email-icon facebook-icon

คนที่หลงเข้ามา ระวังไว้ด้วยล่ะ

อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 11

ชื่อตอน : อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2562 22:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 11
แบบอักษร

ตอนที่ 11

 

 

ผมพึ่งจะรู้เมื่อไม่กี่วันมานี้ที่อพาร์ตเม้นต์ของพี่โมมีอินเตอร์เน็ตให้ใช้ เเละพี่เขาก็มีแลปทอปที่เคยใช้สมัยเรียนเเต่ไม่มีโอกาสได้เอาออกมาใช้ เพราะเขาวาดรูปในกระดาษตลอด ก็ไม่รู้ว่าอยู่แบบขาดโซเชี่ยลกับพวกอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ได้ยังไง เขาแทบไม่ติดต่อใครเลย เวลาส่งงานก็ให้คนมารับต้นฉบับเอง ผมอ้อนขอยืมแลปทอปอยู่นานกว่าจะได้ใช้ก็เล่นซะหมดแรง

 

 

"เอาไปทำอะไร?" เขายื่นมีนให้ผมก่อนจะเดินไปเสียบสายชาร์จแบตให้

 

"ก็เล่นเรื่อยเปื่อยแหละครับ ไม่ทำอะไรไม่ดีหรอก เชื่อผมสิ"

 

"ก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่ถามเฉยๆ"

 

"ผมจะเข้าไปดูเว็บมหาลัยน่ะ"

 

"อ๋อ...เห็นว่าจะเรียนปีหน้าไม่ใช่หรอ?"

 

"รู้เก่งเหมือนก่อนหน้านี้แอบฟังผมตลอดเวลาเลยนะ"

 

"ก็มีบ้างตอนน้องคุยกับเพื่อนน้องนั่นแหละ"

 

"...แย่จริง ผมนี่มีคนโรคจิตแอบตามมานานไม่รู้ตัวเลยหรอเนี่ย ฮึ่มๆ"

 

"มีค่าเทอมรึยัง? พ่อแม่ก็ไม่มี ค่าใช้จ่ายมันเยอะนะ จะเรียนจริงๆหรอ"

 

 

คำถามนั้นทำให้ผมหยุดคิดครู่หนึ่ง ความจริงผมเรียนจบม.6มาปีกว่าเเล้ว ว่าจะทำงานเก็บเงินเอาไว้จ่ายเป็นค่าเทอมมหาลัย เเต่วันนึงก็ตื่นมาอยู่ในอ่างอาบน้ำซะเเล้ว...จบกันเส้นทางการเงินของนายติณณภัทร์

 

 

"ถ้าไม่มีพี่จ่ายให้ได้นะ"

 

"ห๊ะ!?"

 

"พี่มีเงิน มรดกน่ะ..ของแม่กับพ่อ รวมกันเยอะอยู่ เงินที่ใช้อยู่ทุกวันก็เป็นเงินจากทำงาน เงินเก็บเหลือเฟือ"

 

"แลกกับอะไร?"

 

"ทุกอย่าง ทุกอย่างของน้องร่างกาย ชีวิต ความเป็นส่วนตัว ค่าเทอม4ปี ค่าข้าวของต่างๆที่จำเป็น มหาลัยที่น้องเล็งไว้ก็อยู่ใกล้แค่นี้พี่ไปส่งได้ทุกวันอยู่เเล้ว พี่จะไม่รบกวนเวลาเรียน เวลาอ่านหนังสือ ช่วงสอบพี่จะไม่รบกวน ข้อตกลง เเค่แลกกับทุกอย่างของน้อง"

 

"กว่าจะถึงตอนนั้นก็อีกนานเลยนะ แล้วก็ผมไม่มีอะไรต้องเสียเเล้ว เป็นอันว่าตกลง"

 

 

จะว่าผมเห็นแก่เงินหรือเอาตัวเเลกเงินก็ได้ เเต่เงินมันสำคัญจริงๆนะ ข้อเสนอเขามันน่าสนใจขนาดนี้ ก็ยากที่จะปฏิเสธ ผมไม่มีปัญหาเรื่องพวกนั้นอยู่เเล้ว เพราะข้อเเลกเปลี่ยนนั้นมันคือชีวิตประจำวันของผม ทุกวันนี้ ร่างกาย ชีวิต ความเป็นส่วนตัว ของผมมันเป็นของเขาอยู่เเล้ว

 

 

"ดีล...ตามนั้น"

 

"พี่ไม่คิดจะขอผมเป็นแฟนตรงๆหน่อยหรอ"

 

"เคยขอเเล้ว น้องตกลงเเล้วด้วย"

 

"ตอนไหนล่ะนั่น.."

 

"ตอนน้อง3ขวบ"

 

"เห้ออออ ... ประสาทจะแดก" ผมยกมือขึ้นมากุมขมับไม่รู้จะพูดว่าไงดี

 

"ก็เป็นแฟนกันมา8ปีเเล้วนะ ทำไมต้องขออีก"

 

"โหพี่..ลัดขั้นตอนขนาดนี้ ยอมก็ได้"

 

 

ผมนั่งใช้แลปทอปตั้งเเต่เที่ยงจนตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสอง ส่วนอีกคนก็ไปนั่งเขียนการ์ตูนอยู่มุมห้อง

ผมเล่นอะไรเรื่อยเปื่อยรวมถึงคุยกับเพื่อน พวกเขารัวถามผมว่าหายไปไหนมาไม่โผล่มานาน ติดต่อก็ไม่ได้ ค่าหอที่หารกันไว้ก็ไม่ได้จ่าย แน่นอน..ผมไม่ได้บอกเรื่องโดนลักพาตัวเเต่บอกว่ามาอยู่กับแฟน พวกเขาก็เข้าใจอย่างรวดเร็ว เเละยังบอกให้เก็บของของผมให้ ไว้ว่างๆจะเข้าไปเอา

 

ผมกดเข้าไปดูในเว็บซื้อขายของออนไลน์เพราะเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ทุกวันเป็นของพี่โม ผมก็อยากมีเสื้อผ้าของตัวเองสักชุดสองชุด รวมถึงพวกของใช้บางอย่างที่จำเป็นด้วย..

 

"พี่..อยากได้เสื้อตัวนี้"

 

"ซื้อเลย"

 

เขาตอบทั้งๆที่ไม่ได้ดูราคาด้วยซ้ำ ... เเค่หันมาดูรูป

 

"กางเกงนี่ด้วย"

 

"กดใส่ตะกร้า"

 

"นี่ด้วย"

 

"เดี๋ยวพี่จ่ายเอง"

 

มันส์ล่ะสิทีนี้..ซื้ออะไรอีกดีนะ ผมเลื่อนๆดูในเว็บเเล้วไปเจอกับพวกของเล่นผู้ใหญ่... ก่อนหน้านี้ได้ยินเขาบอกผมว่ามีของเล่นอยู่ แต่ไม่เคยใช้กันเลยสักครั้ง

 

"มีไอ้นี่รึยัง?"

 

ผมชี้รูปของแท่งซิลิโคสีดำให้เขาดู อีกฝ่ายถึงกับรีบวางปากกาทิ้งงานที่กำลังทำ เเล้วมานั่งข้างๆผมทันที

 

"อันนี้ยังไม่มี ส่วนมากของพี่จะเป็น..อ่า..ว่าไงดีล่ะ พวกของจุกจิก กับ พอคเกต อะไรแบบนั้น ไม่ค่อยมีเป็นแท่งๆ"

 

เขาอธิบายเเล้วลุกขึ้นไปยิบกล่องในตูเสื้อผ้ามาวางบนเตียง ค้นออกมาทีละชิ้น ... บางอันยังไม่ได้แกะออกมาใช้ด้วยซ้ำ

 

"พี่ใช้อันไหนบ่อยสุด?"

 

"อ่า.." เขาหยิบเอาเจ้าอุปกรณ์อะไรบางอย่างยื่นให้ผม หน้าตาเหมือนแก้วเยติ มีฝาปิดด้วย ผมเปิดออกก่อนจะพบช่องซิลิโคนข้างใน รูปร่างก็พอจะรู้เเล้วว่าอะไร..

 

"..." ผมไม่พูดอะไรต่อ หยิบนั่นนี่มาดูทีละชิ้น ก็เหมือนๆกันเเต่ต่างขนาด มีเขียนแปะโน้ตปีไว้ด้วย

 

"ทำไมต้องเขียนปี?"

 

"เขียนไว้ว่าอันไหนคือไซส์อันที่น้องอายุเท่าไหร่ ไซส์มันจะต่างกัน"

 

"พี่ใช้มัน..เเล้วจินตนาการว่าเป็นผมมากี่ปีเเล้วเนี่ย.."

 

"ก็หลายปีอยู่"

 

"น่าเกลียดจัง"

 

"ระวังปากหน่อยนะแม่วัว" เขาตีปากผมเบาๆ

 

 

"แล้วซื้อมาทำไมไม่แกะ" ผมกล่องหยิบไข่สั่นสีชมพูขึ้นมา มีทั้งเชือกบอล ทั้งดิลโด้ขนาดเล็กๆ"

 

"เก็บไว้ให้น้องใช้นั่นแหละ"

 

"อ๋ออ เข้าใจละ"

 

 

ผมเหลือบไปเห็นไม้ท่อนนึงในกล่องด้วย จึงหยิบออกมาดู มีคราบเลือดติดเล็กน้อย..

 

"อะไรวะเนี่ยยย"

 

"อย่าไปสนมันเลยนะ ดูอย่างอื่นต่อเถอะ..เก็บๆมันไปเถอะ" เขาแย่งไม้นั่นมาจากมือผม

 

"เก็บมันไว้ทำไม" ผมถามเขาเสียงเรียบ รู้ดีเลยว่าไม้นั่นเขาเอาทำอะไรมา เพราะผมจำได้ดีเลยว่าตัวเองถูกของเเข็งฟาดที่หัว ตื่นมาอีกทีก็อยู่กับเขาเเล้ว มันใช่อันนั้นแน่ๆ

 

 

"ง่าา อย่าไปสนมันเลยนะ"

 

"ไม่ ผมแค่อยากรู้ว่าพี่เก็บไว้ทำไม เก็บไว้ชื่นชมผลงานตัวเองงั้นหรอ หรือ เก็บไว้ช่วยตัวเอง?"

 

"แค่เก็บไว้ แค่นั้นเองติณณ์ไม่มีอะไรหรอก ถ้าไม่ชอบพี่เอาทิ้งก็ได้นะ"

 

 

ถึงตอนนี้ผมจะเต็มใจอยู่กับเขาเเต่ว่าก็ไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่เวลาคิดย้อนไปถึงช่วงแรกๆที่ถูกพามา มันรู้สึกเเย่ทึกครั้งที่ติดภาพเหล่านั้น

 

 

"ช่างเถอะ ผมจะนอนกลางวันล่ะ ฝากพี่จัดการเรื่องจ่ายเงินค่าเสื้อผ้าผมด้วย"

 

 

ผมเก็บของใส่ในกล่อง ทิ้งให้พี่โมนั่งอยู่ปลายเตียง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ นอนลงบนผ้านวมนุ่มๆที่พึ่งซักมาใหม่ในอ่าง เเล้วหลับตาลง

 

 

_________________________________

 

จัดไปโม..ซื้อของให้น้องเยอะๆเลยลูกแม่

ความคิดเห็น