ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องราวความรักของมาร์คจินนะคะ :)

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 8

ชื่อตอน : Sideline ความรักของเด็กขายตัว 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.7k

ความคิดเห็น : 86

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2558 17:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sideline ความรักของเด็กขายตัว 8
แบบอักษร

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 8

 

By: กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

 

 

 

เมื่อกลับมาถึงบ้านก็ดึกพอสมควร  เพราะมาร์คแวะไปที่บ้านใหญ่ด้วย  ไปนั่งคุยกับพ่อแม่อยู่สักพัก  ก่อนจะกลับมาที่บ้านของตนเองซึ่งก็อยู่ไม่ไกลมากนัก   มาร์คเดินเข้าห้องของตนเพื่อไปอาบน้ำเตรียมเข้านอนตามปกติ  แต่ก่อนนอนก็อดไม่ได้ที่จะต้องเดินไปที่ห้องของจิน  ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามาร์คเดินไปทำไม  แต่ขามันเดินไปเองโดยที่สมองยังไม่ทันสั่งด้วยซ้ำ  รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่หน้าห้องของจินแล้ว

 

มาร์คเดินเข้ามาในห้องของเด็กน้อยของเขาที่ตอนนี้ได้มือสนิทไปเสียแล้ว  เพราะเด็กน้อยของเขาได้นอนหลับไปเป็นที่เรียบร้อย   มาร์คเดินเข้าไปใกล้เตียงเมื่อปรับสายตาให้ชินกับความมืดได้แล้ว

 

“ชีวิตก่อนหน้านี้เหนื่อยมากไหม”   มาร์คพูดพึมพำเบาๆและเอามือเกลี่ยไปที่ผมนุ่มของร่างบาง

 

“อื้อออ”   จินครางออกมาเล็กน้อยเมื่อรู้สึกโดนรบกวน  แต่ก็ยังไม่ได้ตื่นขึ้นมา

 

มาร์คยิ้มให้กับปฎิกิริยาของคนตรงหน้า  มาร์ครู้สึกได้ว่าเด็กคนนี้ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำใสซื่อเวลาอยู่ต่อหน้าเขา   จินเป็นอย่างนี้ของจินเองจริงๆ  นี่คือตัวตนที่แท้จริงของเด็กคนนี้   เขาไม่รู้ว่าก่อนที่จะเจอจิน  จินได้ประสบกับเรื่องยากลำบากอะไรมาบ้าง  แต่ตอนนี้เขาต้องการที่จะดูแลเด็กคนให้ดีที่สุด  โดยที่เขาก็รู้ว่าเขาต้องการจะทำแบบนี้  มานานแล้ว  ตั้งแต่เห็นจินเมื่อ 18 ปีก่อน  ...

 

 

เขาบอกกับตัวเองมาตลอดว่าเขาไม่ได้รักจิน  เพียงแค่เอ็นดูเท่านั้น    เขาคิดอย่างนั้นมา 18 ปีแล้ว ..

 

.....

 

 

 

 

“ว่าไงไอ้ภพ  ไม่เจอกันนานนะมึง”   พ่อของมาร์คพูดทักทายเพื่อนของตน

 

“ยุ่งๆนิดหน่อย”   ภพ  เพื่อนของพ่อเขาตอบกลับมาก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับพ่อของเขา  ตอนนี้เขาอยู่ที่ร้านอาหาร  พ่อของมาร์คนัดเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานเป็นปีมาทานข้าว  ซึ่งเขาก็ติดสอยห้อยตามมาด้วย

 

“นี่  .. เมียกู”  ภพพูดบอกเพื่อนของตนเอง  ภรรยาของลุงภพนั่งลงข้างๆกับภพ  และในอ้อมกอดก็มีทารกนอนหลับอยู่

 

“สวัสดีค่ะ   ไพรินทร์ค่ะ”  ภรรยาของภพแนะนำตัวเอง   พ่อของมาร์คก็ยิ้มรับ

 

“นี่ก็ลูกกู”   ภพพูดบอกอีก

 

 

“ผู้หญิงหรอวะ”   ถึงจะตกใจเล็กน้อยที่เพื่อนของตนเองหายไปและกับมาพร้อมและภรรยากับลูกแต่พ่อของมาร์คก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมากมายนัก

 

“ผู้ชายเว้ย”   ภพค้านออกมา

 

“ทำไมโครงหน้าสวยอย่างนี้ล่ะ”  พ่อของมาร์คถามอย่างแปลกใจ    มาร์คเองก็มองอย่างสนอกสนใจเพราะอยากเห็นเด็กน้อยคนนั้น

 

“อุ้มดูไหมจ้ะ”  ไพรินทร์ถามมาร์ค  เพราะมาร์คดูจะสนใจเด็กในอ้อมกอดของหญิงสาวเป็นพิเศษ

 

“เอ่อ  .. น้องจะร้องไหมครับ”  มาร์ค  เด็กชาย อายุ 15 ถามอย่างกลัวๆ  เขาอยากอุ้มเด็กแต่ก็กลัวว่าเด็กทารกจะร้องไห้ออกมา

 

“ไม่หรอก  น้อง จิน น่ารัก  ไม่ค่อยร้องหรอกจ้ะ” ไพรินทร์พูดบอกมาร์ค   จินเป็นเด็กเลี้ยงง่าย  ไม่ค่อยงอแงเท่าไร

 

“งั้นผมของลองดูได้ไหมครับ”  มาร์คของอนุญาต หญิงสาวก็ส่งทารกมาให้โดยที่พ่อของมาร์คก็ช่วยประคองด้วย

 

“น้องน่ารักมาเลยครับพ่อ”  มาร์คพูดบอกพ่อของตนเองอย่างตื่นเต้น   เด็กน้อยที่ก่อนหน้านี้หลับไปก็ตื่นขึ้นมา  แต่ก็ไม่ได้ร้องออกมา  และมองหน้ามาร์คอย่างสงสัย  ก่อนที่จะส่งยิ้มหวานให้มาร์คตามประสาเด็กเลี้ยงง่ายที่ไม่ค่อยจะงองแง  ก่อนที่จะส่งมือน้อยๆขึ้นมาแปะที่หน้าของมาร์ค   มาร์คเองก็อดยิ้มไม่ได้กับความน่ารักของคนในอ้อมกอด

 

 

“ น้องจิน  พี่ชื่อมาร์คนะ”   

 

 

 

.......................20......................

 

 

 

ทั้งสองครอบครัวก็ยังติดต่อกันเรื่อยๆ จนจินอายุได้14ปี ครอบครัวของจินก็ขาดการติดต่อ  และพ่อของมาร์คก็ไม่ได้เอะใจ เพราะเพื่อนคนนี้ชอบหายไปเป็นประจำ แต่ครั้งนี้เขาไม่รู้เลยว่า  เพื่อนของเขาจะหายไปตลอดกาล.... พ่อมาร์คก็ไม่ได้สนใจ จนกระทั่งผิดสังเกตเพราะว่าภพเงียบหายนานเกินไป จึงไปหาภพที่บริษัท แต่บริษัทนั้นก็กลายเป็นของเพื่อนอีกคนไปแล้ว  และเพื่อนคนนั้นพ่อของมาร์คเองก็พอรู้จักแต่ไม่ได้สนิทสนมมากนัก โดยที่เพื่อนคนนั้นให้เหตุผลว่าภพขายบริษัทนี้ให้กับเขา และภพก็หายไปพร้อมกับครอบครัว  แต่พ่อของมาร์คก็ไม่ได้เชื่อทั้งหมด  จึงสืบเรื่องราวของชายคนนี้   จนได้รู้ว่าชายคนนี้ได้โกงบริษัทของภพจนล้มละลาย  ก่อนที่จะเอามาเป็นของตนเอง  พ่อของมาร์คเอาเรื่องกับชายคนนี้จนถึงที่สุด และสุดท้าย  ชายคนนั้นก็ต้องยอมจำนนแต่หลักฐานจึงได้ถูกดำเนินการทางกฎหมายต่อไป  พ่อของมาร์คจึงดูแลบริษัทนั้นไปเรื่อยๆ  เขาพยายามหาทางมาให้ภพ เพื่อนของเขากลับมาบริหารบริษัทนี้  เพราะเป็นบริษัทส่งออกไวน์  ซึ่งเขาเองก็ไม่ถนัด  แต่ไม่ว่ายังไงก็ตามตัวเพื่อนคนนี้ไม่เจอสักที  แต่สุดท้ายก็หมดหนทาง เขาต้องบริหารบริษัทของเพื่อนรักมาจนถึงปัจจุบัน  เงินที่ได้มา เขาไม่เคยเอาไปใช้  เขาแค่หวังว่าเพื่อนของเขาจะกลับมา และเงินทุกบาทเขาจะยกให้เพื่อนทั้งหมด  แต่ก็ไม่ได้ข่าวของเพื่อนเขาอีกเลย

 

 

 

“น้องจิน”  มาร์คเรียกชื่อคนที่นอนอยู่บนเตียงเสียงแผ่ว   ตอนแรกที่เห็น เขาไม่รู้หรอกว่าเป็นจิน  แต่เมื่อให้คนไปสืบเรื่องราวของจิน  ก็รับรู้ได้ว่าจินคือเด็กคนนั้น  คนที่เขาไม่ได้เจออีกเลยตั้งแต่วันนั้น

 

เมื่อตอนที่คอรบครัวของจินหายไป เขาก็อายุ29ปีแล้ว และเขาก็พอรู้เรื่องราวที่ครอบครัวของจินหายไป  แต่ ..  ตอนนั้นเขาติดเพื่อนมาก  ทำตัวไร้แก่นสาร   จึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก แต่เมื่อเริ่มข้ามาช่วยงานพ่อของเขา  เขาจึงรู้ว่าพ่อของเขาก็ยังไม่หยุดตามหา   เขาจริงรับรู้ว่ามันเป็นเรื่องใหญ่  และมันคือครอบครัวของจิน  เด็กน้อยที่น่ารัก ที่เขาได้อุ้มในวันนั้น และก็รู้อีกว่าพ่อของเขาต้องไปบริหารบริษัทของภพ เขาจึงรู้สึกผิด เพราะระหว่างที่ตนทำตัวเสเพล พ่อของเขาต้องเหนื่อยเป็นสองเท่า  มาร์คจึงช่วยพ่อบริหารบริษัทของครอบครัวตนเองอย่างเต็มที่  เพื่อให้พ่อของเขาเหนื่อยน้อยลง  และการที่เขาให้จินเรียนการตลาด  เพราะเขาคิดเอาไว้ว่าสักวัน  เขาต้องบอกให้พ่อของเขารับรู้  ว่าเขาเจอจินแล้ว และให้จินไปบริหารบริษัทที่เป็นธุรกิจของครอบครัวจินเอง 

มาร์คค่อยๆล้มตัวนอนข้างๆจิน แล้วค่อยๆดึงจินมาไวในอ้อมกอด  จินดิ้นเล็กน้อยเพราะรู้สึกถูกรบกวน  แต่มาร์คก็ยังคงกอดจินอยู่อย่างนั้น

 


....

 

 

เช้า

 

“อื้อออ”  จินครางออกมาเมื่อรู้สึกอึดอัด  และเมื่อมองไปก็เห็นว่ามาร์คกอดตนอยู่  เลยทำให้จินสะดุ้งตกใจ  มาร์คเองเมื่อคนข้างขยับตัวไปมา  ก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

 

“อืมมม   ทำไมตื่นเช้าขนาดนี้”   มาร์คทัก ถึงเขาเองะตื่นเข้า  แต่ก็ไม่ได้เช้ามากขนาดนี้

 

“เอ่อ  .. ผมก็ไม่รู้เหมือนกันฮะ”  จินไม่กล้าตอบ  เพราะจะให้ตอบไปว่ารู้สึกแปลกๆเลยตื่นขึ้นมา  ที่แปลกๆก็คอมือของมาร์คที่กอดจินอยู่ตลอดเวลา

 

“นอนต่อไหม”  มาร์คถามต่อ  

 

 

“ไม่แล้วฮะ  เดี๋ยวผมไปอาบน้ำดีกว่า”  จินบอก  ก่อนที่จะลุกเข้าห้องน้ำไป

 

 เมื่ออาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก็ออกมาจากห้องน้ำ  พร้อมกับใส่ชุดนักศึกษาออกมาด้วย เพราะคิดว่ามาร์คจะยังอยู่ข้างนอก  เลยไม่กล้าแต่งตัวไม่เรียบร้อยออกมา  แต่เมื่อออกมาก็ไม่เห็นมาร์คแล้ว

 

 

....

 

 

 

 

วันนี้จินต้องไปมหาวิทยาลัยวันแรก  จินเองตื่นเต้นไม่น้อย  เมื่อาบน้ำเสร็จก็รีบลงมาช่วยป้าพรทำกับข้าว  ป้าพรเองที่เพิ่งกลับจากตลาดก็แปลกใจไม่เคยที่จะเห็นจินแต่งตัวในชุดนักศึกษาแบบนี้

 

“ใส่ชุดนี้แล้วดูโตขึ้นเลยนะคะ”  ป้าพรพูดกับจิน

 

“จริงหรอฮะ”  จินถามอย่างตื่นเต้น

 

“ใช่  น้องจินใส่ชุดนี้ดูโตขึ้นเลย  แต่ก็น่ารักอยู่ดี”   ส้มพูดชมออกมาบ้าง

 

“ผมเขินนะฮะ”  จินพูดบอก  เพราะนานแล้วที่ไม่ได้ยินคำชมแบบนี้  ส่วนใหญ่จะเจอสายตาที่ดูถูกเหยียดหยามเสียมากกว่า  ซึ่งจินเองก็ต้องทนกับมันอยู่นานเหมือนกัน

 

“วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ”  ป้าพรถาม 

 

 

“เอ่อ..ผมอยากกินแกงจืดสาหร่าย”   จินพูดเมนูโปรดของตัวเอง  ที่ไม่ได้กินเลยหลังจากที่แม่ของตนเสียไป

 

“ได้เลยค่ะ  เดี๋ยวป้าทำให้”   ป้าพรบอกก่อนที่จะจัดเตรียมวัตถุดิบต่างๆ  เมื่อจินจะเข้าไปช่วยก็ถูกห้าม เพราะป้าพรกลัวว่าชุดของจินจะเปื้อน  จินเลยได้แต่นั่งมองป้าพรและส้มทำอาหารอยู่ในครัว

 

“ส้ม ... เอากาแฟไปเสิร์ฟคุณมาร์คได้แล้ว”  ป้าพรบอกส้มที่กำลังช่วยทำอาหารอยู่

 

“ค่ะ”   ส้มตอบรับก่อนที่จะเดินไปชงกาแฟให้มาร์ค

 

“ทำไมหรอฮะ”  จินที่นั่งมองอยู่เพลินเห็นส้มเดินไปชงกาแฟเลยเอ่ยปากถาม

 

“คุณมาร์คจะดื่มกาแฟตอนเวลานี้น่ะจ้ะ  เลยต้องชงไปให้บนห้อง”   ส้มบอก

 

“ในห้องเลยหรอฮะ”  จินถามต่อ

 

“คุณมาร์คน่ะดื่มในห้อง   แต่พี่เสิร์ฟแค่ตรงหน้าห้องน่ะ คุณมาร์คไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปในห้องเว้นก็แต่ป้าพรที่ที่คอยทำความสะอาดห้องคุณมาร์ค”  ส้มเล่าออกมา

 

“คุณมาร์คจริงๆแล้วก็โลกส่วนตัวสูงเหมือนกัน  เพราะป้าไม่เคยเห็นคุณมาร์คเอาใครเข้าไปในห้องสักคน  คุณท่านกับคุณนายเองยังนับครั้งได้เลยล่ะค่ะ”  ป้าพรพูดต่อ

 

“เดี๋ยวผมเอาไปให้เองฮะ พี่ส้มช่วยป้าพรเถอะ” จินพูดบอกส้มที่กำลังเอากาแฟไปให้มาร์คบนห้อง จินเห็นว่าถ้าส้มเอากาแฟไปให้มาร์คก็ต้องทำอาหารอยู่คนเดียว เลยอาสา

 

“ถือดีๆนะจิน”  จินรับถาดจากส้มมาและเดินขึ้นไปข้างบน

 

 

ก็อก ก็อก ก็อก

 

จินเคาะห้องเรียกมาร์ค

 

“คุณมาร์คฮะ  ผมเอากาแฟมาให้  วางไว้หน้าห้องนะฮะ”  เพราะเห็นป้าพรเล่าว่ามาร์คไม่ค่อยให้ใครเข้าห้อง  จึงจะเอาวางไว้ที่โต๊ะหน้าห้องมาร์ค

 

 

.

.

.

.

 

 

 

“จิน ...  เอาเข้ามาให้ฉันในห้อง”

 

 

 

 ...........................70...........................

 

 

 

“เอ่อ...ฮะ”  จินขานรับ  ก่อนจะค่อยๆเปิดประตูเข้าไปอย่างเก้ๆกังๆ

 

เมื่อเปิดประตูเข้ามา  จินเองก็รีบก้มหน้าเมื่อเห็นมาร์คยืนนุ่งผ้าบนหนูแค่ท่อนล่างทำให้เห็นสรีระที่จินเห็นเองก็ยังใจสั่น กล้ามหน้าท้องเป็นลอนสวย กำลังพอดี ไม่มากเกินไป ไหปลาร้าเป็นลายสวย ลำคอแกร่งนั้น ยิ่งทำให้จินใจเต้นแรงราวกับว่ามะนกำลังจะหลุดออกมา

 

 

“ผะ ผมเอาวางไว้ตรงนี้นะฮะ”   จินรีบพูดและเอากาแฟไว้วางไว้ตรงโต๊ะข้างๆเตียงมาร์ค

 

“อืม ..  วันนี้ไปปฐมนิเทศใช่ไหม”   มาร์คพูดถาม

 

“ฮะ วันนี้ผมต้องปฐมนิเทศ”  จินก้มหน้าก้มตาพูด   ไม่กล้าสบตากับคนตรงหน้า

 

“ ....” มาร์คไม่ได้พูดอะไร  แต่มองมาที่จินไม่วางตา

 

“เอ่อ .. ผมออกไปนะฮะ” จินพูด  เพราะถ้าอยู่อย่างนี้หัวใจเขาต้องทำงานหนักแน่ๆ

 

“เดี๋ยวฉันไปส่ง”  มาร์คพูดก่อนที่จินจะเดินออกไป

 

“ฮะ”  จินตอบรับ และเดินออกไปทันที

 

 

.....

 

 

 

หลังจากลงมาจินก็มานั่งเขินอยู่ที่ห้องโถงใหญ่  ก่อนที่จะเดินออกไปที่ห้องครัวเหมือนเดิม  ป้าพรก็ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ยิ้มกับอาการของเด็กน้อยตรงหน้า  ป้าพรรู้แล้วว่ามาร์คเองก็เปิดใจให้จินมากกว่าทุกคน จินเองก็ดูจะตกหลุมรักเจ้านายตนเองเสียอย่างนั้น  แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

“เสร็จแล้วค่ะ”  ป้าพรพูดเมื่ออาหารทุกอย่างเสร็จพร้อมเสิร์ฟแล้ว

 

“ผมช่วยยกนะฮะ”  จินรีบเสนอตัวเข้าช่วย

 

“ไม่ได้ค่ะ  ป้าบอกแล้วไงว่าเดี๋ยวชุดเปื้อน”  ป้าพรดุจินเล็กน้อย

 

“ก็ได้ฮะ”  จินเองก็ทำหน้างอนๆนิดแต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร ก่อนที่จะเดินตามป้าพรออกไปที่โต๊ะ  ซึ่งมาร์คก็เดินลงมาพอดี

 

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะหืม”  มาร์คถามจิน

 

“อ๋อ  เปล่าหรอกฮะ”  จินตอบ ก่อนที่จะเดินมานั่งถัดจากมาร์ค

 

“ป้าดุไปน่ะค่ะ  จินเข้าอยากจะช่วยแต่ป้ากลัวว่าชุดจะเปื้อนเอา” ป้าพรเป็นคนบอกมาร์คออกไป

 

มาร์คก้ไม่ได้พูดอะไร  แค่พยักหน้ารับ  ก่อนที่จะลงมือทานอาหารไปพร้อมๆกับจิน  จินเองก็ก้มหน้าห้มตาทาน เพราะเมื่อเห็นหน้ามาร์คหน้าก็ร้อนเห่อขึ้นมาเมื่อนึกถึงเรื่องที่มาร์คเรียกเข้าไปในห้อง

 

“จริงๆแล้วผมไปเองก็ได้นะฮะ  คุณมาร์คจะได้ไม่ต้องเสียเวาไปส่ง” จินพูดบอกเพราะเกรงใจมาร์คที่ต้องไปส่งตน

 

“ไม่เป็นไร ฉันไปส่งน่ะดีแล้ว”   มาร์คพูด  เขาอยากไปส่งจินเองมากกว่าที่จะปล่อยให้จินนั่งรถไปคนเดียว

 

“แต่ว่ามันจะเสียเวลาคุณนะฮะ” จินพูดบอกออกมาอีก  ถ้ามาร์คไปส่งเขา  มาร์คก็ต้องต่นเช้ามาส่ง แล้วก็ต้องออกไปทำงานอีก  เขาเองก็เกรงใจ

 

“ฉันไปส่ง”  มาร์คพูดแค่นั้น ก่อนที่จะทานข้าวต่อจนเสร็จ  จินเมื่อเห็นว่าปฎิเสธไม่ได้ก็นั่งทานไปเงีบๆเช่นกัน

 

“อิ่มไหม”  มาร์คถามเมื่อจินทานข้าวจานแรกหมดแล้ว

 

“ฮะ”  จินบอกก่อนจะลูบท้องตัวเองเล็กน้อย

 

“ชอบกินต้มจืดรึไง”  มาร์คถามเพราะจินเองแต่กินต้มจืดสาหร่ายอย่างเดียว

 

“น้องจินบอกให้ป้าพรทำให้ทานนะค่ะ”  ส้มที่คอยยืนบริการอยู่ข้างๆพูดออกมา

 

“งั้นหรอ ... ไปรึยัง”  มาร์คหันไปฟังส้มเสร็จก็หันมาถามจินต่อ

 

“ไปฮะ”  จินรับก่อนที่จะหยิบกระเป๋าเป้ที่มาร์คซื้อให้ขึ้นมาสะพาย

 

“ใช่สิ  นายไม่มีโทรศัพท์ใช้ใช่ไหม  เดี๋ยสตอนเย็นฉันไปรับจะได้ไปซื้อโทรศัพท์กัน”  มาร์คพูดบอกจินขณะที่กำลังเดินขึ้นรถ

 

“เอ่อ  ..  คุณมาร์คฮะ  ไม่เป็นไรก็ได้ ผมไม่ใช้ก็ได้ฮะ”  จินพูดบอกมาร์ค   มาร์คให้เขาหลายอย่างแล้ว

 

“ไม่เป็นไร   มันจำเป็น”  มาร์คพูดแค่นั้น ก็จะเดินนำไปที่รถ ก่อนที่จะไปส่งจินที่มหาวิทยาลัย

 

 

.....

 

 

 

“ขอบคุณที่มาส่งนะฮะ แล้วก็เอ่อ  ... สวัสดีฮะ”  จินยกมือไหว้มาร์คก่อนลงไปจากรถ

 

หลังจากที่จินเดินงไป  มาร์คเองก็ยิ้มเล็กน้อย จินยังดูเกร็งอยู่ตอนที่อยู่กับเขา

 

“คงต้องให้เวลามากกว่านี้สินะ”  มาร์คพูดพึมพำกับตนเองก่อนที่จะออกรถเพื่อไปทำงานที่บริษัทของตน

 

 

 

 

 

 

 

 

To be con ...

 

 

 

 

-------------------------------------

 

ค้างงงงงงงงกว่าตอนที่แล้วอีกใช่ไหม  ฮ่าๆๆๆ  กำลังใจมาอัพแน่ๆ http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/15.gif

 

 

  

 *กำลังใจ = โหวต  กดถูกใจ  และคอมเม้นนิยายเรื่องนี้เยอะๆน้าาาาาาา 

 

  *ยังไม่ได้ตรวจคำผิดเลยสักตอน  เดี๋ยวว่างๆจะมาตรวจให้นะคะ (น่าจะเป็นตอนจบแล้วนะคะ) 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว