Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความช่วยเหลือ

ชื่อตอน : ความช่วยเหลือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 359

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มิ.ย. 2562 18:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความช่วยเหลือ
แบบอักษร

"คุณชายหลู คุณชายหลูเจ้าคะ"

เสียงเรียกชื่อดังแว่วมาจากเบื้องหลังคล้ายวิ่งไปเรียกไปนั้นทำให้ หลูหว่านไช่หยุดก้าวแล้วหันกับไปมอง สาวใช้ในจวนต่างหลบตาเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายไม่ใช่เพราะความน่าเกรงขามของ หลูหว่านไช่คุณชายของจวนที่ทำให้บ่าวไพร่เป็นเช่นนั้นแต่เป็นเพราะสายตาที่มีเสน่ต่างหากที่ทำให้ไม่มีใครกล้าเงยหน้าสบตา ซึ่งหลูหว่านไช่ชินกับมันซะแล้ว

"ยังไง? เรียกข้าแต่ไม่พูดเจ้าเอาแต่ก้มหน้า เจ้าไม่ได้อยู่จวนข้านี่ มีอะไร?"

"เอ่อคือ เอ่อ...."

สาวใช้ยังคงตื่นเต้นน้อยครั้งที่คุณชายหลูจะพูดกับสาวใช้ที่ไม่ได้ใกล้ชิดหรือเป็นสาวใช้จวนของตน ข้ารอเจ้าพูด หลูหว่านไช่ยืนมองสาวใช้ที่ดูตระหนกเมื่อเผชิญหน้าตน

"คือ คุณหนูเสี่ยวซีมารอคุณชายอยู่ในสวนสักพักแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ดูท่ากำลังโมโห แม่บ้านหวังบอกว่าถ้าคุณชายมาให้รีบแจ้งก่อนที่สวนจะลุกเป็นไฟเจ้าค่ะ"

"เสี่ยวซี อืม..ข้ารู้แล้วมีอะไรเจ้าก็ไปทำเถอะ"

" เจ้าค่ะ"

จบบทสนทนาหลูหว่านไช่ก้าวเท้าเปลี่ยนทิศทางที่จะไปแต่แรกเป็นทางไปสวนตามที่สาวใช้รายงาน

เด็กสาววัยไม่เกินสิบเจ็ดบัดนี้หน้าตาที่ควรงดงามสดใสกลับแสดงออกถึงความไม่พอใจออกมาแจ่มชัด ในมือนางถือกิ่งไม้ฟาดไปที่ต้นไม้ดัดข้างโต๊ะที่นางยืนอยู่โดยไม่สนใจว่าใบไม้ กิ่งไม้ที่ได้รับการดูแลมาอย่างดีตอนนี้จะอยู่ในสภาพใด

"เสี่ยวซี เจ้าทำร้ายมันไปเจ้าก็ไม่อารมณ์ดีขึ้นมาหรอกนะ"

"ท่านพี่หลู ท่านมาแล้ว ท่านมานั่งนี่ก่อนข้ามีเรื่องจะถาม"

พร้อมทั้งรีบวิ่งไปฉุดแขนมานั่งเพื่อสอบถามสิ่งที่ตนค้างคาใจ เสี่ยวซีเป็นลูกพี่ลูกน้องของหลูหว่านไช่เป็นลูกสาวคนเล็กคนเดียวในบ้านที่มีแต่ลูกชายห้าคนนับว่าเป็นลูกสาวคนเล็กที่อายุห่างพี่ๆท้องเดียวกันอยู่ไม่น้อยจึงไม่แปลกหากจะได้รับการตามใจจนคล้ายจะนิสัยเสียเอาแต่ใจอยู่บ้าง เสี่ยวซีสนิทสนมกับจวนสกุลหลูเพราะเหล่าพี่ๆของนางต่างเป็นศิษย์เรียนร่วมสำนักเดียวกันกับหลูหว่านไช่ หลายครั้งที่ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายหารือเรื่องหมั้นหมายเสี่ยวซีและหลูหว่านไช่แต่ทั้งสองปฏิเสธเพราะไม่มีความรู้สึกเช่นหนุ่มสาวต่อกัน แต่สิ่งที่ทำให้หลายคนคิดว่าสองคนต่างสนิทสนมกันถ้าจะแต่งงานอยู่กินกันคงไม่มีปัญหา นั้นคือยามว่างเสี่ยวซีต้องออกมาพบหลูหว่านไช่ที่จวนเพื่อให้วาดภาพให้หรือไม่ก็เป็นหลูหว่านไช่ที่ไปรับเสี่ยวซีไปนอกจวนทั้งเที่ยวเล่นตลาด ไปร้านผ้าซื้อเครื่องประดับแม้แต่งานเทศกาล แต่กลับเป็นเพียงความสนิทฉันพี่น้องสำหรับหนุ่มสาวสองคนที่ลึกๆแล้วคงไม่อาจแปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้

"ท่านพี่หลู ท่านไปไหนมาท่านไปนานจังข้ารอท่านรากข้าจะงอกแล้วท่ารู้หรือเปล่า?"

" หืม?"

เสียงหลูหว่านไช่แสดงความแปลกใจว่าทำไมต้องรอแล้วเขาต้องรู้อะไร?

"ไม่ต้องมาทำเสียงแปลกใจ ตอนนี้ข้าร้อนใจจะทำไงดีท่านพี่หลูท่านต้องช่วยข้านะ"

"ช่วยเจ้า? เจ้าแก้ปัญหาเก่งกว่าข้าเสี่ยวซี เชื่อเถอะแก้ปัญหาของเจ้าเองดีที่สุด"

"ไม่ได้นะท่านจะทิ้งให้ข้าต้องตกที่นั่งลำบากได้ยังไงกัน มันจะไม่ใจร้ายไปหน่อยรึไง"

"พี่ชายทั้งห้าของเจ้าล่ะ?"

"นี่ท่านพี่หลูข้าเห็นว่าเราสนิทกันข้าเลยมาพบท่าน ไฉนมาไล่ข้าไปเช่นนี้ ไม่ได้ๆถ้าท่านไม่ช่วยแก้ปัญหาข้า ข้าจะไปบอกท่านพ่อแล้วก็ท่านลุงหลูว่าข้าตกลงหมั้นหมายกับท่าน เป็นไง คราวนี้จะช่วยมั้ย?"

คำขู่ของเสี่ยวซีแทบทำให้หลูหว่านไช่บีบคอน้อยๆของนางนัก ภายใต้ความตกใจคำขู่นั้นเสี่ยวซีที่ท่าทางจะเป็นต่อก็เริ่มเล่าเรื่องราวที่ทำให้ตนต้องเกือบถล่มสวนตระกูลหลูวันนี้ สาเหตุจากข่าวลือที่นางบังเอิญได้ยินมาจากพี่สะไภ้พูดคุยกันกับแม่ของนางเองเรื่องการหมั้นหมายระหว่างเสี่ยวซีและตระกูลของขุนนางตระกูลหนึ่ง เพราะหากเสี่ยวซีไม่แต่งงานกับตระกูลหลู หลูหว่านไช่ นางก็ควรรับหมั้นจากตระกูลขุนนางที่สามารถเสริมเกียรติให้แก่วงศ์ตระกูลอื่นได้ เมื่อเจตนาของหลูหว่านไช่และเสี่ยวซีบริสุทธิ์การจะบังคับคนสองคนแต่งงานก็เป็นอันตกไป แต่เสี่ยวซีได้ยินมาว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นสมรสพระราชทาน นางจึงรู้สึกอึดอัดและหวาดกลัว เท่าที่รู้มามีเพียงอ๋องกู่ที่อาจจะได้รับพระราชทานสมรสแต่ไม่คิดว่ารวดเร็วและอาจจะเป็นตนเองที่เป็นหญิงสาวนางนั้น ความวิตกกังวลในขณะเล่าให้หลูหว่านไช่ฟัง แสดงออกได้ชัดเจนนางไม่ได้แกล้งเสียใจ ไม่ได้แกล้งกลัว แต่นางหวั่นใจจริงๆ หลูหว่านไช่ฟังอยู่เงียบๆจนเสี่ยวซีเล่าจบ นางเงยหน้าสบตาหลูหว่านไช่ เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเสี่ยวซีมีน้ำตารื้นในดวงตา อืม..นี่ขนาดร้องไห้เลยนะเสี่ยวซี หลู่หว่านไช่คิดดังนั้นก็เอ่ยถาม

"แล้วจะให้ช่วยยังไง?"

เหมือนเห็นความหวังผุดขึ้นในใจเสี่ยวซีรีบบอกตามที่ตนต้องการ

"ท่านพี่หลูท่านสนิทกับพระพันปีท่านไปขอร้องพระนางให้ฮ่องเต้ทรงพระราชทานสมรสให้คนอื่นแค่นั้น"

" แค่นั้น!!เจ้าพูดง่ายนะเสี่ยวซีพระพันปีอาจจะเอ็นดูข้าแต่ไม่ได้ว่าจะทูลขออะไรพระองค์จะทรงทำตาม แล้วถ้าพระองค์ทรงย้อนถามข้าล่ะทำไมต้องออกตัวแทนเจ้า และตระกูลขุนนางผู้นั้นก็อาจจะไม่ใช่เชื้อพระวงศ์ก็เป็นได้เจ้าใจเย็นก่อนไม่ดีกว่าหรือ?"

" ท่านพี่หลูท่านฟังข้านะต่อให้เป็นเชื้อพระวงศ์ข้าก็ตอบว่าไม่ ไม่ ไม่ เข้าใจหรือไม่"

เสี่ยวซีปฏิเสธจนคล้ายจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ความรู้สึกเหมือนที่พึ่งที่มีจะไม่ช่วยอะไรนางได้ นางจะทำเช่นไร

"เอาล่ะๆ เดี๋ยวข้าเข้าวังไปพบท่านพ่อจะลองไปสืบดูให้ว่าจริงเท็จเป็นเช่นไรเจ้าก็อย่าเพิ่งร้อนใจไป ดูสิหน้าเจ้ายับเสียยิ่งกว่ากระดาษที่ข้าขยำทิ้งแล้วเสียอีก"

จบคำของหลูหว่านไช่ เสี่ยวซีแทบจะกระโดดกอดเพราะความดีใจแต่..

"เดี๋ยวๆข้าบอกจะไปสืบดูไม่ได้หมายความว่าจะเข้าไปยุ่งเอาเป็นว่าเจ้าค่อยมาถามความคืบหน้าอีกทีพรุ่งนี้ ส่วนจะทำเช่นไรพรุ่งนี่ค่อยว่ากัน"

" ได้ข้าจะมาหาท่านพี่หลูพรุ่งนี้ อย่าลืมถ้าท่านไม่ได้เรื่อง ท่านจะมีข้าเป็นเจ้าสาวของท่านเข้าใจหรือไม่ท่านพี่หลูหว่านไช่"

 

 

เสี่ยวซีนี่ขู่เก่งจัง ท่านพี่หลูแกกลัวแล้ววววววว

จบไปอีกตอน...เดี๋ยวจะรีบปั่นๆๆๆๆนะคะ อย่าลืมเป็นกำลังใจให้กันด้วยนร้าาาาาาา😘😘😘😘

ความคิดเห็น