email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Please 8

คำค้น : Please nanaกะหอยทาก คุณหมอ หมอ แพทย์ น่ารัก อบอุ่นละมุน ใส่ใจ หวาน ฟินจิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 21:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Please 8
แบบอักษร

Please 8 

 

 

 

        “วิวอยู่ในห้องฉุกเฉินครับ วิวโดนรถชน”

                ผมไม่รอฟังอะไรมากเมื่อได้ยินประโยคชวนปวดใจแบบนั้น ขาก้าวไปยังห้องฉุกเฉินอย่างเร่งรีบเข้าห้องไปโดยไม่ขออนุญาตใครทั้งสิ้น เมื่อกวาดสายตาไปเจอร่างบางที่ชุ่มไปด้วยเลือดกำลังนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลท่อนแขนมีก๊อซพันไว้และยังมีเลือดซึมออกมาเสื้อยืดสีขาวมีเลือดเปื้อนจนน่ากลัว ผมก้าวขาสั่นๆของตัวเองเข้าไปใกล้น้อง ผมไม่เคยกลัวเลือดเลยกระทั่งเจอเลือดบนตัวน้อง หัวใจผมสั่นรัวไปหมดมือไม้เย็นเฉียบ

                “วิวครับ” ผมกระซิบเรียกน้องเสียงเบามันทั้งสั่นและแหบพร่า ตอนนี้ความกลัวได้เกาะกินไปทั้งหัวใจผม

                “วิว” น้องกระซิบตาช้าๆมองผมก่อนจะฝืนยิ้มให้บางๆ

                “เจ็บไหม เจ็บตรงไหนบ้าง” ผมฝืนถามน้องอย่างยากลำบาก น้องตอบไม่ได้แต่หยดน้ำตาที่ไหลผ่านหางตาน้องทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าน้องเจ็บปวดมากขนาดไหน

                “หนูอดทนนะครับ เดี๋ยวพี่จะไปคุยกับหมอประจำเวร” บอกน้องช้าๆ สายตาเหลือบมองเครื่องวัดความดันและชีพจรน้องที่ยังคงเต้นอยู่ในเกณฑ์ปกติ ผมเดินเลี่ยงจากน้องไปยังโต๊ะมุมห้องที่มีพยาบาลและหมอประจำห้องเวรยืนออกันอยู่บางคนก็วิ่งวุ่นเตรียมอุปกรณ์เพื่อรักษาคนไข้บางส่วนก็ประสานกับญาติผู้ป่วยและบางส่วนที่ยังยืนหัวเราะคิกคัก  

                “สวัสดีครับคุณหมอวรณ”

                “สวัสดีครับ คนไข้อุบัติเหตุที่ชื่อวริณอาการเป็นยังไงบ้างครับ ส่งตรวจหรือยัง” ผมถามทันทีอย่างไม่มีเกริ่นนำทำเอาหลายคนอึกอัก

                “ยะ ยังครับคือมีคนไข้ฉุกเฉิน...”

                “แล้วคนไข้วริณไม่ฉุกเฉินเหรอครับ? ทั้งหมอและพยาบาลทำไมไม่แบ่งหน้าที่จัดการกับคนไข้ล่ะยืนรวมกันทำไมครับ หรือต้องรอให้คนไข้อเลทก่อน”

                “ขอโทษครับคุณหมอวรณ”

                “ไม่ต้องขอโทษผมตอนนี้สิ่งที่ควรทำคือดูคนไข้” ผมบอกเสียงเข้มหันไปมองพยาบาลที่รู้จัก

                “ขอซีซีคนไข้วริณ” ผมสั่ง ไม่สนใจคนที่ทำหน้าไม่พอใจ ในเมื่อเขาไม่ดูผมจะดูน้องเอง

                “ค่ะ! คนไข้โดนรถชนมาค่ะ แขนซ้ายมีอาการเจ็บมีแผลถลอกที่ขาซ้ายก่อนมาโรงพยาบาลคนไข้สลบไปค่ะ”

                “ส่งเอกซเรย์หรือยัง”

                “ยังค่ะ”

                “ส่งเอกซเรย์ด่วน”

                “ค่ะคุณหมอ” ผมเดินเข้าไปหาน้องทันที

                “วิว”

                “หือ? เจ็บ” น้องบอกเสียงแผ่ว หยาดน้ำตาที่เห็นทำเอาผมทำอะไรไม่ถูกยกมือลูบผมน้องเบาๆหวังให้น้องได้คลายกังวล

                “ครับพี่รู้ อดทนหน่อยนะคนเก่งพี่จะให้คนพาไปเอกซเรย์พี่จะรออยู่ที่นี่นะครับ” น้องพยักหน้าช้าๆ ผมเช็ดน้ำตาให้น้องเบาๆก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้พยาบาลเพื่อพาน้องออกไป ส่วนผมก็ก้าวกลับไปยังโต๊ะที่เคยมีหมอกับพยาบาลยืนอยู่ผมกวาดสายตาไปทั่วและจดจำชื่อและใบหน้าทุกคนไว้หมดแล้ว หมดเคสน้องคงต้องเรียกไปอบรมกันหน่อยแล้วล่ะ

                (ว่าไงหลานชาย) ผมเดินไปยังโต๊ะคอมพิวเตอร์และเช็คข้อมูลอะไรเล็กน้อยสายตาจับจ้องข้อมูลบนหน้าจอ

                “อาครับ อายังอยู่โรงพยาบาลอยู่ไหม”

                (อยู่ ทำไมเหรอ?)

                “แฟนผมเกิดอุบัติเหตุตอนนี้รอผลเอกซเรย์ว่ากระดูกหักหรือร้าวแต่ผมอยากให้อาช่วยดูเคสน้อง...” ให้คนที่เก่งกว่าผมดูแลน้องมันจะเป็นผลดีกับน้องมากที่สุด

                (ได้สิ หลานสะใภ้อาทั้งคนนะเดี๋ยวอาลงไป)

                “ขอบคุณครับอา” ผมกดวางสายนั่งรอพยาบาลพาน้องกลับเข้ามาในห้องเกือบยี่สิบนาทีน้องกลับเข้ามาในห้องอาหมอก็เดินเข้ามาผมแจ้งอาการเบื้องต้นแก่อาหมอพร้อมกับส่งต่อแผ่นเอกซเรย์ให้อาหมอดูแลน้องต่อทันทีน้องถูกพาตัวไปยังห้องผ่าผัดโดยมีอาหมอเป็นคนดูแลกำกับอย่างใกล้ชิด

                “คุณหมอ! น้องวิวเป็นไงบ้างครับ”

                “ผมส่งเอกซเรย์อยู่ครับ ผมให้อาหมอดูแลต่อแล้วไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ แล้วคู่กรณี?”

                “พวกผมจัดการแล้วครับ”

                “พอจะเล่าให้ฟังได้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น” ผมถามขณะเดินนำทั้งสองไปยังเก้าอี้รับรอง

                “น้องวิวจะเอามื้อเที่ยงมาให้คุณหมอครับแต่พอออกจากร้านจู่ๆก็มีรถพุ่งเข้ามาชนไม่สิเฉี่ยวครับเฉี่ยว นั่นแหละน้องล้มลงกับขอบฟุตบาตแล้วสลบไป พวกเราตกใจกันมากเลยกว่าที่รถโรงพยาบาลจะไปถึงก็นาน” ผมพยักหน้าเข้าใจและรับฟังเรื่องราว ให้ตายสิรู้สึกผิดในใจชิบหายที่โทรเร่งน้องถี่ๆ ผมรอชั่วโมงแล้วชั่วโมงกว่าอาหมอจะเดินออกมาแจ้งว่าทุกผ่านผ่านไปได้ด้วยดี

                “เปิดห้องพักส่วนตัวให้คนไข้”

                “ค่ะคุณหมอ”

                “ส่วนพวกเราก็กลับไปพักผ่อนเลยก็ได้ เดี๋ยววิวหมอดูแลเองไม่ต้องเป็นห่วงส่วนร้านก็ฝากดูแลหน่อยนะ”

                “ได้ค่ะพรุ่งนี้พวกเราจะมาเยี่ยมพี่วิวนะคะ”              

                “ครับ มีอะไรโทรหาหมอเลยนะ”

                “ขอบคุณคุณหมอนะคะ ฝากดูแลพี่วิวด้วยนะคะ”

                “ด้วยความยินดีครับ”

               

                แขนเล็กมีเฝือกเข้าอยู่ขาซ้ายมีก๊อซปิดแผลใบหน้าหวานมีรอยถลอกเล็กน้อยแต่บาดแผลบนร่างน้องทำให้ผมรู้สึกผิดที่ดูแลน้องได้ไม่ดี น้องคงจะเจ็บมาก ผมนั่งเฝ้าน้องอยู่นานน้องก็ยังไม่มีทีท่าจะตื่นผมโทรหาเลขาชั้นบริหารว่าบ่ายนี้ไม่เข้าส่วนงานก็คงจะต้องลาไปหลายวันผมอยากดูแลน้อง ไม่อยากให้อยู่คนเดียว

                “ไงเจ้าลูกชาย” เสียงนี้?

                “พ่อ” ผมหันไปมองยังประตูที่เพิ่งถูกเปิดเข้ามา

                “พ่อเอง น้องเป็นยังไงบ้าง” พ่อถามอย่างเป็นห่วงเช่นเดียวกัน พ่อรู้เรื่องของผมกับน้องตั้งแต่ต้น ไม่สิคงจะได้ยินจากเหล่าพยาบาลคุยกันพอท่านมาถามผมก็เล่าให้ฟังและอธิบายไปว่าที่ยังไม่พาน้องเข้าไปเป็นเพราะน้องยังคงไม่พร้อม ผมจะรอให้น้องพร้อมก่อนค่อยพาเข้าบ้าน ส่วนแม่รู้แค่ว่าผมมีแฟนท่านยังไม่เคยเห็นหน้าทั้งที่ก็เคยเดินผ่านกัน แม่เองก็เคยไปที่ร้านกาแฟไปที่ร้านดอกไม้แต่ก็ไม่ฉุกใจคิดเลย

                “อาหมอดูให้แล้วครับ รอดูอาการ”

                “อือ รอยแผลเยอะอยู่นะเดี๋ยวพ่อจะติดต่อหมอศัลไว้ให้แล้วกันถ้าสะดวกวันไหนก็พาน้องไป”

                “ขอบคุณครับ” หมอศัลที่พ่อพูดถึงคือหมอศัลยกรรม

                “จะให้แม่เข้ามาดูด้วยไหม”

                “ไม่เป็นไรครับ ไม่อยากให้เป็นห่วง”

                “อือ งั้นพ่อจะไม่บอก ช่วงนี้แกก็ไม่ค่อยกลับบ้านนะ กลับไปหาแม่บ้างแม่คิดถึง”

                “ครับพ่อ” ผมเองก็คิดถึงแม่ แต่ก็ไม่อยากให้น้องนอนคนเดียว ผมกลัวน้องจะฝันร้าย

                “พ่อกลับก่อนแล้วกัน มีอะไรก็โทรมาได้เลย” พ่อเหลือบตามองน้องก่อนจะเดินออกจากห้องไป ผมนั่งเฝ้าน้องผ่านไปหลายชั่วโมงจึงตัดสินใจเดินออกจากห้องพักพิเศษไปยังห้องพักแพทย์เพื่อเอาของใช้และชุดมาเปลี่ยน ไม่ถึงยี่สิบนาทีก็เดินกลับเข้ามายังห้องพักของน้องอีกครั้ง

                “รีบตื่นนะครับคนเก่งพี่รออยู่นะ”

                End Talk

 

 

 

=========================================== 

ขออนุญาตขายของหน่อยนะคะ 55555 เค้ามีนิยายมือสองภาพ 90-95% มาปล่อยที่แฟนเพจ  

Nanaกะหอยทาก แบ่งราคา เป็น 30 40 และ 50 บาท หากสนใจนิยายราคาถูกเข้าไปดูและสอบถามเพิ่มเติมได้ที่แฟนเพจเลยนะคะ 

ความคิดเห็น