facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

8.การต่อสู้ที่แท้จริง

ชื่อตอน : 8.การต่อสู้ที่แท้จริง

คำค้น : 8.การต่อสู้ที่แท้จริง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2562 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8.การต่อสู้ที่แท้จริง
แบบอักษร

ผมมองไปที่หน้าของอัลเตอร์ก่อนที่หน้าของอัลเตอร์จะค่อยๆมีน้ำตาไหลออกมา 

“ฉันน่ะ ฉัน...” 

เสียงระเบิด 

เสียงระเบิดดังขึ้นท้องฟ้าเปลื่ยนเป็นสีดำ ผมรีบวิ่งไปทำลายประตูและกระโดดลงมาพร้อมอัลเตอร์แต่ก็ต้องพบกับเซอร์เวนท์ที่ตัวสีดำจำนวนมาก ก่อนที่จะมีเสียงของใครบางคนดังขึ้น 

“เบอร์เซอร์เกอร์ จัดการมันเลย” 

“อิลิยา” 

“มาโคโตะ จัดการสิ” 

“เออ” 

ผมหลับตาลงไปก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆและยกมือขึ้น 

“ในฐานะมาสเตอร์ ขอสั่ง พวกเธอทั้งหมดจงจัดการพวกมันซะ” 

ตราบัญชาของผมหายไปหนึ่งขีดก่อนที่มิสเทอร์เรียและสกาฮะจะปรากฏตัวต่อหน้าของผม 

“ขอโทษที่มาช้านะค่ะ มาสเตอร์” 

“มาแล้วนะ มาสเตอร์” 

ผมยังคงไม่ตอบกลับแต่จะชูมือขึ้นฟ้าอีกครั้งและตะโกนออกมาเสียงดัง 

Nine Live Blade Works” 

ผมเล่มใหญ่ปรากฏออกมาที่มือซ้ายของผมก่อนที่ดาบของมิสเทอร์เรียจะปรากฏออกมาที่แขนของผม 

“อัลเตอร์ขอฝากด้วยนะ” 

ผมพุ่งตัวเข้าไปฟาดฟันพวกเซอร์เวนท์ที่เกิดจากความมืดหลายครั้งและต่อเนื่องจนมีใครบางคนออกมาทักทายผมด้วยการปามีด 

“อังรีงั้นหรอ จอกสีดำเป็นฝีมือของแกเองสินะ” 

ผมพุ่งตัวเข้าไปฟันใส่อังรีแต่ว่าด้วยน้ำหนักของดาบ Nine Live Blade Works ทำให้ผมเคลื่อนที่ได้ค่อนข้างที่จะช้าแต่ว่าเรื่องแค่นั้นมันทำอะไรกับผมไม่ได้ 

“ในฐานะ มาสเตอร์ของออกคำสั่งทำลายจอกสีดำนั้นซะ” 

จอกสีดำนั้นถูกทำลายในทันทีหลังจากที่โดนเซอร์เวนท์โจมตีพร้อมกัน 

“ไม่ แกทำลายทุกอย่าง” 

อังรีเริ่มปามีดเข้าใส่ผมจำนวนมากก่อนจะพุ่งตัวเข้ามาฟาดฟันตัวของผม ผมกระโดดหลบและพุ่งตัวเข้าไปสู้กับอังรีตัวต่อตัวในระยะประชิด หมัดแรกของผมต่อยเข้าใส่หน้าของอังรีอย่างแรงและเตะเข้าไปที่หน้าอีกครั้ง แต่ว่ามีดของอังรีก็แทงเข้าที่ท้องของผม 

“เอาล่ะ! มารีบทำให้เรื่องมันจบดีกว่ามาโคโตะ ฉันเริ่มจะเบื่อแล้วเหมือนกัน” 

“ขอมาก็จัดไป” 

การต่อสู้ของผมกับอังรีกินเวลานานพวกเราต่อยกันหมัดต่อหมัดโดยไม่ใช่อาวุธแต่ว่าวิธีนี้คงจะนานอังรีเริ่มใช้อาวุธโจมตีผมก่อน ผมที่เห็นเรียกดาบของมิสเทอร์เรียออกมาและฟันมีดของอังรีกลับไปหาตัวมันเอง 

มีดทั้งสามเล่มของอังรีปะทะกับดาบของผมหลายครั้งจนเกิดแรงระเบิดขึ้นนับไม่ถ้วน เลือดของผมที่ไหลออกมาจากท้องยังคงไหลต่อไปและไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ผมใช้มือจับที่แผลของตัวเองก่อนที่แผลจะไม่มีเลือดไหลออกมา  

ผมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปต่อสู้กับอังรีอีกครั้ง แต่ว่าวินาทีที่ผมก้าวเท้าไปผมก็สะดุดอะไรบ้างจากจนเกือนจนล้มไปแล้วว่าผมเองก็เอาดาบปักลงพื้นและพยุงตัวเข้า 

มีดของอังรีผ่านหัวผมในเสี้ยววินาทีและตัดเสื้อผมของผมไป ผมสะบัดดาบที่อยู่ที่มือขวาขึ้นแต่ว่าอังรีก็หลบได้ก่อนจะเตะผมกระเด็นออกมา 

“ทำไมแกถึงไม่ยอมแพ้” 

บริเวณรอบของผมเต็มไปด้วยซากของเซอร์เวนท์สีดำเต็มไปหมดผมที่นอนอยู่ตรงนั้นค่อยๆลุกขึ้นแต่ว่าก็ได้เห็นภาพบางอย่าง 

ภาพของชายผมสีของที่กำลังนั่งร้องไห้เพราะเรื่องบางอย่าง รอบๆนั้นเต็มไปด้วยเศษไม้และไฟมากมายท้องฟ้าสีดำไร้ซึ่งดวงดาวและดวงจันทร์และคนที่ชายคนนั้นกำลังอุ้มอยู่คือเด็กสาวผมสีดำที่อายุเท่าๆกันก่อนที่ผมจะกลับมาสู่ความเป็นจริงและมองไปที่อังรีอีกครั้ง 

“ยอมแพ้งั้นหรอ ถ้ายอมแพ้ละก็ ฉันขอตายยังจะดีกว่า” 

ผมไม่ได้คิดที่จะเปลื่ยนอนาคตของตัวเอง ไม่ใช่การที่ผมจะเป็นแบบนั้น แต่ว่าผมจะไม่ทำพลาดเมื่อกับหมอนั้นเด็ดขาด เพราะว่าตัวเองทำพลาดแค่ครั้งเดียวถึงกับสูญเสียทุกสิ่ง 

“ฉันจะไม่แพ้แกแน่” 

ผมพุ่งตัวเข้าไปจัดการกับอังรีอีกครั้งดาบสีดาบของผมค่อยๆออกมา อังรีพยายามที่จะปามีดของตัวเองให้โดนผมแต่ว่าผมก็สามารถหลับได้ทั้งหมดและแทงเข้าไปที่กลางอกของอังรี 

“แก...” 

“สงคราม มันจบแล้ว อังรี” 

อังรีค่อยๆสลายหายไปต่อหน้าของผมก่อนที่มิสเทอร์เรียและสกาฮะจะเดินเข้ามาหาผม 

“มาสเตอร์ค่ะ ครั้งนี้คุณคือผู้ชนะค่ะ” 

“จบแล้วงั้นหรอ” 

มิสเทอร์เรียค่อยๆเดินเข้ามากระซิบที่หูผมเบาๆ 

“ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมานะค่ะ จุ๊บ” 

ริมฝีปากของมิสเทอร์เรียสัมผัสลงที่แก้มของผมเบาๆก่อนที่ผมจะหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย มิสเทอร์เรียกระโดดถอยออกมาจากผมก่อนจะยื่นดาบของตัวเองให้กับผม 

“จะดีหรอ เอ็กซ์จัง” 

“ดีค่ะ เพราะงั้นขอฝากดาบเล่มนี้ด้วยนะครับ” 

“ขอฝากหอกนี้ไว้กับนายอีกอันนะ” 

“เธอเองก็เอาด้วยเหมือนกันหรอ สกาฮะ” 

“ก็หอกของฉันไม่เยอะนิ จะเอาไม่เอา” 

ผมหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะรับอาวุธของทั้งสองคนมา 

“ขอบคุณนะทั้งสองคน” 

“เช่นกันค่ะ ครั้งหน้าขอให้ได้เจอกันอีกนะค่ะ” 

“ลาก่อนค่ะ มาสเตอร์” 

ทั้งสองคนสลายหายไปต่อหน้าของผม ผมหันหลังกับก่อนที่จะพูดเอามาเบาๆ 

“ฉันสนุกมาเลยนะ ทั้งสองคน” 

ผมเดินหน้าต่อไปและก็พบกับอัลเตอร์ที่กำลังยืนรอผมอยู่ที่สวนสนุก เธออยู่หน้าน้ำพุที่มีแสงจากดวงจันทร์ส่องสว่างลงมาก่อนจะหันหน้ามาหาผม 

“มาช้านะค่ะ มาสเตอร์” 

“ยอมเรียกฉันว่า มาสเตอร์แล้วหรอ” 

อัลเตอร์ค่อยๆยื่นมือของผมหาผมก่อนที่ชุดของเธอจะเปลื่ยนเป็นชุดเดรส 

“มาเต้นรำกันเถอะค่ะ” 

ผมค่อยๆยื่นมือของตัวเองไปจับที่มือของอัลเตอร์และเต้นรำไปกับเธอสักพัก แต่ว่าการเต้นของพวกเราก็จบลงเพราะอัลเตอร์ปล่อยมือของผมและกระโดดเข้ามากอดผมทันที 

ผมที่ถูกเธอกอดก็ได้กอดเธอกลับทันทีจะที่เธอจะพูดอะไรกับผม 

“สนุกมากเลยค่ะ มาสเตอร์ดีใจที่ได้คุณเป็นมาสเตอร์นะค่ะ” 

“ฉันเองก็ด้วย สนุกมากเลย” 

ตัวของอัลเตอร์ค่อยๆเรืองแสงขึ้นมาก่อนจะค่อยๆสลายหายไปอย่างช้าๆ 

“มาสเตอร์ ฉันน่ะ รั....” 

คำพูดของอัลเตอร์หยุดลงพร้อมกับตัวเธอที่สลายหายไปจนหมด ผมที่กอดเธออยู่ค่อยๆล้มตัวลงไปกับพื้นก่อนที่บริเวณรอบๆนั้นจะมีไฟลุกขึ้นมาพร้อมกับเสียงตบมือ 

“เป็นการจากลาที่น่าเศร้าจริงๆ แต่ว่าการต่อสู้ที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต่อจากนี้เป็นต้นไป” 

************************************************************************************************************************************ 

ตอนหน้าจะเป็นตอนสุดท้ายของโลก Fate stay night แล้วเตรียมตัวเข้าสู่โลก Date a liveได้เลย แต่คาดว่าน่าจะมีเนื้อหาที่ยาวกว่าfate แน่นอน การต่อสู้ของตัวตนทั้งสองกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เพราะงั้นวันเสาร์จะเป็นตอนสุดท้ายจ้า 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว