ขอบคุณที่มาอยู่ในโลกของเรานะ ^^

ตอนที่ 6 เทศกาล

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 เทศกาล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 401

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 18:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 เทศกาล
แบบอักษร

ตอนที่ 6  

  “คืนนี้หนาวเนอะ”

            “ก็หนาว แต่พอจับมือนายก็รู้สึกหายหนาวทันทีเลย >///<”

            25 ธันวาคมของทุกปี จะเป็นวันคริสต์มาสที่ทุกคนจะออกมาเฉลิมฉลอง บางคนก็มากับคนรักหรือมากับครอบครัว แต่ทุกๆปีตอนที่ฉันอยู่ที่บ้านในเวลานี้ฉันคงได้แต่มองหิมะผ่านหน้าต่างของบ้านหลังใหญ่ที่อ่างว้างและฉลองวันคริสต์มาสกับแม่บ้านยูและคนงานในบ้านเท่านั้น หากฉันไม่ตัดสินใจหนีออกจากบ้านมา วันนี้ฉันคงไม่ได้สัมผัสมืออุ่นๆจากคนที่ฉันรักอย่างวันนี้

            “เธอนี่ก็น่ารักขึ้นทุกวันเลยนะ ^///^”

            “นายก็ต้องรักฉันทุกวันนะ >///<”

            “รักจนจะบ้าแล้ว...”

            จุ๊บ!

       รุกิก้มลงมาจูบหน้าผากฉันหนึ่งที แต่แค่หนึ่งทีฉันแทบอยากจะมุดดินหนีด้วยความอายจะแย่ เขาไม่รู้สึกอายผู้คนที่เดินไปเดินมาบ้างหรือไงเนี่ย

            เสียงเพลงวันคริสต์มาสดังตลอดถนนที่เราเดิน ที่นี่เป็นถนนกว้างๆต้นไม้ก็ถูกประดับด้วยไฟหลากสีสันชวนน่ามอง เสียงเพลงจากกลุ่มเด็กที่ร้องเพลงอวยพรให้คนที่ผ่านไปผ่านมาเป็นของขวัญ ต้นคริสต์มาสที่ตั้งตระหง่านใจกลางเมืองดึงดูดคนให้หลงเดินไปที่นั่นและเป็นที่เดียวกับที่ที่เราสองคนกำลังจะๆไป หากแต่...

            “คุณชายครับ!”

            เสียงเรียกของใครบางคนทำให้รุกิหันไปมองด้วยความงงงวย แต่พอรุกิหันไปมองเท่านั้นเขาถึงกับทำตาโตเหมือนตกใจอะไรบางอย่างและเท่านั้นเองรุกิก็พากันวิ่งฝ่าฝูงชนอันมากมายโดยที่ฉันเองไม่รู้จุดมุ่งหมายปลายทางข้างหน้าที่เขากำลังพาฉันไปสักนิด

            “รุกิ! แฮ่กๆ นะ... นายจะไปไหน” ฉันถามด้วยความเหนื่อยหอบรุกิยังพาฉันวิ่งอยู่และเหมือนคนพวกนั้นก็จะตามเราทั้งสองคนมาด้วย จากเสียงจะโกนเหมือนสั่งให้เราหยุด ฉันว่าเหตุการณ์แบบนี้เหมือนตอนที่ฉันหนีออกจากบ้านแล้วโดนชายชุดดำ(ผู้คุ้มกัน)ไล่จับเลย

            “อย่าเพิ่งถาม ตอนนี้เราต้องหนีเท่านั้น!”

            เราทั้งสองคนยังวิ่งอยู่ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นยังตามอยู่หรือเปล่าเพราะตอนนี้ฉันรู้สึกหูอื้อไปหมดแล้วแถมฉันยังเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออกอีกด้วย!

     “แฮ่กๆ ระ... รุกิ แฮ่กๆ ฉะ... ฉัน ฉันไม่ไหวแล้ว” ฉันบอกพลางหายใจทางปากอย่างหมดแรงแค่นั้นยังไม่พอฉันเริ่มรู้สึกว่าหัวใจเริ่มเต้นผิดปกติบวกกับความรู้สึกเจ็บแล่นเข้าโถมฉันอย่างไม่ปราณี จนฉันต้องหยุดวิ่งด้วยความเหนื่อยอ่อนนั่นจึงทำให้มือของฉันกับรุกิที่จับกันอยู่ต้องหลุดออกจากกัน รุกิหันมามองฉันที่หมดเรี่ยวแรงแทบทรุดลงไปกับพื้น เขาถึงกับตกใจจนวิ่งเข้ามาประคองฉันเอาไว้ทัน

            “ฮานะ! เดี๋ยวเราไปหลบทางโน้นก่อนแล้วกัน”

            รุกิพาฉันมาหลบที่ซอกตึกที่ใดสักที่แต่ก็คงห่างไกลจากที่จัดงานมากทีเดียวเพราะฉันไม่ค่อยได้ยินเสียงเพลง วันศริสต์มาสแล้ว แต่ฉันก็ยังไม่รู้สึกหายจากอาการเจ็บที่หัวใจ ตอนนี้ฉันทำได้เพียงแค่เม้มริมฝีปากสะกดกั้นความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเท่านั้น

            “คนพวกนั้นเป็นใคร...” ฉันพยายามฮึดถามด้วยความสงสัย

            “คนของพ่อฉันเองน่ะ”

            “คนพวกนั้นจะพานายกลับไปเหรอ...” ฉันถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง หากคนพวกนั้นพารุกิกลับไปฉันจะอยู่ได้ยังไงถ้าไม่มีเขา รุกิคงจับผิดฉันได้เขาถึงเอื้อมมือมาลูบแก้มฉันอย่างห่วงหา

            “อืม... แต่ฉันสัญญาว่าจะไม่ไปจากเธอ...”

            “นายสัญญาแล้วนะ...”

            รุกิยืนยันด้วยริมฝีปากที่อ่อนนุนของเขาที่ประกบเข้ากับริมฝีปากของฉัน เราคงยังจูบอย่างนั้นจนรุกิเลื่อนหน้าออกมามองตาฉันก่อนจะพูดในสิ่งที่ฉันต้องการฟังมากที่สุด

            “ฉันสัญญา...”

            จากนั้นเราก็ยังคงมอบสัมผัสอันอ่อนหวานให้กัน ค่ำคืนคริสต์มาสเป็นคืนที่ฉันได้จูบแรกจากคนที่ฉันรัก เป็นของขวัญที่ดีที่สุด และคืนนี้เป็นคืนที่เขาสัญญาว่าจะไม่ทิ้งฉันไป... 

 

            “อื่อ~” ฉันพลิกตัวไปมาบนเตียงก่อนจะค่อยๆปรือตาขึ้นเพื่อปรับแสงที่มากระทบ “ฮ้าว~  งืมๆ รุกิ...” ฉันขยี้ตาก่อนจะมองข้างๆตัวเองซึ่งเป็นที่ของรุกิก่อนจะพบว่าเขาไม่อยู่แล้ว นั้นก็แปลว่าเขาตื่นแล้วสิทั้งที่จริงๆเขาชอบตื่นสายจะตายไป

            ฉันลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินมาเปิดผ่าม่านออกและแล้วสายตาของฉันก็ดันไปเห็นชายชุดดำ ถ้าฉันจำไม่ผิดชายคนนั้นน่าจะเป็นคนเดียวกันกับคนที่เรียกรุกิก่อนที่เราทั้งสองคนจะวิ่งหนีกันเมื่อวันคริสต์มาส เหมือนชายชุดดำจะพูดอะไรบางอย่างกับรุกิเขาถึงได้ทำหน้าเจื่อนๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นตกใจในวินาทีต่อมา รุกิพยักหน้าเหมือนตกลงอะไรกับชายชุดดำสักอย่างซึ่งถ้าฉันอยู่ใกล้พวกเขามากกว่านี้คงได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดกัน แต่นี่พวกเขายืนอยู่ข้างอพาร์ตเมนต์ซึ่งตรงที่เขายืนอยู่ก็ห่างกับที่ฉันอยู่กันตั้งสี่ชั้น โอ๊ย! การอาการอยากรู้อยากเห็นกำเริบ -0- พอฉันละสายตาไปได้สักพักพอหันมามองอีกทีชายชุดดำคนนั้นก็ไม่อยู่แล้วเหลือเพียงแค่รุกิที่ตอนนี้เขาดูไม่ดีเลย เหมือนลางสังหรณ์บางอย่างบอกฉันว่าพรุ่งนี้ฉันจะไม่มีเขา  

ความคิดเห็น