ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มิ.ย. 2562 07:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1
แบบอักษร

หลายปีต่อมา

 

ปากกระบอกปืนถูกจ่อไปที่หน้าผากของชายในชุดสีดำ เนื้อตัวของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลหลังจากผ่านการโดนทำร้ายมาอย่างหนัก 

 

"บอกกูมา ใครส่งมึงมา" ริมฝีปากหยักหนาสีแดงคล้ำราวกับลูกเชอร์รี่เอ่ยถาม แต่ทว่าอีกคนกลับเงียบสนิท

 

"ง้างปากมัน" เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นสั่งลูกน้องที่รอท่าอยู่ก่อนแล้ว 

 

"Black Dragon" ธันเดอร์เอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาเมื่อเห็นรอยสักที่ใต้เพดานปากของผู้รุกล้ำอณาเขต

 

"หึ.. มันให้มึงมาฆ่ากูสินะ" ใบหน้าหล่อเหลาแสยะยิ้มที่มุมปากแม้เลือดจะไหลอยู่ทั่วร่างก็ตามที

 

"แต่ขอโทษนะ ที่คนโดนฆ่าไม่ใช่กู"

 

ปั้ง!

 

สิ้นเสียงลั่นไก ควันสีขาวพวยพุ่งออกจากปลายกระบอกปืนลำหนึ่งทางด้านหลังท้ายทอยของศัตรู ธันเดอร์หัวเราะร่าเหมือนคนเสียสติก่อนจะโยนปืนส่งให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านข้าง

 

"ดีมาก เอาศพมันส่งคืนเจ้านายมันไป อย่าลืมส่งความคิดถึงให้ไอ้เฟียสโก้หน้าโง่นั่นด้วยล่ะ"

 

01:00 น.

 

นกฟีนิกซ์เหนือช่องหน้าต่างจ้องตรงไปยังดินแดนอันไกลโพ้น ธันเดอร์คือชื่อที่ทุกคนภายใต้การดูแลของผมรู้จักผมในตอนนี้

 

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่เคยมีใครล่วงรู้ความลับของผม แม้แต่ผู้หญิงที่ผมเคยรักมากที่สุดอย่างข้าวต้มก็ไม่เคยรู้

 

ผมคือทายาทเพียงคนเดียวของอี้ฟานหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในภูมิภาคนี้ ที่ที่ใครต่างก็ขนานนามว่าแผ่นดินสีแดง

 

ผมแยกตัวเองออกมาจากที่ที่เคยอยู่ จุดที่เคยยืนและทิ้งทุกอย่างเอาไว้ข้างหลัง 

 

ผมมัวเมาอยู่ภายใต้ค่ำคืนที่ไม่มีจุดจบ พวกเราทุกคนล้วนมีบาปความผิดที่ต่างกันออกไป ผมตัดสินได้ว่าใครผิดและใครที่ควรจะหลับไหลไปชั่วนิรันดร์

 

แต่ไว้ใจได้มือผมยังขาวสะอาดราวกับผู้บริสุทธิ์ ผมไม่เคยฆ่าใครเพราะชายชุดดำมากมายพร้อมจะลงมือแทนเสมอ 

 

มันน่าแปลกนะที่ว่าผมถูกล้อมด้วยผู้คนหลายร้อยแต่มันกลับรู้สึกเหมือนตัวคนเดียวเบื้องหลังเกียรติยศที่ยิ่งใหญ่มีเพียงความเดียวดายที่เป็นเพื่อน

 

ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เป็นเครื่องมือที่ใช้สำหรับบังหน้า เพราะเบื้องหลังเราค้าอาวุธเถื่อน 

 

ผมยังคงเป็นโดมสำหรับทุกคนเมื่อก้าวพ้นแผ่นดินสีแดงออกไป แต่เมื่อใครก็ตามที่ก้าวข้ามเข้ามาภายในอณาเขตของผมแล้วไม่ว่าจะจงใจหรือไม่ จงปิดปากของคุณให้สนิทเพราะนั่นจะเป็นบุญคุณเพียงข้อเดียวที่ผมจะให้คุณได้

 

ธันเดอร์...โดม

 

.......................

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านสีดำเข้ามากระทบแผ่นหลังกว้างของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอย่างธันเดอร์โดม  

ร่างหนาบิดขี้เกียจเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากดวงอาทิตย์ในยามเช้าตรู่ ดวงตาคมเฉี่ยวนั่นยังคงปิดสนิทราวกับหลับไหลมานานหลายปี 

"อื้อออ เช้าไวชิบหาย" 

ผมบิดขี้เกียจอีกหนก่อนจะพลิกตัวไปอีกข้าง มือก็พยายามจะควานหาโทรศัพท์มือถือที่น่าจะกองอยู่มุมไหนสักที่บนเตียงหลังนี้ 

หมับ!  

แต่ทว่ามันกลับไปคว้าเจออะไรบางอย่างเข้าน่ะสิ.. สัมผัสนิ่มๆที่ปลายนิ้วมันคล้ายกับก้อนผ้าอะไรสักอย่าง จะนุ่มก็ไม่เชิงจะแข็งก็ไม่ใช่  

หรือเมื่อคืนกูหิ้วใครขึ้นมาเอาบนห้องอีกวะ -_-" 

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นดูก่อนจะสบตาเข้ากับร่างเล็กๆที่นอนดูดจุกนมอยู่ข้างๆกัน 

"เฮ้ยย!!! ตัวอะไรวะเนี้ย" 

เด็กผู้ชายตาโตราวกับไข่ห่านกำลังนอนหงายอ้าแขนอ้าขาเหมือนปลาดาวพร้อมกับจ้องมองผมตาแป๋ว ในปากก็ดูดจุกนมรูปปลานีโม่ดังจ๊วบ จ๊วบ ไม่เกรงใจรอยสักที่หน้าอกกูเลยสักนิด -"- 

และแน่นอนไอ้นิ่มๆที่ผมว่าน่ะ คือแพมเพิร์สคุณเขานั่นแหละ ไอ้ตัวเล็กเริ่มขยับแขนขาถูไถกับที่นอนไปมาอย่างร่าเริงในขณะที่ผมได้แต่นั่งงงเป็นไก่ตาแตก เชี้ยยย นี่กูไปไข่ทิ้งไว้ที่ไหนรึเปล่าวะ ได้แล้วทิ้งไปตั้งหลายคน 

"ดรัม! ไอ้ดรัม!" เมื่อเรียกสติได้ผมก็เรียกหาดรัมมือขวาคนสนิททันที มันต้องล้อกันเล่นแน่ๆ 

"ครับนาย" 

"เฮ้ย.. " แต่แล้วพอดรัมวิ่งพ้นบานประตูห้องนอนเข้ามา กลับทำให้ผมต้องตกตะลึงหนักกว่าซะอีก 

"มึงแต่งตัวอะไรวะเนี้ย" 

"เอ่อ.." ดรัมในชุดนักเต้นบัลเล่อึกอักที่จะตอบ ร่างกำยำเต็มไปด้วยรอยสักในชุดนักบัลเล่สีชมพูหวานแหววนี่เรียกอาการอยากอ้วกได้เป็นอย่างดี บอกตรงๆนะ ขนขาเป็นตอๆขนาดนั้นใครเห็นก็ต้องพะอืดพะอม 

"แท แด แดด แด แด่ แด แด๊" แต่ก่อนที่มันจะได้พูดอะไรก็มีเด็กผู้หญิงอีกคนทำท่ากรีดไม้กรีดมือแทรกเข้ามาใต้หว่างขาของไอ้ดรัม พุ่งตรงมายังขอบเตียงของผมก่อนจะปีนขึ้นมาดึงจุกนมในปากของเด็กผู้ชายที่ใส่แต่แพมเพิร์สบนเตียงออก 

"กิงข้าวจ้ะที่ยัก" เจ้าเด็กจุกนมลุกขึ้นนั่งอย่างไม่มีท่าทีงอแง พร้อมกับชี้มาที่ผมและพูดว่า 

"เช้าไวยิบหาย" อ่าวเวรร นี่มันตัวอะไรวะเนี้ยซึมซับพฤติกรรมได้อย่างดีเยี่ยมซะด้วย 

"ดรัมมึงต้องอธิบายเดี๋ยวนี้เลย" 

"คุณข้าว..." 

"อ้าว ตื่นแล้วหรอโดม" ชิบหาย.. อยู่ๆ ข้าวต้มที่มาจากไหน ตอนไหน เมื่อไหร่ไม่รู้ก็เดินเข้ามาภายในห้อง เจ้าเด็กน้อยสองคนที่หน้าเหมือนกันอย่างกับแกะรีบลงจากเตียงอย่างรวดเร็วก่อนจะปรี่ไปที่ร่างบางนั่น 

"แม่บอกแล้วไง ว่าอย่ามากวนป๊าโดม" 

"ไปไงมาไงเนี้ยต้ม" 

"ก็ไปงี้มางี้แหละ" 

พูดไม่ทันรู้ความปีเตอร์ก็โผล่มาอีกคน ไอ้หมอนั่นยืนพิงประตูข้างไอ้ดรัมก่อนจะตบไหล่มันด้วยความเวทนา? 

"เฮ้ย!! แต่เมื่อกี้ฉันเห็นนะโว้ยว่าแกบีบไข่นุ้ยของลูกชายฉัน" 

"ลูกชาย อะไรวะ งงไปหมดแล้วเนี้ย" ข้าวต้มส่ายหัวอย่างอ่อนใจ ก่อนจะไขความสงสัยของผมให้กระจ่าง 

"เราเพิ่งบินมาถึงฮ่องกงเมื่อคืนนี้แหละ ดรัมเขาบอกว่าแกเมามาก เรียกยังไงก็ไม่ตื่นเลยให้เราเข้ามาพักในบ้านก่อน ส่วนเจ้าสองแสบเนี้ย คิดดีๆสิใคร" 

ผมพยายามนึกทบทวนทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นเพื่อค้นหาว่าเด็กสองคนนี้เป็นใครแต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก 

"เอ่อ.." 

"โดมมม นี่นีโม่กับแซลม่อนไงลูกฝาแฝดที่แกเซ็นเป็นพ่อบุญธรรมเองกับมือ" 

"ห๊ะ.. นี่โตขนาดนี้แล้วหรอวะ ตอนฉันไปเซ็นยังตัวเท่าขวดเหล้าอยู่เลย"  

นี่ผมเป็นพ่อทูนหัวของไอ้สองแสบนี่หรอเนี้ย 

ความคิดเห็น