ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 917

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2562 19:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1
แบบอักษร

บรู๊วๆๆๆๆๆ เสียงหมาหอนดังลั่นไปทั่วบริเวณทางเดินเข้าบ้าน ผู้คนที่เคยนั่งคุยนั่งเล่นกระจายตัวเข้าบ้านใครบ้านมันเมื่อเสียงหมาหอนเริ่มส่งเสียงไล่หลังกันมา บรู๊วๆๆๆๆๆ เสียงหมาหอนลาดยาวเป็ดทอดๆตลอดทางเดิน เสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินกระทบผืนปูนดังฉับๆๆ ชวนหลอนได้ดีทีเดียว "เมื่อไหร่แกจะไปเกิดสักทีต้าซู่ เห็นมั้ยว่าคนในหมู่บ้านเขากลัวฉันหมดแล้วนะ นายตายมาสิบปีแล้วนะ" เสียงหวานพูดกับเพื่อนที่เป็นดวงวิญญาณอยู่ข้างๆ "ฉันรอพ่อกับแม่คนใหม่ได้กันก่อน" ดวงวิญญาณต้าซู่พูด "แล้วนายไม่ไปตามพ่อแม่ใหม่ของนายล่ะนายจะคอยตามฉันมาทำไม" โจวโจวหันหน้าไปถามเพื่อนรัก ถ้าใครมาเห็นก็คงคิดว่าเขาเป็นคนบ้าที่คุยโต้ตอบอยู่คนเดียว "ฉันก็คอยตามดูอยู่นี่ไงล่ะ" ต้าซู่เพื่อนผีพูด "ฉันไม่เห็นนายจะคอยดูพ่อแม่ใหม่นายตรงไหนเลย มีแต่นายเกาะติดแต่ฉันเนี่ยมาสิบปีแล้วนะ" โจวโจวพูดกับวิญญาณของเพื่อนที่ไม่ยอมไปไหน ดวงวิญญาณต้าซู่ยังคงเป็นเด็กสิบขวบอยู่ ส่วนเขาอายุยี่สิบปีเป็นหนุ่มวัยรุ่นเต็มตัวแล้ว "โจวโจว พรุ่งนี้ใส่ไก่ทอดไปให้ฉันด้วยนะ ฉันอยากกิน" ผีต้าซู่พูด ทุกเช้าโจวโจวจะใส่บาตรกรวดน้ำไปให้เขาเสมอ เขาอยากกินอะไรเพียงแค่บอกเพื่อนรักเขาก็จะได้กิน "ไม่อ่ะ ฉันขี้เกียจทำพรุ่งนี้ไข่เจียวอีกวันแล้วกันเพื่อน" โจวโจวพูดหยอกผีเพื่อนรัก "โห...ฉันกินไข่เจียวมาสามวันแล้วนะโจวโจว เอาน่างวดหน้าฉันบอกหวยนายก็ได้เอามั้ย" ผีต้าซู่พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเหมือนครั้งยังมีชีวิตอยู่ "ก็ได้ๆ ฉันจะตื่นช้ามาทอดไก่ใส่บาตรให้นายล่ะกัน" โจวโจวพูดยิ้มๆ ถึงต้าซู่ไม่บอกหวยเขาก็ตั้งใจจะทำให้อยู่แล้ว "เข้าบ้านเถอะ" โจวโจวเรียกเพื่อนให้เข้ามาในบ้าน ตอนนี้เขาเหลือตัวคนเดียวแล้ว แม่ของเขาเว่ยจางจากไปเมื่อสองปีที่แล้วด้วยโรคประจำตัว แปลกดีที่เขาเห็นผีทุกตัวที่เขาไม่อยากจะเห็น แต่แม่ของเขากลับไม่เคยเห็นเลย แม่เขาคงไปเกิดและหมดห่วงแล้วถึงจากไปอย่างสงบ โจวโจวได้เรียนมหาวิทยาลัยเพราะเงินประกันที่แม่เขาทำทิ้งไว้ให้หลายล้านบาท เรียกง่ายๆว่าเขาอยู่ได้โดยไม่ลำบากเลยด้วยเงินที่แม่ทิ้งไว้ให้ "ทำไมแม่ฉันไม่มาหาฉันเลยล่ะ" โจวโจวถามเพื่อนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาบนโต๊ะอาหาร กับข้าวง่ายๆที่แม่เคยสอนเขาทำได้โดยไม่ต้องซื้อแกงถุงมากิน "ป้าจางคงไปเกิดใหม่แล้ว นายอย่าคิดมากเลยเดี๋ยวเขาจะเป็นห่วง" วิญญาณต้าซู่พูดปลอบ โจวโจวพยักหน้าเบาๆเพราะตักข้าวเข้าปาก โจวโจวไม่มีเพื่อนที่ไหนนอกจากวิญญาณต้าซู่ ทุกคนมองว่าเขาเป็นคนบ้าเพราะชอบพูดคุยคนเดียว แต่เขาก็ไม่โกรธหรอกเพราะเขาก็เหมือนคนบ้าจริงๆ โจวโจวลุกขึ้นจากเก้าอี้หลังจากกินข้าวอิ่มแล้ว สองมือถือถ้วยชามที่ตัวเองกินไปล้างที่ซิ้งล้างจาน มือบางค่อยๆล้างจานทีละใบจนเสร็จ "ฉันจะเข้านอนแล้วนะต้าซู่ฝากดูแลบ้านด้วยนะ" โจวโจวมักพูดกับต้าซู่แบบนี้เสมอ "โอเคเพื่อน ฉันจะเฝ้าบ้านให้" ผีต้าซู่พูดพร้อมยกมือขึ้นตะเบอะ โจรหน้าไหนใครจะกล้ามาปล้นบ้านเขา เพราะชาวบ้านในหมู่บ้านเรียกบ้านเขาว่าบ้านผีสิง วันดีคืนดีต้าซู่เพื่อนรักก็อยากจะปรากฏตัวให้คนอื่นเห็น แต่ก็มีบางคนที่มาขอหวยแล้วก็ได้ถูกหวยกันไปสมใจหมาย คนในหมู่บ้านก็เลยไม่กล้าที่จะไล่เขาออกไป ต้าซู่เขาชอบให้หวยพอใกล้วันหวยออกเจ้าตัวก็จะมีขนมนมเนยน้ำแดงวางเต็มหน้าบ้านไปหมด แต่ถึงยังไงขึ้นชื่อว่าผีเขาก็กลัวกันอยู่ดี โจวโจวล้มตัวลงนอนพร้อมกับกอดหมอนข้างลายปิก้าจูสีเหลืองที่เขาโปรดปราน ร่างบางซุกตัวลงไปที่ใต้ผ้าห่มผืนหนาที่แสนอบอุ่น เขารู้สึกโดดเดียวตั้งแต่เสียแม่ของเขาไป ส่วนเรื่องของพ่อแม่เขาก็ไม่เคยพูดถึงมันเลย เขาไม่คิดจะตามหาในเมื่อพ่อของเขาทิ้งเขาไปแล้วตั้งแต่เขายังไม่เกิดมาดูโลกด้วยซ้ำ

"นี่น้องผีคนสวยทำอะไรอยู่จ๊ะ" เสียงเรียกดังมาจากด้านหลังทำให้โจวโจวหันไปมอง กลุ่มรุ่นพี่ในมหาลัยนี่เองที่เขาไม่ชอบขี้หน้า ส่วนชื่อผีนั้นที่เขาเรียกก็เพราะผมเดินผ่านตรงไหนที่มีหมามันจะหอนตามหลังผมตลอด จนคนในมหาวิทยาลัยเรียกผมว่าผีไปแล้ว "เรียกแล้วทำเฉยใส่พี่นะจ๊ะ เดี๋ยวพี่ก็เอาพระคล้องคอหรอก" รุ่นพี่คนนั้นพูด "ฉันปรากฏตัวให้มันเห็นเลยดีม่ะ" ผีต้าซู่พูดอย่างหมั่นไส้ "อย่าเลยฉันไม่อยากมีเรื่อง" โจวโจวหันไปพูดกับผีเพื่อนรักหน้าตาเฉย "คะ...คุยกับใครน่ะ ตรงนั้นไม่เห็นมีใครเลย" รุ่นพี่พูดพร้อมกับขนที่แขนลุกชูชัน "แล้วพี่ว่าผมคุยกับใครล่ะครับ" โจวโจวพูดพร้อมยกยิ้ม "ผะ...ผีหรอ" รุ่นพี่คนนั้นพูดเสียงสั่น ดวงตาส่ายมองไปมาอย่างเลิ่กลั่ก "แล้วพี่ว่าไงล่ะครับ" โจวโจวพูดยิ้มๆ "เฮ้ย...นายขึ้นไปทำอะไรลนนั้น" เสียงโจวโจวร้องขึ้นพร้อมเงยหน้าขึ้นไปมองบนหัวรุ่นพี่ "ตะ...ตรงไหนมันอยู่ตรงไหน" รุ่นพี่พูดเสียงสั่นพร้อมด้วยขาที่สั่นเทา "เออ...ตอนนี้เขากำลังขี่คอรุ่นพี่อยู่" พอพูดจบเสียงหมาหอนก็ดังขึ้นพร้อมกับอากาศที่เย็นเฉียบ บนต้นคอหนักอึ้งจนรุ่นพี่คนนั้นสัมผัสได้ "ปะ...ไปโว้ย" รุ่นพี่คนนั้นตะโกนแล้ววิ่งป่าราบ โจวโจวกับวิญญาณเพื่อนรักต่างหัวเราะชอบใจ "55555 สนุกจังเลยว่ะ สมน้ำหน้าวิ่งฉี่ราดไปแล้วมั้ง" ผีต้าซู่พูดขำๆ "เฮ้ย...พรุ่งนี้เรื่องนี้ต้องถูกลื่อไปทั่วมหาวิทยาลัยแน่ๆ" โจวโจวพูด แต่เขาก็ไม่สนอยู่แล้วทุกวันนี้มีไม่กี่คนหรอกที่อยากจะเข้าใกล้เขา "ฉันไปเรียนนะได้เวลาแล้ว" โจวโจวอยู่ในชุดนักศึกษาลุกขึ้นออกจากโต๊ะแล้วยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู คณะออกแบบคือคณะที่เขาเลือกเรียนเพราะเขาชอบวาดภาพออกแบบโน่นนั่นตั้งแต่เด็กๆ "ฉันไปด้วยนะโจวโจว" วิญญาณต้าซู่พูด "ก็ได้ แต่ห้ามกวนนะ" โจวโจวพูดกับผีเพื่อนรัก "เสียดายน่าตาก็ดีไม่น่าเป็นบ้าเลย" เสียงนักศึกษาสาวพูดขึ้น "แกพูดมากนะเขามองมาแล้ว" นักศึกษาคนหนึ่งพูด นักศึกษาสาวทั้งกลุ่มก็รีบสาวเท้าเดินไปด้วยความรวดเร็ว บรู๊วๆๆๆเสียงหมาหอนใต้ตึกดังขึ้นจนทุกคนในบริเวณนั้นแตกตื่นและกระจายตัว "ฉันไม่ได้ตั้งใจนะโจวโจว แต่ไอ้หมาพวกนั้นมันชอบหอนเอง" ต้าซู่พูดเสียงเศร้าอย่างรู้สึกผิด โจวโจวรีบมุ่งหน้าขึ้นห้องเรียนพร้อมด้วยต้าซู่ที่ลอยตามอยู่ข้างๆ โจวโจวนั่งลงข้างหลังห้องซึ่งเป็นที่ประจำของเขา ส่วนโต๊ะข้างๆเขาก็ว่างเปล่าเช่นเดิมมีแต่ต้าซู่ที่คอยนั่งข้างเขาตลอด เรื่องแบบนี้โจวโจวชินซะแล้ว  

 

มาแล้วค่ะ ตอนที่หนึ่งเป็นยังบ้างเม้นท์มาบอกทีนะคะ คนแต่งรอกำลังใจจากทุกคนอยู่นะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ 🙏 

 

.

ความคิดเห็น