Twitter-icon

นิยายแนวใหม่ ที่เปิดให้คนอ่านได้โหวตแนวนิยายที่ชอบและอยากให้ไรต์แต่ง ลองเข้ามาอ่าน เข้ามาโหวตนิยายเรื่องสั้นเรื่องต่อไปด้วยกันนะคะ! ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ch.04 รักเรากลางภูเขาเขียว (ปิดโหวตแล้วค่ะ)

ชื่อตอน : Ch.04 รักเรากลางภูเขาเขียว (ปิดโหวตแล้วค่ะ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มิ.ย. 2562 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ch.04 รักเรากลางภูเขาเขียว (ปิดโหวตแล้วค่ะ)
แบบอักษร

กริ๊งงๆๆ

"โว้ย! หุบปาก!!!" เสียงนาฬิกาปลุกที่น่ารำคาญนั่นหยุดไป เมื่อผมกระเด้งตัวขึ้นมาทุบและปิดมันทิ้งไปซะ

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผมมีนัดจะต้องไปเที่ยวที่ภูเขาทางภาคเหนือกับเพื่อนสมัยมัธยมปลาย รวมๆแล้วก็มีกันห้าคน พวกมันเลยสั่งให้ทุกคนตื่นพร้อมกันในเวลาตีห้า และออกเดินทางกันก่อนเจ็ดโมงครึ่ง

แม่ง... วันหยุดของกู...

ติ๊ง!

ติ๊ง!

ติ๊ง!

เสียงข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้นต่อเนื่อง ตัวผมอยากจะแอบหลับต่ออีกสักครึ่งชัวโมง แต่ก็เสือกหลับไม่ได้เพราะเสียงแชทเด้ง เลยตัดสินใจลุกขึ้นมาเปิดอ่านแชทกลุ่ม

 

'ตื่นๆๆๆๆๆๆๆๆ'

'ตื่นยังวะพวกมึง'

'ตื่น'

'ตื่น'

'ตื่นนนนนนนนนนน'

 

ไอ้เว(ร) ตัวตั้งตัวตีในการไปเที่ยวครั้งนี้ แม่งทักมาปลุกเป็นสิบๆข้อความตั้งแต่ยังไม่ตีห้าดีเลยด้วยซ้ำ ด้วยความงัวเงีย ปนหงุดหงิดและห่วงฉิบหาย ผมเลยพิมพ์ตอบมันกลับไป

 

'กูตื่นแล้ว ไอ้หน้าส้นตีน!'

 

จากนั้นก็ปาโทรศัพท์ทิ้งไว้บนเตียงแล้วลุกไปอาบน้ำ กว่าจะจัดการตัวเองเสร็จ และจัดกระเป๋าต่ออีกหน่อย เพราะต้องเอาแปรงสีฟันกับเครื่องอาบน้ำไป ผมก็รื้อๆค้นๆตู้เย็นว่ามีอะไรกินบ้าง สุดท้ายก็ได้ขนมปังแผ่นสุดท้ายมาคาบไว้ที่ปาก

 

'กูถึงที่นัดแล้วนะ'

 

ข้อความดังขึ้นมาอีก แต่คราวนี้เป็นของเพื่อนอีกคน พอมีข้อความแบบนี้มา เพื่อนคนอื่นแม่งก็ส่งกันรัวๆว่า กำลังจะออกแล้วบ้างล่ะ จะถึงแล้วบ้างล่ะ แม่งเหมือนรีบอ่ะ ทั้งที่ตอนนี้เพิ่งจะหกโมงเช้า

 

'พวกมึงเป็นไก่หรอ? ขันแต่เช้าเชียวไอ้สลัดผัก!"

 

ทิ้งข้อความไว้อย่างนั้นแล้วแบกกระเป๋าเป้ขึ้นหลัง สตาร์ทรถแล้วออกจากบ้านไป

เรานัดเจอกันที่โรงเรียนมัธยมเก่ายของเรา และจะออกเดินทางพร้อมกันโดยรถตู้ของเพื่อนเว(ร) กว่าผมจะมาถึงก็หกโมงเกือบครึ่ง เจอพวกเพื่อนๆยืนโบกไม้โบกมือทักทายอย่างสดใส

สดใสตอนฟ้าเพิ่งสว่างพอดีอ่ะไอ้สัด!

"ช้าจังวะไอ้ไม้" ลงจากรถและถือกระเป๋ามา เพื่อนๆที่น่ารักก็เอ็ดกูก่อนเป็นอย่างแรก

"ช้าห่าอะไร เพิ่งหกโมงครึ่ง" ผมวางกระเป๋าเป้ไว้กับพื้น มองหน้าเพื่อนแต่ละคนแล้วก็อดที่จะคิดถึงพวกมันไม่ได้

พวกผมรู้จักกันมาตั้งแต่ช่วงขึ้นมัธยมใหม่ๆ แล้วก็อยู่ด้วยกัน ผ่านอะไรด้วยกันมาจนตอนนี้เรียนมหา'ลัยจะจบอยู่แล้ว ก็ยังคงอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ก็เถอะ

"คิดถึงบรรยากาศพร้อมหน้าแบบนี้จังเลยว่ะ เที่ยวกันล่าสุดก็สองปีที่แล้วใช่ไหม?"

"อื้ม นานๆทีจะเจอกันอ่ะเนอะ" เราห้าคนยืนยิ้มขำ ถามไถ่อะไรกันอยู่สักพักก่อนจะเงียบไป ผมเลยพูดสวนขึ้นมา

"แล้วเมื่อไหร่จะไปวะ ครบห้าคนแล้วนี่?"

"เดี๋ยวๆไอ้ไม้ กูชวนคนอื่นมาด้วย"

"หือ?" ผมกำลังจะขึ้นรถตู้ที่จอดไว้ แต่ไอ้เพื่อนคนหนึ่งมาดึงเสื้อเอาไว้ซะก่อน

"ใครวะ?"

"เอ่อ..." ผมถามเสียงแข็งเพราะอยากจะไปเต็มที แต่พวกมันก็ยังอ้ำๆอึ้งๆไม่ตอบ ไม่ไป ไม่ขยับอะไรสักที

"กูเองแหละ" ไม่นานนัก ก็มีรถยนต์สีดำคันหนึ่งมาจอดด้านหน้าผมอย่างพอดิบพอดี พร้อมกับชายร่างสูงที่เดินลงมาจากรถพร้อมกระเป๋า

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ไม้" เสียงเข้มพูดเบาๆ แล้วส่งยิ้มให้ผม ร่างกายกำยำสมชายนักกีฬานั่นเดินเข้ามาใกล้ๆ

ไอ้ต้า...

มันไม่ใช่เพื่อนในกลุ่มของผม แต่เป็นแฟนเก่าผมเอง เราเคยคบกันตอนอยู่ม.ปลาย แต่สุดท้ายก็เลิกกันก่อนจะเข้ามหา'ลัย โดยที่มันให้เหตุผลมาว่า 'เพราะผมเป็นผู้ชาย คงคบกันต่อในรั้วมหาวิทยาลัยไม่ได้'

แม่ง... โคตรเหี้ย!

"กูไม่ไปแล้ว พวกมึงจะไปก็ไป" พอเห็นหน้าของมันผมก็ผละตัวออกจากรถตู้คันสวย แล้วเดินไปรถของตัวเองทันทีโดยที่ไม่ได้สนใจเสียงร้องห้ามของเพื่อน

"ไอ้ไม้! กูผิดเองที่ชวนไอ้ต้ามา แต่เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว มึงอย่างี่เง่าได้ไหมวะ" ไอ้เววิ่งเข้ามาจับแขนผมไว้แล้วยกมือไหวปรกๆ

"..." ถอนหายใจอีกรอบก่อนจะหันไปมองไอ้ต้า ที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แต่สีหน้าเหมือนอยากวิ่งเข้ามาหาผมใจจะขาด เพื่อนคนอื่นก็ดูจะเป็นห่วงและเครียดไปตามๆกัน

เฮ้อ...

"ขึ้นรถดิ ยืนรอให้พ่อมึงมาตัดริบบิ้นรึไง?" ผมยิ้มให้ไอ้เวนิดๆก่อนจะพากันขึ้นรถ แต่ผมก็ยังไม่พูดคุย ไม่มองหน้าไอ้ต้าอยู่ดี

คุณเข้าใจไหมครับ คนที่เคยรักกันมากๆและคบกันมาตั้งสามปี กลับต้องจบลงในช่วงเวลาที่สำคัญ และยิ่งใหญ่ที่สุดของชีวิต อย่างตอนสอบเข้ามหา'ลัย เพราะมันมาบอกเิกพร้อมเหตุผลที่ว่ามเป็นผู้ชาย

ไอ้เวรเอ๊ย! แม่งตอแหลชัดๆ ถ้าจะเลิกเพราะผมเป็นผู้ชายจริงๆ จะมาคบกันแต่แรกทำหอกอะไรวะ!?

 

ภายในรถตู้คันสวยจากผู้สนับสนุนใหญ่อย่างไอ้เว เราก็เปิดเพลงสร้างความบันเทิงกันตลอดทาง ทั้งกินขนม เล่นไพ่ หรือเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาให้กันและกันฟัง

ไอ้ต้าก็เข้ามาร่วมวงด้วยครับ รู้สึกว่ามันจะเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับไอ้เว ถึงได้ขอพ่วงติดมาด้วย ซึ่งคนอื่นๆก็ไม่ว่าอะไร มีแต่ผมนี่แหละที่ทำหน้าเหม็นเบื่อใส่มัน

"ถึงแล้วครับเพื่อน~" ล้อที่ขยับมาเป็นเวลาเกือบสิบชั่วโมงหยุดลง พร้อมกับเสียงของไอ้เวที่ดังนำมาก่อนจะเปิดประตูรถ

ผมประเดิมเปิดและลงไปก่อนคนแรก อากาศบริสุทธิ์ปะทะ อัดแน่นเข้ามาเต็มปอด อากาศรอบๆหนาวเย็น และชื้นด้วยไอน้ำจากในป่า ผมกางแขนแล้วสูดลมหายใจลึกๆอย่างสดชื่น

ภูเขาจ๋า พี่มาแล้ว~!

"ฮ่า~ อากาศดีฉิบหาย" พออากาศและสิ่งแวดล้อมรอบข้างดี ผมก็พลอยอารมณ์ดีตามไปด้วย เรียกเพื่อนมายกของออกจากท้ายรถ ทั้งเสื้อผ้า ทั้งอาหาร ทั้งเตนท์ของไอ้เว ถูกยกลงมาหมดก่อนพาไปที่ลานกางเตนท์

"กูเอาเตนท์มาสามหลัง แบ่งกันนอนหลังละสองนะพวกมึง" เจ้าของเตนท์บอกก่อนจะเริ่มภาระแรกคือกางเตนท์ เพื่อนผมจับบัดดี้เพื่อจะกางเตนท์แล้วนอนด้วยกัน ซึ่งผมว่ามันก็ลงตัวดี

แต่ว่า...

"ทำไมต้องเป็นแม่งด้วยวะ" พูดเบาๆไม่ให้มันได้ยิน แล้วก้มหน้าก้มตากางเตนท์ต่อไปท่ามกลางความเงียบ ทั้งที่เพื่อนคนอื่นคุยกันอย่างสนุกสนานเฮฮา แล้วทำไมผมต้องมาคู่กับไอ้ต้าด้วย!

"ไม่พอใจหรอ"

"เออ" ไอ้ต้าถามกลับมาหน้าซื่อๆ(โง่!) ผมจึงกระแทกเสียงกลับไป แล้วเราก็เงียบต่อจนกางเตนท์เสร็จ

"ตอนนี้สี่โมงแล้ว เราไปถ่ายรูปแล้วก็หาอะไรกินกันไหม" เพื่อนในกลุ่มเสนอมา เราเลยรับสนอง เพราะตอนนี้หิวกันมาก เลยพากันเดินต่อขึ้นไปบนดอย ไปกินข้าวร้านอาหาาตามสั่งธรรมดา แต่พอกินกับเพื่อนแล้วอร่อยฉิบหาย ไม่รู้ใส่อะไรลงไป

พอกินเสร็จไอ้เวที่สะพายกล้องมาด้วยก็ชวนถ่ายรูปตลอดทางที่เดินกลับไปที่เตนท์ พวกผมได้ไปหลายรูป ทั้งรูปเดี่ยวทั้งรูปหมู่ โดยมีไอ้ห่าต้าเป็นคนถ่ายให้

"แวะซื้อเบียร์ ซื้อเหล้าไปกินกันไหม"

"ก็ดีนะมึง เหมือนแคมป์ไฟอ่ะ"

"เอาดิ กูร่วมด้วย"

"กูด้วย กูเอาๆๆๆ"

"กูเอาด้วย อย่าลืมกู~"

ผมกับเพื่อนแวะร้านข้างทางแถวนั้น ซื้อเบียร์ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์พร้อมน้ำแข็งติดมือเข้าไปด้วย แต่ละคนนี่ก็แบกจนกล้ามขึ้น ระหว่างทางก็เดินไปคุยไป เว้นก็แต่ไอ้ต้าที่เดินเงียบ ถือของตามไปเฉยๆ

"มึงจะไม่คุยกับต้าจริงหรอวะ"

"...เออ" เวสะกิดไหล่ผมเบาๆ แต่สายตาเหล่มองไปยังคนที่เดินอยู่ข้างหลัง ผมทำเป็นไม่สนใจแล้วตอบกลับไปเฉยๆ

"มาเที่ยวทั้งทีนะเว้ย กูไม่อยากให้บรรยากาศมันเป็นแบบนี้"

"แล้วใครใช้ให้มึงเชิญมันมาล่ะ" พอโดนถามเรื่องนี้มากๆเข้าผมก็เริ่มเหวี่ยง เริ่มหงุดหงิด แม่งจะถามห่าอะไรนักหนาวะ รู้ก็รู้อยู่ว่าผมไม่อยากพูดถึงมัน

"เออ นั่นก็ความผิดกู กูขอโทษ แต่พวกมึงไปคุยกันดีๆได้ไหมวะ"

"..."

"เฮ้อ~ แล้วแต่มึงละกัน" มันถอนหายใจแล้วตบบ่าผมเบาๆ จากนั้นกลุ่มเราก็เดินไปต่อจนถึงแคมป์

เรามานั่งล้อมวงกันเล็ก ที่หน้าเตนท์ของไอ้เว แต่เราไม่มีกองไฟหรืออะไรหรอกนะครับ แต่เอาไฟฉายมาเปิดไว้ตรงกลาง ไม่ให้มืดเกินไปเท่านั้น พอบรรยากาศเริ่มมี เพลงก็เริ่มบรรเลงขึ้นมา แต่ละคนกระดกกันไปไม่รู้เท่าไหร่ จนเริ่มคุยไม่เป็นภาษา

มีแต่กูเนี่ย แดกไปแค่ไม่กี่ขวด -_-

"พวกมึงแย่งกูแดกหมดเลยนะไอ้สัด!" พึมพัมเบาๆ แล้วมองพวกแย้ที่เลื้อยลงไปนอนกับพื้นหญ้าอย่างเอือมระอา เมาเละเทะ

แล้วคนที่ต้องแบกคือกู!

หน้าที่คอยเก็บศพ!!!

"เมาอย่างกับหมา ไอ้พวกเวร" ผมพาแต่ละคนกลับเข้าเตนท์ของตัวเอง บางตัวปลุกตื่นเดินไปเองได้ก็ถือว่าดี แต่บางคนแม่งก็หลับลึกเหลือเกินจนกลายเป็นภาระเพื่อน -_-

"ไอ้ต้า ไอ้สัสตื่น!"

"อือออ ไม้?" ผมตบหน้าไอ้ต้าเรียกสติ มันหันมามองผมตาเยิ้มๆ เลยคิดว่าแม่งลุกไม่ไหวแน่ ผมเลยแบกเข้าห้องไป จับมันนอนห่มผ้าให้เรียบร้อย ส่วนตัวผมก็นอนตะแคงให้หลังให้มัน

ไม่อยากเห็นหน้า...

ฟึ่บ~

แต่แรงสวมกอดจากด้านหลัง และลมหายใจร้อนๆที่ปะทะเข้ากับต้นคอ ทำให้ผมสะดุ้งลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หันไปมองด้านหลังเห็นไอ้ต้านอนตะแคงข้างหันมากอดเอวผม ตาปรือฉ่ำมองอย่างมีเลศนัย

"อะ ไอ้ต้า..."

"ไม้ กูคิดถึงมึงนะ" ปากมันพรมจูบตามหลังคอ มือก็วนเวียนจากเอวไล่ขึ้นมาที่อก จนผมเริ่มดิ้นและปฏิเสธสัมผัสจากมัน มันถึงจะผละมือออก

"ทำแบบนี้เพื่ออะไรวะ มึงเป็นคนทิ้งกูไปเองด้วยซ้ำ"

"..."

"มึงรู้ไหมว่าคำพูดมึง ทำกูเสียใจมากแค่ไหน แล้วทีงี้เสือกมาบอกคิดถึง มึงเป็นเหี้ยอะไรอ่ะ" ผมร่ายออกไปยาวเหยียด ไม่รู้ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่กินไปก่อนหน้า หรือเพราะความอัดอั้นในใจผมที่ไม่ไหวจะทน

ร่างสูงของอีกฝ่ายทำแค่มองผมนิ่งๆ แต่แววตาวูบไหว ส่วนตัวผมก้มหน้าแล้วหลับตาเพื่อข่มอารมณ์นี้ไว้ ไม่งั้นผมอาจจะร้องไห้ได้ แต่ทันทีที่ผมหลับตา อ้อมกอดอบอุ่นของไอ้ต้าก็ถูกส่งมาให้ผมอย่างอบอุ่นและแนบแน่น

ทำให้ผมนึกถึงความรู้สึกเก่าๆ...

"กูขอโทษ..."

"..."

"กูไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งมึงนะไม้" ต้าพูดออกมาเสียงอ่อน แล้วมองผมด้วยสีหน้าที่ผมคิดถึงที่สุด

สีหน้าของคนที่ผมเคยรัก และตอนนี้ก็ยังคงรักมันอยู่...

"ตอนแรกกูจะเข้ามหา'ลัยที่เดียวกับมึง แต่พอพ่อกูรู้เรื่องที่กูคบผู้ชาย ท่านก็รับไม่ได้แล้วบอกให้กูเลิกซะ เพราะผู้ชายไม่สมควรคบกัน"

"..."

"กูเลยต้องเลิกกับมึง ไม่งั้นพ่อจะจับกูย้ายไปเรียนที่ต่างประเทศ แล้วถ้าเป็นแบบนั้น... กูอาจจะไม่ได้เจอมึงอีกก็ได้" เสียงทุ้มดังแผ่วลง และเริ่มสั่นเครือ อ้อมกอดถูกกระชับให้แน่นขึ้น

แล้วอยู่ๆ ผมก็ตัดสินใจตะแคงข้างนอนกอดมันตอบ แล้วปลอบโดยการลูบหลังและพรมจูบตามใบหน้า สายตาสบต้องกันราวกับถูกดึงดูดเข้าไป ความทรงจำร้ายๆ ความรู้สึกแย่ๆเริ่มหายไปหลังจากที่ผมได้รับรู้ความจริง

"มึงเมาด้วยรึเปล่าเนี่ย"

"...กูเปล่าเมา" ไอ้ต้าลูบหน้าผมเบาๆ รอยยิ้มอ่อนโยนที่ผมเคยเห็นตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน จนถึงตอนนี้ร่างสูงก็ยังคงมอบให้ผมอยู่ไม่เปลี่ยน

"มึงรู้ตัวไหมไอ้ไม้ ว่ามึงกำลังจะจูบกู"

"เออ ก็กูจะจูบมึง" ผมพูดแค่นั้นแล้วรั้งอีกคนเข้ามาจูบ แล้วร่างสูงก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

สองร่างขยับบดเบียด และลูบไล้สัมผัสกันไปมา ริมฝีปากยังคงประกบและบดจูบกันอย่างดูดดื่ม ลิ้นร้อนกระหวัดเกาะเกี่ยวอย่างไม่มีใครยอมแพ้ จนสุดท้ายผมก็ต้องผละออกเนื่องจากหายใจไม่ทัน

"เราไม่ได้จูบกันนานแค่ไหนแล้วนะ..."

"ไม่รู้สิ รู้แค่ว่ามันนานมากๆเลย นานจนกูคิดถึง" ต้าพูดเสียงพร่า สายตาบ่งบอกถึงความต้องการอย่างเห็นได้ชัดจนผมใจสั่น

"กูขอนะไม้" ผมพยักหน้าหงึกหงักแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายทำได้ตามใจ

เสื้อผ้าของทั้งสองคนเริ่มหลุดออกทีละชิ้น ต้าปล้ำจูบผมอย่างกระหาย สองมือลูบคลำหน้าอกและบั้นท้ายไม่เว้นว่าง ในขณะที่ปากก็ยังไม่ผละออกจากกัน

"อะ ไอ้ต้า" เสียงผมสั่น สายตาก็มองไอ้ต้าที่พรมจูบไปทั่วตัว และไล่ลงไปเรื่อยๆจนถึงหน้าท้องแบนราบ และส่วนนั้น ซึ่งไอ้บ้านี่มันก็ไม่เกรงกลัวอะไรใดๆทั้งสิ้น ครอบปากลงไปปรนเปรอให้ผมอย่างถึงใจ

"อึก! อื้ออออ ตะ ต้า!" ร่างสูงรูดรั้งขึ้นลง จนผมทนไม่ไหวและปล่อยออกมาคาปากของอีกคน หอบหายใจแรงเพราะรู้สึกเหนื่อยมาก แต่อีกคนกลับไม่สะทกสะท้าน คายน้ำรักของผมออกมาแล้วป้ายไปที่ช่วงทางด้านหลังของผมทันที

"ไอ้ต้า กูว่า... เราเมามากแล้วว่ะ"

"..." ถึงผมจะรู้สึกดีที่ได้รู้ความจริง และรู้สึกดีที่มันทำแบบนี้กับผม แต่ก็ใช่ว่าความรู้สึกที่เป็นโสดมาตลอดหลายปีจะหายไป

บอกตามตรงเลยว่ากลัว...

"กูว่า เราพอกันแค่นี้..."

สวบ!

"อะ อื้อออ เจ็บ!!!" ผมยังพูดไม่ทันจบประโยค ไอ้ต้ามันก็สอดนิ้วเข้ามาในร่าง ผมสะดุ้งสุดตัวเพราะความเจ็บ เกิดมายังไม่เคยโดนอะไรแบบนี้มาก่อน นี่ครั้งแรกของกูนะเว้ย! เบาๆไม่เป็นรึไงวะ!

นิ้วแกร่งขยับเข้าออกจากเนิบนาบ เป็นเร็วขึ้น และเพิ่มจากนิ้วเพียงนิ้วเดียว เป็นสองและสามนิ้ว บางครั้งก็สะกิดโดนจุดข้างในที่ทำให้ผมรู้สึกดี จนอดไม่ได้ที่จะร้องครางออกมา แต่จะดังมากก็ไม่ได้ เพราะเพื่อนคนอื่นก็นอนอยู่เตนท์ใกล้ๆนี่เอง

"ไม้..." นิ้วสามนิ้วขยับเข้าออกระรัว เจ้าของนิ้วมองหน้าผมตาเยิ้ม เสียงแหบพร่าและเหงื่อที่ไหลยิ่งทำให้มันดูดึงดูดยิ่งขึ้นไปอีก

"กลับมา คบกับกูนะ"

สวบ!

"อ๊าาา! อะ อ๊า!!!" ผมกำลังอึ้งกับประโยคหวานและเสียงอ่อนนุ่มเมื่อกี้ สะดุ้งขึ้นมาสุดตัวเพราะความเจ็บ ที่ต้ามันถอนนิ้วออกแล้วแทนที่ด้วยแก่นกายอันใหญ่โตของมัน

เจ็บโคตร!!!

"กูเจ็บ! อ๊าา!"

"ซี้ด! ไอ้ไม้มึงอย่ารัดกูแน่นสิวะ" สะโพกสอบขยับเข้าออกช้าๆ ผมจุดเสียดแต่ก็รู้สึกดีแทบขาดใจ ได้แต่เกาะจิกแขนมันไว้แล้วขยับตัวเพื่อรับแรงกระแทก

"อะ อื้อออ" ร่างสูงประกบริมฝีปาก จูบผมดูดดื่ม แต่ช่วงล่างยังคงขยับไม่ผ่อนแรง มีแต่จะกระหน่ำเข้ามาเร็วกว่าเดิม จนบางครั้งมันก็ชนกับจุดข้างในนั้นด้วย

"อะ ไอ้ต้า กูจะเสร็จ..."

"กูก็เหมือนกัน... อึก!" ผมครางบอก แต่ก็พยายามเก็บเสียงให้ได้มากที่สุด ส่วนไอ้ต้าก็กระแทกเอวเข้ามาไม่ยั้งจนในที่สุดเราก็เสร็จพร้อมกัน

"อะ อื้อออ!"

"ซี้ดดดดด!"

 

"สรุป เรากลับมาคบกันแล้วนะ"

"...อืออ" ร่างบางนอนหลุบอุตุ ซุกเข้าหาไออุ่นจากอกแกร่งที่เปลือยเปล่า ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ต้าอมยิ้มแล้วหอมหัวอีกคนด้วยความรักใคร่

ครั้งนี้เขาจะไม่ปล่อยไม้ไปอีกแน่ :))

"กูจะถือว่าเรากลับมาคบกันแล้วละกัน ^^"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สวัสดีค่าาาา

ช่วงนี้เพิ่งได้กลับมาแตะนิยายอีกครั้ง หลังจากที่แว๊บไปทำโครงงานมา จนถึงขนาดอดหลับอดนอน

คืออยากจะบอกว่าเหนื่อยมากจริงๆค่ะ เหนื่อยจนอยากจะร้องไห้ แต่ระบายออกมาไม่ได้เลยได้แค่ทำต่อไปจนกว่าจะจบ

แล้วเราก็ยังไม่รู้ว่าจะกลับมาว่างจริงๆวันไหน อาจจะสัปดาห์หน้า หรือบางทีอาจจะไม่ว่างยาวๆเลยก็ได้ค่ะ

แต่ก็จะพยายามต่อไปค่ะ! ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ!

 

 

***เปิดโหวตรอบต่อไปค่ะ เป็นอาชีพของเคะหรือฝ่ายรับจ้าาา***

1. ครูอนุบาล

2. คนขายดอกไม้

 

 

 

 

*****ปิดโหวตวันที่ 15 นี้นะคะ*****

 

 

 

 

 

*****ผลโหวตออกมาแล้วจ้าาา เป็นเลข 1 รัวๆเลย ครูอนุบาลจะเป็นหัวข้อของตอนถัดไปจ้าาา*****

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

จะแจ้งนิดนึงเกี่ยวกับตอนถัดๆไป ว่าจะ 'ติดเหรียญ' แล้วนะคะ แต่ติดไม่เยอะค่ะแค่ 3 เหรียญเท่านั้น ถือซะว่าเป็นค่าขนมให้ไรต์ละกันนะคะ :))

แล้วก็ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงกัน เรามีกำลังใจขึ้นเยอะเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ🙏❤

ความคิดเห็น