ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2562 04:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

"โจวโจว ไปเล่นน้ำที่คลองชลกันเถอะ น้ำเพิ่งปล่อยมาใหม่ใสแจ๋วเลยนะ" ต้าซู่เพื่อนของโจวโจวพูดขึ้น "ไปไม่ได้หรอก แม่สั่งไว้ไม่ให้ไปเล่นน้ำน่ะ" โจวโจวพูดเสียงอ่อย "แอบไปเล่นแปบเดียวเองแม่ไม่รู้หรอกน่า" โจวโจวลังเลเมื่อได้ยินเพื่อนพูด "ถ้าแม่รู้ล่ะ" โจวโจวในวัยสิบขวบพูดขึ้น "ไม่มีใครบอกป้าจางหรอกน่า ฉันไม่พูดนายไม่พูดป้าจางจะรู้ได้ไง" ต้าซู่ยังคงชวนโจวโจวต่อ โจวโจวทำสีหน้าลังเลไม่รู้จะทำยังไงดี อีกใจก็กลัวแม่อีกใจก็อยากจะไปเล่นน้ำกับเพื่อน เพราะเขาชอบเล่นน้ำมากที่สุด "ไปเถอะ ช้าเดี๋ยวป้าจางก็กลับมาหรอก" ต้าซู่จูงมือโจวโจวให้ลุกขึ้นเดินตาม ทั้งสองมายังคลองชลประทานท้ายหมู่บ้านที่เป็นคลองขนาดใหญ่พอสมควร สายน้ำใสที่ไหลผ่านออกจากท่ออย่างแรงทำให้ทั้งสองตาลุกวาว "น้ำใสน่าโดดลงไปชะมัด" ต้าซู่พูดพร้อมถอดเสื้อที่สวมใสอยู่ออกเหลือแต่กางเกงขาสั้น "น้ำมันแรงมากเลยนะต้าซู่" โจวโจวพูดพร้อมมันสายน้ำที่ไหลผ่านหน้า "ฉันว่ายน้ำเป็นจะกลัวอะไร นายก็ว่ายน้ำเป็นแล้วนี่น่าโจวโจว" ต้าซู่พูดเพราะเขาเป็นคนสอนโจวโจวว่ายน้ำ ทั้งสองค่อยๆก้าวขาลงจุ่มจนลงไปในน้ำทั้งตัว "5555 น้ำเย็นมากเลย" ต้าซู่หัวเราะชอบใจ ต้าซู่กับโจวโจวต่างเล่นน้ำด้วยกันอย่างสนุกสนาน ช่วงปิดเทมอหน้าร้อนแบบนี้สิ่งเดียวที่เด็กโปรดปรานก็คือการเล่นน้ำ โจวโจวกับต้าซู่ดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำกันอย่างสนุกสนาน แสงแดดในตอนบ่ายเริ่มอ่อนแรงลงไปเรื่อยๆจนโจวโจวต้องร้องท้วง "กลับบ้านกันก่อนเถอะ แม่ฉันใกล้จะกลับบ้านแล้ว" โจวโจวพูด นิ้วมือทั้งสองข้างเริ่มเหี่ยวลงเพราะอยู่ในน้ำมากเกินไป "อืม กลับก็กลับ" ต้าซู่พยักหน้ารับ เพราะยังไงช่วงนี้โรงเรียนปิดเทมอเขามีเวลาเล่นอีกเยอะ ทั้งสองขึ้นจากน้ำด้วยความปลอดภัยผมเผ่าปวกเปียกไปหมด กางเกงที่ใส่ลงเล่นน้ำก็เปียกไปด้วย "ทำยังไงดีล่ะ แม่รู้แน่เลย กางเกงเปียกแบบนี้" โจวโจวพูดด้วยใบหน้ากังวล มีหวังถ้าแม่รู้เขาคงโดนแม่ตีแน่ๆ "นายจะโง่ทำไมล่ะโจวโจว ไปถึงบ้านนายก็รีบอาบน้ำเลย ส่วนกางเกงที่เปียกก็บอกป้าจางว่าทำน้ำหกใส่ดีม่ะ" ต้าซู่ช่วยหาทางออก โจวโจวยกยิ้มเมื่อหาข้ออ้างไปตอบแม่ได้ จักรยานคันเก่าถูกปั่นไปตามทางกลับบ้าน โดยโจวโจวและต้าซู่จะมีจักรยานคนละคันเอาไว้ขี่ไปโรงเรียนหรือเที่ยวเล่นใกล้ๆบ้าน

"โจวโจว ลูกไปเล่นน้ำมารึเปล่า" โจวโจวถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินคำถามจากแม่ "ปะ...เปล่าครับ" โจวโจวพูดเสียงสั่น "แล้วทำไมกางเกงถึงเปียกล่ะ" คนเป็นแม่ถามเสียงเข้ม "โจวทำน้ำหกใส่ครับ" โจวโจวก้มหน้าตอบเพราะไม่กล้าสบตาแม่ "แน่นะ ลูกไม่ได้โกหกแม่ใช่มั้ย" คนเป็นแม่ยังคงถามต่อ "ปะ...เปล่าครับ" เสียงสั่นตอบเสียงแผ่ว "ถ้าแม่รู้ทีหลังลูกโดนตีแน่" คนเป็นแม่พูดขู่ โจวโจวพยักหน้าเบาๆเป็นคำตอบ โจวโจวไม่อยากจะโกหกแม่ แต่ด้วยความเป็นเด็กทำให้เขาต้องโกหก สายน้ำเย็นๆนั้นเขาชอบเล่นที่สุด แม้ว่าแม่จะสั่งห้ามแต่เขาก็มักจะแอบไปเล่นเสมอ

"ต้าซู่ วันนี้ฉันไม่ไปเล่นน้ำกับนายนะ ฉันไม่อยากโกหกแม่อ่ะ" โจวโจวบอกเพื่อน "ถ้านายไม่เล่นน้ำก็ไปนั่งดูฉันเล่นเฉยๆก็ได้นะ โจวโจวนะ" ต้าซู่พูดอ้อนๆ "ก็ได้ ฉันไปเป็นเพื่อนนายก็ได้" โจวโจวใจอ่อน พร้อมขับจักรยานออกไปยังคลองชลประทานที่เขากับต้าซู่เคยเล่น มาถึงต้าซู่ก็รีบลงน้ำทันที "ดูเหมือนน้ำวันนี้จะลึกกว่าทุดวันนะ" ต้าซู่พูดพร้อมกับแหวกว่ายน้ำไปด้วย "ว่ายระวังนะต้าซู่" โจวโจวตะโกนบอกต้าซู่อยู่ริมฝั่ง ต้าซู่ยังคงแหวกว่ายดำผุดดำว่ายในน้ำอย่างสนุกสนาน โจวโจวนั่งมองเพื่อน่ักเล่นน้ำอย่างเป็นห่วง จนเวลาผ่านเนิ่นนานหลายช่วงโมง จนแสงแดดที่เคยสว่างเริ่มหรี่ลงเพราะเย็นมากแล้ว "ต้าซู่กลับเถอะ เย็นแล้วนะ" โจวโจวตะโกนบอกเพื่อน ต้าซู่พยักหน้าแล้วกำลังว่ายเข้าฝั่งที่โจวโจวยืนรออยู่ ต้าซู่รู้สึกชาที่ขาจนเขาว่ายน้ำไม่ได้ "จะ...โจวโจว ช่วยฉันด้วยฉันกำลังจะจมน้ำแล้ว" ต้าซู่ตะโกนลั่นพร้อมตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำเพื่อไม่ให้ตัวจมลงไป "ต้าซู่รีบๆขึ้นมาเลยนะ อย่ามาโกหกฉันไม่เชื่อนายหรอก นายว่ายน้ำเก่งกว่าฉันอีก" โจวโจวตะโกนเร่งเร้าเพื่อน "ฉะ...ฉันจะจมแล้ว" ต้าซู่ตะโกนพร้อมร่างกายที่จมลงในน้ำ โจวโจวตกใจเนื้อตัวสั่นเมื่อเห็นต้าซู่จมหายไปต่อหน้า โจวโจวกระโดดลงน้ำไปช่วยเพื่อนทันที ต้าซู่ยังคงจมลงไปไม่ลึกมาเท่าไหร่ โจวโจวว่ายเข้าไปดึงเพื่อนเอาไว้ ด้วยความที่ต้าซู่ตกใจจึงกอดรัดจนโจวโจวพยุงตัวไม่อยู่และจมลงไปใต้น้ำด้วย น้ำไหลแรงพัดผ่านร่างเด็กน้อยจมลงไปพร้อมกัน "เร็วๆช่วยกันหน่อยมีเด็กจมน้ำ" เสียงของคนที่ขับรถผ่านมาเห็นพอดีเรียกให้คนที่ผ่านไปมาหยุดช่วยเด็กที่จมน้ำลับสายตาไปแล้ว

"โจวโจว โจวโจว ตื่นเถอะ ฉันมาชวนนายไปเล่นน้ำ" เสียงเรียกของต้าซู่ทำให้ร่างเล็กที่นอนหลับอยู่ลืมตาขึ้น "ต้าซู่" เสียงเล็กเรียกชื่อเพื่อน "ที่นี่ที่ไหนเนี่ย" โจวโจวลืมตาขึ้นก็เจอกับเพดานสีขาว เขาจำได้ว่าเขากับต้าซู่กำลังจมอยู่ใต้น้ำ แล้วทำไมถึงมาอยู่ในห้องสีขาวนี้ได้ "ต้าซู่ นายไม่เป็นอะไรใช่มั้ย" โจวโจวถามเพื่อนที่ยืนตัวเปียกอยู่ข้างเตียง "ฉันไม่เป็นอะไร แค่รู้สึกหนาวๆเท่านั้น" ต้าซู่พูดแล้วยกแขนขึ้นกอดตัวเอง "ทำไมนายไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าล่ะต้าซู่" โจวโจวถามอีก ต้าซู่ส่ายหน้าไปมาเบาๆ "ฉันเข้าบ้านไม่ได้ ฉันคุยกับใครเขาก็ไม่คุยกับฉัน" ต้าซู่ตอบเสียงเย็น "ทำไมล่ะ แล้วพ่อกับแม่นายไปไหน" โจวโจวถามเพื่อน "ฉันไม่รู้" ต้าซู่ตอบ "ฟื้นแล้วหรอโจวโจว" เสียงแม่ของโจวโจวพูดทำให้เขาหันหน้าไปตามเสียง แม่ของเขาเดินมาใกล้พร้อมยกมือขึ้นลูบหัวลูกชาย "แม่ ต้าซู่" โจวโจวยังพูดไม่จบแม่ของเขาก็โผเข้ากอด "จะ...โจวโจว ต้าซู่เขาไม่อยู่กับเราแล้วนะ ต้าซู่เขาไปสบายแล้ว" เสียงของแม่สั่นเครือเมื่อพูดถึงต้าซู่ น้ำตาสีใสไหลลงอาบแก้มแม่จนโจวโจวสงสัย "แม่ว่ายังไงนะครับ ต้าซู่เขายังอยู่นี่กับโจวอยู่เลย" โจวโจวพูดพร้อมกับมองเพื่อนของตัวเองที่ยืนอยู่ข้างเตียง "ฮึกๆๆ ต้าซู่เขาตายแล้วนะลูกโจวโจว ฮึกๆต้าซู่จมน้ำตายแล้ว มีแต่ลูกที่ยังรอด" สิ่งที่แม่พูดทำให้ผมอึ้งไป ต้าซู่ยังคงยืนก้มหน้าอยู่ข้างๆผม "ตะ...ตายได้ยังไง ฮึกๆๆต้าซู่" เขาส่ายหน้าไปร้องไห้ไปอย่างกับไม่เชื่อคำพูดของแม่ การที่โจวโจวรอดจากความตายในวันนั้นทำให้เขาสามารถเห็นสิ่งลี้ลับได้ เรียกง่ายๆก็คือเห็นผีนั่นเอง

 

หวงจิ่งอวี๋(พระเอก) 

 

 

สวี่เว่ยโจว (นายเอก)  

 

 

 

ถ้าชอบคอมเมนต์มาบอกนะคะ รับรองว่าจะแต่งให้อ่านจนจบเรื่อง ขออภัยที่พล็อตเรื่องเยอะไปหน่อย ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ จะพยายามแต่งให้ดีขึ้นค่ะ 🙏 

ความคิดเห็น