email-icon facebook-icon

คนที่หลงเข้ามา ระวังไว้ด้วยล่ะ

อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 10

ชื่อตอน : อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2562 05:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 10
แบบอักษร

ตอนที่ 10

 

 

ก็อก ก็อก ก็อก..

 

.

.

.

 

"ติณณ์ ติณณ์ ... น้องติณณ์ ตื่น"

 

 

เสียงเรียกปลุกดังขึ้นข้างๆหูฟังดูลุกลี้ลุกลน ร่างของผมถูกเขย่าจนต้องรีบตื่น รู้สึกหลับยังไม่เต็มอิ่มเเต่ก็ต้องตื่น ผมมองหน้าอีกคน เขาเหงื่อตกมีสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะรีบอุ้มผมขึ้น เอาไปวางไว้ในอ่างอาบน้ำในห้องน้ำ..

 

 

"อะไรเนี่ย.."

 

"ชู่ววว เบาๆ อย่าส่งเสียงนะ มีคนมา หลับในนี้ไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา"

 

ผมพยักหน้ารับ ก่อนจะล้มตัวลงนอนหลับตาลง จากนั้นเขาจึงปิดม่านสำหรับบังอ่างอาบน้ำเเล้ว รีบออกไป

 

 

"ไง.."

 

ผมได้ยินเสียงผู้หญิง

 

"สวัสดีครับ"

 

เสียงพี่โมด้วย... แอบฟังสักหน่อยก็แล้วกัน

 

 

"ได้ข่าวว่าไปหาจิตแพทย์รับการเข้าบำบัดด้วยตัวเองเลยหรอ?"

 

"ครับ"

 

"น่าสมเพชจริงๆ ยืนยันจะไม่ไปหาหมอตั้งเเต่สมัยเรียนแท้ๆ แต่ตอนนี้ดันกลับตัวอยากบำบัดซะงั้น โชคดีนะทีแกไม่ได้เป็นบ้า..แค่โรคจิต ฮ่าๆ"

 

"ครับ"

 

"ฉันสอนกี่ครั้งเเล้วเวลามีแขกมาเยี่ยมให้เอาน้ำเอาชามาเสิร์ฟ"

 

"ขอโทษครับ"

 

"ช่างเถอะ ดูแล้วแกคงไม่มีอขกมาเยี่ยมหรอก ดูชีวิตแกยังดีอยู่นี่ บ้านช่องก็ไม่ได้รกเป็นรังหนู เงินพอใช้รึเปล่า?"

 

"พอใช้ครับ ผมทำงาน"

 

"หึ..อย่างแกเนี่ยนะมีปัญญาทำงานหาเงิน ไม่ค่อยน่าเชื่อนะ ไม่เจอกันเป็นสิบๆปี ยังเหมือนเดิมไม่พูดมาก เป็นใบ้รึไง?"

 

"ไม่ได้เป็นครับ"

 

 

ผมนอนฟังอยู่นาน รู้สึกแย่กับคำพูดเหล่านั้น บางทีที่สุขภาพจิตของอีกฝ่ายอ่จจะเป็นแบบนี้ก็เพราะครอบครัวนี่แหละ

 

 

"แล้วนี่แกไม่มีเมียหรือคบหากับใครเลยงั้นหรอ น่าสงสารนะคงจะเหงาแย่ ร่างกายแกมันไม่เหมือนคนอื่น คงไม่ได้หาวิธีระบายอารมณ์แบบผิดๆใช่มั้ย?"

 

"ผมช่วยตัวเองครับ"

 

"น่าเวทนาจริงๆ คงจะคิดภาพไอเด็กที่แกเคยเล่นด้วยสมัยเด็กล่ะสิ โรคจิตจริงๆ ..เราต้องย้ายบ้านก็เพราะแก คนที่บ้านต้องอับอายเพราะแก...ไปทำแบบนั้นกับเด็กสามขวบ"

 

"ผมขอโทษ"

 

 

เรื่องราวเข้มข้นจริงๆ ผมแนบหูกับประตู อยากรู้จริงๆว่าตอนนั้นเขาทำอะไรกับผมในวัยสามขวบ เจ้าโรคจิตเอ้ย

 

 

"ช่างเถอะ ที่ฉันมาวันนี้แค่จะมาบอกข่าว... แม่ตายเมื่อสองเดือนก่อน คนอื่นในบ้านเขาให้ปิดข่าวนี้กับแกจนกว่าจะครบหนึ่งเดิน มรดกที่แกได้มีแค่เงินที่แบ่งให้เท่าๆกัน จะโอนเข้าไปในบัญชีของแกภายในวันนี้"

 

"แม่ตายยังไง"

 

"แก่ตาย ก็แค่นั้น แม่ไม่ได้พูดถึงแกเลย หมาหัวเน่าจริงๆ.."

 

"ครับ"

 

"อยากล้างมือ...ขอใช้ห้องน้ำหน่อยนะ"

 

"เดี๋ยว!!"

 

 

 

แกร๊ก.. แอ๊ด~

 

 

ผมรีบลุกขึ้นทันที่ที่ประตูถูกเปิดออก แต่คงซ่อนไม่ทันเเล้วล่ะ ผู้หญิงตรงหน้ามองผมอึ้งๆก่อนจะหันไปทางเจ้าของห้อง..

 

 

"ใครกันล่ะเนี่ย" หล่อนฉีกยิ้ม..

 

"..."

 

"นี่..แฟนผมครับ"

 

"อ๋ออ...แฟน...มีกับเขาอยู่นี่ หน้าตาดีอยู่นะ เสียดายเจาะจมูกซะเหมือนวัวเลยนะ..นี่เด็กน้อยเธอเป็นแฟนมันจริงๆหรอ?"

 

 

ผมลังเลที่จะตอบเพราะไม่เคยพูดถึงความสัมพันธ์ของผมเเละเขามาก่อนเลย..

 

"ค..แค่คู่นอนครับ กำลังอยู่ในช่วงพัฒนาความสัมพันธ์.." ผมตอบ

 

"อ๋ออ..คิดให้ดีๆล่ะ ไอ้นี่มันเป็นโรคจิต.."

 

"อย่าพูดนะ" เสียงของพี่โมดังมาจากข้างนอก

 

"เมื่อก่อน..มันน่ะแอบช่วยตัวเองกับเด็กสามขวบที่หลับอยู่ ไปล่อลวงลูกเพื่อนบ้านมาเล่นเเล้วทำเรื่องสกปรกกับเด็กเล็กๆ...ก่อนจะคบมันก็คิดดูดีๆก็แล้วกัน...ฉันว่า ฉันกลับเลยดีกว่า"

 

 

พอพูดจบผู้หญิงคนนั้นก็เดินออกไป ปิดประตูเสียงดัง ทิ้งให้ผมอยู่กับอีกคน... ผมมองหน้าเขาเงียบๆ ตอนนี้เขายืนนิ่งน้ำตาไหลพราก..เหมือนจะช็อคนะ

 

 

"โอเครึเปล่า?"

 

".." เขาไม่ตอบผม

 

"ทำไมตอนนั้น..พี่ทำแบบนั้นกับผม?"

 

"..พี่เป็นโรคจิต"

 

"อ่าฮะ..ผมโกรธนะ ไม่ชอบเลย ถ้าพี่ไม่ทำแบบนั้น เราอาจจะรู้จักกันในแบบที่ดีกว่านี้ก็ได้" ผมพูดเสียงเรียบก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาว..

 

"น้องจะแจ้งตำรวจมั้ย.." เขานั่งลงข้างๆผม

 

"ถ้าเรื่องลักพาตัวก็ ต้องคิดดูก่อนนะ"

 

เรานิ่งเงียบกันจนผ่านไปหลายนาที ผมไม่รู้จะว่ายังไงดี รู้สึกอึดอัดแปลกๆ ปกติเราพูดกันมากกว่านี้ ไม่ใช่ถามคำตอบคำ เหมือนตอนนี้เราย้อนไปเหมือรตอนที่เขาลักพาตัวผมมาใหม่ๆ

 

 

"น้าครับ"

 

"อย่าเรียกแบบนั้น"

 

"ก็จะเรียก...มีปัญหาหรอ?"

 

"ไม่มีครับ ไม่กล้ามีหรอก พี่ยอมเเล้ว"

 

 

"รู้มั้ยว่าแม่วัวมันร้องยังไง" ผมเอนตัวลงไปนอนตักของเขา เงยหน้ามองใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา...ขี้แยกว่าผมอีกมั้งนะ

 

"แม่วัวมันร้องยังไง?"

 

"มอๆ อย่าร้องไห้ครับ แม่วัวไม่ชอบเลย หยุดร้องไห้เลยน้าา มอออ"

 

เขายิ้มออกมาเล็กน้อย ใช้มือปาดน้ำตาก่อนจะก้มลงมาจูบหน้าผากของผมเบาๆ

 

"แม่วัวโกรธพี่ พี่เสียใจ"

 

"จะหายก็ได้ ถ้า.."

 

"ถ้าอะไร?"

 

"...เอ้าท์ดอร์สักรอบสิ" ผมเสนอ

 

"ได้อยู่เเล้ว"

 

"ที่ไหนกันดี"

 

"จำตรอกข้างๆซุปเปอร์มาร์เก็ตที่เราไปตอนั้นได้มั้ย..น่าสนนะ"

 

"ตามนั้นครับพี่โม"

 

ผมแค่อยากลองอะไรใหม่ๆแค่นั้น ผมชักจะติดใจอะไรแบบนี้แล้วสิ..

 

"พี่มีเรื่องจะสารภาพ"

 

"ว่าไงครับ"

 

"ตั้งเเต่พาติณณ์มาอยู่ด้วย พี่แอบถ่ายคลิปตอนเราทำกันไว้ตลอดเลย กล้องซ่อนตามมุมห้อง ทั้งห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัว... ตรงโซฟานี่ก็มี"

 

"...พี่โม" ผมชักสีหน้า เด้งตัวลุกขึ้นนั่งจ้องเขาตาเขียวปั๊ด

 

"ใจเย็นๆก่อนนะติณณ์ พี่ก็แค่อยากเก็บไว้ดู เป็นความทรงจำ แหะๆ"

 

"พี่ได้เอาคลิปผมไปปล่อยไหนมั้ย?"

 

"ไม่ พี่เก็บไว้ดูคนเดียว พี่หวงน้องจะตายไม่แบ่งใครหรอกนะ"

 

"เห้อ..แล้วไป.."

 

"โกรธมั้ย?"

 

"...ทีหลังถือกล้องมาถ่ายใกล้ๆก็ได้ครับ ตั้งไว้ใกล้ๆเลย ผมไม่ว่าอะไรหรอก ตามใจพี่อยู่เเล้ว"

 

เขาดูอึ้งๆมองผมพร้อมกับอมยิ้ม ก่อนจะดึงร่างผมเข้าไปกอดซะแน่นจนหายใจไม่ออก

 

"ได้ยินว่าพี่ไปหาจิตแพทย์มา"

 

"อืม..ใช่ ก็ได้บำบัดกับได้ยามานั่นแหละ กินเเล้วก็โอเคขึ้นนะ"

 

ก็ว่าทำไมช่วงนี้ไม่ค่อยองค์ลง ที่แท้กินยาเข้าไปนี่เอง

 

"แปลกเนาะ ไม่ต้องมีคนจับไปบำบัดเเต่ตัวเองไปเอง แปลกมากเลย ทำไปทำไม?"

 

"กลัวน้องจะเกลียดที่พี่เป็นแบบนั้น หลายๆครั้งที่พี่ตั้งกล้องสังเกตตัวเอง บางอย่างพี่จำไม่ได้ว่าพี่ทำ เรื่องแย่ๆ เรื่องเลวร้าย พี่จำแทบไม่ได้ แต่บางอันก็จำนะ"

 

"จำที่ซ้อมผมได้ปะ?"

 

"จำไม่ได้..เเต่เห็นว่าตัวเองเคยทำ ขอโทษนะ พี่ผิดปกติทางจิต แต่พี่รักน้องจริงๆ"

 

"ขอบคุณที่รักผมครับ"

 

 

______________________________

 

สตอรี่เพิ่มเติมเล็กๆน้อยๆ เย้

ถ้าชอบนิยายหนูฝากแชร์ฝากโปรโมทหน่อยนาา

 

ความคิดเห็น