ขอบคุณที่มาอยู่ในโลกของเรานะ ^^

ตอนที่ 7 คำสัญญา

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 คำสัญญา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 425

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 18:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 คำสัญญา
แบบอักษร

ตอนที่ 7 

  “ฉันเตรียมของพร้อมแล้วนะรุกิ คืนนี้เรามาเคาท์ดาวน์กัน >0<” ฉันหันไปพูดกับรุกิที่กำลังวุ่นอยู่กับการประดับสายรุ้งที่หน้าต่างอยู่ 

            “อื่อ ^^” รุกิตอบเพียงแค่นั้นแล้วหันไปติดสายรุ้งต่อ แต่คำตอบของเขามันทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆพิกล ไม่ๆ ไม่มีอะไรหรอกน่าเพราะคืนนี้เราจะมานับถอยหลังเข้าสู่ปีใหม่ด้วยกัน (><; )( ;><) 

         ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ 

            เสียง iPhone ของรุกิดังขึ้น เมื่อฉันเห็นว่ารุกิไม่ได้ยินจึงเดินไปหยิบ iPhone ส่งให้เขาแต่พอเขาหันมาฉันถึงตกใจเมื่อตาเขาแดงก่ำและน้ำตาที่เออล้นก็ไหลทะลักออกมาเต็มสองข้างแก้มเนียนของเขา มือที่ฉันถือ iPhone สั่นไม่หยุด เสียงสั่นเครือของรุกิค่อยๆเอ่ยขึ้น 

            “ฉะ... ฉันรักเธอนะ” 

            “อื่อ...” 

            ฉันตอบได้เท่านั้นเพราะรู้สึกเหมือนมีก้อนใหญ่ๆจุกอยู่ที่คอ ภาพข้างหน้าก็รางเลือนเมื่อมองผ่านม่านน้ำตา ก่อนน้ำตาจะค่อยๆไหลที่ละหยด ที่ละหยด จากนั้นมันก็ไหลมากกว่าทีละหยด จนแก้มทั้งสองข้างของฉันเองเปื่อนไปด้วยน้ำตา ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องร้องไห้ แค่เพียงเห็นรุกิเป็นแบบนี้ฉันก็รูสึกไม่ดีและฉันเริ่มรู้สึกถึงการสูญเสียสิ่งสำคัญของชีวิตไป 

            รุกิเขาโน้มตัวมากอดฉันก่อนเราทั้งสองคนจะกอดกันร้องไห้โดยที่ฉันไม่รู้สาเหตุเลยว่ามันเป็นเพราะอะไร... 

            เพราะอะไร... ฉันถึงได้ร้องไห้ 

            เพราะอะไร... ฉันถึงเห็นแก่ตัวที่อยากจะรั้งเขาให้อยู่กับฉัน 

            เพราะอะไร... ฉันถึงกลัว กลัวว่าวันพรุ่งนี้ฉันจะไม่มีเขา 

            เพราะอะไร... ฉันถึงรักเขาได้มากมายขนาดนี้ 

            ... ช่วยบอกลูกทีเถอะค่ะ พระเจ้า... บอกลูกที 

22.00 น. 

            “ไปอาบน้ำได้แล้วยัยบ๊อง เราจะได้มาฉลองกัน ^^” รุกิดันตัวฉันมาหน้าห้องน้ำก่อนจะส่งเดรสสีฟ้ามาให้ “คืนนี้ใส่ชุดนี้นะ ฉันว่ามันเข้ากับเธอมากแน่ๆ” ฉันยิ้มก่อนจะหยิบเดรสจากมือเขาก่อนจะเดินไปเปิดประตู ฉันจับลูกบิดประตูห้องน้ำแล้วหันไปมองรุกิที่ยังยืนมองฉันอย่างอาลัยอาวรณ์ด้วยสายตาปนเศร้าเมื่อเขาเห็นว่าฉันมองอยู่รอยยิ้มก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่สุกใส เมื่อเห็นฉันไม่ยอมเข้าห้องน้ำไปสักทีรุกิจึงเดินมาลูบหัวฉันก่อนจะเป็นคนจัดการปิดประตูห้องน้ำเสียเอง ฉันที่มองดูประตูห้องน้ำที่ปิดลงด้วยความรู้สึกโหวงเหวงแล้วฉันก็เอื่อมมือไปเปิดประตูห้องน้ำอีกครั้งก่อนจะพบกันรุกิที่ยังยืนส่งรอยยิ้มอยู่ที่เดิม 

            “รุกิ...” 

            “นี่... ไปอาบน้ำได้แล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวฉันไม่รอนะ” รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าเขาเริ่มทำให้ฉันใจชื่นขึ้นมา 

      “ไม่! นายต้องรอฉันนะรุกิ T3T” ฉันเบะปากทำเหมือนจะร้องไห้ รุกิที่ฉันทำท่าทางเหมือนเด็กๆก็อ้าปากระเบิดหัวเราะออกมา ฮืออออ ฉันอยากฆ่ารุกิจัง! TOT 

      “คร้าบๆ ผมจะรอคุณผู้หญิงอยู่ตรงนี้นะครับ ดังนั้นคุณผู้หญิงก็รีบไปอาบน้ำได้แล้วครับเพราะกลิ่นตัวคุณผู้หญิงเหม็นมากๆ ^_^/” 

            “ ชิ! ก็ได้ แต่ถ้าฉันออกมาแล้วไม่เจอรุกิ ฉันจะโกรธเป็นชาติเลย...” 

            “รับทราบ ^O^>” ฉันตีแขนรุกิหนึ่งทีก่อนจะเข้าห้องน้ำไปอีกครั้งพอฉันปิดประตูลงฉันก็ฟุ่บนั่งลงกับพื้นก่อนเอาเอามือขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้อดังออกไปข้างนอก ฉันเอนตัวพิงประตูห้องน้ำก่อนจะปล่อยน้ำตาไหลอีกครั้งหลังจากที่ได้ร้องไห้กับรุกิไปแล้ว 

            ตอนนั้นรุกิไม่ได้บอกอะไรกับฉันว่าทำไมเขาถึงร้องไห้และเขาก็ไม่ได้พูดเรื่องเกี่ยวกับชายชุดดำเมื่อเช้านี้เลย ฉันที่ตั้งใจว่าจะถามเขา แต่เอาจริงๆก็ถามออกไปไม่ได้ ฉันกลัวกับคำตอบที่จะได้รับเหลือเกิน... กลัวเขาบอกว่า ‘เขาต้องไปแล้ว...’ ฉันไล่ความคิดฟุ้งซ่านด้วยการเอาฝักบัวฉีกน้ำใส่หน้าตัวเองเพราะเรื่องที่ฉันคิดเมื่อกี้มันไม่มีทางเป็นไม่ได้หรอก...ไม่มีทาง 

          ฉันที่สวมชุดที่รุกิให้กำลังหมุนลูกบิดประตูห้องน้ำ มือของฉันเริ่มสั่นเทาเมื่อประตูถูกเปิดออก ฉันกวาดสายตามองในห้องอย่างสำรวจก่อนจะพบว่าที่นี่มีเพียงแต่ความว่างเปล่า ฉันเดินไปที่โต๊ะอาหารที่ถูกฉันจัดไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ฉันไม่รู้จริงๆว่าความเศร้าที่เกาะกุมหัวใจในตอนนี้มันคืออะไร ความเสียใจหรือว่าความผิดหวัง บางทีมันอาจมีทั้งสองอย่างปะปนกันอยู่ อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าก็จะเป็นวันสุดท้ายของปีนี้แล้วหากเวลานี้ฉันไม่มีเขาอยู่ข้างกายตามที่เขาคนนั้นเคยสัญญาเอาไว้ ทำไมถึงไม่ทำตามสัญญากันนะ... ฉันเคยหวังเอาไว้ว่า ถ้ามีใครสัญญากับฉันเอาไว้คนๆนั้นก็จะต้องทำตามสัญญาที่ให้ไว้ แต่ไม่มีสักคนที่ทำได้แบบนั้นแม้แต่พ่อกับแม่ของฉันก็ตาม...

            “พ่อคะ แม่คะ ปีนี้พ่อกับแม่จะมาฉลองปีใหม่กับหนูหรือเปล่า” 

          “ปีนี้พ่อกับแม่ไปไม่ได้แล้วจ้ะลูก ไว้ปีหน้าแล้วกันนะ ตอนนี้งานที่นี่ยุ่งมากเลย พ่อกับแม่รักหนูนะ...” 

          “ปีที่แล้วพ่อกับแม่ก็พูดแบบนี้” 

          “ปีหน้าแน่นอนจ้ะ แม่สัญญา...” 

            ประโยคซ้ำๆเดิมๆที่พูดกรอกหูฉันทุกครั้งเมื่อถามพวกท่าน แต่ปีแล้วปีเล่า ฉันก็ไม่เคยพบพวกเขาเลย ถ้าที่บ้านไม่มีรูปพ่อกับแม่ติดเอาไว้ ฉันคงลืมหน้าพวกท่านแล้วจริงๆแต่เพราะว่าฉันเชื่อว่าสักวันพวกเราสามคนจะได้ฉลองปีใหม่ด้วยกัน ฉันจึงรอ... รอจนนาทีสุดท้ายของชีวิตพ่อกับแม่ พวกท่านจากฉันไปทั้งๆที่เราไม่เคยฉลองปีใหม่ด้วยกัน แต่พอมาตอนนี้ฉันก็ยังเชื่อว่าเขาจะไม่ทำแบบนั้นกับฉัน ฉันเชื่อ! 

       ฉันนั่งมองอาหารที่ถูกทำไว้จนมันเริ่มไร้รสชาติถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเขาจะกลับมาหาฉัน ทำไมเขาไม่รักษาสัญญา... ทำไมมนุษย์ชอบสัญญาแล้วทำไม่ได้ ถ้าสัญญาแล้วทำไม่ได้จะสัญญาให้คนที่รอมีความหวังกันทำไม รุกิจะรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้ฉันรอเขาจนท้อแล้วจริงๆ

 “ฮึก! ระ... รุกิ” ฉันเอามือปาดน้ำตาอย่างลวกๆก่อนจะมองดูเวลาซึ่งตอนนี้เหลือเพียงอีกนาทีเดียวเท่านั้นก็จะหมดเวลาของปีนี้  น้ำตาเริ่มพรั่งพรูอย่างหยุดไม่ได้เมื่อคิดว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าจะไม่มีเขาอยู่ในเวลาที่สำคัญของชีวิต ฉันไม่ได้เหลือเวลามากพอที่จะฉลองปีใหม่ทุกๆปี ขอแค่ปีนี้เท่านั้นที่ฉันอยากจะฉลองปีใหม่กับเขาจริงๆ กลับมาเถอะรุกิ กลับมาหาฉัน... 

            หัวใจเต้นด้วยจังหวะที่ปวดร้าวจนฉันต้องเอามือกุมหน้าอกเอาไว้ราวกับมันจะแตกออกมา ลมหายใจที่ติดๆขัดๆจนเริ่มรู้สึกทรมานอย่างถึงที่สุดจนเรี่ยวแรงทั้งหมดหายไปในพริบตา ภายในไม่กี่วินาทีฉันก็ล้มมานอนที่พื้นอย่างน่าสมเพช ฉันพยายามพาร่างของตัวเองไปที่เตียงด้วยความเจ็บปวดพอถึงเตียงฉันก็ใช้สายตากวาดหา iPhone ที่อยู่แถวนั้นก่อนจะกดเบอร์ปลายทาง พอได้ยินเสียงจากปลายสายเท่านั้นสติที่เต็มเปี่ยมก็เริ่มหมดลงทันทีพร้อมกับลมหายใจของฉัน 

            “สวัสดีคะ บ้านฮิโรโตะไม่ทราบว่าคุณ...” 

            “มะ... แม่บ้านยู...” ฉันพยายามกรอกเสียงด้วยสติที่เหลือน้อยเต็มทน 

     “คุณหนู! คุณหนูอยู่ที่ไหนคะ! แล้วทำไม...” 

            “ชะ ช่วยด้วย...” 

            “คุณหนูเป็นอะไรคะ คุณหนูอยู่ที่ไหน” 

            “อยู่ที่...” หลังจากบอกที่อยู่กับแม่บ้านยูเสร็จสติของฉันก็ดับวูบลงพร้อมกับเวลา 0.00 น. ฉันไม่มีโอกาสที่จะได้บอกกับเขาเลย ฉันยังไม่ได้อยากจากเขาไปในเวลานี้ แต่ฉันคงอยู่บนโลกนี้มานานเกินไปแล้วใช่มั้ย... พระเจ้าถึงจะมารับตัวของฉันไปเร็วขนาดนี้ ฉันอยากบอกกับเขาจัง... 

            สวัสดีปี่ใหม่...รุกิ ฉันรักนาย... 

ความคิดเห็น