ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่7 ช่วงเวลาเเบบนี้มนุษย์เรียกว่า.....

ชื่อตอน : ตอนที่7 ช่วงเวลาเเบบนี้มนุษย์เรียกว่า.....

คำค้น : วายจีน 18+ yaoi ท้อง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.2k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มิ.ย. 2562 18:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่7 ช่วงเวลาเเบบนี้มนุษย์เรียกว่า.....
แบบอักษร

 

ตอนที่7 ช่วงเวลาเเบบนี้มนุษย์เรียกว่า..... 

 

"เอ่อ ข้าน้อยยังไม่เคยได้พบพระชายาเลยซักครั้้ง เพราะเผ่าวิหกมั่วเเต่ยุ่งเรื่องเตรียมงานชุมนุมเผ่าสัตว์เทพ เป็นถึงราชินีเผ่าวิหกเเต่บกพร่องเช่นนี้ต้องขออภัยพระชายาด้วย" ส่งสายตาเเบบนี้ถือว่าทอดสะพานได้ไหมนะ ไป๋เหอแอบคิดว่าถ้าเค้าเเอบม่อเเม่นางตรงหน้านี้ ชินหลงจะพ่นไฟใส่หัวเค้ารึเปล่าหนอ 

 

"ราชินีเผ่าวิหกท่านอย่าคิดมากเลย ท่านทำหน้าที่ได้อย่างดี การเเสดงเมื่อกี้งดงามยิ่งนัก มันเรียกว่าอะไรหรอ"  

 

"การเเสดงเมื่อครู่คือหงษ์เพลิงท่องนภา ข้าตั้งใจเเสดงเวทย์นี้เพื่อเเสดงความจงรักภักดีต่อฝ่าบาทเเละพิภพสัตว์เทพ" คุยกับเค้าเเต่ตาช้อนมองไปทางชินหลง ดูท่าทางเขินอายของนางเเล้วคงมีใจให้เจ้าราชามังกรนั่นไม่น้อย งานนี้ดูเหมือนเค้าจะเเห้วแหงๆ ก็เห็นๆกันอยู่ว่านางเลือกใคร เค้าก็ไม่ได้ดึงดันจะสานสัมพันกับเเฟนชาวบ้านเเล้วเมื่อไหร่เจ้าจะเลิกจ้องเหมือนจะกินหัวข้าซักทีละเจ้ามังกรนี่! 

 

"ขอบใจเจ้ามาก งานวันนี้ได้เผ่าวิหกคอยจัดเตรียมจึงได้ออกมาดีเช่นนี้ ถือเป็นความดีความชอบ รางวัลข้าจะมอบให้ภายหลัง เจ้าคงเหนื่อยไม่น้อยไปพักผ่อนเถอะ" ชินหลงกล่าวน้ำเสียงราบเรียบเช่นเคย 

 

"เอ่อ...เพคะฝ่าบาท" อี้จูเหนี่ยวเหมือนมีอะไรจะพูดเเต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ร่างบางอรชรเเต่พลังกลับเเข็งเเกร่งเเถมยังงดงาม ไป๋เหอมองตามอี้จูเหนี่ยวจนลับตา ยังเผลอคิดว่าถ้าตนเองเป็นราชาชินหลงคงคว้านางเอาไว้เป็นชายานานเเล้ว ก่อนจะยกจอกขึ้นดื่มเเต่เหล้าจอกนี้ดูจะข่มเสียเเล้ว เพราะคนที่นั่งข้างๆบัดนี้ปล่อยไอดำมืดออกมาทั่วงาน ก่อนจะกระชากร่างของไป๋เหอลอยละลิ่วสู่อ้อมเเขน 

 

"ดูเหมือนพระชายาของข้าจะเมามากเเล้ว ข้าขอตัวก่อน เชิญทุกท่านสนุกกันต่อ" กล่าวทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ชินหลงก็พาร่างบางหายออกไปจากงานชุมนุมของเหล่าสัตว์เทพโดยไม่สนใจผู้ใด  

 

ชิินหลงพาไป๋เหอออกมาไกลพอสมควรเเต่ด้วยความมืดไป๋เหอไม่รู้เลยสักนิดว่าถูกลากตัวมาที่ไหน ราชามังกรทำราวกับว่าร่างกายเค้าเป็นปุยนุ่น อุ้มไหนมาไหนง่ายดายเหลือเกิน แถมไม่พูดอะไรซักคำจนสุดท้ายมาหยุดอยู่หน้าถ้ำเเห่งหนึ่งข้างในมีเเสงสีเขียวสะท้อนออกมาภานนอกยามค่ำคืนเช่นนี้ช่างสวยงามยิ่งนัก  

'ถ้ำมังกรหยกบูรพา' หน้าถ้ำเเกะสลักหินเอาไว้ ชินหลงกระชับอ้อมเเขนให้เเน่นขึ้นก่อนจะพาเดินเข้าไปในถ้ำ เมื่อเข้าไปภายในไป๋เหอก็ได้เห็นต้นกำเนิดเเสงสีเขียวที่ส่องสว่างไปทั้งถ้ำ ที่เเท้เป็นเเท่นหยกสีเขียวขนาดใหญ่เหมือนมีไว้ทำพิธีอะไรซักอย่าง เเต่ต่อให้สวยงามเเค่ไหนเค้าก็ไม่เข้าใจว่าชินหลงพาเค้ามาที่นี่ทำไม ราชามังกรวางไป๋เหอออกจากอ้อมเเขน ก่อนจะสะบัดมือเพียงครั้งเดียวปากถ้ำก็ปิดลง  

 

"ท่านพาข้ามาที่นี่ทำไม" ไอสีดำยังปกคลุมอยู่รอบตัวราชามังกร พาให้บรรยากาศในถ้ำเย็นเยือกขึ้นมาไม่ทราบสาเหตุ ไป๋เหอรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ไม่กล้าสบตากับชินหลงตรงๆ ไม่คิดว่าเเค่จะม่อสาวที่ชินหลงหมายปองจะเป็นการกระตุกหนวดมังกรเข้าจริงๆ อยู่ดีไม่ว่าดีรนหาที่ตายซะเเล้วไป๋เหอเอ๋ย! 

 

"เจ้าทำผิดกฎ" ราชาชินหลงยังกล่าวน้ำเสียงราบเรียบเเต่เเฝงไปด้วยความกดดัน 

 

"เพียงเพราะข้ามองคนของท่านน่ะหรอ " ไป๋เหอเเทบหายใจไม่ออกเเต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือถามข้อข้องกังขาที่ค้างอยู่ในใจ 

"ในเมื่อเจ้ารู้เเต่ก็ยังกล้าทำต่อหน้าข้า"  

 

"ถ้าท่านไม่พอใจทำไมไม่เเต่งกับนางละ ดูท่าทางเเล้วนางก็ชอบท่านไม่ใช่น้อย พวกท่านก็ดูเหมาะสมกันดีนี่ ข้าก็เเค่มนุษย์ต้อยต่ำไม่อาจเอื้อมไปเด็ดบุปฝาในสวนของราชามังกรหรอก" ถึงจะกลัวตายเเต่ก็หยุดปากตัวเองไม่ได้ ถ้าชอบอี้จูเหนี่ยวขนาดนั้นทำไมไม่เเต่งกับนางให้สิ้นเรื่องสิ้นราว จะลากเค้าข้ามภพมาทำไม 

 

"เจ้าอยากให้ข้าเเต่งกับนางอย่างนั้นหรอ" ชินหลงเริ่มคิ้วขมวดขึ้นเรื่อยๆ 

 

"ท่านรักนาง นางก็รักท่าน ข้ามองนางเเค่นิดเดียวท่านก็ทำเหมือนจะฆ่าข้าเเล้ว ต่อไปถ้าท่านไม่พอใจข้าจะไม่ขวางทางรักของพวกท่านก็ได้ เเต่อย่าฆ่าข้าเลยนะ"  

"หึ เจ้าจะตายเพราะเจ้ากล้ามองคนอื่นต่อหน้าข้า กฎข้อนี้เจ้าจงจำไว้ให้ดี เจ้าเป็นของของข้าเเต่กล้าเอาใจออกห่างจากข้า เจ้าว่าโทษของเจ้าข้าควรทำเช่นไร" ไม่เพียงเเต่พูดเปล่าร่างสูงยังเดินเข้ามาใกล้จนไป๋เหอเผลอถอยหลังไปรู้ตัวอีกทีก็ลงไปกองบนเเท่นหยกเเล้ว 

 

"ชินหลง ท่านคงไม่ฆ่าข้าหรอกใช่ไหม" ตอนนี้ไป๋เหอหมดทางหนีหลังติดเเท่นหยกทั้งด้านซ้ายขวาก็ถูกเเขนเเกร่งของชินหลงกักเอาไว้ ถูกต้อนจนมมุมหมดทางหนี ราชามังกรขยับเข้ามาเเนบชิดน้ำเสียงทุ่มนุ่มราบเรียบเเต่กดดัน ให้เหงื่อเม็ดเล็กๆซึมใบหน้านวลของไป๋เหอได้ไม่ยาก 

 

"ข้าจะละเว้นโทษตาย.....เอาเป็นว่าเจ้า อุ้มท้องลูกของข้าซักสิบคนเป็นอย่างไร" เมื่อได้ยินว่าละเว้นโทษตายไป๋เหอก็ยิ้มออกมาได้เเต่ไม่คิดว่าประโยคต่อมาจะทำให้เค้ายิ้มค้าง ใบหน้าถอดสีซีดลงทันตา 

 

"ท่านล้อข้าเล่นใช่ไหม" 

 

"เเรกเริ่มเจ้าถามว่าข้าพาเจ้ามาที่นี่ทำไม ถ้ำมังกรหยกบูรพาเสริมปราณชีวิต เเท่นหยกนี้รวมพลังหยินและหยางต้นพลังของปรานกำเนิด ดูสิว่าเมื่อเจ้าตั้งท้องลูกของข้ายังจะกล้าชายตาเเลผู้ใดอีกหรือไม่ " บ้าไปเเล้ว กว่าจะรู้ตัวริมฝีปากบางก็ถูกทาบทับลงไม่เบานัก ไป๋เหอรับรสเลือดในปากได้ทันที สาบานว่านี่จูบไม่ใช้ตบ 

"อืออออ ดะเดี๋ยวก่อน อะ" 

 

ไม่น่าเชื่อว่าเเรงที่กดลงมาจะหยุดลงตามที่ไป๋เหอขอจริงๆ ชั่วครู่ที่ทั้งสองสบตากัน ไป๋เหอก็เผลอจ้องลึกลงไปภายในเเววตาดำลึกนั่น ก่อนจะได้สติกลับมาเพราะคำพูดบางอย่างของชินหลง

"คนเเรก.....ข้าอยากได้ลูกชาย " เเล้วไป๋เหอก็เหมือนดำดิ่งลงสู่หุบเหวลึกเมื่อชินหลงทาบทับลงมาเเนบชิดทั้งตัวสัมผัสครั้งเเรกเหมือนจะเเกล้งให้หวาดกลัวเเต่ครั้งนี้ต่างออกไป การจะพิสูจน์ภายใต้ก้นเหวลึกถึงจะรู้ว่าเป็นเหวเเต่เค้าก็ยินยอมกระโดดลงไปเพื่อหาว่าภายใต้ความดำมืดนั่นมีสิ่งใดอยู่ในนั่นกันเเน่

 

"อื้มมมม อ่าๆเเฮกๆๆ" ชินหลงผละออกจากปากบางที่ลิ้มรสเเล้วไม่อาจจะถอนตัวจากความหวานล่ำนี้ได้ เเต่ก็ต้องยอมเมืื่อคนใต้ร่างทำท่าเหมือนจะขาดใจเสียก่อนที่ราชามังกรจะได้ลิ้มรสส่วนอื่น

 

"อึก" เมื่อปากหวานถูกกลืนกินหนำใจจนบวมเจ่อ ชินหลงก็เริ่มไล้จมูกคมไปตามพวงเเก้มจนถึงหูที่ขึ้นสีเเดงตัดกับผิวขาวจัดจนเห็นได้ชัด จึงอดที่จะขบใบหูเล็กนั่นเบาๆไม่ได้ เเต่กลับสร้างเเรงกระตุ้นให้ร่างบางได้ไม่น้อยเพราะไม่เพียงหูที่เเดงเเต่ยังลามไปทั่วแก้มนวลด้วย ชินหลงพอใจกับผลงานตัวเองมากที่ทำให้ไป๋เหอสั่นสะท้านได้เพียงเเค่ขบใบหูเท่านั่น

 

"ตรงนี้เป็นจุดอ่อนไหวของเจ้านะพระชายา" ไม่เพียงพูดเปล่าราชามังกรยังส่งลิ้นชื้นเลียใบหูเล็กให้ร่างบางบิดเร่ากับอาการเเปลกๆที่ก่อตัวขึ้น เพราะครั้งนี้ไป๋เหอยังมีสติครบถ้วนอาจจะไม่เต็มร้อยเพราะยกจอกเหล้าไปพอควรเเเต่ก็ถือว่ามีสติกว่าตอนเข้าหอครั้งเเรกมาก ตอนนั้นไป๋เหอจำได้ว่าเป็นคนกระโจนใส่ชินหลงเองเสียด้วยซ้ำ

 

"อืออออ" ไป๋เหอไม่เข้าใจว่าตอนนี้เค้ากำลังหวาดกลัวหรือเป็นอะไรกันเเน่ร่างกายเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง เมื่อชินหลงสัมผัสตรงไหนร่ายกายเค้าก็ตอบสนองไปเสียหมดจนไม่สามรถควบคุมเสียงน่าอายไว้ได้อีกต่อไป สองมือที่เคยใช้ดันอกเเกร่งของคนด้านบนเปลี่ยนมาปิดปากตัวเองทันทีเเต่ก็ไม่ทันเสียเเล้วเพราะสายตาที่เคยดำมืดวาบวับขึ้นมาในพริบตา

 

"เสียงของเจ้าข้าอยากได้ยิน"

"อะ ไม่"เเววตาสั่นไหวที่สะท้อนตัวตนออกมาเเทบปิดไว้ไม่มิดไป๋เหอกำลังต้องการ ความกระดากอายยังต้านความต้องการที่ถูชินหลงสัมผัสไปทั่วร่าง ภายในเริ่มปั่นป่วนในท้องวาบหวาบจนร่างกายร้อนขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ เค้ากำลังมีอารมณ์ร่วมกับร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับอยู่ด้านบน เสื้อผ้าหลายชั้้นที่สาวใช้บรรจงเเต่งให้ถูกถอดออกจนหมด เหลือเพียงผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวไปทั่วเมื่อมือหนาไล้ผ่าน

 

"หึ เช่นนั้นราตรีนี้ข้าหรือเจ้าใครจะเป็นผู้จะชนะ" ชินหลงไล้ริมฝีปากร้อนจากซอกคอขาวลงมาถึงเม็ดทับทิมก่อนจะอ้าปากรับดูดกินราวกับหิวกระหายเเผ่นอกบางเเอ่นขึ้นรับเเรงดูดดืมอย่างไม่รู้ตัว สุมไฟราคะในกายของชินหลงให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิมเหลายเท่าตัว เพียงครู่เดียวสองร่างก็ไม่มีสิ่งใดกั้นเเม้เเต่อากาศก็มิอาจลอดผ่านไปได้

 

"อ่ะ อ่าาาา เเฮกๆๆ" คราวนี้ชินหลงไล้ลิ้นลงมาหยอกล้อเเอ่งสะดือก่อนจะลงมาครอบครองเเท่งหยกขนาดพอดีดูดกลืนจนร่างของไป๋เหอบิดเร้ารุนเเรงหอบหายใจกระเส่าเเทบจะขาดใจ ยิ่งเมื่อนิ้วเรียวเข้าไปสำรวจภายในไป๋เหอยิ่งรู้สึกจะขาดใจตายลงตรงนั้นเมื่อถูกปรนเปลอทั้งด้านหน้าเเละด้านหลังพร้อมกัน ร่างบางสะท้านไปทั้งตัวความสุขสมพุ่งผ่านสายน้ำเเห่งชีวิตชินหลงกลืนลงไปทุกหยาดหยดราวกับเป็นของหวานล้ำค่า

 

"หวาน" อารมณ์ของชินหลงเองก็ไม่อาจจะกั้นไว้ได้อีกต่อไปเมื่อไป๋เหอเสร็จสมราชามังกรพลิกร่างของชายาจับสะโพกกลมเเอ่นรับเเท่งมังกรทันที เสียงครางหวานดังสะท้อนภายในถ้ำดังกังวานสลับกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อเเละเสียงเฉอะแฉะน่าอายยิ่งเพิ่มความต้องการให้กัับชินหลงยิ่งขึ้นเอวสอบกระเเทกเเรงขึ้นกว่าเดิมเมื่อใกล้ถึงอารมณ์ปลดปล่อย

 

"อ่ะ อะ อ่า ไม่ไหวเเล้ว ชินหลง อ่าาาาา" ราชามังกรหว่านเมล็ดพันธุ์ภายในร่างของพระชายาทุกหยาดหยดเเต่เหมือนยังไม่พอ ชินหลังจับร่างบางหันหน้ามารับตัวตนของมังกรอีกครั้ง สอดใส่สุดเเท่งเนิบช้าเน้นหนักหน่วง ไป๋เหอเเทบจะไม่มีเวลาหยุดพักเเต่ก็ฝืนความต้องการของชินหลงไม่ได้ เเต่ทุกครั้งที่ถูสัมผัสร่างกายก็มีอารมณ์ร่วมอยู่เรื่อยไปเป็นเช่นนี้อยู่เกือบสองชั่วยาม พายุอารมณ์ขอทั้งคู่ถึงสงบลง

ไป๋เหอหลับคาอ้อมเเขนเเกร่งในรอบสุดท้ายก่อนชินหลงจะเช็ดตัวเเล้วสวมอาภรณ์ให้ตามเดิมเเต่ไม่ครบเท่าตอนเเรกที่หลายชั้น ชินหลงอยากกระชากทิ้งเสียด้วยซ้ำเเต่กลัวผิวของไป๋เหอเป็นรอยจึงยังใจเย็นอยู่ได้ ชินหลงอุ้มไป๋เหออกมาภายนอกก็เกือบสว่างเเล้วจึงรีบพาร่างบางกลับตำหนักน้ำค้างช่วงเช้าอาจทำให้พระชายาเเสนรั้นของตนเจ็บไข้ได้

 

"ซือจิ้น เจ้าไปตามจื่อหลันมาที่ตำหนักข้า" ค่ำคืนนี้ชินหลงยั้งอารมณ์กับไป๋เหอไม่ไหวหากร่างบางไม่หลับไปก่อนตนอาจจะไม่หยุดเพียงเท่านี้ ชินหลงไม่อยากเชื่อว่าเพียงมนุษย์ธรรดาจะทำราชามังกรอย่างตนเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้ อาการเช่นนี้มนุษย์เรียกว่าอะไรกันนะ.....

ความคิดเห็น