email-icon facebook-icon

คนที่หลงเข้ามา ระวังไว้ด้วยล่ะ

อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 3 รีไรท์

ชื่อตอน : อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 3 รีไรท์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.3k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2562 08:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อ่างน้ำ [ bathtub ] ตอนที่ 3 รีไรท์
แบบอักษร

ตอนที่ 3 

เป็นวันที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่ผมนอนอยู่นิ่งๆในห้องมืดๆ ที่อ่างอาบน้ำ ในชุดเจ้าสาวโง่ๆที่ไอ้คนโรคจิตคนนั้นมันบังคับให้ใส่ ผมได้แต่นอน กินอาหารที่เขายกมาให้ มีพูดคุยกันบ้างเล็กน้อย ซึ่งก็จับใจความอะไรไม่ได้เพราะอารมณ์เขาขึ้นๆลงๆ อาจจะบ้าจริงๆ ไม่ผมก็เขานี่แหละ.. 

เสียงปลดล็อคกุญแจดังจากด้านนอกก่อนจะเห็นเงาที่คุ้นตา เเสงไฟสว่างวาบทำเอาผมแสบตาจนต้องยกมือขึ้นป้อง กลิ่นอาหารหอมๆลอยมาเตะจมูกทำเอาน้ำลายสอ 

"วันนี้พี่ทำขนมปังปิ้ง ไข่ดาว เเล้วก็เบค่อน กับ น้ำส้มคั้น" 

เขาพูดขึ้นขณะที่วางถาดอาหารลงบนอ่างล้างหน้าที่แห้งสนิท เเล้วเดินไปปิดประตู ..เอาจริงๆเเล้วเนี่ยผมจะวิ่งหนีออกไปตอนเขาเอาอาหารมาวางก็ได้ เเต่ผมเลือกที่จะไม่ทำ เพราะว่าไม่มีเเรงเหลือเลย อาหารแต่ละมื้อสารอาหารก็ดีอยู่หรอก แต่ให้พลังงานน้อยละเกินบวกกับที่ผมเจ็บช่วงล่างก็ไม่น่าจะไหว 

"ป้อนหน่อย" 

"หืม..วันนี้แปลกนะ ปกติไม่ชอบให้ป้อนนี่" 

"ก็วันนี้ไม่มีแรง" 

ผมพูดเฉื่อยๆพร้อมกับไถตัวลงนอนบนผ้านวม ชุดเจ้าสาวมันบางจนน่ารำคาญ ..ผมตีขาไปมาเพราะกระโปรงมันน่ารำคาญ 

"เป็นอะไร?" เขาถามผมขณะที่ตัดไข่ดาวเตรียมป้อน 

"รำคาญกระโปรง ไม่ชิน อยากใส่กางเกง" 

"ไว้เดี๋ยวเอากางเกงมาให้เเล้วกัน แต่ต้องเป็นเด็กดีนะ" 

เเล้วที่เป็นอยู่นี่ไม่ใช่เด็กดีหรอ..จะเป็นง่อยอยู่เเล้วเนี่ย ผมด่าอีกคนในใจ ก่อนจะรีบลุกขึ้นนั่งเเล้ว อ้าปากงับไข่ดาวที่อีกคนตักป้อนเคี้ยวตุ่ยๆ ระหว่างที่กินผมแอบลอบมองหน้าเขา ซึ่งดูมีความสุขดี หน้าตาก็ดี เสียดาย เป็นโรคจิต.. 

"ตอนนี้ตอนเช้าหรอ?" ผมถามเขาก่อนจะเอื้อมไปหยิบเบค่อนม้วนเข้าปากคำโตๆ 

"อ่า..ใช่ ตอนนี้เจ็ดโมงเช้า" 

ในห้องนี้ไม่มีนาฬิกาหรือปฏิทินทำให้ผมไม่รู้เวลา 

ผมไม่พูดอะไร พุ่งเป้าไปที่การกินอย่างเดียวในตอนนี้ จนกระทั่งอาหารในจานหมด ผมก็ยกแก้วน้ำส้มขึ้นมาดื่มต่อ .. คือจะว่ายังไงดีล่ะ ผมไม่อิ่ม ปกติผมกินมากกว่านี้ แต่ถ้าบอกไปก็กลัวเขาจะหงุดหงิดอีก 

"อิ่มมั้ย?" 

"อิ่มครับ อิ่ม อิ่มมากๆเลย" 

ผมรีบตอนเเล้วแสร้งลูบพุง ซึ่งก็ดูเขาพอใจกับคำตอบนะ ที่ต้องโกหกเพราะว่ากลัวได้เป็นกระสอบทรายหรอก..ถ้าไม่กลัวเนี่ยก็อยากจะขออีก  

"เดี๋ยวพี่ อย่าพึ่งออกไป" 

ผมรีบร้องขึ้นเมื่ออีกคนเก็บจานเเล้วลุกขึ้นทำท่าจะเดินไปทางประตู เขาแค่หันมายิ้มให้ผมก่อนจะเดินออกไป แต่ครั้งนี้ไม่ได้ปิดไฟ หรือ ล็อคประตู 

ผมค่อยๆลุกขึ้นหมุนลูกบิดประตู ยื่นหน้าออกไปข้างนอก เหมือนเขาจะอยู่ในห้องเช่า อพาร์ตเม้นต์อะไรสักอย่าง สภาพค่อนข้างที่จะเก่า.. ผมเดินก้าวออกไปช้าๆ สำรวจรอบๆ ในนี้เป็นห้องนอนของเขา รกไม่ต่างจากรังหนู มีแมลกสาปด้วย.. รอบๆเตียงมีหนังสือการ์ตูนวางเรียงกองกันไว้ ผมหยิบขึ้นมาดูเล่มหนึ่ง ก่อนจะวางลงไว้ที่เดิม.. 

เสียงน้ำไหลดังมาจากครัว เขากำลังยืนล้างจานอยู่เงียบๆ ผมจึงเดินไปทางโต๊ะกินข้าวลากเก้าอี้ออกมาตัวนึงเเล้วนั่งลง มองออกไปนอกหน้าต่าง จนกระทั่งเขาล้างจานเสร็จ 

"ไม่หนีหรอ?" เขาเอ่ยถาม 

"ไม่รู้ทาง ไม่รู้จะไปไหน ออกไปก็ตัวคนเดียวอีก ผมหายก็ไม่มีใครตามหาหรอก อีกอย่าง ไม่มีแรงด้วย..เจ็บก้นอะ" 

"ฮ่าๆ น่าสงสาร ให้ทายาให้อีกมั้ย?" 

เขานั่งเก้าอี้อีกตัวฝั่งตรงข้ามกับผม จ้องผมไม่วางตา ..แย่ละซิ ถามงี้จะตอบไงดีวะ 

"พี่ล้อเล่นน่าา" 

เห้อออ โล่งใจ.. 

 

"พี่ชื่ออะไร?" 

"ลืมชื่อพี่หรอ?" 

"..." 

"พี่ชื่อโม" 

ชิบหาย นึกว่าจะโกรธ ทำเอาเหงื่อตกแหนะ ผมมองกระปุกเเละซองยาที่วางบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบขึ้นมาอ่าน เป็นยากล่อมประสาท ยาปรับเคมีอะไรซักอย่าง ซึ่งผมก็ไม่รู้เรื่อง เเต่น่าจะใช้รักษาอาการทางจิตของเขาแหละ ยังใหม่อยู่เลย เหมือนพึ่งได้มานะ.. เขามองผมที่กำลังอ่านฉลากยาเงียบๆ  

วันนี้ดูสงบจนน่าแปลกใจ เเละ ไม่มั่นใจว่าใช่คนเดียวกับวันก่อนๆรึเปล่า 

"ยาพวกนี้ของพี่หรอ?" 

"อืม...แม่เอามาให้เมื่อวาน แต่ไม่อยากกิน ไม่ชอบ" 

"เห้ย ได้ไง ต้องกินนะ" 

"ก็พี่ไม่ชอบนี่ กินเเล้วหลับ ไม่ได้ตื่นขึ้นมาดูแลติณณ์อะ ติณณ์จะหิวนะ" 

"ก็กินยานอนหลับเฉพาะตอนที่นอนไม่หลับสิ ส่วนอันอื่นกินตามเวลา" 

"เอางั้นหรอ.. เเต่ถ้าพี่หลับ ติณณ์จะหนีไปมั้ย?" 

 

"ไม่หนี" แต่ก็ไม่แน่น้าา ผมโกหกไว้ก่อน 

"งั้นก็ได้" 

วันนี้ทั้งวันผมใช้ชีวิตในห้องของเขา นอกห้องน้ำ นั่งๆนอนๆบนเตียงของเจ้าของห้อง หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านแก้เหงาบ้าง ส่วนเขาก็เก็บกวาดห้องครั้งใหญ่ จนถึงตอนเย็น ผมเผลอหลับไป ตื่นมาอีกทีก็สองทุ่มเเล้ว สภาพห้องดูน่าอยู่กว่าเดิมมาก แมลงสาปกับกลิ่นไม่พึงประสบก็ไม่มีเเล้ว 

"ต่อไปนี้นอนนี่นะ เเต่ถ้ามีคนมา ติณณ์ต้องกลับไปอยู่ในห้องน้ำ" 

"ทำไม?" 

"เขาจะเอาติณณ์ไป" 

"ไม่มีใครเอาผมไปหรอกพี่ บ้ารึเปล่า" 

"ไม่ได้บ้านะ เขาจะเอาติณณ์ไปจริงๆ พี่กลัวเขาเอาติณณ์ไป" 

"อ่าๆ ก็ได้ แค่ตอนที่มีคนมานะ ..แล้วผมออกไปข้างนอกได้มั้ย ไปเดินเล่น สูดอากาศ" 

"ได้ ถ้าพี่ไปด้วย" 

"เยี่ยมเลยย งั้น..ออกไปข้างนอกกัน" 

"วันนี้เลยหรอ?" 

"วันนี้เลย" 

"ดึกๆได้มั้ยอะ นะ.." 

"ก็ได้ ดึกๆมันจะมีอะไรน่าสน" 

ผมมุ่ยหน้าเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นถอดชุดออกเพราะรู้สึกรำคาญมันเต็มที ร่างกายของผมมันเปลือยเปล่ามีรอยฟกช้ำจางๆที่ตอนนี้เริ่มลดลงเเล้ว ผมโยนชุดไว้บนพื้นก่อนจะทิ้งตัวลงนอนคว่ำบนเตียงเหมือนเดิม 

มือหนาค่อยๆลูบต้นขาของผมเบาๆ ไปจนถึงสะโพก แก่นกายของผมที่ถูกผูกริบบิ้นไว้ไม่ได้รับการปลดปล่อยกระตุกระรัว 

"อ่อยหรอ?" เขากระซิบถามผมเสียงแหบพร่า 

"แล้วอยากมั้ยล่ะ.."  โอกาสนี้แหละ...ที่จะได้เอาไอริบบิ้นนี่ออกไปสักที จะไปปล่อยเเล้วโว้ยยยยย 

"เจ้าเล่ห์นะติณณ์" เหมือนเขาจะอ่านใจผมออกนะ.. 

"ก็มันปวด อยากปล่อย" 

"งั้นวันนี้ติณณ์จะได้ปล่อย..แต่ขออะไรอย่างนึงสิ" 

"อะไร?" 

"ฟักไข่ให้ดูก่อน" 

"ห๊ะ!!!" 

ความคิดเห็น