email-icon facebook-icon

คนที่หลงเข้ามา ระวังไว้ด้วยล่ะ

อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 7

ชื่อตอน : อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.4k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2562 07:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 7
แบบอักษร

ตอนที่ 7

 

"พี่ทำงานอะไร?"

 

"หืม? ถามทำไม?"

 

"ก็แค่อยากรู้ เห็นพี่ไม่ออกไปไหนเลย อยู่แค่ในห้อง"

 

"เขียนการ์ตูน"

 

"ห๊ะ?"

 

"เขียนการ์ตูน มังงะ ที่น้องเหยียบอยู่นั่นก็ใช่ นอนทับอยู่ทุกวันนั้นก็ใช่"

 

"เอ๋าา เเล้วทำไมไม่บอกล่ะ ผมจะได้เก็บดีๆ"

 

เขาหัวเราะในลำคอส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาลูบหัวผมที่ตอนนี้นอนอยู่ในอ่างอาบน้ำเพราะวันนี้เรียกช่างมาซ่อมแอร์จึงไม่ให้ผมออกไปเพ่นพ่านข้างนอก เเต่ในห้องน้ำนี่ก็เย็นกว่าข้างนอก

 

"วันนี้กินอะไรดีเรา"

 

"ผมอยากกินมาม่าเกาหลี..ใส่ชีสด้วย"

 

"ชีสจากพี่ก่อนมะ ฮ่าๆๆ"

 

"อี๋ยยย~ แหวะ" ไม่อธิบายก็รู้ว่าอะไร

 

เขานั่งอยู่ข้างอ่างคอยคุยกับผมตลอด มั่นใจว่าช่างแอร์ได้ยินเกือบทั้งหมดเลยล่ะ ผมหลับๆตื่นๆจนกระทั่งรู้ตัวอีกทีพี่เขาก็เข้ามาปลุกผมบอกว่าแอร์ซ่อมเสร็จเเล้ว ผมจึงออกจากห้องน้ำ เเล้วพุ่งเป้าไปที่เตียงก่อนอันดับแรก ผมล้มตัวลงนอน แอร์เย็นฉ่ำช่วยดับร้อน...

 

"เขียนการ์ตูนเเล้วรวยมั้ย?"

 

"ก็พอมีใช้ เงินบางส่วนก็มรดกพ่อ กับเงินของแม่เเบ่งให้ใช้"

 

โตขนาดนี้ยังขอเงินแม่อีก.. อายุเท่าไหร่เนี่ย? 30? 35? ผมมองเขาพลางคิดในใจ ไม่กล้าพูดออกไป

 

"มีแม่ด้วยหรอ" น่าน..เผลอหลุดปาก

 

"ถามอะไรเนี่ย ทุกคนก็ต้องมีแม่ไม่ใช่หรอ"

 

"..แล้วแม่พี่อยู่ไหน?"

 

"อยู่บ้านเขานู่น..พี่กลับไม่ได้ คนที่นั่นเขาไม่ต้อนรับ"

 

พอจะเดาเหตุผลได้แล้วล่ะ..เพราะเขาป่วยทางจิตแน่ๆ คนที่บ้านเลยไม่อยากให้กลับไป แล้วก็ไม่มีใครมาเยี่ยมเลย มีครั้งหนึ่งผมแอบหยิบอัลบั้มรูปเขามาเปิดดู รู้สึกว่าบ้านนั้นน่าจะมีลูกชายสามคน

 

"ไม่มีคนมาเยี่ยมบ้างหรอ?"

 

"มี..แม่"

 

"คนอื่นๆล่ะมีรึเปล่า เพื่อน ญาติ อะไรแบบนั้น"

 

"ไม่มีหรอก..มีเเค่ติณณ์"

 

"ผมอะไรหน่อย ห้ามโมโหนะ.."

 

"อืม..ถามมา"

 

"รู้จักผมได้ยังไง"

 

"นี่ติณณ์จำพี่ไม่ได้หรอ?"

 

ใครมันจะไปจำได้..คนตรงหน้าผมเป็นใครก็ไม่รู้หน้าไม่เห็นจะคุ้นเลยสักนิด ชื่อก็ไม่คุ้น ชื่อ..เหมือนผู้หญิงอีก..

 

"สมัยเด็กพี่เคยอยู่ข้างบ้านติณณ์นะ..ตอนนั้นน้องน่าจะซัก..3 ขวบ มั้งถ้าจำไม่ผิด พี่เห็นน้องตั้งเเต่เกิดเลย ไปเล่นกับติณณ์บ่อยๆด้วย จากนั้นไม่นานพี่ก็ย้ายบ้าน ย้ายไปเรื่อยๆ"

 

"3 ขวบ!? ถามจริง เป็นโรครักเด็กปะเนี่ย" ผมใข้นิ้วจิ้มไหล่เขาเบาๆเเล้วยิ้มหยอก..

 

"ก็น้องน่ารัก ตัวนุ่มๆ หอมๆ ตอนหาวน่ารักมาก"

 

"อ่า..เล่าต่อ"

 

"ตอนนั้นพี่ไปเล่นด้วย เเล้วถาทน้องว่ารักพี่มั้ย ติณณ์ตอบว่า รัก ตั้งเเต่นั้นก็จำฝังใจมาตลอดเลย.."

 

ถึงว่า....ไอโรคจิตตต

 

"พี่จะเอาอะไรกับเด็ก3ขวบ...ตอนนั้นพี่อายุเท่าไหร่?"

 

"13.."

 

"ห่างกันตั้ง 10 ปี เเล้วตอนนี้อายุเท่าไหร่?"

 

"30.."

 

"โอ้ย ต๋ายแหล๋วววว ผมพึ่ง20 ห่างกันขนาดนี้ไม่เรียกพี่เเล้วดีกว่า เรียกน้าเเล้วกัน " ผมมุ่ยหน้า

 

"เห้ย พูดดีๆเดี๋ยวตบปากเลยนี่ เรียกพี่สิ เรียกน้าได้ไง เสียมารยาทจริงๆ"

 

"อะๆตบเลยๆ" ผมจับมือเขามากระเเทกปากเบาๆ

 

"ไม่ตบด้วยมือ"

 

"อะเเล้วจะตบด้วยอะไรครับน้า"

 

"ถอดกางเกงออกให้สิครับ เดี๋ยวรู้เลยว่าจะตีด้วยอะไร จะตีให้พูดไม่ออกเลยคอยดู"

 

"จริงรึเปล่า ไหนมาลองหน่อยซิ~"

 

ผมไม่ว่าเปล่า ค่อยๆถกกางเกงของเขาลง ตามด้วยกางเกงใน สัมผัสลงบนแก่นกายเบาๆ ชักรูดช้าๆเพียงไม่นานมันก็แข็งชูชันพร้อมออดรบ

 

"อม" เขาออกคำสั่งพร้อมใช้ส่วนปลายจ่อมาที่ปากเเล้วกดหัวผมให้อมเข้าไปจนสุดลำ

 

"แค่กๆ..แค่ก"

 

เสียงสำลักดังขึ้น ผมดันมันออกอย่างเร็วเเล้วขมวดคิ้วใส่อีกฝ่าย "เป็นไง?"

 

"หายใจไม่ออกน่ะสิ ถามได้"

 

ผมใช้แลายลิ้นเเตะลงส่วนหัวเบาๆตวัดไปมา โลมเลียไปจนทั่ว ตามด้วยใช้ปากครอบส่วนหัว ค่อยๆขยับหัวให้แก่นกายเข้าออก มันชนกับลำคอของผม รู้สึกอยากอ้วกหน่อยๆเพราะไม่ชิน

 

"ช่วงนี้เป็นอะไร?"

 

จู่เขาก็ถามขึ้น อาจจะเพราะผมเปลี่ยนไป..ซึ่งผมก็รู้ตัวดี ผมคายแก่งกายออกเพื่อตอบคำถาม "ไม่อยากโดนซ้อม" ผมว่า พลางใช้ลิ้นตวัดเลียไปจนทั่วแท่งเนื้อร้อน

 

"แต่ก็โดนทำอย่างอื่นหนิ.."

 

"แต่ก็ชอบนะ สนุกดี"

 

"รสนิยมแย่นะเราอะ" เขาจับผมของผมแน่นบังคับศรีษะผมให้เงยหน้าขึ้น

 

"พูดแบบนี้รู้มั้ยว่าเข้าตัวเองหมด"

 

"..พี่ไม่เถียง"

 

เพี๊ยะ!

 

"โอ้ย!!" จู่ๆก็ถูกใช้แก่นกายที่กำลังเลียอยู่ฟาดมาที่ปากเต็มๆ โชคดีนะที่ปากไม่แตก

 

"เจ็บว่ะ.." เขาพูดขึ้น

 

"เจ็บอะไรพี่?"

 

"ก็***เนี่ย ฟาดเองแท้ๆดันเจ็บเอง โดนฟันเต็มๆเลย รู้งี้เอาตีแก้มดีกว่า" เขาส่ายหัวพลางใช้แก่นกายถูที่ริมฝีปากของผม

 

"โง่กว่าที่คิดนะเนี่ย"

 

"พูดกับผู้ใหญ่ให้มันดีๆหน่อยน้องติณณ์"

 

มือกนาชักแก่นกายของตนเองระรัว คราบน้ำลายไหลย้อยเหนอะหนะ เสียงหยาบโลน ส่วนปลายแนบชิดริมฝีปากของผม ก่อนที่ของเหลวสีขาวขุ่นจะพุ่งออกมาปริมาณมาก มันพุ่งขึ้นมาจนถึงหน้าผากผมเปื้อนเกือบทั้งใบหน้า กลิ่นคาวอย่างไม่หน้าให้อภัย

เขากดส่วนปลายเข้ามาให้ปากผมบังคับให้ดูดเอาน้ำที่เหลืออกมา รสชาติขมห่วยเเตก กลิ่นคาวขนาดนี้..ทำเอาอยากจะเมินหน้าหนี

 

"คาวหรอ?"

 

"ขมด้วย"

 

"ทนเอา เดี๋ยวก็ชิน ทีอย่างอื่นยังรับได้เลยนี่"

 

"มันไม่เหมือนกันนะ...น้ำพี่มันขมจนไม่อยากกลืนเลยอะ ไปทำอะไรมาเนี่ยทำไมมันโคตรเเย่"

 

แป๊ะ!

 

เขาตีปากผมเบาๆ "นี่แน่ะ ปากเสีย.. ไม่อยากก็ต้องอยากล่ะ"

 

"ขอโทษ.." ผมยกมือขึ้นมาลูบปากตัวเองพร้อมกับมุ่ยหน้า

 

"อยากหาอะไรเล่นจัง ช่วงนี้อยากเล่นอะไรบ้างมั้ย? จะหามาให้"

 

"ถามเหมือนผมมีความรู้ ทั้งๆที่ตัวเองเลเวล999% พี่อยากเล่นอะไรก็เอาเถอะครับ..ผมยังไงก็ได้"

 

"ดูตัวเรามันโล่งๆนะ..เจาะมั้ย? ใส่ห่วง ใส่จิล"

 

 

 

_______________________________

 

ใช่ค่ะ..เก็บสตอรี่

ตอนหน้าน่าจะมีเลือดตกยางออกนิดหน่อยนะ

แค่เข็มแทง จึกๆ เเล้วก็จัดที่ครัวซัก 1 ยก

ความคิดเห็น