถึงชั้นต้นไผ่ก็กระชากข้อมือของเพียวดึงออกมาจากลิฟต์ เพียวพยายามขืนตัวไม่ให้เดินไปตามแรงลากของอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ได้ผล 

 

ต้นไผ่ล็อกห้องก่อนจะโยนเพียวลงที่พื้นอย่าไม่ปราณีแล้วสืบเท้าเข้าหา เพียวเห็นดังนั้นจึงรีบร่นถอยหนี มองต้นไผ่อย่างหวาดกลัว 

 

"กูอุตส่าห์ให้นอนสบายๆมึงกลับคิดหนี ต่อไปนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้เดินพ้นจากประตูห้องนอนเลย! ลุกขึ้นมานี่!!" ต้นไผ่ว่าพลางกระชากแขนของเพียวให้ลุกขึ้นมาแล้วลากเข้าไปยังห้องนอน

 

"ปล่อย...ไม่ไป...ปล่อยนะ..." เพียวยื้อยุดพยายามดิ้นให้หลุดจากกรงเล็บของมัจจุราชตรงหน้า 

 

แกร่กๆ เสียงของหนักที่เป็นเหล็กดังขึ้นกระทบกับเตียงทำให้เพียวมองตาม ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วหันหน้าไปมองคนที่ถือโซ่เหล็กไว้ที่มือ

 

"ไม่นะ...ขอร้อง...ผมยอมแล้ว...ผมจะไม่หนีอีก...แต่อย่าทำแบบนี้เลยนะ" 

 

เพียวขอร้องทั้งน้ำตา แต่นอกจากที่ต้นไผ่จะไม่ฟังแล้วเขากลับทุ่มเพียวลงที่เตียงก่อนจะจับขาของเพียวล่ามกับโซ่ที่ล็อกไว้กับขาเตียง 

 

"ไม่...อึกๆ...คุณไม่มีสิทธิ์ทำกับผมแบบนี้" เพียวตะโกนลั่นใส่คนตรงหน้า

 

"หึ! มึงต่างหากที่ไม่มีสิทธิ์อะไรเลย ไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งเกิดมาด้วยซ้ำ!"

 

"!!!" เพียวจุกกับคำพูดของต้นไผ่ไม่น้อย ก่อนที่คำอื่นๆจะยิ่งกระแทกแผลในใจของเพียวเข้ามาอย่างถาโถม

 

"ขนาดเกิดมาพ่อกับแม่มึงยังไม่ต้องการมึงเลย มึงถึงได้มาแย่งความรักจากพ่อแม่ไปจากกูไง"

 

"ผมไม่ได้แย่งความรักของท่านทั้งสองมาจากคุณ!!" เพียวเถียงกลับ 

 

"มึงทำ...ไม่งั้นมึงจะได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ควรเป็นของกูไปรึไง!"

 

"ผมไม่เคยเอาของๆคุณเลย ถ้าคุณคิดว่าผมทำให้คุณไม่ได้ในสิ่งที่เป็นของคุณ ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยผมไปสิ ผมสัญญาผมจะไม่อยู่ที่บ้านหลังนั้นอีก ผมจะไปให้ไกลจากพวกคุณ" เพียวบอกออกมาทั้งน้ำตา 

 

"ปล่อยมึงไปมันง่ายไป มึงได้อะไรจากพ่อจากแม่กูมาตั้งเยอะ กูก็ต้องเอาคืนให้คุ้มต้นคุ้มดอก" ต้นไผ่ว่าพลางแสยะยิ้มให้เพียวที่มองเขาด้วยสายตาสั่นระริกก่อนจะเปลี่ยนเป็นแสงวูบมีพลังกล้าสู้กับสายตาดุดันนั้น

 

"งั้นก็รีบหน่อยละกัน เพราะผมคงไม่อยู่ให้คุณทำร้ายผมได้นานนักหรอก!"

 

"หึ...ปากดี...อวดเก่ง! คิดท้ากูเหรอ กูจะทำให้มึงรู้ว่ามึงท้าผิดคน!!" ต้นไผ่ว่าก่อนจะพุ่งตัวเข้าหาเพียวที่นั่งอยู่บนเตียงอย่างปลุกปล้ำ 

 

"ฮึกๆ...ฮือ...ฮึกๆ" 

 

เพียวหลับตาลงอย่างเจ็บปวดรับสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าตกนรกจากมัจจุราชใจโฉดอย่างจำยอม เขี้ยวขบที่ขูดเนื้ออ่อนทำให้ผิวเห่อแดง ทางรักถูกรุกล้ำด้วยนิ้วยาวที่สวนเข้าออกไม่ทะนุถนอม

 

"อื้ออ..." 

 

เพียวกัดฟันอดทนพยายามไม่ให้ตัวเองนั้นร้องออกมา เพราะยิ่งร้องอีกคนก็ยิ่งได้ใจ ต้นไผ่เห็นเพียวขัดขืนไม่ยอมครางออกมาก็ยิ่งควงนิ้วอย่างไม่ทำเนา

 

"ร้องออกมาสิ...ครางเสียงร่านๆของมึงออกมา!!"

 

"....." เพียวกัดฟันเงียบยิ่งทำให้ต้นไผ่อารมณ์ฉุนจัด ก่อนจะควักเจ้าโลกของตนออกมาแล้วแทงเข้าทางรักของเพียวอย่างไม่บอกกล่าว

 

"อ๊าา...เจ็บ...ฮึกๆ..อืออ.." 

 

 

ตั่บๆ ๆ ๆ

 

"เจ็บ...อ๊า...พอแล้ว...โอ้ย...เจ้บ..บบ" 

 

เพียวร้องโหยหวนจนแสบคอร่างกายเขาต้องทนรองรับอารมณ์นี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน...สิ้นความเจ็บปวดสุดท้ายสติทั้งหมดของเขาก็ดับมืดลงไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น

 

.

 

.

 

.

 

หลังจากได้ปลดปล่อยต้นไผ่ก็ลุกออกจากร่างบางที่เรือนร่างไม่น่าดูชมเท่าไหร่เพราะฝีมือของเขา เนื้อตัวที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงช้ำทั้งใหม่และเก่ามันยิ่งขึ้นเด่นชัดและยิ่งชัดเมื่อเขาร่วมรักกับเพียวเสร็จ ยิ่งทางรักนั้นไม่ต้องพูดถึงมันถลอกมีบาดแผลและบวมแดงไม่หาย เพียวนอนสลบอยู่บนเตียงและไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาเร็วๆแน่นอน ต้นไผ่จึงเดินออกไปสูบบุหรี่ด้านนอกระเบียง กลิ่นไอของความเค็มทะเลปะทะเข้าที่หน้าของเขา ใช่ตอนนี้เขาอยู่รีสอร์ทที่เรียกได้ว่าติดแนบชิดกับทะเลเลยก็ว่าได้มองจากระเบียงลงไปก็คือน้ำทะเลดีๆนี่เอง เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาด้วยใบหน้าเครียดก่อนจะทอดสายตากลับไปมองคนที่นอนสลบอยู่ที่เตียง ก่อนจะอัดควันพิษเข้าปอดหนักๆแก้เครียด

 

.

 

.

 

.

 

้เพียวลืมตาขึ้นอีกครั้งในยามที่ฟ้ามืดแล้ว ร่างที่แทบไม่มีเรี่ยวแรงพยายามฝืนกายลุกขึ้นอย่างช้าๆ รวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีเดินไปยังห้องน้ำอย่างน้อยก็ยังดีที่โซ่นี้ยาวถึงห้องน้ำไม่งั้นเขาคงปล่อยบนเตียงแน่ๆ แต่เพราะไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้าบวกกับร่างกายอ่อนแอทำให้เพียวรู้สึกหน้ามืดจนล้มลงพิงตัวเองกับกำแพงห้องน้ำ

 

"เวียนหัว~" เพียวพูดเสียงแผ่วก่อนจะหมดสติลงตรงนั้น 

 

ต้นไผ่ที่กลับมาจากข้างนอกเปิดประตูห้องนอนเข้ามาเห็นเตียงไร้ร่างบางจึงคิดจะอาละวาดแต่แสงสะท้อนจากสายโซ่ที่ตรึงไปยังห้องน้ำทำให้เขาข่มอารมณ์ไว้ได้ ต้นไผ่เดินเข้ามาในห้องน้ำก่อนจะตกใจเล็กน้อยที่เห็นเพียวนอนสลบพิงกำแพงห้องน้ำอยู่

 

"เพียว เพียว!" เขาเรียกชื่อร่างบางที่ไม่ได้สติก่อนจะอุ้มกลับไปนอนที่เตียงแล้วโทรเรียกหมอมาดูอาการ 

 

.

 

.

 

.

 

"ช่วงนี้คุณต้องงดการมีเพศสัมพันธ์ที่รุนแรงลงนะครับ เพราะร่างกายของคนไข้บอบช้ำหนักพอสมควร ควรรอให้ร่างกายคนไข้ได้พักฟื้นก่อนจะดีกว่านะครับ" คุณหมอบอกกับต้นไผ่ที่ยืนคุมอยู่ทุกวินาที

 

"ครับ" 

 

"แล้วก็อันนี้ยากินสำหรับคนไข้นะครับ และอันนี้ใช้ทาที่ทวารเพื่อลดการอักเสบของเนื้อเยื่อนะครับ ควรทาจนกว่าแผลจะหายดีนะครับ" 

 

ต้นไผ่พยักหน้ารับก่อนจะรับยามาถือไว้แล้วเดินไปส่งหมอที่หน้าประตูแล้วเดินกลับมาหาคนที่หลับอยู่บนเตียง เขาคิดอะไรบางอย่างก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไป 

 

.

 

.

 

.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

สงสารพี่เพียว พี่เพียวต้องเอาคืนแน่ๆแต่จะมาตอนไหนยังไม่รู้555

ความคิดเห็น