Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รางวัลนักรบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 510

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2562 16:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รางวัลนักรบ
แบบอักษร

หลังบ้านเมืองผ่านการทำศึกสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้คือความสุญเสียทั้งลูกหลานที่เป็นทหารกล้า พ่อ สามี ที่ไปร่วมรบโชคดีก็รอดชีวิตกลับมาอย่างร้ายก็บาดเจ็บแต่ที่เลี่ยงไม่ได้คือการล้มหายตายจาก สกุลเฟย เป็นอีกหนึ่งสกุลที่ร่วมรบครั้งนี้เช่นกัน คุณชายเฟย เฟยอี้จิ้ง ลูกชายคนเดียวของเสนาบดีเฟยได้ร่วมฝ่าฟัน กรำศึกด้วยอายุเพียงยี่สิบห้า จากอุดมการณ์ที่ตั้งมั่นเฟยอี้จิ้งสาบานรบเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับสหายที่โตมาด้วยกันแต่เด็ก อ๋องกู่ กู่เจ้อเหมิน อนุชาในฮ่องเต้กู่ฉานอัน ครั้งนี้อ๋องกู่ เกือบสูญเสียเพื่อนรักที่โตมาด้วยกันเสียแล้ว หากแต่ความสามารถของทั้งสองทำให้รอดพ้นมาได้แต่เฟยอี้จิ้งก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส มีบาดแผลทั้งร่าง ด้วยรูปร่างคล้ายจะบอบบางดูคู่ควรเป็นบัณฑิตท่องจำหนังสือมากกว่าถือดาบฆ่าฟันใครนั้น ช่างขัดต่อความมุ่งมั่นและความสามารถในการรบของเขายิ่งนัก

ชัยชนะครั้งนี้ เฟยอี้จิ้งและอ๋องกู่พากองทัพที่เหลือจากการรบชนะกลับสู่แคว้นท่ามกลางความดีใจของญาติพี่น้องและผู้คนมากมาย ฮ่องเต้จึงประกาศปิดเมืองฉลองให้กับผู้กล้าเพื่อสร้างขวัญกำลังใจ เป็นเวลาเก้าวันเก้าคืน

แคว้นฉีเป็นแคว้นที่ปกครองโดยฮ่องเต้ที่เปี่ยมล้นด้วยความเมตตาหากแต่ศึกครั้งนี้เกิดจากการรุกรานของกบฎที่มีความคิดต้องการเป็นใหญ่ การนำทัพกวาดล้างกบฎกินเวลายาวนานกว่าครึ่งปีจึงได้ชัยชนะกลับมา

การนำทัพโดยอ๋องกู่ อนุชาในฮ่องเต้ไม่ใช่ครั้งแรก หากแม้นพระชันษายี่สิบห้าปีแต่การติดตามทำศึกตั้งแต่สิบสองชันษาก็ทำให้เหล่าขุนนางต่างให้การสนับสนุนและวางใจให้อ๋องกู่นำทัพ โดยไม่มีข้อโต้แย้ง

ท่ามกลางความวุ่นวายของเมืองที่ต่างร่วมกันจัดงานเฉลิมฉลองคืนนี้เป็นคืนแรกหลังจากขบวนแห่ชัยชนะพ้นประตูเขตพระราชฐานความโกลาหลของเหล่าพ่อค้าแม่ค้าก็คึกครื้น

ณ จวนเสนาบดีเฟย ก็วุ่นวายไม่ต่างกัน เสียงเรียกขานสั่งการสาวใช้ของฮูหยินใหญ่ดังก้องทั่วห้องโถง ด้วยความตื่นเต้นที่ลูกชายเพียงคนเดียวเฟยอี้จิ้งจะกลับจวนหลังออกรบกว่าครึ่งปีทำให้บรรดาสาวใช้ทั้งเก่าใหม่ต่างตื่นเต้นดีใจ ตระเตรียมอาหารคาวหวาน จัดห้องทำความสะอาดจวนกันเป็นการใหญ่

สาวน้อยรูปร่างบอบบางผิวนวลสดใส แววตาชวนฝันสังเกตเห็นความวุ่นวายตรงหน้าก็ตรงดิ่งเข้าไปกอดเจ้าของเสียงสั่งการจากด้านหลังแล้วออดอ้อนตามที่เคยทำ

"ท่านแม่ท่านคอแห้งมั้ยเจ้าคะ สั่งงานมาทั้งเช้าเดี๋ยวอี้เอ๋อรินชามาให้ท่านดื่ม"

"แม่ไม่หิวหรอกลูกแม่จะรีบจัดการจวนให้เสร็จเดี๋ยวไม่ทันพี่เจ้ากลับมา แล้วนี่ใยเจ้ามากอดแม่ไม่ไปเตรียมตัวสวมชุดสวยๆมารอต้อนรับพี่เจ้า"

พาลแกะมือลูกสาวคนเล็กออกเพื่อหันมาคุย นางช่างภูมิใจในความสวยสดงดงามของลูกสาว อี้เอ๋อของแม่ เจ้าช่างงดงามน่าถนุถนอมยิ่งนักหากแต่เจ้าจะเลิกทำตัวเป็นเด็กน้อยคอยออเซาะแม่และเลิกป่ายปีนแต่งตัวเยี่ยงชายออกไปเที่ยวเล่นนอกบ้าน แล้วทำตัวสมกับวัยสิบเก้าของเจ้าสักนิดคงดีไม่น้อย แต่สายตาเอ็นดูรักใคร่ฮูหยินใหญ่แสดงออกมาชัดเจนว่าดรุณีน้อยของนางต่อให้พรางตัวเป็นชายใครกันจะดูไม่ออก

หลังจากเอ่ยออกไปฮูหยินกลับต้องส่ายหน้าเมื่อสบตากับความทะเล้นของดรุณีน้อยของนางและประโยคที่ใครได้ยินก็คงต้องยิ้ม

"ท่านแม่ไม่ว่าจะต้องแต่งองค์ทรงเครื่องยังไงท่านพี่ก็ไม่ชมหรอกเจ้าค่ะ พาลแต่จะพูดว่า น้องหญิงอะไรเข้าฝันดลใจให้เจ้าเปลี่ยนใจจากชายมาเป็นหญิง ลูกไปดีกว่าท่านแม่อย่าหักโหมนักเลยเจ้าค่ะ"

สิ้นคำอี้เอ๋อไม่ทันฟังคำทักท้วงว่าจะไปเที่ยวเล่นที่ใดนางก็ก้าวพ้นธรณีประตูออกสู่ถนนที่วุ่นวายไม่ต่างกับในจวน

สายตาหนึ่งจับจ้องไปที่ร่างหญิงสาวในชุดแต่งกายเช่นบุรุษมองผ่านๆคล้ายเด็กหนุ่มที่อายุไม่เกินสิบสามสิบสี่เดินไปมาตามร้านรวงต่างๆไม่ห่างจากจวนสกุลเฟย ใครกันแต่งตัวเหมือนคุณชายสูงศักดิ์ไม่มีผู้คุ้มกันไม่น่าจะเป็นลูกคหบดีมีชื่อ แต่เสื้อผ้าผิวพรรณแตกต่างจากผู้คนที่เดินสวนไปมาอย่างเห็นได้ชัด ช่างดูสะดุดตาแลโดดเด่นหรือจะเป็นลูกพ่อค้าต่างเมือง และความสงสัยนั้นต้องสะดุดจากเสียงผู้มาเยือน

"คุณชายหลูลมอะไรพัดท่านมาที่โรงนำชาของข้า"

ชานซื่อถูเจ้าของร้านน้ำชาชื่อดังของแคว้นฉีเอ่ยทักหลังจากไม่พบกันกับหลูหว่านไช่ หลานชายหลูหานอี้ เจ้ากรมคลังที่วันๆเอาแต่เที่ยวเตร่ ยลสาวงามและเสพงานศิลปะ

"ข้าก็แค่เบื่อจะมาโรงน้ำชาของเจ้าไม่ได้หรือไงกัน"

"เปล่าๆข้าแค่สงสัยท่านมองอะไรข้าไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจ มีแต่เสียงดังโหวกเหวก"

ชานซื่อถูพลางชะโงกหน้าออกไปดูว่าพ้นระเบียงไปเบื้องล่างมีอะไรที่ทำให้คุณชายหลูมองไม่วางตา

"ออ..ไม่ยักรู้ท่านสนใจหนุ่มน้อย รสนิยมท่านเปลี่ยนไปนะ"

หลูหว่านไช่แทบสำลักกับคำปรามาสของชานซื่อถู

"เจ้าพูดบ้าอะไรข้าแค่คิดว่าหนุ่มนั่นเป็นใครก็เท่านั้น"

" จะเป็นใครไม่สำคัญข้าว่าท่านมาคุยเรื่องที่ข้าอยากรู้ดีกว่า"

"เรื่องอะไร?"

หลูหว่านไช่ยังคงทอดสายตามองไปยังหนุ่มน้อยเบื้องล่าง

"ข้าได้ยินมาว่างานเฉลิมฉลองชัยชนะที่จัดคืนนี้มีอะไรพิเศษ ท่านอยู่ในจวนพอจะบอกข้าได้หรือไม่ข้าเห็นน้องสาวและพี่สาวต่างมารดาข้าไม่เป็นอันอยู่เฉยข้าตกข่าวอันใดหรือเปล่า?"

เบื้องล่างหนุ่มน้อยได้เดินลับตาไปแล้ว หลูหว่านไช่จึงหันมาตอบคำถามชานซื่อถูอย่างไม่ร้อนใจพร้อมจิบชาเรื่องชื่อของแคว้นฉีลิ้มรสชาดหอมละมุน

"คืนนี้จะมีการมอบรางวัลนักรบ"

"รางวัลนักรบ!!? "

ชานซื่อถูทวนประโยคคำตอบแต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมพี่และน้องสาวต้องตื่นเต้นกับรางวัลนักรบ

"เอาเป็นว่าสิ่งที่หญิงสาวแคว้นนี้ปรารถนาที่สุดรองจากสนมฮ่องเต้คงเป็นสมรสพระราชทานไม่ก็หญิงสาวอุ่นเตียงให้อ๋องกู่"

จบคำพูดหลูหว่านไช่ก็วางเงินพร้อมลุกเดินจากไป โดยไม่สนใจชานซื่อถูที่ยืนนิ่งค้างตรงหน้า

ไม่น่ามาโรงน้ำชาหรือไปที่ใดเลยช่วงนี้ไม่พ้นคนถามเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตนเองสักนิด อ๋องกู่ ชื่อเจ้าจะตามติดข้าไปถึงเมื่อไหร่กัน

 

 

 

จบไปสำหรับตอนแรก เป็นยังไงบ้างคะ อย่าลืมให้กำลังใจกันนะคะ.....💖💖💖

ความคิดเห็น