ขอบคุณที่มาอยู่ในโลกของเรานะ ^^

ตอนที่ 8 ตามหา

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 ตามหา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 461

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 18:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 ตามหา
แบบอักษร

ตอนที่ 8  

บันทึกของรุกิ 

            ทั้งชีวิตที่ผมอยู่ใบบ้าน ไม่ใช่สิ! คฤหาสน์ที่พ่อของผมสร้างเอาไว้ ผมเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผมเองถึงยังอยู่ที่นี้ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา ผมมีทุกอย่าง เงินทอง บริวารที่ล้อมหน้าล้อมหลัง ชื่อเสียงเกียรติยศ แต่อยู่วาวันนึงผมตัดสินใจทิ้งทุกอย่างไปแล้วหนีออกจากจากบ้านด้วยเหตุผลที่ว่า ‘ผมเบื่อ’ แต่ด้วยสะเพร่าของผมเองที่ลืมเขาเงินติดตัวไปด้วย มีเพียงเงินที่ติดตัวไม่กี่บาทที่เหลือยู่ ทั้งวันผมพยายามหาที่พักที่ถูกที่สุดแต่ก็ไม่มีสักที่ที่เงินของผมจะพอจ่ายแต่แล้วก็เหมือนฟ้าโปรดประทานให้เธอมาจ่ายค่าห้องแทนผม เอาจริงๆผมเองก็ไม่ได้เห็นแก่ตัวขนาดนั้นแต่จะทำยังไงได้ล่ะ ตัวผมตอนนั้นคงทำได้แต่นอนข้างถนนเท่านั้นแหละ อีกอย่างเธอคนนั้นก็ดูสวยและเป็นมิตรกับผมดีถึงแม่เธอชอบพูดกัดๆผมบางเถอะ แต่เอาวะ! ผมขออยู่ไปสักพักแล้วค่อยแอบเข้าบ้านเอาเงินมาให้เธอก็ได้และตอนนั้นเองที่ผมได้รู้จักชื่อของเธอ ‘ฮานะ’ และที่น่าตกใจกว่านั้นก็คือเธอก็หนีออกจากบ้านมาเหมือนกับผม ฮ่าๆ นั่นเป็นอีกสิ่งที่ผมคิดว่าที่เราเจอกันมันคงเป็นโชคชะตา             

 ครั้งนึงฮานะเล่าเรื่องของเธอให้ผมฟังแล้วเธอก็ร้องไห้ ตอนนั้นผมก็เริ่มรู้สึกผิดปกติที่หัวใจอย่างประหลาด เหมือนว่าพอเห็นเธอร้องไห้ผมเองก็อยากร้องไห้ไปด้วย ตอนที่ผมกอดฮานะเธอคงไม่รู้ว่าตอนนั้นผมร้องไห้ด้วยแหละ นั่นเป็นเรื่องน่าอายที่ผู้ชายอย่างผมร้องไห้เพราะเธอ ผมอยู่กับเธอและได้ทำอะไรที่แปลกๆกินๆแปลกเหมือนกับมาม่าที่ตอนแรกเธอให้ผมกิน ผมยอมรับว่าผมไม่รู้จักมันจริงๆนะตอนที่ผมอยู่ที่บ้านอย่าหวังว่าอาหารพวกนี้จะได้เข้าปากของผมเลย  มีอีกหลายครั้งที่ผมกับเธอได้ทำอะไรหลายอย่างด้วยกัน ไปซื้อของตอนนั้นแหละที่ผมเห็นความผิดปกติของฮานะ เธอวิ่งหนีผมไปด้วยใบหน้าที่เจ็บปวด เธอบอกให้ผมไปรอที่หน้าซูเปอร์มาเก็ต แต่ผมทอดห่วงไม่ได้จึงตามเธอไปที่ห้องน้ำ ผมยืนรออยู่หน้าห้องน้ำเกือบครึ่งชั่วโมงการรอฮานะที่ไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรมันทำให้ผมหงุดหงิดจริงๆ พอเห็นเธอออกจากห้องน้ำถึงได้โวยวายใส่เธอไปบ้าง แต่ทั้งหมดด้วยความเป็นห่วงทั้งนั้น ยิ่งนานเข้าความรู้สึกของผมที่มีต่อฮานะก็เริ่มชัดเจนยิ่งขึ้นจนผมอดคิดไม่ได้ว่า 

          ‘สักวันเธอคงต้องจากผมไป’ 

          ด้วยเหตุนั้นผมจึงใจกล้าขอคบกับเธอและเธอก็ตอบตกลง นั่นเป็นสิ่งที่ผมอยากขอบคุณพระเจ้าที่สุดที่ทำให้เธอมาพบกับผมและผมมาพบกับเธอ... 

            แต่ความจริงที่แสนเจ็บปวดก็เกิดขึ้นกับผมอย่างหาที่สุดไม่ได้ ลูกน้องของพ่อที่ตามตัวผมเจอในวันศริสต์มาสที่ผมไปเที่ยวกับฮานะ เขามาบอกความจริงกับผมว่าทำไมพ่อถึงชอบให้ผมอยู่แต่ในคฤหาสน์หรือชอบดูแลผมราวกับเจ้าชายเพราะผมเหลือเวลาอยู่บนโลกนี้ไม่มากนัก ใช่! ผมกำลังจะตาย! ผมป่วยเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือกขาว ที่ผมมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะพ่อที่คอยหาหมอจากทั่วโลกมาดูแลผม พยายามรักษาเท่าที่หมอคนนึงจะทำได้ ผมไม่ได้เอะใจเลยว่าทำไมพ่อชอบให้หม่อเข้าๆออกๆมาดูแลผมแทบทุกวัน แต่นั่นก็คือความจริงที่ผมพยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน ผมเพิ่งได้เจอคนที่ผมอยากดูแลทั้งชีวิต แต่ทำไมผมถึงโชคร้ายอยู่กับเธอได้เพียงเท่านี้ 

            สัญญาที่ผมให้กับฮานะว่าเราจะฉลองปีใหม่ด้วยกับกับต้องถูกล้มเลิก ผมต้องเข้าตัวรักษาด่วน! ถึงแม้จะไม่ได้ทำให้โรคที่เป็นอยู่หายแต่แค่เพียงยื้อเวลาออกไปเท่านั้น ผมยอมผิดสัญญากับเธอเพียงเพราะผมอยากอยู่กับเธออีกสักหน่อย ขอแค่ได้มองใบหน้าหวานๆของเธอผมก็ยอม... 

            ผมยอมผิดสัญญา เพื่อให้ได้มองหน้าเธออีกครั้ง... 

      หลังจากที่ผมเข้าการรักษาได้จนอาการเริ่มคงตัวผมก็กับมาที่นี่อีกครั้ง ผมแค่ขอให้เธอยังรอผมอยู่เท่านั้นและผมจะยอมรับผิดและขอโทษที่ผิดสัญญากับเธอ ผมจะไถ่โทษด้วยการขอเธอเป็นเจ้าสาวของผมถึงแม้ตัวผมเองจะไม่มีเวลาอยู่บนโลกใบนี้ไม่ได้มากเท่าไหร่ แต่ผมอยากให้เธอเป็นเจ้าสาวของผมสักครั้ง

            “ฮานะ... ฉันกลับมาแล้ว” ผมเปิดประตูออกแล้วเดินเข้าไปในห้องด้วยความดีใจที่จะได้พบเธออีกครั้ง ไม่รู้ว่าเธอจะโกรธผมมากแค่ไหนกันนะ บางทีเธออาจจะด่าผมเป็นชุดเลยก็ได้ที่หายหัวไปตั้งหลายวัน 

            “ฮานะ อยู่ไหมเอ่ย...” ผมเดินเข้าออกทุกห้องที่คิดว่าฮานะจะอยู่แต่กลับเจอเพียงความว่างเปล่าเท่านั้นผมที่กำลังเดินกระวนการวายก็ต้องหันไปทางประตูเมื่อมีคนมาเคาะประตูห้อง แต่กลับต้องผิดหวังเมื่อคนที่ผมคิดว่าจะเป็นฮานะกลับเป็นเพียงคุณป้าเจ้าของอพาร์ตเมนต์เท่านั้น 

            “อ่าว นี่พ่อหนุ่มเองเรอะ ป้านึกว่าเป็นขโมย” 

            “ครับ เออ... คุณป้าเห็นน้องสาวผมมั้ยครับไม่รู้ว่าเธอไปไหน ผมหาจนทั่วห้องแล้ว” สีหน้าของคุณป้าฉายแววเศร้าลงเมื่อผมถาม จนผมเองก็รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติในตอนที่ผมไม่อยู่ 

            “นี่พ่อหนุ่มไม่รู้หรือไงว่าแม่หนูคนนั้นเป็นลมจนคนที่บ้านแห่มาพาตัวกลับไปแล้ว” 

            “พอดี... ตอนนั้นผมไม่อยู่ครับ” 

            ลำคอรู้สึกแห้งผากจนไม่รู้ว่าจะสรรหาคำพูดอะไรได้ที่พอจะอธิบายความรู้สึกตอนนี้ของผมได้ ฮานะเป็นลม! แต่ถ้าเป็นลม ทำไมผมถึงได้รู้สึกเศร้าแปลกๆพิกลจนผมเองกลัวว่าการที่เธอจากผมไปคราวนี้ผมจะไม่ได้เจอเธออีก... 

      ผมใช้เวลาประมาณหนึ่งอาทิตย์ให้ลูกน้องของพ่อตามสืบหาที่อยู่ของฮานะ จนตอนนี้ผมได้มายืนอยู่ที่บ้านหลังสีขาวที่ใหญ่โตพอๆกับที่บ้านของผม

            ปิ๊ง! ป่อง!  ปิ๊ง! ป่อง!   

            ผมกดออกไม่ถึงนาทีก็มีสาวใช้คนนึงวิ่งมาหาผมก่อนที่หน้าตาของเธอจะแสดงความสงสัย 

            “ไม่ทราบว่าคุณต้องการมาพบใครเหรอคะ” 

            “ผมต้องการพบฮานะครับ ไม่ทราบว่าเธออยู่หรือเปล่า...” ยังไม่ได้จบคำถามของผมด้วยซ้ำอยู่ดีๆเธอก็ร้องไห้โฮอย่างไม่อายต่อหน้าผม จนผมเองก็รู้สึกอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเธอต้องร้องไห้ด้วยเพียงแค่ผมถามถึงฮานะเท่านั้น จนเวลาผ่านไปสักพักก็ได้มีแม่บ้านวัยกลางคนเดินมาหาผมกับสาวใช้ที่ร้องห่มร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตาย จนแม่บ้านตำหนิสาวใช้พอเป็นพิธีก่อนจะหันมามองผมและเริ่มถามกับคำถามที่ผมเองต้องแปลกใจ 

            “ไม่ทราบว่าคุณคือคุณรุกิหรือเปล่าคะ?” 

            “ครับ นั่นชื่อผมเอง” คำถามของแม่บ้านคนนั้นผมก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเธอถึงถามแบบนั้นอย่างกับรู้ว่าผมจะมา ไม่เพียงแค่คำถามที่ยังน่าสังสัย การกระทำของแม่บ้านก็น่าสงสัยเหมือนกันเมื่อเธอรู้ว่าผมคือรุกิคนที่เขารอ เธอเชิญผมให้เขาไปนั่งในห้องนึงซึ่งผมเดาว่าน่าจะเป็นห้องรับแขก ผมนั่งรออยู่ได้สักพักแม่บ้านคนนั้นก็เดินมานั่งตรงข้ามแล้วก็วางบางสิ่งตรงหน้าหน้าผม ก่อนที่แม่บ้านจะเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือจนผมรู้สึกใจหาย 

            “นี่คือจดหมายของคุณหนูค่ะ คุณหนูรู้ว่าสักวันหนึ่งคุณจะมาเลยฝากจดหมายไว้กับดิฉันค่ะ ฮึก!” ผมมองดูอาการเศร้าเสียใจของแม่บ้านอย่างรู้สึกเจ็บปวด จดหมายที่ฮานะฝากไว้ให้กับผม ทำไมเธอต้องฝากจดหมายไว้ด้วยทั้งที่เราก็ต้องได้เจอกันอยู่แล้ว!         

          “แล้วฮานะไปไหนครับ ทำไมเธอไม่มาพบกับผมด้วยตัวเองหรือว่าเธอโกรธผม นั้นคุณช่วยไปบอกกับเธอได้มั้ยครับว่าผมขอโทษ ขอโทษที่ผิดสัญญา...” 

            “ไม่มีประโยชน์หรอกคะ! ตอนนี้น่ะ คุณหนู... ฮึก คะ... คุณหนู”  

หัวใจผมเริ่มเต้นรัวกับคำพูดแต่ละคำของคนตรงหน้าและผมแทบจะขาดใจทันทีเมื่อได้รับคำตอบที่เลวร้ายที่สุดที่ผมเคยได้รับมา  

“คุณหนูเธอเสียไปแล้วคะ ฮึกฮือๆ คุณหนูเกิดอาการหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ฮึก... ตอนที่คุณหนูโทรมาขอให้ช่วยตอนนั้นเสียงคุณหนูฟังดูเหมือนคนจะขาดใจเสียให้ได้ พอเราไปรับตัวคุณหนูมารักษาตัว คะ... คุณหนูในตอนนั้นเธอหมดลมหายใจแล้วคะ แต่หมอก็ยังช่วยรักษาชีวิตคุณหนูไว้ได้ คุณหนูฟื้นมาราวกับมีปาฏิหาริย์แต่เหมือนว่าการช่วยครั้งนั้นจะเป็นเพียงแค่ช่วยให้คุณหนูตื่นมาเขียนจดหมายฉบับนี้เท่านั้น”  

ผมมองดูจดหมายที่ฮานะเขียนถึงผมด้วยหัวใจที่ปวดช้ำเหมือนมันจะหยุดเต้นเสียให้ได้ ผมยังฝังสิ่งมี่แม่บ้านพูดต่อถึงแม่คำพูดของแม่บ้านจะฟังแทบไม่ได้ศัพท์เพราะเสียงสะอื้นก็ตาม  

“พอคุณหนูเขียนจดหมายฉบับนี้เสร็จ ฮะ...ฮึก คะ... คุณหนูก็จากเราไปทันทีเลยคะ ฮือ...”  

ผมหยิบจดหมายมากอดราวกับเป็นตัวแทนของฮานะ ทำไมเธอทิ้งทิ้งผมไป ทำไม! ทำไมเธอถึงทิ้งฉันฮานะ! 

ความคิดเห็น