facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

5.ตัวตนแห่งความแค้น

ชื่อตอน : 5.ตัวตนแห่งความแค้น

คำค้น : 5.ตัวตนแห่งความแค้น

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2562 22:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5.ตัวตนแห่งความแค้น
แบบอักษร

ผมเดินออกมาทันทีก่อนจะนอนลงไปกับพื้นที่โรงฝึกเพื่อรอสกาฮะแต่ว่ามันก็ทำให้ผมหลับไปจนเวลาผ่านไปนานแค่ไหนผมก็ไม่รู้เหมือนกัน 

 วันต่อมา 

ผมตื่นขึ้นมาอีกที่ผมก็มาอยู่ในที่ๆไม่รู้จัก ผมเดินไปรอบๆก่อนจะรู้ว่าที่นี่คือ เพลซ ดู ยู แมร์เช่ เมืองรูอ็อง และวันนี่คือวันที่ 30 พฤษภาคม 1431 เสียงสาปแช่งดังขึ้นมาจำนวนมาก ก่อนที่ผมจะวิ่งไปตามเสียงและพบกับเด็กสาวผมสีเหลืองทองยาว โบว์สีน้ำเงิน ชุดสีขาว ใส่กุญแจมือทั้งสองข้างและมีโล่จับเอาไว้ 

“นั้นมัน...ณานไม่สิ โจน ออฟ อาร์ค” 

ตอนนี้ผมสับสนไปหมดเพราะไม่รู้ว่าจะเรื่องเธอด้วยชื่อไหนดี ผมเดินข้างหน้าแต่ว่าครั้งนี้ผมไม่สามารถขยับตัวได้ ผมได้แต่ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้า 

“อะไรน่ะ ร่ายกายมัน...ขยับ...ไม่ได้” 

“มาสเตอร์...มาสเตอร์” 

ผมตื่นขึ้นมาในโรงฝึกอีกครั้ง ก่อนจะหันไปรอบๆและเจอสกาฮะที่ยืนอยู่ ก่อนที่ผมจะลุกขึ้นยืนอย่าช้าๆ 

“ขอโทษ พอดีมันง่วงนะ” 

“หลับไปนานเลยนะ” 

“วันนี้วัน...” 

“เสาร์ค่ะ” 

“จริงสิ” 

ผมรีบวิ่งออกไปทันทีก่อนจะหันไปตะโกนหาสกาฮะ 

“ขอโทษทีนะ วันนี้มีนัดกับไรเดอร์เพราะงั้น...” 

ผมวิ่งออกไปหน้าบ้านและเจอไรเดอร์ที่กำลังยืนรออยู่ 

“มาแล้วหรอค่ะ” 

“เออ...ไปกันเถอะ” 

ผทเดินออกไปพร้อมกับไรเดอร์แต่ว่าวินาทีนั้นเมื่อผมก้าวเท้าออกไปขาของผมไม่ก็ไม่สามารถขยับได้ ผมขยับไม่ได้เลยสักนิด 

“มาโคโตะ วันนี้เราไป” 

“ไรเดอร์หนีไป” 

ผมที่ถูกเส้นบางอย่างสีดำรัดตัวเอาไวและพยายามจะดึงผมเข้าสู่ความมืดที่อยู่ข้างล่าง ผมพยายามดิ้นเพื่อให้ตัวเองหลุดออกมาแต่ว่านั้นก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย 

เงาสีดำค่อยๆมาข้างหลังของผมก่อนที่จะมาหยุดตรงหน้าผมและพยายามที่จะโจมตีไรเดอร์ 

“หนีไป เร็ว ไร...เดอร์” 

สิ้นสุดเสียง ผมถูกเงาดำนั้นคลุมทั้งตัวก่อนที่เงานั้นจะระเบิดกระจายไปรอบๆบริเวณนั้น และปรากฎร่างของชายผมขาวชุดสีดำ ผมถูกจับและโยนกระเด็นออกมาก่อนจะหันไปมองที่ชายคนนั้น 

“นั้นมัน ตัวฉันนิ” 

“ไงตัวฉันด้านสว่าง นายกล้ามากนะ ที่เอาเซอร์เวนท์ของฉันไป” 

“หมายความว่ายังไง” 

“ชั่งเถอะ เดี๋ยวนายก็จะรู้เอง” 

ผมเรียกดาบออกมาทันทีและพุ่งตัวเข้าใน่ตัวผมอีกคนแต่ว่าผมก็ถูกหยุดเพราะมีมีดมาปีกเข้าที่เท้าของผมและทำให้ผมหยุดลงก่อนที่ตัวผมอีกครั้งจะวิ่งเข้ามาและเตะตัวผมออกไป 

“มีดนั้น มันมาจากไหนกัน” 

ชายหนุ่มที่อยู่ในเงาปามีดมาที่ผมอีกครั้งก่อนที่ผมจะปัดมีดออกและค่อยๆลุกขึ้นกับพื้นและดึงมีดออกจากขาของผมทันที 

“มาช้านะ” 

“โทษทีละกัน” 

“อังรี เมนยู” 

ชายหนุ่มที่มีลอยสักเต็มไปทั้งตัวพูกผ้าสีแดงเอาไว้และเดินเขามาหาผมก่อนจะจับที่คอของผมและยกตัวของผมขึ้น ผมทีลอยอยู่กลางอากาศและถูกบีบคอเอาไว้ก่อนที่จะถูกโยนออกไปอีกครั้ง 

ผมกระอักเลือดออกมาอีกครั้งก่อนที่จะตัวเองอีกคนพุ่งเข้ามาจับหัวของผมก่อนจะเอาหัวไปกระแทกกลับกำแพง และค่อยๆกระซิบข้างหูผมอย่างเบาๆ 

“โลกใบนี้มันถึงการอวสานแล้วละ แต่ว่ามันก็เป็นเพราะนายที่ทำพวกเซอร์เวนท์ที่เกิดขึ้นจากจอกสีดำ เกิดขึ้นยังไงละ” 

ผมสร้างดาบขึ้นมาและฟาดเข้าไปที่หน้าตัวของอีกคนอีกครั้งหนึ่งและว่ามันก็สามารถหลบได้และเตะเข้าที่หน้าของผมอีกครั้ง ก่อนที่จะเตะเข้าที่หน้าของผมอีกครั้งแต่ว่าผมเองก็ใช้ดาบฟาดฟันเข้าไปหลายครั้งก๋ไม่ได้เลยสักครั้ง 

เซอร์เวนท์อย่างฉัน กับมนุษย์อย่างนายจะทำยังไงนายก็ไม่มีวันชนะฉันหรอก” 

“เซอร์เวนท์...งั้นหรอ” 

ผมหันไปถามก่อนที่จะโดนเตะอีกครั้งจนกระเด็นไปติดกำแพง 

“เบอร์เซอร์เกอร์ ไม่สิ อเวนเจอร์ มาโคโตะ ฉันก็คือนายที่เต็มไปด้วยความแค้นใช่สีหน้าแบบนั้น เหมือนกันฉันตอนนั้นตอนที่ถูกพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉัน” 

สิ้นสุดเสียงพูดก็ได้มีหอกสีแดงปาลงมาที่พื้นก่อนจะมีลูกธนูจำนวนมากตามลงมาและคนที่ปรากฎตัวต่อหน้าของผมคือเด็กสาวในชุดนักเรียนถือดาบสีแดงและเด็กสาวที่ถือหอกใส่ทั้งสองเมืองกับเด็กสาวผมสีขาวชุดเกราะสีดำถือธงสีดำมายืนตรงหน้าของผม ก่อนที่ผมจะค่อยๆล้มลงไปนอนกับพื้น 

“มาสเตอร์” 

“มากันแล้วงั้นหรอ ครั้งหน้าถ้าเจอกัน นายไม่รอดแน่ มาโคโตะ” 

ชายชุดดำผมสีขาวค่อยๆหายไปในเงาก่อนที่เด็กสาวทั้งสามคนจะเข้ามาดูอาการของผม 

“อ่อนแอจริงๆ นี่หรอมาสเตอร์ของฉัน ถ้าฉันเป็นมาสเตอร์คงยอมตายไปนานแล้ว” 

“อัลเตอร์น่ะ เงียบไปเลย” 

มิสเทอร์เรียพูดต่อว่าอัลเตอร์ไปก่อนจะพาตัวผมเข้าไปในห้องและทำแผลให้จนเสร็จและนั่งเฝ้าผมอยู่ทั้งคืน 

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นและมองไปที่ร่างกายของตัวเองและพบว่ามีแต่ผ้าพันแผล ผมมองเห็นแค่ตาข้างตาซ้ายของผมถูกพันไปด้วยผ้าสีขาว 

ผมค่อยๆเดินออกไปจากห้องและเดินไปที่ห้องน้ำแต่ว่าห้องน้ำนั้นก็ล็อคอยู่ 

“ใครน่ะ” 

“อัลเตอร์งั้นหรอ” 

“ฟื้นแล้วหรอ” 

ผมค่อยๆนั่งลงไปกับพื้นอย่างช้าๆและพิงประตูห้องน้ำและพูดคุยกับอัลเตอร์ 

“นี่ โจน ออฟ อาร์ค” 

“อย่าเรียกฉันด้วยชื่อนั้น ฉันเกลียดพระเจ้า พวกมันทำลายชีวิตฉัน” 

“ตอนสงคราม ฝรั่งเศสสินะ” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

ผมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะถามต่อ 

“เธอนะแค้นพวกนั้นสินะ แค้นทุกคน แม้แต่พระเจ้าสินะ” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

“เธอนะ เลิกแค้นได้แล้วนะ พระเจ้าน่ะไม่ได้เกี่ยวอะไรเลยนะ เธอไม่ได้ตายเพราะพระเจ้าแต่ว่าตายเพราะฝีมือของมนุษย์” 

“นายน่ะ มันจะไปรู้อะไร” 

อัลเตอร์ตะโกนเสียงดังออกมาหาผมก่อนที่จะต่อยเข้าที่ประตูอย่างแรงและค่อยๆเดินออกไปและก้มลงไปนั่งในอ่างน้ำ 

“ก็รู้น่ะสิ ฉันเอาก็ตายแล้วไม่ต่างกับเธอ เธอเองอาจจะไม่รู้นะว่าฉันนะเป็นคนต่างโลก ฉันน่ะ ตายแล้วตายอีกตายไปนับไม่ถ้วน ฉันถูกฆ่าและถูกชุบชีวิตขึ้นมาแต่ว่าฉันก็สามารถหนีมาที่โลกแห่งนี้ได้” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว