Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 03

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2562 03:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 03
แบบอักษร

TAKE CARE : 03 

 

เปลือกตาสวยค่อยๆลืมขึ้นทีละน้อยเมื่อร่างกายรู้สึกนอนเต็มอิ่ม คนร่างบางพลิกตัวเงยหน้ามองนาฬิกาที่ตั้งอยู่ที่เกะข้างหัวเตียงนาฬิกาบอกเวลาว่าตอนนี้เก้าโมงกว่าแล้ว แทฮยองยันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะบิดตัวไปมาเพื่อคลายความเมื่อยเจ้าตัวรีบดีดตัวลุกออกจากเตียงด้วยความงัวเงียสายตาจ้องมองไปที่หมาตัวเล็กที่นอนอยู่บนที่นอนของมันไม่ไกลจากเตียงของเขา 

 

"ถ่าน! ปวดอึรึยัง! ถ้าปวดก็ลุก!" 

 

เพียงในไม่ช้าเจ้าหมาตัวเล็กก็รีบลุกจากที่นอนแล้วตรงมาหาแทฮยองทันที ถ่านคือชื่อหมาที่เขาเลี้ยงเอาไว้เขาซื้อมันมาเลี้ยงพร้อมกับบ้านใหม่และแทฮยองรักมันเป็นพิเศษ เสียงกระดิ่งของปลอกคอดังตามหลังแทฮยองออกจากห้องนอนจนพากันเดินมาถึงชั้นล่าง คนร่างบางสาวเท้ายาวๆเดินออกไปเปิดประตูกระจกหน้าบ้านเพื่อให้เจ้าถ่านได้ออกไปฉี่ไปอึที่สนามหญ้าเล็กๆหน้าบ้าน 

 

[พรึบ!] 

 

"เฮ้ย! อะไรเนี่ย!!" แทฮยองโวยวายทันทีที่ถูกใครบางคนฉีดน้ำใส่หน้าเขาในขณะที่เจ้าตัวกำลังยืนมองเจ้าหมาตัวเล็กเดินดมหญ้าไปมาอยู่ข้างหน้าบ้านด้วยใบหน้างัวเงียเปลือกตาบวมตุ่ยเล็กน้อยเนื่องจากเพิ่งตื่นได้ไม่นาน 

 

"ตาจะได้สว่าง" จองกุกเอ่ยบอกกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งเขาหันกลับไปรดต้นไม้อีกครั้งแต่มุมปากกลับแอบยิ้มด้วยความชอบใจเมื่อได้แกล้งลูกคุณหนูข้างบ้าน 

 

"พี่จองกุก! มาฉีดน้ำใส่ผมทำไม!!" คนตัวดีตะเบ่งเสียงถามด้วยความไม่พอใจจนแสดงออกมาจากทางใบหน้าหวานอย่างเห็นได้ชัดตอนนี้แทฮยองตื่นเต็มตาเพราะฝีมือของจองกุกแล้ว 

 

"กูเห็นมึงยังตื่นไม่เต็มตา นี่ไงยังงัวเงียอยู่เลย" เขาเอ่ยบอกเสียงเรียบสิ้นประโยคเจ้าตัวไม่รอช้ารีบเบี่ยงสายยางจากดอกไม้ฉีดเข้าที่ใบหน้าของเด็กข้างบ้านอีกครั้ง 

 

"นี่! หยุดนะ! ผมตื่นแล้วตาสว่างแล้วได้ยินมั้ย!!" เสียงโหวกเหวกโวยวายของแทฮยองทำให้จองกุกยิ่งชอบใจมากกว่าเดิม แทฮยองยกมือขึ้นเพื่อบังน้ำจากสายยางที่จองกุกกำลังฉีดมันให้กับเขาแม้มันจะไม่มีผลอะไรเลยก็ตาม 

 

"หูไม่ได้หนวก" เขาว่าพลางลดสายยางลงและหันกลับไปรดน้ำต้นไม้ดอกไม้ของเจ้าตัวตามเดิมโดยไม่สนใจคนตัวดีที่กำลังส่งสายตาคาดแค้นมาให้เขาข้ามกำแพงบ้านอยู่แม้ศีรษะจะเปียกไปหมดแล้วด้วยฝีมือของคนขี้แกล้ง 

 

"จะลดน้ำต้นไม้ก็ลดน้ำแค่ต้นไม้สิ! ผมไม่ใช่ต้นไม้ไม่ต้องมาลดน้ำให้ผม!!" 

 

"โดนฉีดน้ำใส่นิดหน่อยทำเป็นบ่น ทำไม เกร็ดเงินเกร็ดทองบนตัวมึงมันจะล่วงรึไง" 

 

"หยุดประชดผมได้แล้ว! และไหนฉีดน้ำนิดหน่อยของพี่! หัวผมเปียกหมดแล้วนะ!!" แทฮยองตะเบ่งเสียงบอกอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจจองกุกหันมามองเขาเ็กน้อยก่อนจะกระตุกยิ้มออกมาด้วยความชอบใจ 

 

"ไรวะ คนอุตส่าห์หวังดี"  

 

"เก็บความหวังดีของพี่จองกุกไว้เถอะ ผมไม่ต้องการ"  

 

"แล้วนั่นใส่ชุดนอนอะไร" จองกุกเลิก้วถามกวาดสายตามองชุดนอนแขนยาวขายาวลายทางโดยมีเจ้าหัวใจสีแดงเอเลี่ยนประดับอยู่ตั้งแต่หัวจรดเท้าชุดที่แทฮยองใส่มันบางตอนนี้เสื้อช่วงบนชิดแนบเนื้อเพราะน้ำที่เขาฉีดใส่ไปแล้ว 

 

"ชุดนอนลายทาทา น่ารักมั้ย" แทฮยองว่าออกมาด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่เรียบนิ่งแม้เจ้าตัวยังคงไม่พอใจจองกุกอยู่ก็ตาม ไม่อยากจะอวดหรอกว่าเขายังมีชุดนอนลายทาทานี่ตั้งหลายชุด 

 

"ปัญญาอ่อนยันลายชุดนอน" 

 

"ผมไปขอตังค์พี่จองกุกซื้อหรือไง" 

 

"มึงอยากโดนฉีดอีกรอบรึไง" 

 

"ไม่แล้ว!!" แทฮยองรีบตะเบ่งเสียงบอกอีกฝ่ายอย่างทันควันและยกมือป้องกันเอาไว้เมื่อเห็นว่าจองกุกกำลังจะเบี่ยงสายยางมา่เขาแต่มันก็ดีที่ตอนนี้จองกุกก็แค่ขู่เขา 

 

"วันนี้กูว่าเป็นวันซวยของกูแน่เลยว่ะ" คนอายุมากกว่าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งสายตาทอดมองไปยังหน้าบ้านตั้งใจจะให้เด็กหนุ่มข้างบ้านนั้นได้ยิน 

 

"ทำไม" แทฮยองเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อได้ยินจองกุกพูดออกมาอย่างนั้น เขาไม่เข้าใจว่าคนเราสามารถรู้ได้ด้วยหรอว่าวันนี้จะซวยหรือไม่ซวยพี่ข้างบ้านรู้อนาคตด้วยหรือไงกัน 

 

"เจอหน้ามึงก็คงต้องซวยไปทั้งวัน" 

 

คนร่างหนาลอยหน้าลอยตาพูดมือหนายังคงทำหน้าที่รดน้ำต้นไม้และดอกไม้ตรงหน้าคงเดิมอันที่จริงดอกไม้พวกนี้พี่จินเป็นคนปลูกมันเองกับมือพี่ใหญ่สุดในบ้านเขารักธรรมชาติเป็นพิเศษ ช่วงที่พี่จินไม่อยู่บ้านเป็นปกติที่จองกุกจะมาทำหนาที่รดน้ำแทน 

 

"อ๋อ งั้นก็แย่หน่อยนะที่พี่จองกุกต้องเจอหน้าผมทุกวันแล้วก็ต้องซวยไปอีกนาน" คนตัวดีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงและหน้าตาที่ยียวนกวนประสาทท่าทางแบบนั้นยิ่งทำให้จองกุกยิ่งหัวเสียมากไปกันใหญ่ 

 

"กูเผาบ้านมึงทิ้งดีป่าว จะได้ไม่ต้องอยู่" 

 

"ไม่เป็นไรหรอก ผมรวย สร้างใหม่ก็ได้" 

 

"ความพยายามสูงนะมึงเนี่ย ใช้เงินเป็นเศษใบไม้เลย" เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งสายตาจ้องมองไปที่ลูกคุณหนูอวดรวยข้างบ้านที่เอ่ยประโยคและทำหน้าตายียวนกวนประสาทเขาทั้งที่ศีรษะและเสื้อนอนลายทาทายังเปียกเพราะฝีมือจองกุกอยู่เลย 

มันน่าฉีดน้ำใส่อีกสักรอบ... 

 

"แล้วพี่จองกุกจะรดน้ำอะไรนักหนา" แทฮยองเอ่ยถามคิ้วหนาขมวดเป็นปมเมื่อเห็นว่าจองกุกยืนรดน้ำต้นไม้และดอกไม้ตรงหน้ามาหลายนาทีแล้ว ให้เดาตอนนี้ดอกไม้คงเฉาไปหมดแล้ว 

 

"เรื่องของกู" ถึงปากจะตอบกลับไปแบบนั้นแต่คนร่างหนาก็สาวเท้าเดินไปปิดก็อกน้ำด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง ขืนรดน้ำต่อไปต้นไม้เฉาเขาได้โดนพี่จินด่าหูชาแน่ 

 

[ ปริ๊นๆ!! ] 

 

เสียงแตร่ของรถคันหรูสีดำที่เคลื่อนเข้ามาจอดหน้าประตูรั้วของบ้านดังขึ้นจองกุกและแทฮยองต่างพากันหันไปมอฃที่รถคันนั้นเป็นตาเดียวจองกุกไม่รอช้ารีบวางสายยางแล้วเดินไปเปิดประตูรั้วออกเพื่อให้รถคันนั้นขับเข้ามาจอดในบ้านได้ต่างจากแทฮยองที่ฝจเต้นตุ้บตั้บเขาจำได้ว่ารถคันนั้นเป็นของพี่จินถ้าเดาไม่ผิดจีมินก็คงกลับมาแล้วเพราะจองกุกบอกว่าจีมินไปธุระกับพี่จิน 

 

"ไงเรา กว่าจะกลับ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทันทีที่จีมินเปิดประตูรถออกมาและสาวเท้าวิ่งตรงมาหาเขาแขนเรียวอ้าออกจากกันก่อนจะสวมกอดคนเป็นพี่เอาไว้ในอ้อมอกพร้อมกับความคิดถึงที่เปี่ยมล้นเนื่องจากไม่ได้พบเจอกันมาเกือบสองอาทิตย์ 

 

"พี่จองกุกคิดถึงจีมิน จีมินรู้" คนตัวเล็กเอ่ยบอกกับพี่ชายกล้ามโตด้วยน้ำเสียงทะเล้นจีมินเงยหน้าจากอกแกร่งแล้วส่งยิ้มให้จองกุกจนตาหยี 

 

"จีมิน!!!!" เสียงทุ้มติดหวานตะเบ่งเรียกชื่อเพื่อนสนิทที่เขาคิดไม่ซื่ออยู่ในตอนนี้ แทฮยองเห็นจีมินวิ่งออกมาจากรถสายตาก็โฟกัสแค่จองกุกคนเดียวจนลืมมองรอบข้างว่าแทฮยองก็ยืนมองอยู่ไม่ไกล 

 

"แทฮยอง!!!"  

 

จีมินตะเบ่งเสียงขานชื่อเพื่อนสนิทของเจ้าตัวทันทีแม้ไม่ได้หันหน้าไปมองแค่ฟังเสียงเขาก็รู้แล้วว่าเป็นใคร คนตัวเล็กผละอ้อมกอดออกจากคนเป็นพี่แล้วสาวเท้าวิ่งไปหาแทฮยองขาเรียวหยุดอยู่หน้ากำแพงบ้านตรงข้ามกับแทฮยองรอยยิ้มน่ารักยังคงอยู่ไม่จางหาย จองกุกี่ี่เห็นจีมินละความสนใจจากเขาไปหาลูกคุณหนูอวดรวยข้างบ้านก็ทำให้เขายิ่งไม่พอใจเข้าไปใหญ่ 

 

"ไปไหนมา! เราโทรหาไม่ติดเลย!!!" คนร่างบางเอ่ยบอกกับเพื่อนสนิทความตื่นเต้นยังคงอยู่ไม่จางหายเพียงได้พบหน้าและได้ยินเสียงก็ทำเอาแทฮยองแทบยืนไม่อยู่ 

คิดถึงแทบแย่... 

 

"เราไปธุระกับพี่จินมา แล้วนี่ย้ายมาอยู่บ้านข้างๆเราทำไมไม่บอกกันบ้างเลย" 

 

"เราอยากเซอร์ไพรส์ จีมินดีใจมั้ย" 

 

"ดีใจสิ! เราจะไปเล่นบ้านแทฮยองทุกวันเลยหรือแทฮยองจะมาเล่นบ้านเราก็ได้นะ!" 

 

"ไม่มีทาง อย่าหวังว่ามันจะได้เข้ามาเหยียบบ้านเราเลย"  

 

จองกุกพี่ชายปีศาจของจีมินในสายตาแทฮยองเด็กข้างบ้านอย่างเขาเอ่ยขึ้นขัดกับเสียงหวานที่เอ่ยปากพูดกับแทฮยองด้วยความตื่นเต้น ประโยคที่จองกุกพูดทำเอาคนตัวเล็กถึงกับหุบยิ้มลงโดยอัตโนมัติแล้วหันหน้าไปมองด้วยสายตาที่ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด จีมินไม่ชอบเวลาที่พี่ชายตัวดีพูดจาไม่ดีกับเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเจ้าตัว 

 

"อ้าว! แทฮยองย้ายมาอยู่นี่หรอ!!" เสียงหวานของใครบางคนดังขึ้นก่อนที่พี่จินจะมาหยุดยืนอยู่ไม่ไกล พี่น้องทั้งสามยืนอยู่ใกล้เคียงกันทำให้แทฮยองรับรู้ได้เลยว่าคนบ้านนี้หน้าตาดีทั้งบ้าน 

 

"ใช่ครับพี่จิน สวัสดีครับพี่จิน" แทฮยองกล่าวคำทักทายกับคนอายุมากกว่าที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายคนโตของจีมินอย่างมีมารยาท 

 

"สวัสดีครับ ว่าแต่ทำไมหัวถึงเปียกอย่างนั้นล่ะ" ซอกจินเอ่ยถามด้วยความสงสัยสายตาไล่มองเสื้อผ้าหน้าผมของแทฮยองที่ตอนนี้มันเปียกชื้นไปหมด 

 

"อ๋อ พอดีหมาบ้าแถวนี้ฉีดน้ำใส่ผมน่ะครับ" 

 

"แทฮยอง! มึงว่ากูเป็นหมาหรอ!!" เสียงทุ้มตะเบ่งออกมาด้วยความเกรี้ยวกราดสายตาคมมองไปที่เด็กหนุ่มข้างบ้านด้วยความไม่พอใจทันทีที่สิ้นประโยคของคนตัวดี 

 

"ป่าวสักหน่อย ผมไม่ได้เอ่ยชื่อเลยพี่จองกุกจะร้อนตัวทำไม" เสียงทุ้มติดหวานว่าน้ำเสียงและใบหน้าแสดงความยียวนกวนประสาทออกมาจนรู้สึกได้นั่นยิ่งทำให้จองกุกยิ่งหงุดหงิดใจมากไปกว่าเก่า 

 

"แทฮยองทานข้าวเช้ารึยัง" จีมินรีบเอ่ยถามเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามทันที ใจหนึ่งก็พาเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนพี่ชายและเพื่อนของเจ้าตัวจะทะเลาะกันมากไปกว่านี้แต่อีกใจหนึ่งก็เป็นห่วงแทฮยองเรื่องปากท้อง ดูจากท่าทางแล้วก็คงออกมาซื้อบ้านอยู่คนเดียวตามอำเภอใจ 

จีมินรู้ว่าแทฮยองเป็นคนยังไง... 

 

"ยังเลยจีมิน เราเพื่งตื่นน่ะ" 

 

"งั้นไปอาบน้ำซะสิ พี่ซื้อของมาทำกินเยอะแยะเลย มากินด้วยกันนะ" พี่จินเอ่ยปากเชิญชวนเด็กหนุ่มข้างบ้านที่ย้ายเข้ามาใหม่พร้อมกับรอยยิ้มน่ารัก 

 

"ไปชวนมันทำไม!" ต่างจากคนร่างหนากล้ามโตที่เอาแต่แสดงท่าทีหงุดหงิดและมักจะแสดงอาการไม่ต้อนรับแทฮยองอยู่เสมอ 

 

"จองกุกอย่านิสัยเสียสิ" พี่ชายคนโตเอ็ดน้องชายที่ยืนทำท่าทีไม่พอใจคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมแบบนั้นมาเป็นเวลานานพอสมควร มันมักจะขมวดเข้าหากันอยู่เสมอเมื่อเห็นหน้าลูกคุณหนูอวดรวยข้างบ้านคนนั้น 

 

"ขอบคุณครับพี่จิน ไว้ผมอาบน้ำเสร็จจะไปที่บ้านนะครับ" แทฮยองโค้งตัวขอบคุณอย่างมีมารยาทรอยยิ้มและสายตายียวนถูกส่งไปให้จองกุกอย่างไม่นึกกลัว 

 

"มึงนี่ก็ไม่ปฏิเสธเลยนะ!" 

 

"ปฏิเสธของจากผู้ใหญ่มันเสียมารยาทน่ะครับพี่จองกุก" 

 

"ไปให้พ้นหน้ากูเลยไป! อารมณ์เสียเว้ย!!" 

 

ว่าจบคนร่างหนาก็หันหลังกลับแล้วสาวเท้าเดินเข้าไปในบ้านของเจ้าตัวพร้อมอารมร์ที่ฉุนเฉียวความหงุดหงิดยังคงไม่จางหายไปไหนขืนยืนอยู่ตรงนั้นเขาได้หมดความอดทนจับลูกคุณหนูอวดรวยอย่างแทฮยองไปฆ่าหมกป่าแน่นอน คนอะไรช่างกล้ากวนประสาทเข้าสิ้นดี พี่ชายและน้องชายเขาก็คอยเอาอกเอาใจคนตัวดีนั่นเสมอแทนที่จะมาสนใจใยดีเขาบ้าง 

นั่นคือความคิดของผู้ชายวัย 19 ปี... 

 

"พี่จองกุกเป็นคนแบบนี้แหละ แทฮยองอย่าถือสาเลยนะ" จีมินเอ่ยบอกกับเพื่อนสนิทหน้าหวานของเจ้าตัวพร้อมกับรอยยิ้มที่เจือนจาง ไม่รู้ว่าพี่ชายเขาเป็นอะไรนักหนาเวลาเจอแทฮยองทีไรมักอารมณ์เสียเสมอ 

 

"อือ เราไม่ถือสาหรอก" ปากบอกกลับไปแบบนั้นแต่ภายในใจของแทฮยองถูกครอบงำไปด้วยปีศาจ เขาชอบเวลาที่จองกุกหัวร้อนมันน่าสนุกดีสำหรับเขา 

 

"รีบอาบน้ำรีบมานะแทฮยอง พี่จะทำกับข้าวรอ" 

 

"ครับพี่จิน" 

 

 

 

Talk Talk 

อัพตีสามงี้ไม่ใช่อะไร เพิ่งว่างค่ะ555 ยังมีใครรออยู่มั้ยเอ่ย สำหรับคืนนี้ราตรีสวัสดิ์นะคะ🖤 

ความคิดเห็น