facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

4.เซอร์เวนท์ปริศนา

ชื่อตอน : 4.เซอร์เวนท์ปริศนา

คำค้น : 4.เซอร์เวนท์ปริศนา

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2562 22:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4.เซอร์เวนท์ปริศนา
แบบอักษร

Noble Phantasmของทั้งสองคนพุ่งเข้ามาใส่ผมทันที แต่ว่าผมนั้นก็หลบได้ทันแต่ว่าเบอร์เซอร์เกอร์กับอิลิยาก็ได้หายไปแล้ว

“แบบนี้ มันขี้โกงไปรึเปล่า สองรุมหนึ่งเลยนะ”

ไม่มีเสียงตอบกลับ

ผมได้แต่หลบการโจมตีของสกาฮะและมิสเทอร์เรีย แต่ว่าก็พลาดไปโดนสายฟ้าของมิสเทอร์เรียเข้าจนทำให้ทรุดลงไปกับพื้น

“เสร็จละ”

ผมตีลังการเตะไปที่หน้าของสกาฮะและกระโดดออกมาและสร้างดาบขึ้นมาอีกครั้งที่มือทั้งสองข้าง ผมพุ่งตัวเข้าไปต่อสู้กับมิสเทอร์เรียก่อนที่ดาบจะปะทะกัน ดาบของพวกเราปะทะกันหลายครั้ง

“เตาปฎิกรณ์อัลเทอรีแอคเตอร์งั้นหรอ”

เตาปฎิกรณ์อัลเทอรีแอคเตอร์คืออาวุธของเธอที่สามารถกำจัดกับเหล่าเซเบอร์โดยเฉพาะแต่ยังดีที่คู่ปรับของเธอไม่มา

“ดาบนั้นท่าทางจะแข็งแกร่งน่าดูเลยนะ”

ตั้งสมาธิสิ ชวนเธอคุยไปเรื่อยๆเพื่อดึงความสนใจ

ผมพยายามดึงความสนใจของเธอก่อนที่จะอ่านค่าความสามารถของดาบ

“ในเกม ฉันสุ่มได้แต่เกลือ ไม่คิดเลยว่ามาอยู่ในนี้และจะเจอไว้ขนาดนี้”

“พูดอะไรของนาย”

เสร็จละ

ดาบของมิสเทอร์เรียปรากฎออกมาที่มือของผมและเช่นเดียวกันเธอที่เห็นแบบนั้นตกใจมากจึงได้รีบพุ่งเข้ามาฟันอย่างสุดแรงจนดาบของผมแตกกระจาย

“นายทำอะไร”

ผมกระโดดหมุนตัวก่อนที่จะเอาดาบผมฟันที่ตัวของเธอและสกาฮะก็พุ่งมันทันที หอกสีแดงแทงเข้าที่แขนของผมจนเลือดกระเด็นออกมา

ผมรีบถอยตัวห่างก่อนที่ทั้งสองคนจะพุ่งเข้ามาจัดการผม ผมสร้างดาบขึ้นมาอยู่หลายครั้งเพื่อต่อสู้และทุกครั้งที่ดาบของผมปะทะกับมิสเทอร์เรียมันก็ทำให้ผมรู้สึกว่าอยากแข็งแกร่งมากกว่านี้

“พอได้แล้ว มั้ง”

“นั้นสินะค่ะ”

ทั้งสองคนค่อยๆเดินเข้ามาหาผมก่อนจะย่อตัวคุกเข่าข้างหน้าของผม

“แลนเซอร์ สกาฮะ มาตามคำอัญเชิญแล้ว”

“มิสเทอร์เรียส เฮโรอีน เอ๊กซ์อัลเตอร์ คลาสเบอร์เซอร์...เซเบอร์ค่ะ บ้างทีนะ”

ผมงงเล็กน้อยก่อนจะถามกลับ

“นี่ มันเรื่องอะไรหรอ”

“คือว่า เมื่อไม่นานพวกเราถูกอัญเชิญออกมาแต่ว่าไม่ทราบว่าใครเป็นมาสเตอร์ของพวกเราแต่ว่าเมื่อมีเจอกับคุณพวกเราก็เลยทดสอบว่าคุณเหมาะสมที่จะเป็นมาสเตอร์ของเรารึเปล่าค่ะ”

“งั้น ตอนนี้ฉันคือมาสเตอร์ของพวกเธองั้นหรอ”

ผมยื่นมือออกไปข้างหน้า

“พวกเธอทั้งสองคน จะยอมรับฉันในฐานะมาสเตอร์สินะ”

“สาบานค่ะ”

แสงสีแดงออกมาจากตัวของทั้งสองคนก่อนที่จะลอยขึ้นและพุ่งเข้าใส่แขนของผม

“แค่นี้ทุกอย่างก็เสร็จแล้วสินะ”

ในวินาทีนั้นป่าตรงนั้นกลายเป็นเมืองอีกครั้ง สิ่งที่ผมเห็นตอนนี้คืออัลเตอร์ที่กำลังยืนอยู่หน้าร้านอาหารก่อนจะเดินเข้ามากระชากคอเสื้อของผม

“หายไปไหนมา รู้มั้ยว่ารอตั้งนาน”

“ขอโทษๆ”

ผมหันกลับไปหาพวกสกาฮะและมิสเทอร์เรียทันทีก่อนจะบอกว่าให้ใส่ชุดที่ไม่เป็นจุดสนใจของคนอื่น

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ใส่ชุดนักเรียนปกติค่ะ”

“แล้ว สกาฮะละ”

“ตอนนี้หายตัวไปและละค่ะ”

“งั้นหรอ”

ผมรีบกลับไปที่บ้านของชิโร่ทันทีและเมื่อไปถึงทุกคนในบ้านก็ตกใจว่าทำไมคนมันถึงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆโดยเฉพาะชิโร่

“มาโคโตะ นี่มันบ้านของฉันนะ”

“นิดๆหน่อยเอง เดี๋ยวฉันให้พวกเธออยู่ที่ห้องฉันก็ได้”

“แต่ว่า...”

“เรื่องข้าวเย็นไม่ต้องห่วงนะ พวกเรากินกันมาแล้ว”

ผมเดินเข้าบ้านก่อนจะเข้าไปในห้องของชิโร่และหยุบผ้าพันแผลมาผันที่แขนได้รับบาดเจ็บทันที

วันต่อมา

“วันนี้ขอฝากด้วยนะ เอ็กจัง”

“มาสเตอร์ เรียกแบบนั้นมันน่าอายนะค่ะ”

เมื่อคืนทั้งคืนผมปรึกษากันว่าจะให้ใครไปโรงเรียนกับผมและผมที่ออกมาก็คือมิสเทอร์เรียที่ปกติเธอจะใส่ชุดนักเรียนหญิงอยู่ตลอดเวลาเพราะงั้นเธอจึงเหมาะที่สุด

“ซายามิ มาโคโตะครับ”

“มิสเทอร์เรีย เอ็กค่ะ”

ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยพร้อกกับหน้าตาที่กวนๆนิดหน่อยจะเดินไปนั่งที่โต๊ะข้างๆมิสเทอร์เรียและเมื่อถึงพักกลางวันผมก็เดินออกจากหลังไปและขึ้นไปที่ด่านฟ้าทันที

“มาสเตอร์ค่ะ เป็นอะไรไปหรอค่ะ”

“เปล่าหรอ ขอบคุณที่เห็นห่วงนะเอ็กจัง”

“ท่าทางสบายจังนะ มาสเตอร์”

สกาฮะค่อยๆปรากฏกายออกมาและมายืนตรงหน้าของผม

“เธอลองไปเรียนดูสิ โคตะระน่าเบื่อเลย คุณราชินีแห่งความตาย”

“ฉันว่าก็สนุกดีนะค่ะ มาสเตอร์”

“เอ็กจังก็พูดได้นิ หมดเวลาพักแล้วไป ไปก่อนเถอะ”

ผมเดินกลับไปที่เห็นเรียนและเดินกลับบ้าน

“มาสเตอร์ ฉันหิวจังเลยค่ะ ขอซื้อของกินก่อนได้มั้ยค่ะ”

“เอาสิ ฉันเองก็หิวเหมือนกัน ซื้อของไปฝากสกาฮะกับอัลเตอร์ด้วยนะ”

“เรียกฉันหรอค่ะ”

สกาฮะปรากฏตัวออกมาพร้อมกับเสื้อยืดและกางเกงสีดำ ผมที่เห็นตาค้างไปสักพักก่อนที่มิสเทอร์เรียจะมาดึงแขนเสื้อของผม

“มาสเตอร์ ไปได้แล้วค่ะ”

“เออ...”

ผมเดินตามมิสเทอร์เรียไปและไปซื้อของกินกันแต่ว่าสกาฮะที่เดินมาก็เดินไปเลือกของก่อนจะเดินมาจ่ายตังและเดินกลับบ้าน

เมื่อถึงบ้านผมก็เดินเข้าไปในห้องและเดินเข้าไปหาอัลเตอร์และลงไปนั่งข้างๆเธอก่อนที่อัลเตอร์จะถอยตัวออกห่างจากผม

“ขยะแขยง อย่างเข้ามาใกล้นะ”

“ทำไมละ อัลเตอร์ ผมก็แค่จะเอาของมาให้”

“อ่อ ขอบคุณ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว