Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 19 เมียกู!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.5k

ความคิดเห็น : 62

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2562 15:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
19 เมียกู!!
แบบอักษร

เช็ดตัว ใส่เสื้อผ้าให้ เปลี่ยนผ้าปูเสร็จหมดแล้วผมก็ออกมาโทรมาพ่อทันที

(ผีตัวไหนทำให้แกโทรหาป๊าได้)

"ไม่ใช่ผีครับ แต่เป็นเมีย"

(น้องเขาเอาแกเป็นสามีแล้วหรอ)

"เอาแล้วครับ..พ่ออย่าพานอกเรื่องได้ไหม"

(เออๆ มีอะไร)

"ส่งคนไปจัดการกับคนที่มันทำเมียผมให้หน่อย"

(แล้วไหนแกบอกจะจัดการเอง)

"เมียผมห้ามไม่ให้ฆ่ามัน แต่ไม่ได้บอกว่าห้ามสั่งคนอื่น ถ้าผมทำเองเดี๋ยวจะงานเขา"

(ทีแบบนี้ละเชื่อฟังนัก ป๊ากับแม่แกบอกให้พามาบ้านทำไมไม่พามา)

"อาทิตย์หน้าครับ..ตกลงตามนี้นะพ่อ"

(ป๊าไม่ได้กลัวเมียเหมือนแกนะเจ้าเทล)

"หรอครับ งั้นดีเลย"

(อ้าวไอ้ลูกคนนี้..แค่นี้แหละ)

"หวังว่าผมจะได้ยินข่าวดีเร็วๆนี้นะครับ เพราะล่าสุดมันให้คนสะกดร้อยตามเมียผมอีกแล้ว..สวัสดีครับ"

 

ก็นั้นและครับ ที่แรกผมก็กะว่าจะเชื่อฟังน้องอยู่ แต่พอสายผมรายงานมาแบบนี้ผมคงเอามันไว้ไม่ได้

"ฟอดดดด!! หนาวหรอทำไมมุดผ้าห่มขนาดนั้น" ผมพูดกับตัวเอง เพราะตอนนี้น้องหลับอยู่ ก่อนจะล้มตัวลงนอนกับน้องแล้วดึงน้องเข้ามากอดไว้ แต่....

.

.

รรัน

เช้านี้ที่มหาลัย

"ถึงแล้วนะ ทำไมหน้างอขนาดนั้น ฮึบ!!" พูดเสร็จพี่เทลก็ยกฉันให้ไปนั่งควบตักตัวเองเลย

"อ๊ะ!! พี่จะพาหนูมาทำไม หนูง่วง หนูอยากนอน พี่ไม่เข้าใจหรอ" เมื่อคืนฉันนอนหลับอยู่ดีๆก็มาลักหลับ ก่อนหน้านั่นก็ทำไปแล้วอ่ะ ยังจะมาทำตอนฉันหลับอีก เขาควรให้ฉันพักสิ นี้อะไรยังจะพามามอทำไมก็ไม่รู้ตั้งแต่เช้า ทั้งๆที่ฉันมีเรียนบ่าย

"ไปนอนในห้องเรียนพี่ก็ได้ครับ ฟอดดดด!! พี่ไม่อยากให้อยู่ห้องคนเดียว จุ๊บ!!" อยากจะบ้าตายกับความคิดของพี่เทลมาก อยู่ๆก็อยากร้องให้รู้สึกนอยยังไงไม่รู้ แล้วนี้อะไรทั้งมาหอมทั้วมาจุ๊บ ก็รู้อยู่ว่าฉันอารมณ์ไม่ดี

"ฮึก!!"

"หมั่บ!! โอ๋ๆๆๆ ไม่ร้องนะคะ..ไม่ร้องนะคนดี..ครั้งหน้าไม่พามาก็ได้ครับ" พี่เทลดึงฉันให้ไปซบตรงอกตัวเองทันทีที่เห็ฉันร้อง เขาทั้งลูบหลัง ลูบหัว ทั้งกอด ทั้งโอ๋เพื่อไม่ให้ฉันร้อง โดนปลอบไม่นานฉันก็หยุดร้อง

"เช็ดหน้าก่อนนะ เดี๋ยวพี่เช็ดให้" แล้วพี่เทลก็แว่นตาฉันออก ต่อด้วยเอื้อมมื่อไปหยิบทิชชู่มาเช็ดหน้าให้ฉัน เอาผ้าเช็ดแว่นตาในกล่องที่หน้ารถมาเช็ดแว่นให้ฉันด้วย

"ตาแดงเลย จุ๊บ!! จุ๊บ!!" หลับตาแทบไม่ทัน จะมาจุ๊บตากันทำไม หึ้ยย!! จุ๊บเสร็จก็ใส่แว่นตาให้ฉันเหมือนเดิม

"ไปเรียนกันเถอะ พี่สายแล้ว" นั้นสิ เขาสายเพราะฉันจนได้ ฉันเลยกลับไปนั่งที่เดิมแล้วจัดเสื้อผ้าให้ดีๆก่อนจะหยิบกระเป๋าผ้าแล้วลงจากรถ พี่เทลก็เดินมาจับฉันมือฉันแล้วพาเดินเข้าตึกคณะ อีกมือของเขาถือถุงเซเว่นที่ซื้ออยู่ข้างๆคอนโด

พอเดินเข้าตึกก็มีแต่คนมอง ฉันกับเขาแตกต่างกันมากเลยนะ เขาดูดีไปหมด ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าหน้าผม ยิ่งส่วนสูงบวกกับสีผิวขาวๆแล้วมันยิ่งทำให้เขามีเสน่ห์ ทุกอย่างดูลงตัวไปหมด แต่ฉันกลับตรงข้ามทุกอย่างเลย ปกติฉันไม่สนใจเรื่องความหล่อของเขาหรอก แต่พอมาอยู่ด้วยกันแบบนี้แล้วเจอสายตาคนมองมาแบบนี้ทุกวันฉันก็อดคิดไม่ได้

"พะ..พี่เทล.." ฉันว่าจะขอเขาไปนั่งรอที่ร้านที่รัก แต่เห็นเขาดูรีบๆก็เลยไม่กล้าพูดต่อ

"ครับ หนักหรอ มาพี่สะพายกระเป๋าให้" เขาก็เอากระเป๋าฉันไปสะพายเอง พร้อมกับเปลี่ยนจากจับมือตอนแรกมาเป็นกอดเอวฉันแทน แล้วก็พาเดินไปที่ลิฟท์ สายตานับร้อยก็มองมาที่เราจนฉันทำตัวไม่ถูก

คลืดดดด..พอพี่เทลเปิดประตูแล้วพาฉันเดินเข้าไปในห้องเรียนฉันก็ต้องตกใจ คนเยอะมาก ทุกคนมองมาที่ฉันกับพี่เทลจนฉันรู้สึกกลัว มันไม่เหมือนตอนวันแรกที่ฉันมาสายเลย อาจจะเพราะทุกคนในนี้เป็นรุ่นพี่ฉันมั่ง..แต่ในห้องนี้ฉันไม่เห็นอาจารย์เลยสักคน

"ทำไมได้มากับไอ้เทลละครับน้องรรัน" พอพี่เทลพามานั่งกับเพื่อนเขา พี่เจก็ถามขึ้นมันที

"พี่เทลให้มาค่ะ"

"อาจารย์ยังไม่เขาหรอวะ" แล้วพี่เทลก็ถามเพื่อนตัวเองขึ้น

"กำลังมา มึงไม่อ่านแชทหรอไอ้ห่า แม่กูบอกว่าวันนี้จะเข้าสายสัก10นาที" พี่มิคเป็นคนตอบ แม่หรอ เขาเป็นถึงลูกอาจารย์เลยอะดิ

"หนูกินนี้รอก่อนนะ คาบนี้กินขนมในห้องได้ไม่เป็นไร" เขาหยิบถุงเซเว่นขึ้นมาวางบนโต๊ะให้ฉัน

"ขอบคุณค่ะ" นม ขนมปัง อะไรอีกไม่รู้เยอะไปหมดเลย

'คนนี้เทลจริงจังหรอวะ'

'ฉันยังหาความสวยของนางไม่เจอเลย'

'ดีหน่อยดีขาว555 หรือว่าเพราะนางซิงเทลเลยติดใจ'

'ไม่นานเดี๋ยวก็โดนทิ้ง'

 

"พี่กำมือทำไมคะ เดี๋ยวก็เจ็บมือหรอก" ฉันเลยจับให้เขาแบมือ พี่เทลกำจนเส้นเลือดที่แขนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ส่วนคนที่พูดถึงฉันตอนนี้ก็เงียบไปแล้ว

"หึหึ!! น่ารักจังเลย กินนมต่อเถอะ เดี๋ยวจะเจ็บท้องนะ หนูยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย" พูดเฉยๆก็ได้ ไม่เห็นต้องขยี้หัวกันเลย แล้วพูดเหมือนตัวเองกินแล้วอ่ะ

"พี่ขยี้ทำไมอ่ะ ผมหลุดหมดเลย" เพราะฉันมัดผมมานะสิ

"พี่ไม่อยากให้มัดผมเลย มันเห็นคอหนู" ห๊ะ!! ฉันได้แต่ทำหน้าเอ๋อๆงงๆใส่ จะบ้าหรอ พี่เขาไม่พูดเปล่าทำหน้าอ้อนๆแล้วดึงยางรัดผมฉันออกด้วย เอาใส่แขนตัวเองไว้อีกต่างหาก...แบบนี้ก็ได้หรอ

"อาจารย์มาแล้ว มึงจะห่วงน้องอะไรขนาดนั้นวะเทล" พี่เวฟพูดขึ้น ตอนนี้อาจารย์กำลังต่อคอมตัวเอง

"เมียกู"

"เพี๊ยะ!! นี้ห้องเรียนค่ะ" ใครให้มาพูดที่แบบนี้กัน ก็ชินอยู่หรอกที่เค้าเรียกฉันว่าเมีย แต่ไม่ชินตรงที่เค้ามาเรียกฉันในห้องเรียนแบบนี้

"หู๊ยยย!! แสบเลย" เกินไป ฉันตีเบาๆ

"นี้ๆ ไอ้เวฟ ทำไมไอ้เทลมันดูเปลี่ยนไปวะ" เสียงพี่ที่นั่งอยู่ข้างหลังกระซิบถามพี่เวฟที่นั่งหน้าตัวเอง

"เปลี่ยนแค่ตอนอยู่กับเมียมันนั่นแหละ พออยู่กับพวกกูนี้ไม่มีหรอกมุมอ่อนโยนแบบนี้" โว้ยยยย ไอ้พี่เวฟ พูดเบาๆไม่ได้หรือไง ฉันได้ยินเว้ย

"เรียนกับมันมาเป็นปีเพิ่งเคยเห็นมันทำตัวอ้อนๆ พวกกูนี้งงเลย" แล้วนี้เขาไม่ปกติหรอ?

"เออ มึงต้องเห็นมันอ่อนโยนกับเมีย พวกกูนึกว่าผีตัวไหนเขามัน ที่ไหนได้ ผีหลงเมีย" อ่อนโยนอะไรล่ะ เมื่อคืนฉันแทบยับ ไม่รู้คึกอะไรมานักหนา

"คนนี้เมียมันจริงดิ" ฉันมีชื่อนะ

"เออนะสิ" ถ้าจะนิทากันแบบประชิดขนาดนี้ก็เดินมาถามเจ้าตัวเลยเถอะ ตอนนี้พี่เทลก็นั่งเล่นผมฉันไม่วางเลย

"คอมเป็นไรครับอาจารย์" อยู่พี่มิคก็พูดขึ้น เขาเรียกแม่ตัวเองว่าอาจารย์ด้วย น่ารักดีฮ่าาา

"ไปเรียกคนมาดูคอมให้อาจารย์หน่อย เมื่อกี่ยังดีๆอยู่เลย" ทำไมพวกเขาคุยกันน่ารักจัง ในห้องเรียนไม่มีแม่ลูกสินะ มีแต่อาจารย์กับนักศึกษา

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว