facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 36.4k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2558 14:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4
แบบอักษร

   คอนโดส่วนตัววายุ

 

              "โอ๊ย!!    เจ็บนะโว้ย!"

วายุจับร่างบางของทิวเวี่ยงขึ้นไปบนเตียงกว้าง.   ก่อนขึ้นคร้อมร่างบางและซุกไซ้ซอกกคอขาวอย่างไม่รอช้า

              "เฮ้ย!    มึงจะทำอะไรกู.   ปล่อยนะโว้ย!"

               "หึหึ    มึงอยากพยศใช่มั้ย.   งั้นมึงพยศให้ถึงที่สุดแล้วกัน...กูจะได้เอามึงให้มันๆหน่อย"

วายุพูดเสร็จไม่วายจักกาวเกงสแล็คสีดำถอดออกพร้อมชั้นในสีข้าวก่อนจะโยนไปข้างๆเตียงอย่างไม่ใยดี    

 

ใบหน้าหล่อซุกไซซอกคอขาวอย่างกระหาย.   รีมฝีปากหนาขบเม้นแรงๆตามซอกคอหอมจนเลือดซิบ.   ลิ้นร้อนไล่ลงมาตามไหปลาร้าเนียนดูดดึงจนเป็นรอยแดงช้ำ.   มือหนาซุกเข้าใต้เสื่อนักสึกษาจับคลึงตุ่มไตเล่นจนเเข็งสู้มือ.   ใบหน้าสวยสบัดไปมาด้วยความเสียวซ่านยามริมฝีปากหนาเคลื่อผ่านทุกส่วนในร่างกาย

 

    แคร่ว~

 

เสื้อนักสึกษาสีขาวถูกมือแกร่งกระชากขาดจนเผยให้เห็นอกเนียน

เจ้าของร่างกายขาวเนียนสั่นระริกเมื่อมือหนาค่อยๆลูปไร้ไปตามเรือนร่าง

              "ยะ...อย่าเลยนะกูขอร้อง.   ไม่เอาแบบนี้".   เสียงสั่นเครือนิดถูกเอ่ยขึ้น

 

ร่างแกร่งตรงหน้ายกยิ้มมุมปากเจ้าเลห์    ก่อนจะก้มหน้าหล่อดูดเม้มที่ตุ่มไตจนคนใต้ร่างครางไม่เป็นภาษา

              "อะ...อ้า...อึก...อ๊ะ...อาาา" 

ร่างบางยกนิ้วเรียวขึ้นกัดเพื่อละบายความเสียวซ่าน.   แต่หารู้ไม่ว่าการกระทำของตัวเองไปสร้างแรงกระตุ้นบางอย่างให้ร่างแกร่งยิ่งคลุ้มคลั่ง 

              "มึงนี่แม่ง...ยั่วกูได้ตลอดเลยนะ"

ร่างกายที่ตื่นอยู่แล้วของวายุพอได้เห็นการกระของร่างบางยิ่งตื่นตัวกว่าเดิม.   วายุดูการกระทำของทิวอยู่สักพักก็รีบลงมาถอดเสื้อผ้าของตัวเอง

ทิวเห็นร่างแกร่งกำลังวุ่นกับการจัดการเสื้อผ้าเลยถือโอกาศนั้นครานหนี    แต่ก็ยังช้ากว่าร่างแกร่งอยู่ดี

 

วายุจับข้อเท้าทิวรากเข้ามาใต้ร่างอีกครั้งพร้อมใช้มือทั้งสองข้าวค่อมร่างกายบางไว้กันหนี

              "มึงนี่แม้งพยศกับกูได้ตลอดเลยนะ.   ไอ้ทิว"

              "แล้วใครใช้ให้มึงมาเอากับกูหละ.   ไอ้วายุ"

ทิวเถียงกลับ.   วายุยกยิ้มมุมปากอีกครั้งก่อนจะซ้อนใต้ขาพับขึ้นมาเผยให้เห็นช่องทางรักที่ยังปิดสนิด.   วายุก้มลงตรงช่องทางรักของทิว

ลิ้นร้อนเลียวนอยู่ตรงนั้นสักพักสร้างความเสียวให้ทิวได้ไม่น้อย   ก่อนที่จะสอดลิ้นหนาเข้าไปตำรวจพายในอย่างไม่นึกรังเกียจ.   ใบหน้าขาวเริ่มถอดสีแดงระเรื่อ

ช่องทางรักกระตุกเล็กน้อยตอบสนองการดึงเข้าดึกออกของร่างแกร่งที่กำลังเล่นกับช่องทางรักของเขาอย่างสนุกสนาน

 

              "อะ...อ่าา...พะ...พอ...พอแล้ว.   ...กะ...กูยอมแล้ว..." 

ร่างบางเริ่มพูดไม่เป็นพาษาเมื่อร่างแกร่งเริ่มโดนจุดเสียว.  ร่างกายที่เคยเชื่อฟังเขาตอนนี้กับทรยศเขาที่เป็นนาย.   ทุกการกระทำที่ร่างแกร่งทำให้

ร่างกายของเขาตอบสนองทุกสิ่งจนเจ้าตัวรู้สึกรังเกียจตัวเอง

 

นิ้วยาวเรียวของวายุค่อยๆสอดเข้าข้างในทีละนิ้วจนครบสามนิ้ว.   เขาค่อยๆดึงเข้าดึงออกและเพิ่มระดับไปเรื่อยๆจนร่างบางทนความเสียวไม่ไหวจึงต้องจิกผ้าปูที่นอน

              "อะ...อะ...มะ...ไม่ไหวแล้ว...วายุ...ขะ...เข้ามา...อ๊ะ"

ทิวร้องเรียกชื่อของคนตรงหน้าเพราะตอนนี้สมองเริ่มขาวโพรงจนไม่รับรู้อะไร

 

วายุยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ.   นิ้วยาวถูกถอดออกช้าๆ.   แท่งร้อนขนาดใหญ่ถูกจ่อมาที่ช่องทางรักสีสดสวย.   ถูไปมาสองสามที่ก่อนกดหัวลงมา

              "อืมมม...ซี้ดด    จะเข้ากี่ทีของมึงก็ยังแน่นอยู่ดีนะไอ้ทิว".   ร่างแกร่งบอกพร้อมขยับแก่นกายเข้าช้าๆ.   ช่องทางรักของทิวเริ่มขมิบที่รัวเมื่อมาถึงครึ่งทาง.   วายุทนความเสียวซ่านไม่ไหวจึงสวนกลับจนมิดโครนแท่งร้อน

              "อ้าาา".   ร่างบางสบัดหน้าไปมาด้วยควาเสียวที่จู่ๆร่างแกร่งก็ดันเข้ามาจนสุด

สโพกหนาซอยไม่ยั้งเมื่อเข้ามาถึงข้างใน.   สร้างความเสียวให้คนทั้งสองไม่น้อย.   มือเล็กละจากผ้าปูที่นอนมาคร้องคอแกร่งของคนตรงหน้า.   พร้อมจิกเล็บลงไปที่ไหร่แกร่งแรงจนเลือดซิบเพื่อละบายความเสียวซ่าน

              "อะ...อ้าา...อึก...อืม...อ้าาา"

              "อืมม...ซี้ดด...อ่าา"

 

    ผั่บ!ผั่บ!ผั่บ!ผั่บ!

 

ทั้งเสียงครางของทั้งสองคนและเสียงเนื้อกระทบกับยิ่งใกล้ถึงจุดปลอดปล่อยยิ่งดังสนั่นกว่าเดิม

              "อืมมม/อ้าาา" 

ทั้งสองปลอดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาพร้อมๆกัน.   ร่างแกร่งยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างพอใจ

              "ปล่อย.   ถ้าพอใจแล้วก็ปล่อนกูจะกลับบ้าน"

              "ใครบอกกูจะปล่อยมึงให้ได้กลับบ้าน.   คืนนี้ทั้งคืนมึงต้องปรนเปรอกู    จนกว่ากูจะพอใจ"

เมื่อร่างบางได้ยินแบบนั้นก็เบิดตากว่าฉายแววความแค้นสุดจะทน.   ร่างแกร่งจับร่างบางของทิวให้อยู่ในท่าครานโดยที่แก่นกายยังไม่ดึงออก.   คืนนี้ทั้งสองคนร่วมรักกันจนร่างบางสลบคาอกตอนใกล้รุ่งสาง

 

วายุดึงแก่นกายใหญ่ออกทำให้น้ำรักที่เขาปลดปล่อยไว้ข้างในย้อนออกมาเปรอะต้นขาเรียวสวยที่นอนหลับอยู่บนเตียงคิงไซส์

ร่างแกร่งเดินเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว.   หลังจากจัดการตัวเองเสร็จวายุก็มาอุ่มร่างบางเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการร่างกายที่เต็มไปด้วยน้ำรักของเขา

 

หลังจากวายุควานเอาน้ำรักออกให้ทิวเสร็จหมดทุกอย่าง.   วายุอุ่มทิวในท่าเจ้าสาวมานอนที่เตียง.   ใบหน้าขาวขึ้นสีแดงเพราะพิษไข้

วายุห่มผ้าให้ถึงระดับคอซ้อนตัวหอมมาไว้ในอ้อมกอดและหลับลงในเวลาต่อมา

 

 

++++++++++++++++++++++++

 

 

เช้าของอีกวันทิวค่อยๆลืมตาที่หนักอึ่งขึ้นทีละนิด.   มือบางพางมาจับหัวที่เริ่มปวดหนึบๆ.   ใบหน้าสวยหันไปก็เจอกับแกร่งของคนนอนข้างๆ.   ดวงตาคู่สวยมองหน้าหล่ออย่างพิจารณา

ก่อนจะค่อยๆลุกออกจากเตียง

 

ร่างแกร่งตื่นขึ้นมาก็กวาดสายตามองหาร่างบางที่เขานอนกอดเมื่อคืน.   แต่พอได้ยินเสียงน้ำไหรก็โลงอก

 

เมื่ออาบน้ำเสร็จทิวเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวฝืนบางเกี่ยวเอวสอบหลวมๆกับผ้าเช็ดหัวฝืนนึง.   ทิวมองหาร่างแกร่งที่กอดเขาไว้เมื่อคืนแต่ก็ไม่พบ.   เมื่อใส่เสื้อผ้าเสร็จทิวเดินออกมาจากห้องนอนก็เห็นวายุนั่งคุยโทนศัพท์อยู่บนโซฟาสีดำตัวหรู

              "อืม.   ไปจัดการตามที่สั่ง"  

วายุเห็นทิวเดินออกมาจากห้องนอนก็วางสายพอดี

              "ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า.   กูจะพาออกไปกินข้าว"

               "กูไม่ไป"

ทิวบอกพร้อมเดินไปนั่ลงบนโซฟาอย่างทุรักทุเรเพราะช่องทางรักที่ผ่านสงครามมาอย่างหนักทำให้นั่งลำบาก

 

ร่างแกร่งของวายุยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจเมื่อเห็นร่างบางนั่งอย่างอยากลำบากด้วยฝีมือของเขา

              "มองอะไร.   ไม่เคยเห็นคนเจ็บตูดรึไง"

               "หึ    กูก็แค่สะใจที่มึงนั่งไม่ไดเพราะของของกู"

                "มึงงง!"

ทิวลากเสียงยาวอย่างนึกคำด่าไม่ออก.   ร่างแกร่งตรงหน้ายกยิ้มมุมปากกวนประสาดอยู่พักนึงก่อนจะเปรี่ยนท่าทางกลับมาจริงจัง

              "ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า.   กูจะพาไปกินข้าว".   วายุบอกอีกครั้ง

ทิวทำหน้านิ่งเหมือนไม่ได้ยินคำสั่งของวายุสายตาจ้องมองทีวีไม่ละ

              "กูบอกให้มึงไปเปลี่ยนเสื้อผ้า.   ไอ้ทิว".   เสียงทุ้มกดต่ำเข้มถูกเอ่ยออกมา

ร่างบางไม่สะทบสะท้านนั่งนิ่งเหมือนเคย

              "โอ๊ย!    กูเจ็บ!"

              "ถ้ากูพูดแล้วมึงยังนั่งนิ่งแบบนี้อีก.   คราวหน้ากูจะทำให้มึงเจ็บมากกว่านี้!.   ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า!!!"

วายุพูกดุเสียงลอดไรฟังพยายามกดอารมณ์โมโหที่คนตรงหน้าดื้อใส่เขา.   ทิวพยายามแกะมือที่เหมือนคีมออกจากต้นแขนเรียวพร้อมจ้องหน้าวายุไม่ลดละ.   ด้วยตาคู่สวยไม่ฉายแววความกลัวต่อร่างแกร่งเลยสักนิด.   จนวายุอารมณ์เริ่มคุกรุ่นที่ร่างบางไม่แม้แต่จะแกรงกลัวเขาสักนิด

              "มึงมองกูแบบนี้มึงไม่กลัวกูเลยใช่มั้ย.   ห๊ะ!!!".   วายุสถบออกมาอย่างหัวเสีย

              "...."

ร่างบางตรงหน้าไม่พูดอะไร.   แต่กลับยิ้มออกมาบางๆเหมือนสมเพชเขามากกว่า

               "โอ๊ย!    เหี้ย!    มึงบีบให้แขนกูหักเลยดีมั้ย!"

               "ก็ถ้ามึงยังอวดดี    กูก็จะบีบให้มันหักคามือกูนี้แหละ".   วายุบอกพร้อมกัดฟันด้วยความโมโห.   "ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า!    อย่าให้กูต้องพูดซ้ำอีกครั้ง.   ครามนี้มึงได้ตายตาเตียงแน่".   วายุกดเสียงต่ำพร้อมบีบแขนเรียวเชิงบอกว่าเขาเอาจริง

ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างไม่แกรงกลัวคำสั่ง.   ร่างแกร่งจึงลากร่างบางเข้ามาในห้องและเหวียงร่างของทิวขึ้นเตียงอย่างแรงจนจุด

              "อึก...ไอ้สัส.   กูจุกนะไอ้เหี้ย!".   ทิวพยายามเค้นคำพูดออกมา

              "หึ    กูจะไม่ทำให้มึงจุกแค่นี้หรอก.   กูจะทำให้มึงจุกมากกว่านี้"

วายุไม่พูดเปล่าขึ้นคร้อมร่างบางที่ตัวงอเป็นกุ่งอยู่บนเตียง.   มือบางปัดป่ายปัดป้องร่างแกร่งที่กำลังวุ่นวายถอดเสื้อเขาอยู่

จู่ๆน้ำตาที่กั้นเอาไว้ก็เริ่มไหรอั้งพูออกมาอย่างไม่หยุด.   ร่างบางสั่นสะท้านเพราะแรงสะอื้น

วายุเห็นน้ำตาของทิวจึงหยุดการกระทำ

              "ถ้ามึงพูดดีๆแล้วฟัง.   กูก็ไม่ทำถึงขนาดนี้หรอก"

              "ฮึก...มึง...ฮึก...มันเลว...ฮึก...ไอ้วายุ"

ทิวพูดพร้อมเสียงสะอื้นปลนกันจนคนฟังแทบจับใจความไม่ได้    วายุลุกออกจากร่างบางที่สะอื้นไม่ยอมหยุด.   ทิวรีบชันตัวขึ้นนั่งทันที่ที่ร่างแกร่งออกจากร่างกายเขา

              "ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า.   และคราวนี้อย่าให้กูพูดอีกครั้ง.   ไม่งั้นมึงเจอดีแน่"

วายุชี้หน้าทิวที่นั่งอยู่บนเตียงตัวสั่นเพราะแรงสะอื้น

 

ร่างบางเปิดตู้เสื้อห้าเสื้อผ้าที่วายุสั่งให้ลูกน้องซื้อมาให้ร่างบาง    ทิวหยิบเสื้อผ้าออกมาแล้วเดินเข้าห้องน้ำ

ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงร่างบางก็เดินออกมา.   วายุที่นั่งรออยู่ตรงโซฟาตัวหรูพอเห็นร่างบางเดิยออกมาก็เดินนำร่างบางมาหน้าประตู

 

รถขันหรูเคลื่อนที่ออกสู่ท้องทนนใหญ่มุงหน้าไปยังที่หมายปรายทาง.   ใช่เวลาไม่นานรถขันหรูมาจอดอยู่ในรานจอดรถภายในห้าง

ร่างแกร่งลงจากรถแต่กลับก้มหน้าลงมามองร่าบางที่ยังนั่งอยู่ในรถไม่ยอมลง

              "มึงจะแดกมั้ยข้าว.   นั่งอยู่ได้   ลงมา!"

              "....".   ไม่มีเสียงตอบรับใดๆออกมาจากปากบางที่ยังนั่งนิ่งไม่ยอมขยับ

              "โอ๊ย!!"

              "ทำไมมึงถึงชอบทำให้กูโมโหอยู่เรื่อยเลยวะห๊ะ.   พูดดีๆไม่ชอบหรือไง"

วายุเอื่อมมือไปดึงข้อมือเล็กให้ลงจากรถ.   ใบหน้าบึ้นตึงไม่มองสายตาที่จับจ้องอย่างดุดันของวายุ

ยิ่งร่างแกร่งเห็นการกระทำของคนตรงหน้าก็ยิ่งหงุดหงิด 

              "ได้!    มึงไม่อยากพูดใช่มั้ย.   งั้นก็อย่าพูดให้กูได้ยินนะ"

              "...."

วายุกระชากข้อมือเล็กให้เดินตามเข้ามาในห้างเพื่อไปทานข้าว

เมื่อทั้งสองคนเดินเข้ามาในห้างก็มีแต่สายตาให้ความสนใจ    สาวๆมองมาที่วายุกันตาเป็นมัน.   ส่วนทิวก็มีสายตาแทะโลมจากผู้ชายมากมาย    ทั้งวายุทั้งทิวไม่สนใจสายตาที่จับจ้องทั้งสองคนแต่อย่างใด

 

เมื่อมาถึงร้านอาหารญี่ปุ่น    พนักงานสาวก็เดินเข้ามารับออเดอร์     เมื่อสั่งอาหารเสร็จไม่กี่นาทีอาหารมาวางเต็มโต๊ะ.   ทิวที่นั่งเบิดตากว่างเมื่อเห็นอาหารน่ากินมายุตรงหน้าก็ลอบกลืนน้ำลายลงคอดังเอือกใหญ่    วายุนั่งมองปฏิกิริยาที่ทิวแสดงออกมาก็ยิ้มบางๆออกมาอย่างไม่รู้ตัว.   ทั้งสองนั่งทานอาหารกันโดนเงียบๆบรรยากาศสบายชิวๆ.   ทิวที่ทานจนอิ่มก็เผลอลูปท้องตัวเองตามความเคยชินก่อนจะคิดขึ้นได้แล้วเหลือบมองคนตรงหน้านิดๆแล้วเชไปทางอื่น

              "เป็นไงอิ่มมั้ย".   วายุถามเสียงเรียบ

              "อืม".   ทิวตอบรับในรำคอแค่นั้น

ทั้งสองยังคนเดินเล่นอยู่ในห้างไปสักพักก่อนจะมีโทนศัพท์ของวายุโทนเข้ามา

              "ว่าไง"

              "(นายครับ...ผมจัดการตามที่นายสั่งเรียบร้อยแล้วนะครับ)"  เสียงของแซมพูดรายงานให้ผู้เป็นนายรู้

              "อืม.   ขอบใจมาก.   แล้วต่อจากนี้พวกแกก็จับตาดูพวกมันให้ดีๆนะ"  วายุพูดกับลูกน้องคนสนิทแต่ตากับจ้องร่างบางของทิวที่ดูเสื้อผ้าอยู่ในร้าน    วายุพูดกับลูกน้องอีกสองสามคำจึงว่างสายไป

 

              "กลับคอนโดได้แล้วมั้ง". วายุเดินมาหาทิวที่กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่

              "แต่กูยังอยากอยู่ต่อนะ" 

              "มึงไม่สบาย.   มึงต้องกลับไปพักผ่อน"

วายุบอกทิวด้วยน้ำเสียงเรียบ.   ร่างบางเบะปากนิดแนวไม่พอใจที่ถูกบังคับให้กลับคอนโด.   แต่ด้วยสายตาคมเข้มจ้องมองมาไม่กระพลิบตาทำให้ยอมทำตามคนตัวโตกว่าแต่โดยดี    

-------+++++++-------++++++

  ขอโทษนะคะ พอดีน้องหมาไรท์โดนทำร้ายเลยมีเรื่องต้องเครีย

ทุกคนอย่าพึ่งลืมไรท์นะ  เพื่อเป็นการขอโทษ

เอาไปเลยสองตอนรวด ถ้ามีคำผิดขอโทษนะ

อย่าลืมเม้นให้กำลังใจไรท์บางนะ

รักทุกคนจุ๊บๆ😘

ความคิดเห็น