facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

◣♥◥ อาณาเขตรักที่13►►ช่วย

ชื่อตอน : ◣♥◥ อาณาเขตรักที่13►►ช่วย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2558 12:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
◣♥◥ อาณาเขตรักที่13►►ช่วย
แบบอักษร

อาณาเขตรักที่13►►ช่วย

 

 

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทู ยู

 

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทู ยู

 

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์

 

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทู~~ ยู”

 

 

“มีความสุขมากนะครับ/ค่ะคุณอมรล”เสียงของพนักงานกว่า100ชีวิตดังขึ้นอย่างพร้อมเพียงวันนี้บริษัทของปภิณวิทย์เหมาร้านนี้โดยเฉพาะ...ทำให้พวกเราเสียงดังได้ตามที่ต้องการ

 

แต่ผมอยากกลับแล้ว

 

บอกตรงๆว่าไม่ค่อยพวกงานสังสรรค์แบบนี้เท่าไหร่...เสียงมันดังมากแถมยังเปิดเพลงอีกผมเลยมานั่งอยู่ที่มุมเงียบๆที่ชั้น2หลังจากที่ฟังคุณอรกล่าวขอบคุณและผมได้มอบของขวัญให้ไปแล้ว

 

...หวังว่าจะชอบนะ

 

“...”ผมนั่งจิบเบียร์แล้วมองไปที่ชั้นล่างที่เริ่มมาการเต้นกันแล้ว

 

ที่ร้านนี้ชั้น2จะเหมือนระเบียงที่สามารถมองเห็นชั้น1ตรงกลางสำหรับใช้เต้นได้...เสียงเพลงดังกระหึ่มกับเสียงพูดคุยทำเอาผมเริ่มปวดหัว

 

จะว่าไปพอผมขับรถมาถึงที่นี่พร้อมกับบัตเตอร์แล้ว...จำได้ว่าบัตเตอร์ถูกเพื่อนคนไหนสักคนนี่แหละลากไปโดยที่ส่งเสียงเรียกผมอย่างน่ารำคาญแถมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ด้วย

 

ตลกชะมัดเลย

 

“...เรานี่ท่าจะบ้าแฮะ”ผมพึมมพำเบาๆก่อนจะส่ายหัวสองสามครั้งแล้วยกเบียร์ขึ้นมาจิบต่อ...รู้สึกว่าช่วงนี้ในหัวผมมักจะมีแต่เรื่องของบัตเตอร์อยู่เสมอ...พอมีเวลาว่างเข้าหน่อยเรื่องของบัตเตอร์ก็จะผุดขึ้นมาเป็นเรื่องแรก

 

ผมน่ะชัดเจนในความรู้สึกของตัวเองแล้ว...แต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปดี?

 

จะให้เข้าไปจีบน่ะเหรอ?

 

ผมไม่กล้าขนาดนั้นหรอกนะ

 

ให้ฉุดมาปล้ำยังง่ายกว่าเลย

 

ล้อเล่นนะล้อเล่น 

 

“สวัสดีคะ...พี่วิทย์ใช่ไหมคะ?”เสียงของหญิงสาวคนนึงดังขึ้นทำให้ผมละสายตาที่มองชั้นล่างอยู่มามองที่หญิงสาวตรงหน้า...ผู้หญิงสูงผอมหุ่นดีรูปร่างเรียวบางหน้าตาค่อนข้างสวยไห้ผมยาวถึงกลางหลังแต่งตัวเซ็กซี่...เสื้อเกาะอกสีส้มที่พอก้มลงมาหน้าอกของเธอแทบจะทะลักออกมา...กระโปรงสั้นจุ๊ดสีขาว...

 

“คุณ...พิมพ์พร?”ผมเอ่ยออกไปอย่างไม่แน่ใจแต่ผมคุ้นๆหน้าเธออยู่นะแต่พอแต่งหน้าจัดๆแบบนี้แล้วจำแทบไม่ได้เลย....คุณพิมพ์พรทำงานอยู่ฝ่ายประชาสัมพันธ์เพราะงั้นหน้าตาของเธอเลยต้องดูดีอยู่ตลอดแต่เรื่องนิสัยนี่...มีข่าวลือว่าเธอเป็นเสื้อผู้ชายเลยล่ะเห็นว่ามีผู้ชายหลายคนในบริษัทที่เสร็จเธอไปแล้ว...ไม่รู้ว่าจริงแค่ไหนเท่าที่ดูท่าจะจริงนะ

  

“แหมๆ...บอกว่าให้เรียกว่าพรเฉยๆไงคะพี่วิทย์ละก็...”คุณพิมพ์พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงก่อนจะนั่งลงข้างๆผมอย่างไม่บอกกล่าว

 

ลืมบอกไปว่าที่ผมนั่งอยู่เป็นโซฟาสั้น2ตัวติดกัน...เลยทำให้พอคุณพิมพ์พรนั่งลงข้างๆตัวของเธอเลยมาชิดกับผมอย่างไม่ได้ตั้งใจ...เอ๊ะ...หรือตั้งใจหว่า

 

ช่างมันเถอะ

 

“มีอะไรครับ?”ผมถามออกไปตรงๆ

 

ตอนนี้ผมอยากจะนั่งดื่มคนเดียวมากกว่านะ

 

“มาดื่มเป็นเพื่อไงคะเห็นว่าพี่วิทย์นั่งเหงาๆอยู่คนเดียว”คุณพิมพ์พรตอบพร้อมกับส่งรอยยิ้มมาให้ผมแถมยังมีการวางมือลงบนต้นขาผมอีก

 

เอาเข้าไปสิ

 

แบบนี้เขาเรียกว่าอ่อย?

 

ผมอยากจะบอกเหลือเกินว่าไม่ได้เหงาแต่จงใจมานั่งคนเดียวต่างหาล่ะ?

 

“...”ผมนั่งเงียบๆโดยที่ไม่ตอบอะไรก่อนจะเบนสายตาไปที่ข้างล่างก่อนที่สายตาจะสบเข้ากับสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมาที่ผมก่อนอยู่แล้ว...

 

บัตเตอร์

 

แม้จะอยู่ในความมืดสลัวๆแต่ผมก็รู้ทันทีว่าคนที่จ้องมาคือเขา..แถมดูจากสายตาคงกำลังหงุดหงิดอะไรสักอย่างอยู่แน่ๆ...ถูกเพื่อนแย่งเบียร์รึไง?

 

ครื่นนน~ ครื่นนน~

 

“อ๊ะ...ใครโทรมาเนี่ยะ...ฮัลโหล...ห๊ะ?...ตอนนี้เหรอ?...ชิ...เออๆรู้แล้ว..”เสียงโทรศัพท์ของคุณพิมพ์พรดังขึ้นจนผมเบนสายตามาจากบัตเตอร์แล้วจ้องที่คุณพิมพ์พรที่นั่งอยู่ข้างๆ

 

ปิ๊บ!

 

“พี่วิทย์...ขอโทษนะคะที่พรต้องไปแล้วพอดีเพื่อนเรียกน่ะคะ”คุณพิมพ์พรกอดแขนผมก่อนจะซบหัวไหล่ผมแล้วบอกเสียงอ้อนๆ

 

“...ครับ”ผมควรจะตอบไปว่าไงล่ะ?

 

ผมก็ไม่ได้อยากให้คุณมานั่งด้วยสักหน่อย?

 

อ่า...ผมรู้เลยว่าถ้าผมพูดออกไปแบบนั้นสิ่งต่อมาที่จะเจอคือเสียงกรี๊ดแน่ๆ

 

“แต่ถ้า...เกิดอะไรขึ้นก็เรียกพรได้นะคะ...จุ๊บ”เธอกระซิบที่หูผมเบาๆก่อนที่จะจูบที่แก้มผมอย่างไม่ทันตั้งตัวหันไปอีกทีเธอก็ลุกขึ้นแล้วส่งมือบ๊ายบายมาที่ผม

 

อะไรเนี่ย?

 

ผมโดนผู้หญิงลวนลาม?

 

ควรดีใจใช่ไหม?

 

นี่ถือเป็นครั้งแรกที่ผมโดนเลย

 

...ถ้าไม่นับบัตเตอร์น่ะนะ

 

“พี่คุณ!!

 

ตุบ!

 

เสียงเรียกชื่อผมดังลั่นพร้อมๆกับสัมผัสของโซฟาที่ยุบลง...ผมไม่จำเป็นต้องทายสักนิดว่าใครที่นั่งอยู่ข้างๆในตอนนี้...คนที่เรียกชื่อเล่นผมแบบนี้มีแค่คนเดียวเท่านั้น...

 

“มีอะไรบัตเตอร์?”ผมถามก่อนจะแก้วเบียร์ที่วางไว้ขึ้นมา

 

“ทำไมพี่คุณถึงยอมง่ายๆล่ะ?”บัตเตอร์ถามผมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด

 

“ยอมอะไร?”ผมถามต่อก่อนจะยกแก้วขึ้น...

 

หมับ!

 

“เฮ้ย!..บัตเตอร์”ผมเรียกคนตรงหน้าด้วยความตกใจเมื่อบัตเตอร์คว้าแก้วเบียร์ที่ผมถือไว้ก่อนจะยกขึ้นดื่มทีเดียวหมดแก้วเลย

 

อะไรจะกระหายน้ำขนาดนั้น?

 

“อ่า!...พี่คุณ...ทำไมพี่คุณถึงยอมให้ผู้หญิงคนนั้นหอมแก้มได้ง่ายๆล่ะ?”บัตเตอร์ถามผมอีกครั้งหลังจากที่วางแก้วเบียร์ลงบนโต๊ะดังปึง

 

ห๊ะ?...

 

อย่าบอกนะว่าที่หงุดหงิดนี่เพราะ... 

 

ตึก! ตัก! ตึก! ตัก!

 

บัตเตอร์เขาหึงผมเหรอ?!!

 

ผมจะเข้าข้างตัวเองมากไปไหมถ้าจะคิดแบบนั้น

 

“พี่ไม่ได้ยอมง่ายๆสักหน่อย”ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ติดขัดเล็กน้อย

 

แค่คิดว่าบัตเตอร์หึงผมก็รู้สึกว่าหน้าตัวเองกำลังไหม้เลย

 

“ก็ผมเห็นอยู่นี่...พี่ไม่ปฏิเสธเลยสักนิด”บัตเตอร์พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เริ่มเปลี่ยนจากหงุดหงิดเป็นงอนๆแล้ว

 

“ก็มันกะทันหัน...พี่เลยไม่ได้ตั้งตัว”ผมบอกความจริง

 

ก็ไม่ได้ตั้งตัวจริงๆนี่นา...อยู่ๆก็จุ๊บแล้วก็ลุกไปเฉยเลย

 

“ไม่รู้ละ...ผมไม่ยอมๆ...ไม่ยอมจริงๆด้วย”ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนบัตเตอร์เป็นเด็กตัวเล็กๆที่ถูกพ่อแม่ขัดใจเลยแฮะ...อยากรู้จริงๆว่าอยู่กับเพื่อนจะเป็นแบบนี้ไหมนะ?

 

คงจะขำน่าดูถ้าบัตเตอร์อ้อนเพื่อนแบบนั้น...

 

แปลว่าผมเป็นคนเดียวที่ได้เห็นบัตเตอร์เป็นแบบนี้งั้นเหรอ?

 

ตึก! ตัก! ตึก! ตัก!

 

อ่า...ทำไมอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจนะ 

 

เหมือนได้เป็นคนพิเศษเลย

 

“...งั้น...มาลบมันออกไหมล่ะ?”ผมถามออกไปเบาๆก่อนจะยกมือข้างนึงชี้ที่แก้มข้างที่โดนจุ๊บไป

 

ไม่รู้ว่าอะไรที่ดลใจผมให้พูดออกไปแบบนั้น...อาจเป็นเพราะแอลกอฮอล์ที่ผมดื่มเข้าไปแต่พอมาคิดดูเบียร์แค่4-5ขวดไม่น่าจะทำให้เมาถึงขนาดจะขาดสตินี่นะ

 

แปลว่าที่ผมทำนี่คือ... 

 

ผมกำลังอ่อยบัตเตอร์ใช่ไหม?

  

ตุบ!

 

“อ๊ะ!...”ผมสะดุ้งที่อยู่ๆบัตเตอร์ก็ดันผมจนล้มไปนอนกับราบกับโซฟาก่อนจะขึ้นคร่อมผม...อีกแล้วเหรอ?...กี่รอบแล้วเนี่ยที่ผมถูกผู้ชายคร่อมน่ะ?

  

คิดว่าสภาพมันดูดีมากนักรึไง?

 

“พี่คุณ...พี่กำลังยั่วผมใช่ไหม?”บัตเตอร์กระซิบเบาๆที่หูของผม

 

“บ้าเหรอ?...ไม่ได้ยั่วนะ..”...แค่ย่อยเอง

 

ผมเติมประโยคในใจ...ด้วยหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

 

 ลมหายใจร้อนที่สัมผัสโดนแถวหูของผมทำให้ร่างการผมร้อนขึ้นตามไปด้วย...มันคล้ายๆกับว่าผม...กำลัง...มีอารมณ์กับบัตเตอร์งั้นเหรอ?

 

บ้า! บ้า! บ้า!

 

ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

 

“พี่คุณ...ผมลบมันออกได้ใช่ไหม?”บัตเตอร์ถามผมอีกครั้งนึง

 

ทำไมผมรู้สึกว่าร่างกายของบัตเตอร์มันร้อนๆล่ะ

 

แล้วคำถามบ้านั่นอีก

 

จะมาถามซ้ำทำไมเล่า!!

 

“...จะทำก็ทำ”ผมบอกออกไปเบาแล้วหลับตาปี๋ถึงแม้ว่าการหลับตากับลืมตามันจะแทบไม่ต่างกันเลยก็เถอะ...ยังไงก็มืดเหมือนกันแถมยังใจเต้นรัวเหมือนกันอีก

 

“ครับ...”บัตเตอร์ตอบผมเบาก่อนที่ผมจะสัมผัสได้ถึงริมฝีปากของบัตเตอร์ที่ประทับลงมาในตำแหน่งเดียวกับที่คุณพิมพ์พรจุ๊บผมพอดี...ไม่รู้ว่าเดาเก่งหรือเพราะจำตำแหน่งได้กันแน่

 

จุ๊บ!

 

จุ๊บ!

 

“อื้ออ~...พอแล้ว...ทำอะไรหลายทีเล่า?”ผมครางออกมาเบาๆก่อนจะผลักที่ไหล่ของบัตเตอร์ที่จูบย้ำลงมาที่แก้มข้างเดิมซ้ำๆหลายครั้งคนหัวใจผมเต้นถี่รัวด้วยความเขินอาย

 

“อีกหน่อย...ขอผมอีกหน่อยนะครับ...จุ๊บ!...”บัตเตอร์เงยหน้าขึ้นมาบอกผมแล้วอาศัยตอนที่ผมพลิกหน้าไปอีกข้างจูบแก้มอีกข้างนึงของผมด้วย

 

จุ๊บ!

 

จุ๊บ!

 

“อื้ออ~...พอแล้ว...เด็กลามกเอ้ย!!”ผมบอกออกไปอย่างหมดความอดทน...ถ้ามากกว่านี้ผมได้ละลายกลายเป็นไงแน่ๆเลย

 

“พี่คุณ...พี่คุณ....อึก!...”

 

ผลัก!!

 

“บัตเตอร์?”ผมเรียกบัตเตอร์อย่างงงๆเมื่อเขาผลักผมก่อนจะถอยไปนั่งที่ปลายโซฟาแถมยังส่งเสียงเหมือนกำลังหอบด้วย...เกิดอะไรขึ้น?

 

“แฮ่ก!...อึก!...แฮ่ก!...”เสียงของบัตเตอร์ที่ดูหอบและเหมือนกำลังกลั้นอารมณ์อะไรสักอย่างเอาไว้งั้นแหละ

 

“บัตเตอร์...เกิดอะไรขึ้น?”ผมขยับเข้าไปใกล้ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะหน้าบัตเตอร์เบาๆ

 

เฮือก!!

 

“ไม่!!...อย่าแตะผม...ออกไปไกลๆด้วย”บัตเตอร์บอกผมเสียงสั่นแล้วปัดมือผมทิ้ง

แต่ผมสัมผัสได้ถึงความร้อนที่มากกว่าปกติจากร่างกายของบัตเตอร์

 

อาการแบบนี้มัน...

 

หรือว่า...

 

“บัตเตอร์...มีอารมณ์เหรอ?”ผมถามเสียงเบาก่อนจะจ้องคนตรงหน้าเขม็ง

 

“อึก!...พี่คุณ...ผมขอโทษ...ผมไม่รู้ว่าทำไม...แฮ่ก!...มัน...ร้อน...”บัตเตอร์ผมเสียงสั่นอย่างไม่ประติดประต่อแต่ผมก็พอจะจับใจความได้ละนะ

 

อาการแบบนี้มันไม่ปกติแล้ว

 

เดี๋ยวนะ

 

หรือว่า...

 

“...ยาปลุกเซ็ก”ผมหันไปมองแก้วเบียร์ของผมทันที...อย่าบอกนะว่าคุณพิมพ์พรจะใส่ยาไว้ในแก้วผม

 

ให้ตายสิ!!

 

เล่นกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ?

 

“บัตเตอร์...ไม่เป็นไรนะ...ใจเย็นๆ...ตอนนี้กลับบ้านก่อนเถอะ”ผมหันไปบอกบัตเตอร์...ตอนนี้ภายในใจผมมันร้อนรนและเริ่มหงุดหงิดกับการกระทำอย่างไร้หัวคิดของผู้หญิงคนนั้นจริงๆ...

 

ผมละอยากจะไปจัดการซะเดี๋ยวนี้แต่เรื่องของบัตเตอร์ต้องมาก่อน...ขืนให้อยู่ที่นี่ต่อมีแต่อาการจะแย่ลงถ้ารีบพากลับบ้านแล้วให้แช่น้ำละก็...

 

น่าจะพอช่วยได้

 

"อึก!...ผมขยับ...ไม่ไหว...แฮ่ก!...”บัตเตอร์ตอบผมกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ทรมานและเต็มไปด้วยความอัดอั้น

 

ถ้าไม่ได้ปลดปล่อยออกมาสักหน่อยก็คงไม่ดีขึ้นแน่ๆ

 

สิ่งที่ผมกำลังจะทำมันเป็นสิ่งที่ไม่สมควรทั้งในแง่ของสถานที่และบัตเตอร์ด้วย...สถานที่ที่มีคนเยอะขนาดนี้จะให้บัตเตอร์ช่วยตัวเองตรงนี้มันคงเตะตาเกินไปแต่ถ้าผมช่วย...มันน่าจะง่ายขึ้นนะ

 

“บัตเตอร์...อยู่เฉยๆก่อน...พี่จะช่วยเอง”ผมตัดสินใจพูดขึ้นหลังจากที่ทำใจอยู่สักพัก

 

การที่จะมาทำให้ผู้ชายนี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยนะถึงจะเป็นคนที่ผมรักก็ตามที...ไม่ใช่เพราะรังเกียจแต่เพราะชอบมากเลยไม่อยากให้รู้ว่าผมมันอ่อนประสบการณ์ขนาดไหน...มันน่าอายจะตายผู้ชายที่อยู่มา30ปีแต่ดันไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องเซ็ก

 

“..พะ...พี่คุณ...อึก!...พี่พูดอะไร...อื้ออ~...พี่หยุด...”ผมไม่รอฟังเสียงบ่นของบัตเตอร์...ระหว่างที่บัตเตอร์พล่ามผมก็จัดการปลดเข็มขัดกับซิปกางเกงของเขาเรียบร้อยแล้ว

 

“อย่าเสียงดังบัตเตอร์”ผมบอกบัตเตอร์เสียงเข้มเพราะตอนนี้เราอยู่ในที่สารธารณะถึงจะอยู่ในมุมอับและมืดก็ตามทีแต่สิ่งที่ผมกำลังทำคือช่วยบัตเตอร์ปลดปล่อย...แค่คิดก็อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วแต่ถ้าไม่ทำก็มีแต่บัตเตอร์จะทรมานต่อไป

 

หมับ!

 

"พี่คุณ...พี่ไม่ต้องทำขนาดนี้...อึก!...ก็ได้”บัตเตอร์เอื้อมมือมาจับมือผมไว้ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยแววตาที่สั่นระริก

 

“แล้วบัตเตอร์จะทำเองงั้นเหรอ?”ผมถามออกไป...ตอนนี้มันไม่ใช่เวลามาอายหรืออะไรแล้ว

ผมคิดว่าคุณพิมพ์พรต้องกลับมาดูแน่ๆเพราะเท่าที่ดูอาการของบัตเตอร์แล้วคงจะแทบขยับไม่ได้เลย...ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหจบเรื่องนี้เมื่อไหร่ผมจัดการเธอแน่นอน

 

“...ผม...ไม่อยากให้พี่เป็นที่ระบาย...อึก!...เพราะผม...รักพี่คุณ”บัตเตอร์บอกผมด้วยแววตาที่สั่นระริกด้วยแรงงอารมณ์แต่แฝงไปด้วยความแน่วแน่ที่ผ่านน้ำเสียงมา

 

หื้อออ?

 

เดี๋ยวนะ

 

บัตเตอร์บอกว่า...

 

รักผม!!

 

รักผมเนี่ยนะ!!!

 

ทำไมฉากมันถึงได้เปลี่ยนแบบกะทันหันแบบนี้ล่ะ...จากฉากที่กำลังจะเต็มไปด้วยอารมณ์ที่พุ่งทะยานสูงกลับกลายมาเป็นฉากสารภาพรักแถมยังเป็นตอนที่กินยามปลุกเซ็กเข้าไปอีก

 

มันจะเชื่อได้สักแค่ไหนกัน?

 

อาจเป็นเพราะฤทธิ์ยาทำให้บัตเตอร์พูดออกมาแบบนั้นแต่ผมก็ดีใจนะที่มีโอกาสได้ยินมัน...ผมว่าพรุ่งนี้บัตเตอร์คงลืมเหตุการณ์ที่เกินขึ้นแล้วล่ะ

 

ถ้างั้น...ผมก็ขอทำในสิ่งที่ผมต้องการให้เต็มที่ละกัน

 

“ถ้ารักก็ปล่อยมือซะบัตเตอร์...เพราะพี่รักบัตเตอร์พี่ถึงอยากจะทำให้”ผมบอกออกไปแล้วจ้องบัตเตอร์อย่างไม่วางตา

 

“...”บัตเตอร์เบิกตากว้างอย่างตกใจไม่ตอบอะไรเพียงแต่เม้มปากแน่นก่อนจะปล่อยมือที่จับผมไว้ออก

 

“...กลั้นเสียงด้วยละ”ผมบอกเบาๆก่อนจะใช้มือข้างนึงจับที่แก่นกายที่ตื่นตัวของบัตเตอร์ก่อนจะขยับมือเบาๆ

 

“อื้ออ~...อึก!...”บัตเตอร์ครางออกมาแต่พอผมจ้องเขาก็รีบเม้มปากตัวเองแน่นทันที

 

เมื่อบัตเตอร์หยุดครางผมก็รับขยับมือเร็วขึ้นๆ...ไม่อยากจะบอกหรอกนะว่าของบัตเตอร์น่ะใหญ่สุดๆเลย...ทั้งที่ยังเด็กทำไมถึงได้ใหญ่แบบนี้ล่ะ

 

พ่อแม่ให้มาเยอะไปแล้วนะ

 

“อึก!...”บัตเตอร์พยายามกลั้นเสียงอย่างเต็มทีทำให้ผมรู้สึกพอใจมากแต่ที่ผมไม่พอใจก็คือน้องชายเขานี่แหละทำไมถึงอึดแบบนี้เนี่ย...

 

เมื่อไหร่จะเสร็จสักทีผมขยับมือจนจะเมื่อยแล้วนะ

 

“บัตเตอร์...อีกนานไหม?”ผมกลั้นใจถามออกไป

 

“อ่า~...น่าจะครับ”คำตอบที่ได้ทำให้ผมถึงกับคิ้วขมวดด้วยอารมณ์เซ็งๆ

 

คำว่าน่าจะนี่...

 

หมายถึงน่าจะอีกนาน?

 

หรือน่าจะอีกแป๊บเดียว?

 

พูดกำกวมชะมัด!!

 

ถึงในหัวผมจะคิดอะไรมากมายแต่มือผมก็ยังขยับอยู่อย่างต่อเนื่อง

 

แบบนี้กว่าจะเสร็จมือผมได้เปื่อยกันพอดี...

 

“ชิ...ถือว่ากินไอติมละกัน”ผมเอ่ยเบาๆก่อนจะบ่อยมือที่กุมแก่นกายที่ตื่นตัวของบัตเตอร์แล้วก้มลงไปใช้ปากครอบครองแก่นกายที่ตื่นตัวเต็มที่นั่นไว้ในปากตัวเองก่อนจะค่อยขยับปากเบาๆ

 

“อึก!...พี่คุณ....อื้ออ~...แบบนี้ผมก็...อึก!...แย่สิครับ....อ่า!”บัตเตอร์พูดสลับกับส่งเสียงครางต่ำๆมาให้ผม...พอผมไม่บ่นแล้วครางใหญ่เลยนะไอ้เด็กลามกนี่

 

เดี๋ยวก็กัดให้ขาดเลยดีไหม

 

แล้วที่บอกว่าแย่นั่นอีก...เต้นตุบๆอยู่ในปากผมขนาดนี้ไม่ต้องดูก็รู้แล้วว่ารู้สึกดีขนาดไหนน่ะ ถึงจะเพราะโดนยาปลุกเซ็กก็ตามทีเถอะ

 

“อ่า!...พี่คุณ....อื้อออ~...เร็วอีกหน่อยครับ...ผมจะ.....”บัตเตอร์ใช้มือทั้งสองข้างจับเส้นผมของผมแน่นตามอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ...แก่นกายที่กระตุกเบาในปากผมทำให้ผมรู้ว่าอีกไม่นานบัตเตอร์ก็จะเสร็จแล้วทำให้ผมขยับปากเร็วขึ้นๆ

 

“อื้มม~...ดี...พี่คุณ...อ่า!...”เสียงครางของบัตเตอร์ดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่องจนผมอยากจะลุกขึ้นไปบอกให้หุปปากซะเดี๋ยวนี้เลย....ไม่รู้รึไงว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนน่ะ?

 

ถ้ามีคนเห็นเข้างานเข้าแน่ๆ...แต่ผมก็ยกหัวขึ้นไม่ได้เลยเพราะบัตเตอร์จับหัวผมไว้แน่น...ถ้าไม่เสร็จคงไม่ยอมปล่อยผมแน่ๆ

 

งั้นก็รีบๆเสร็จสักทีสิ!!

 

ผมคิดอย่างหงุดหงิดก่อนจะให้ลิ้นเลียเน้นตรงที่ส่วนหัวแรงๆจนบัตเตอร์ส่งเสียงครางออกมาด้วยความพอใจก่อนที่ผมจะยับปากเร็วขึ้นๆ

 

“อื้ออ~...ซี๊ดด~...พี่คุณผมจะ...อ่า!...อีกนิด...อ๊ะ!...”บัตเตอร์ครางต่ำอย่างสุขสมก่อนจะกดหัวผมลงแล้ว...

 

“อ่าาาาา~

 

“อื้ออ!...”ผมครางในลำคอเบาๆเมื่อสัมผัสถึงน้ำที่ถูกปลดปล่อยออกมาเต็มปากผม

 

“แฮ่ก!....พี่คุณ...พี่มันสุดยอด...แฮ่ก!....”บัตเตอร์บอกแล้วจ้องหน้าผมด้วยแววตาที่เป็นประกายระริบระยับ

 

“...”ผมไม่ตอบอะไรแต่หันไปหยิบกระดาษทิชชู่มาก่อนจะคายน้ำของบัตเตอรืออกมาจนหมด...คงไม่คิดว่าผมจะกลืนหรอกนะ...เยอะขนาดนี้ผมไม่สำลักก็ดีเท่าไหร่แล้ว

 

“ไม่ได้ช่วยตัวเองมานานรึไง?!!”ผมถามอย่างเหลืออด....เล่นจับหัวผมขยับเองตามใจแบบนั้นมันน่าโมโหนักแถมยังไม่ฟังคำสั่งผมอีก

 

“...ผมพึ่งทำเมื่อวาน”บัตเตอร์ตอบผมเสียงอ่อย

 

“แล้วคึกอะไรถึงได้กดหัวพี่เอาๆแบบนี้ห๊ะ?!!”ผมบ่นบัตเตอร์อย่างไม่พอใจ

 

เจ็บปากชะมัดเลย

 

“...ก็พี่คุณ...อยากยั่วผมทำไมล่ะ?”บัตเตอร์ตอบกลับเสียงอ่อย

 

“ใครยั่วกัน?!!

 

“ก็พี่คุณนั่นแหละ!...ผมบอกแล้วว่าไม่ต้องแต่พี่ก็มาทำให้ผมห้ามใจตัวเองไม่ได้แบบนี้น่ะ!...ความผิดพี่นั่นแหละที่มือก็นิ่ม!ปากก็นุ่ม!...ผมไม่อยากจะเสร็จเร็วด้วยซ้ำ!!”บัตเตอร์อธิบายทุกอย่างออกมาพร้อมกับจ้องผมอย่างไม่ยอมแพ้

 

ฉ่า! 

 

เหมือนหน้าผมมันกำลังจะไหม้

 

ใครใช้ให้อธิบายแบบนี้กันเล่าไอ้เด็กลามก! โรคจิต! ไอ้เด็กมักมาก!

 

ผมไม่รู้จะด่าว่ายังไงแล้วนี่ย!!

 

“ฮึ้ย!...ถ้าไหวแล้วก็รีบลุกสิมัวนั่งบื้ออยู่ทำไม?”ผมรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีหลังจากที่เหลือบไปเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของบัตเตอร์ที่จ้องมา...ถ้าผมพูดอะไรผิดไปนิดเดียวผมได้โดนตอกกลับแน่นอน...ผมรู้ตัวเลย

 

“...พยุงผมหน่อยสิครับ”บัตเตอร์บอกเสียงอ่อยแล้วทำท่าอ้อนๆ

 

น่าถีบสุดๆ

 

หมับ!

 

“พอแล้วใช่ไหม?...เดินได้แล้ว”ผมเข้าไปช่วยบัตเตอร์พยุงโดยดี...ตอนนี้ผมควรจะพาเขาออกไปก่อนแล้วค่อยทะเลาะกันทีหลัง....ไม่รู้ว่ายาจะหมดฤทธ์กับไอ้แค่ได้ปลดปล่อยครั้งเดียวรึเปล่า?

 

แต่ผมว่าไม่!!

 

เพราะงั้นต้องรีบพาบัตเตอร์กลับบ้านให้เร็วที่สุด

 

ผมพยุงบัตเตอร์เข้าไปในรถก่อนจะรีบขับรถกลับบ้านอย่างรวดเร็ว...ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงและผมว่าบัตเตอร์เริ่มมีอารมณ์อีกครั้งแล้วล่ะ...ผมสังเกตนะว่าปกติบัตเตอร์จะเป็นเด็กอารมณ์ดีและพูดมากแต่พอเกิดอารมณ์เขาจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน...นิ่งเงียบและมองมาที่ผมด้วยแววตาเจ้าเล่ห์จนขนทั่วตัวผมลุกไปหมดแล้ว

 

ตุบ!

 

“เฮ่อ...”ผมโยนบัตเตอร์ลงบนตียงก่อนจะถอนหายใจออกมา...กว่าจะผ่านด่านเหล่าน้องๆของบัตเตอร์ได้ก็เล่นเอาเหนื่อยเลยแถมเจ้าของสุนัขก็มือเลื้อยยิ่งกว่าปลาหมึกอีกจับอยู่ได้ก้นผมเนี่ยมันมีอะไรดีหนักหนาก็ไม่รู้

 

“...พี่คุณ...”เสียงอ่อยๆของบัตเตอร์ดังขึ้นทำให้ผมต้องหันไปมองคนที่นอนแผ่อยู่บนเตียง

 

“อะไร?”

 

“ผม...อยากอีกแล้ว”บัตเตอร์บอกออกมาพร้อมกับจ้องหน้าผมด้วยแววตาสั่นๆ

 

“...ช่วยตัวเองไปได้ไหม?”ผมต่อรองดูเผื่อจะได้

 

“...ผมโทรเรียกผู้หญิงมาสักคนก็ได้”บัตเตอร์นิ่งไปพักนึงก่อนจะเอ่ยออกมาแล้วพยายามใช้มือควานหาโทรศัพท์ของตัวเอง

 

“ห๊ะ?...เดี๋ยวก่อนๆ”ผมรีบห้ามทันที

 

นี่คิดจะเรียกผู้หญิงมาบ้าน...มาทำกันในบ้านที่ผมอยู่ด้วยนี่นะ

 

ใครยอมก็บ้าแล้ว!!

 

“ครับ?...ก็พี่ไม่ช่วยผมนี่”บัตเตอร์บอกผมด้วยเสียงเศร้าแถมทำปากแบะ

 

น่ารักตายอ่ะ

 

“...แค่ช่วยก็พอใช่ไหม?”

 

“ครับ...แต่ไม่เอามือนะ”บัตเตอร์บอกพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

 

“ห๊ะ?...หมายความว่าไง?”ผมถามอย่างงงๆ

 

ไม่ใช้มือ...แปลว่าใช้ปากเหรอ?

 

หมับ!

 

ตุบ!

 

“เฮ้ย!...”ผมอุทานออกมาเมื่อถูกบัตเตอร์ดึงแขนจนผมล้มลงบนเตียงพอตั้งตัวได้ก็โดนบัตเตอร์คร่อมอยู่แล้วแถมยังมองผมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อีกด้วย

 

น่ากลัว

  

รอยยิ้มของบัตเตอร์ตอนนี้โครตน่ากลัวเลย!

 

“ผมอยากกิน...ทั้งตัวของพี่”

 

..................................................................................................................

สวัสดีคะ

มาอัพต่อแล้วนะคะ

ตอนนี้เป็นฉากncเล็กๆ...ของจริงตอนหน้าคะ555+

แต่งไปแต่งมาทำไมพระเอกเราถึงได้เป็นเด็กแบบนี้นะ

ไม่รู้ว่าจะน่ารักหรือน่าโมโหดี

ภาษาเรื่องนี้อาจไม่สลวยเท่าอีกเรื่องที่ลงไว้นะคะ

พอดีเรื่องนี้แต่งจบแล้วคะ...เหลือแค่ทยอยมาลงให้

พอแต่งเรื่องใหม่ใหม่ๆเข้าดูเหมือนฝีมือพัฒนาขึ้นทำให้กลับมาอ่านแล้วรู้สึกแปร่งๆ

ถ้ามีเวลาจะทำการรีไรท์ใหม่คะ

ช่วงนี้ก็อ่านแบบนี้ไปก่อนนะคะ

เรื่องนี้ก็ดำเนินมามากกว่าครึ่งแล้ว

น่าจะจบพอๆกับอีกเรื่องที่แต่งอยู่

ขอขอบคุณทุกๆคอมเม้นท์และทุกๆกำลังใจนะคะ

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าคะ

nicedog

♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ

ความคิดเห็น