ขอบคุณที่มาอยู่ในโลกของเรานะ ^^

ตอนที่ 9 สุดท้าย

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 สุดท้าย

คำค้น : เรื่องสั้น

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 860

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 18:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 สุดท้าย
แบบอักษร

ตอนที่ 9 

สีขาวราวกับปุยนุ่นที่กำลังตกจากท้องฟ้าเมื่อก่อนผมคิดว่ามันสวยมากแต่ตอนนี้ผมนั่งมองดูหิมะที่ตกลงมาด้วยความเจ็บปวด มันไม่ได้ดูสวยเลยสักนิดมันยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่าการที่หิมะตกในวันนี้เหมือนเป็นการบอกลาฮานะที่ไม่มีวันกลับมาหาผมอีก ผมมันเลวมากใช่มั้ยที่เห็นแกตัว ผมทิ้งเธอไปเพียงเพราะต้องการเห็นหน้าเธออีก แต่นั่นก็เป็นการเร่งเวลาให้ผมกับฮานะจากกันเร็วขึ้น ผมไม่รู้เลยว่าการที่ผมจากเธอไปวันนั้นมันจะเป็นการจากกันตลอดกาลของผมกันฮานะ ถ้าผมรู้... ผมจะอยู่กับเธอ จะอยู่ฉลองปีใหม่ด้วยกันและจะโอบกอดเธอข้ามผ่านวันสุดท้ายของปี

            จดหมายที่ฮานะเขียนเอาไว้ ยิ่งผมอ่านผมยิ่งรู้สึกว่าผมเลวเหลือเกินที่ทิ้งเธอไปในวันนั้น

            ‘ถึง รุกิที่รักของฮานะ 

          วันนี้คือวันที่ 1 มกราคม ปีใหม่แล้วนะรุกิ เมื่อคืนฉันรอนายจนรอไม่ไหวเลยกลับมาอยู่ที่บ้านบอกเลยว่างอนๆ ฉันโกรธนายจริงๆ ฉันอุตสาห์รอนาย นายหายไปไหนมาเนี่ยถ้าได้เจอนายละก็ฉันจะไม่คุยกับนายเลย โกรธๆๆ L แล้วตอนนี้นายอยู่ที่ไหน รู้มั้ยว่าคนมันเป็นห่วง รีบๆกลับมานะ รู้มั้ยรุกิ... วันนี้หิมะตกด้วยนะ มันสวยมากๆเลยแต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันดูเศร้าหมองแปลกๆ ฉันกลัวจริงๆว่าจะไม่ได้เจอกับนายอีก นายสัญญานะว่าเราต้องได้เจอกัน แต่สัญญาไปนายจะทำได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ นายสัญญากับฉันตั้งเยอะแยะแต่ไม่เห็นทำได้สักอย่างเลยไหนบอกว่าจะไม่ทิ้งฉันไง ไหงมาทิ้งฉันให้อยู่คนเดียวได้ละ L

          ฉันมีอะไรจะบอก... ฉันว่าฉันคงอยู่กับนายไม่ได้อีกแล้ว ฉันไม่มีเวลาเหลือที่จะเดินข้างนายได้อีกต่อไป นายจะโกรธฉันมั้ยรุกิ อย่าโกรธฉันเลยนะที่ฉันจะไม่ได้ทำข้าวผัดห่อไข่เจียวให้นายกินอีกแล้ว อย่าโกรธฉันที่ฉันไม่สามารถบอกรักนายได้อีก อย่าโกรธฉันที่ฉันทิ้งนายไปตลอดกาล อย่าโกรธหรือเกลียดฉันที่ทุกเช้าเราจะไม่ได้เจอหน้ากัน อย่าโกรธที่ฉันไม่ได้บอกความจริงกับนายว่าฉันป่วย อย่าโกรธฉันเลยเพราะฉันรักนายนะรุกิ หากชาตินี้เราไม่ได้เกิดมาอยู่ด้วยกันชาติหน้าเราเกิดมาเจอกันอีกนะ ฉันจะได้ทำสิ่งที่ฉันยังไม่ได้ทำให้นายอีกเยอะแยะ ตอนนี้ฉันไม่มีเรียวแรงที่จะเขียนแล้ว รุกิ... ฉันรักนาย ฮานะจะรักรุกิตลอดไป 

                                                                                      จาก ฮานะที่รักรุกิ’ 

 

          ผมอยากบอกเธอจัง... ว่าผมไม่ได้เกลียดหรือโกรธเธอเลยสักนิด แต่ผมอยากขอโทษเธอมากกว่าที่ผมทิ้งเธอไป ทิ้งเธอให้อยู่คนเดียว ผมขอโทษ...

            “แค่ก! แค่ก! แค่ก!” ผมไอจนรู้สึกเจ็บแสบที่คอก่อนจะได้กลิ่นคาวเลือดที่ฟุ้งกระจายอยู่รอบๆตัว ผมเลื่อนมือที่ปิดปากออกก่อนจะได้เห็นของเหลวสีแดงเต็มฝ่ามือและผมยังรู้สึกอีกด้วยว่าที่รูจมูกของผมตอนนี้คงมีเลือดไหลออกมาเหมือนกัน ผมกอดจดหมายของฮานะอย่างอาลัยอาวรณ์เมื่อนึกถึงคนเขียน แต่ผมอยากบอกเธอเหลือเกินว่าต่อไปนี้เธอไม่ต้องเหงาอีกต่อไปแล้วเพราะผมจะไปอยู่กับเธอ...

            น้ำตาพรั่งพรูออกมาราวกับจะเป็นการร้องไห้ครั้งสุดท้ายในชีวิตของผมเอง ฮานะ... เธอคงอยู่ใกล้ๆฉันใช่มั้ย ฉันรู้ว่าเธออยู่ข้างฉันมาโดยตลอด... ขอบคุณที่เธอยังไม่ได้ทิ้งฉันไป ขอบคุณที่รักฉันและฉันสัญญาว่าต่อแต่นี้เป็นต้อไปฉันจะไม่มีวันทิ้งเธอไปอีก ฉันสาบาน...

            “แค่ก! แค่ก! แค่ก!” ผมเอามือปิดปากอย่างทรมาน ตอนนี้ผมรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน... ผมอยากพัก... พ่อครับ ผมอาจเป็นลูกชายที่ไม่ได้เรื่องสักเท่าไหร่แต่ที่ผมโตมาได้ก็เพราะพ่อ เวลาที่ผ่านมาผมอาจดูแลพ่อตอบแทนบุญคุณพ่อได้ไม่หมดแต่ผมก็ทำเท่าที่ลูกชายคนนี้จะทำได้ ผมรักพ่อนะครับ... ลาก่อน

            ฮานะ... นั่นเธอใช่มั้ย เธอมารับฉันแล้วอย่างนั้นเหรอ ฉันคิดถึงเธอจัง สัญญาว่าจะไม่ทิ้งเธอไปไหนอีกแล้ว ฉันรักเธอ... ฮานะ

 

          ท่ามกลางทุ่มกอดไม้หลากหลาสีสันที่ปกคลุมไปด้วยหมอกสีขาวดั่งดินแดนแห่งความฝัน ที่นี่ดูเงียบสงบราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตเหลืออยู่หากแต่มีร่างโปร่งใสของหญิงสาวที่สวมเดรสสีขาวบริสุทธิ์ยื่นท่ามกลางเหล่าบุพผาอันสวยงาม ข้างๆกายมีชายหนุ่มที่สวมชุดสีขาวยืนกุมมืออย่างห่วงหา เสียงพูดราวกับเสียงกระซิบของทั้งสองดังขึ้น

            “ฉันจะไปไม่ทิ้งเธอไปไหนอีก... ฮานะ” หญิงสาวที่ได้ยินคำพูดของชายหนุ่มถึงกับหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย แต่ก็พยักหน้าตอบรับก่อนจะเอ่ยเสียงหนุ่มตอบกลับชายหนุ่มเช่นเดียวกัน

            “อื้ม ฉันก็จะไม่ทิ้งนายไปไหนเหมือนกัน... รุกิ” รอยยิ้มของชายหนุ่มกว้างขึ้น

            “คิดถึงเธอเหลือเกิน”

            “ฉันก็คิดถึงนายมากเลย”

            “Nice to meet you…” ชายหนุ่มเอ่ยก่อนจะก้มหน้าลงไปหอมแก้มนวลของหญิงสาวที่แดงขึ้นกว่าเก่า

            “Nice to meet you too…” ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะเงยหน้าขึ้นมาหญิงสาวก็ชิงหอมแก้มจนเขาผงะ

            มือของทั้งคู่ประสานจับกันเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไปอีกครั้ง หมอกเริ่มลงหนาขึ้นจนไม่อาจมองเห็นร่างใสของทั้งคู่ได้ แต่ก็สามารับรู้ได้ว่าทั้งคู่จะไม่มีวันปล่อยมือแยกจากกันอย่างแน่นอนเพราะเขาทั้งสองคนสัญญาเอาไว้ว่า... จะไม่ทิ้งกัน 

            ราวกับเป็นเพียงเสียงกระสิบที่แผ่วเบาเสียงของทั้งคู่ลอยมากับสายลมจนจับเป็นใจความได้ว่า...

            ‘รุกิรักฮานะและจะรักตลอดไป...’ 

      ‘ฮานะก็รักรุกิและจะรักตลอดไป...’ 

      ‘สัญญา.../สัญญา...’ 

จบ 

คำส่งท้าย...

เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นเรื่ีองสุดท้ายที่เขียนไว้เมื่อ 5 ปี ก่อน ตอนนั้นคิดว่า เอ๊ะ... ทำไมนิยายหรือเรื่องที่อ่านไม่มีจบแบบพระเอกนางเอกตายบ้างเลย 55555 เลยลองเขียนนิยายเรื่องนี้มาค่ะ คนที่อ่านอาจจะเกิดคำถามที่ว่าทำไมไม่สมเหตุสมผลเลยสำหรับนิยายเรื่องนี้ ต้องขออภัยจริงๆค่ะ ตอนนั้นยังไม่มีความสามารถในการเชื่อมโยงให้ถูกต้องตามหลักเหตุและผลมากพอ 5555 และสุดท้ายนี้ จะเริ่มเขียนเรื่องที่อยู่ในหัวเรื่องนึงขึ้นมาค่ะ คิดว่าทุกคนต้องชอบแน่ๆ ถ้าใครอ่านเรื่อง แผนการร้ายขโมยหัวใจรุ่นพี่ตัวแสบ ที่อัพไปก่อนหน้านี้แล้ว แนวนั้นกำลังจะกลับมาในรูปแบบของรูมเมตค่ะ เพราะไปดูซีรี่ย์เรื่องนึงเข้าและชอบพระเอกมากๆเลย เลยคิดว่าว่าอยากได้พระเอกคนนี้มาอยู่ในเรื่องราวของเราจังเลย ฝากติดตามด้วยนะคะ เพราะความสุขของแตะหมอกคือการได้สัมผัสความรู้สึกจากคนที่อ่านนิยายของเราค่ะ :)

 

ความคิดเห็น