Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : อ้อมกอด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 411

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มิ.ย. 2562 18:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อ้อมกอด
แบบอักษร

ระหว่างทางเดินไปส่วนจัดเลี้ยงด้านใน เฟยอี้เอ๋อได้พบกับเหล่าขุนนางมากหน้าทั้งที่รู้จักและไม่รู้จัก ใครๆต่างหันมาทักทายยกย่องความสามารถของ เฟยอี้จิ้ง พี่ชายของนาง จนทำให้นางเองนั้นรู้สึกอึดอัด

นี่ข้าแค่มาตามหาท่านพี่ทำไมมันยากเย็นนักนะ คนนี้รั้งทีคนนั้นรั้งที ข้าจะไปถึงท่านพี่ตอนไหนกันนี่

อืม... มีทางลัดมั้ยนะ? ขืนเดินผ่านเหล่าขุนนางกว่าจะไปถึงชั้นในข้าคงดึกดื่นกันพอดี

คิดได้ดังนั้นเฟยอี้เอ๋อกจึงหลบออกไปด้านข้างสวนเพื่อตัดเข้าส่วนในที่จัดไว้สำหรับเหล่าขุนนางสกุลใหญ่ที่มีผลงานเท่านั้น สามารถเข้าไปได้

ดีนะที่ข้าเข้าวังมาพร้อมท่านพี่บ่อยๆ ไม่เช่นนั้นกว้างขวางขนาดนี้คงเดินหลงถึงเช้า

อีกไม่ไกลแล้วข้าจะไปทำให้ท่านพี่แปลกใจเล่น

ปกติจวนสกุลเฟยไม่เคยที่จะปล่อยให้นายหญิงน้อยของจวนต้องไปไหนมาไหนลำพัง

แต่ตั้งแต่พี่ชายเฟยอี้เอ๋อ เคยเอ่ยขอกับท่านพ่อเอาไว้ก่อนทำศึกว่า น้องสาวของตนไม่เสียรู้ใครถึงจะเป็นสตรีแต่นางสามารถเอาตัวรอดได้ ทั้งไหวพริบ ฝีมือการใช้อาวุธก็พอใช้ถึงไม่เก่งขนาดรบราฆ่าฟันกับใคร แต่ก็สามารถป้องกันตัวได้

จากนั้นจนถึงวันนี้เฟยอี้เอ๋อเปรียบดั่งนกน้อยนอกกรงทอง ที่ไม่ว่าจะไปไหนก็ไม่ต้องมีองครักษ์เดินตามหรือแม้แต่สาวใช้ส่วนตัว นางก็ไม่ปรารถนาที่จะพาไปไหนๆด้วย

เฟยอี้เอ๋อเดินลัดเลาะสวนจนเกือบถึงห้องจัดรับรองในสุดเพียงไม่กี่ก้าว ก้อต้องชะงัดเท้า ด้วยสัญชาตญาณว่าที่สวนแห่งนี้ไม่ได้มีนางเพียงผู้เดียว

เพียงชั่วพริบตาร่างของนางก็ถูกดึงกลับไปด้านหลังลมหายใจเป่ารดข้างแก้ม มีใครคนหนึ่งตามนางมาและตรึงนางไว้จากด้านหลัง รวดเร็วจนนางเองตั้งรับไม่ทัน

"ใครส่งเจ้ามา งานเลี้ยงไม่ได้จัดที่สวน เจ้าไม่รู้หรือไง?"

เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหูแต่แขนข้างที่รวบร่างนั้นยังไม่มีท่าทีจะคลายออก หญิงสาวพยายามควบคุมสถานการณ์ ไม่โวยวาย และพยายามใช้ความคิดว่าตนเองนั้นจะหลุดจากสถานการณ์นี้ได้อย่างไร แต่ยังไม่ทันได้ใช้ความคิด เสียงนั้นก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง

"ข้าว่าเจ้ารีบตอบดีกว่านะ หรือจะเข้าไปรอตอบตอนถูกไตร่สวนในคุกหลวง แล้วเลิกคิดหาทางหนี ไม่มีทาง"

ทำไมจึงรู้สึกคุ้นเคย กับสัมผัสร่างเล็กๆในอ้อมแขนคล้ายเคยกอดรัดร่างนี้ที่ไหนมาก่อน?

เฟยอี้เอ๋อยังคงขืนกายเพื่อไม่ให้บุรุษที่กระทำการอุกอาจได้กอดรัดนางได้แนบชิด แต่ดูยิ่งขืนกายชายผู้นี้จะยิ่งรัดนางมากยิ่งขึ้น

ชายผู้นี้เป็นใครกันองครักษ์หรือไร?

"ข้ามาร่วมงานเฉลิมฉลอง ข้าว่าเจ้ารีบปล่อยจะดีกว่า เจ้าคงไม่ต้องการให้ข้าเอาเรื่องเป็นแน่ อีกอย่างถ้าเฟยอี้จิ้งรู้ว่าข้าถูกทหารล่วงเกิน ขี้คร้าน เจ้าเองนั่นล่ะที่ต้องไปนอนในคุกหลวง"

ชายหนุ่มนิรนามได้ยินหญิงสาวเอ่ยชื่อ เฟยอี้จิ้ง ก็ปล่อยร่างหญิงสาว เฟยอี้เอ๋อ สลัดหลุดจากอ้อมกอดจากทางด้านหลังจึงหันไปเผชิญหน้า นางอยากรู้นักใครกันบังอาจล่วงเกินท่านหญิงสกุลเฟย

เมื่อทั้งคู่เผชิญหน้ากันสิ่งที่แล่นในหัวทั้งการเอาคืน ทั้งคำต่อว่าของเฟยอี้เอ๋อเมื่อครู่พลันหายไป ไม่มีคำพูดใด ได้แต่จ้องตากันอยู่เช่นนั้น เวลาผ่านไปคนที่ทำลายความเงียบ คือบุรุษนิรนามตรงหน้า ที่ไม่ใช่ใครเป็นคนที่เฟยอี้เอ๋อ รู้จักดี

"เป็นอย่างไรท่านหญิงเฟยอี้เอ๋อ ไม่พบกันร่วมครึ่งปี เจ้ายังเหมือนเดิมเลยนะ" เป็นคำทักทายที่คล้ายคนสนิทกันเอ่ยถามทั่วไป หากแต่ใครจะรู้ว่าจริงแล้ว ในคำพูดเหล่านั้น มันไม่ใช่เลย

การที่อ๋องกู่พูดว่ายังเหมือนเดิมคือนางยังรูปร่างเท่าเดิม ไม่อ้วนขึ้นหรือผอมลงต่างหาก วัดจากการที่ชายหนุ่มได้กอดรัดนางไว้เมื่อครู่ ไม่ใช่คำพูดลอยๆ

ก่อนการศึกท่านอ๋องที่ใครๆต่างรู้ดีว่าเป็นสหายรักกันกับ เฟยอี้จิ้ง การไปมาหาสู่จวนสหายคนสนิทยามวิกาลเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว คืนนั้นปกติอ๋องกู่ใช้เส้นทางเดิมปีนเข้าจวนสหาย แต่ผิดพลาดตรงเฟยอี้เอ๋อแต่งกายแบบบุรุษเดินออกมาจากห้องพี่ชายของนาง

เพราะได้เข้าไปร้องขอให้พี่ชายช่วยเจรจากับท่านพ่อและท่านแม่ของนางว่า ไม่ต้องให้ใครติดตามนางเพราะนางไม่ชอบ หลังจากพี่ชายรับปากช่วยเหลือนางจึงเดินออกมาเพื่อกลับไปยังฝั่งจวนส่วนของนางเอง อ๋องกู่เห็นชายรูปร่างสะโอดสะองเดินออกจากห้องนอนสหายก็นึกแปลกใจ ค่ำมืดมีชายรูปร่างบอบบางเดินออกมา เช่นนี้หมายความว่าสหายรักเกิดคิดชอบพอบุรุษเพศเช่นนั้นหรือ จึงเปลี่ยนใจจากที่ต้องไปหาสหายเดินตามบุรุษร่างบางไปเพื่อค้นหาความจริง

เฟยอี้เอ๋อผลักบานประตูห้องยังไม่ทันก้าวผ่านธรณีประตูก็พบว่าตนเองฤูกใครคนหนึ่งคว้าเอวรวบจากทางด้านหลังแล้วดันตัวเข้ามาในห้องของตน ระหว่างเหตุการณ์ดังกล่าวมันรวดเร็วจนนางเองก็ตั้งตัวไม่ทัน เพราะไม่คิดว่าจะมีใครกล้ากระทำอุกอาจในจวนเสนาบดี เมื่อประตูปิดลง มือข้างขวาของบุรุผษผู้นั่นเอื้อมมาปิดปากนางแล้วขู่

คราแรกเฟยอี้เอ๋อยังความแปลกใจ ไฉนผู้บุกรุกไม่รู้ว่านางคือใคร

ครั้นอ๋องกู่สัมผัสร่างกายบุรุษร่างบางตรงหน้าก็เกิดความสงสัย ทั้งกลิ่นเครื่องหอมที่สตรีสูงศักดิ์ใช้ ทั้งรูปร่างบอบนางไม่น่าใช่บุรุษเค้าโครงหน้าที่มือตนได้สัมผัสขณะปิดปากคนในอ้อมแขนนั้น รู้สึกได้ว่านี่ไม่ใช่บุรุษ เมื่อคิดได้ดังนี้ อ๋องกู่ก็รีบปล่อยร่างในอ้อมแขน ดั่งต้องของร้อน ทั้งคู่หันมาเผชิญหน้ากันดั่งเช่นวันนี้

"........." ข้าไม่ควรเสวนากับอ๋องกู่ รีบไปดีกว่าจะมายืนเสียเวลากันตอนนี้ตรงนี้

คิดได้เช่นนั้นหญิงสาวก็หันกลับไปยังทิศทางแรกก่อนพบกัน แล้วเดินออกไปโดยไม่ตอบคำถาม ราวกับตรงนั้นไม่มีใครยืนอยู่

"ไม่ตอบข้าเพราะเจ้าเขินอายรึอย่างไร เฟยอี้เอ๋อ?"

การยั่วยุของอ๋องกู่เกือบจะได้ผลแล้วเชียว ไม่สิ มันเคยใช้ได้ผล เพียงแค่ไม่สามารถท้าทายเฟยอี้เอ๋อได้เท่านั้นเอง เมื่อคิดได้ว่าหญิงสาวมีความตั้งใจจะพบใคร ไฉนอ๋องกู่จะทิ้งโอกาสได้อยู่พูดคุยกับหญิงสาวที่เรื่องลือว่างามล่มเมือง ทั้งยังกล้าเดินหนี อ๋องกู่ได้หน้าตาเฉย

"เจ้ามาหาพี่ชายเจ้าข้าเดาไม่ผิด ใช่หรือไม่?"

เพียงเท่านี้ก็หยุดเฟยอี้เอ๋อได้แล้วแต่นางก็ยังไม่เอ่ยสิ่งใดเลยเพียงหันมามอง แล้วคล้ายไม่รอคำตอบจึงก้าวเดินต่อ

"พี่เจ้าบาดเจ็บสาหัส เค้าไม่อยู่ทางนั้นหรอกนะ" เสียงตะโกนบอกของอ๋องกู่ ได้ผลหญิงงามที่ทำท่าจะเดินหนีเขาบัดนี้มุ่งตรงมาที่อ๋องกู่อย่างเอาเรื่อง

"ใยเจ้ามองเช่นนั้น ข้าศึกนะที่ทำร้ายพี่เจ้า ข้านี่สิคอยปกป้อง เจ้ามองอย่างกับข้าเป็นต้นเหตุ"

"บอกหม่อนฉันมาท่านอ๋อง ว่าพี่ชายหม่อมฉันอยู่ไหน แล้วหม่อมฉันจะไปให้พ้นๆ"

"นี่อี้เอ๋อ เจ้าไม่น่ารักดั่งหน้าตาเจ้าสักนิด นี่คือคำขอร้องของเจ้า หรือขู่ข้ากันแน่?" อ๋องกู่นั้นรู้สึกถึงความได้เปรียบ ไม่บ่อยนักที่จะพบคนที่กล้าต่อล้อต่อเถียงกันกับเขาเช่น การกระทำของหญิงสาวตรงหน้า เฟยอี้เอ๋อ เป็นความแปลกใหม่ที่รับรองได้ว่าทั้งใต้หล้าไม่มีใครคิดจะทำ ถ้าการได้มองหน้าสาวงามเช่นนี้นานขึ้นอีกสักหน่อย ก็ยอมๆต่อล้อต่อเถียงกับนางอีกสักนิดก็แล้วกัน

"หม่อมฉันไม่สะดวกใจที่จะล้อเล่นกับท่านอ๋องหรอกนะเพคะ หม่อมฉันต้องการพบท่านพี่ เท่านั้น"

"งั้นเดี๋ยวจะพาเจ้าไป แต่มีข้อแม้ซึ่งเจ้าต้องตอบคำถามข้าก่อน"

"ตรัสมาได้เลยเพคะท่านอ๋อง หม่อมฉันฟังอยู่"

"เจ้าได้ข่าวสมรสพระราชทานหรือไม่?"

"เพคะ"

"เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไร?"

"ทำไมหม่อนฉันต้องมีความคิดเห็น มันไม่ใช่เรื่องของหม่อนฉัน"

"แล้ว.."

"ท่านอ๋อง หม่อนฉันจะไม่ตอบคำถามทั้งคืนหรอกนะเพคะ ไปพบท่านพี่ได้หรือยัง?"

น้องสาวของสหายคนสนิทคนนี้มีอะไรให้อึ้งได้บ่อยๆ นี่นางไม่เกรงกลัวท่านอ๋องกู่ เลยหรืออย่างไรกัน

"เอาล่ะข้าเห็นว่าเจ้าร้อนใจ ตามข้ามาสิ"

วันนี้คงต้องหยุดหยอกนางเพียงเท่านี้ก่อน เดี๋ยวเกรงว่ายิ่งกวนใจสาวงามมากๆ จะกลับกลายเป็นราชสีห์

ระหว่างทางไปพบพี่ชาย เฟยอี้เอ๋อมองไปยังแผ่นหลังบุรุษที่หญิงสาวทั่วแคว้นฉีต่างพากันยกย่อง ตื่นเต้นที่อาจได้รับการคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในรางวัลนักรบส่งมาคู่กายบุรุษเบื้องหน้าที่กำลังนำทางนาง

ในใจนางยังแคลงใจกับคำถามที่อ๋องกู่ถามนางไปเมื่อก่อนหน้าว่า นางรู้เรื่องสมรสพระราชทานหรือไม่และความคิดเห็นของนางต่อข่าวนั้นอีก

ทำไม ต้องถามแล้วมันสำคัญเพียงใด

 

 

วันนี้อัพช้านะจ๊ะ... ท่านอ๋องกับสาวงาม เอ๊ะ!!

จะมีซัมติงกันรึเปล่า ฝากติดตามด้วยนร้า

🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰

 

ความคิดเห็น