ขอบคุณที่มาอยู่ในโลกของเรานะ ^^

ตอนที่ 4 รู้สึก

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 รู้สึก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 426

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 18:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 รู้สึก
แบบอักษร

ตอนที่ 4  

 ในตอนเช้าของอีกวัน ฉันกับรุกิกำลังนั่งอยู่ที่โฟฟากลางห้องโดยสภาพเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง เพราะในตอนนี้ฉันรู้สึกหิวมากและรู้มาอีกว่าที่ห้องของเขาไม่มีสะเบียงเหลือแล้ว และมาม่าห่อเมื่อคืนก็เป็นอย่างสุดท้ายที่มีอยู่ในห้องนี้ 

      “โอ๊ย... หิวข้าว >0<”

            “ฉันก็หิว -_-”

            “ไปซูเปอร์มาร์เก็ตกันเถอะ!”

            “ฉันไม่มีเงิน”

            “หืม... หนีออกจากบ้านทั้งทีไม่เตรียมเงินไว้เลยนะยะ แต่เอาเถอะ ฉันมีเงินมากพอ”

            “นั้นก็ลุยโล้ดดดด”

            “=O=;;”

 

ที่ซุปเปอร์มาเก็ต 

            “แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ?” คิ้วของรุกิผูกกันเมื่อเห็นฉันหยิบผักลงไปในรถเข็นอีกครั้งและอีกครั้ง คือฉันตั้งใจว่าจะทำอาหารกินเองน่ะ

            “แหม่... จะได้ไม่ต้องมาซื้อหลายครั้งไง นานๆทีฉันจะได้มีโอกาสโชว์ฝีมือในการทำอาหาร ^_^” พูดจบฉันก็เดินไปหยิบของในการทำอาหารจนแทบจะเต็มรถเข็นถ้าไม่รวมของใช้ภายในห้องด้วยก็ถือว่าแค่นี้ยังพอไหว

            ในขณะที่ฉันกำลังเดินข้างรุกิที่เขากำลังเลือกของอยู่อาการรู้สึกเจ็บที่หน้าอกข้างซ้ายก็เกิดขึ้นอย่างกะทันหันจนฉันแทบจะเซล้มไปกับพื้น รุกิเห็นท่าไม่ดีของฉันจึงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวล

            “ฮานะ... เป็นอะไรหรือเปล่า”

            “ปะ...เปล่า แค่หิวข้าวจนตาลายน่ะ” ฉันฝืนยิ้มเพื่อให้รุกิสบายใจ เหมือนเขาจะไม่ค่อยเชื่อฉันสักเท่าไหร่แต่เขาก็ไม่ได้ถามต่อแค่เดินข้างๆฉันไปอย่างนั้น แต่ฉันรู้สึกได้ว่าเขาแอบมองฉันเป็นระยะๆ อาการของฉันก็ยังไม่ได้ดีขึ้นกลับรู้สึกปวดหัวใจมากกว่าเก่าจนฉันกลัวว่าจะไม่สามารถปิดความจริงนี้กับรุกิได้

            “รุกิ! เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ นี่บัตรเครติต เจอกันที่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตนะ” พอฉันหยัดบัตรเครดิตใส่มือรุกิได้ก็รีบวิ่งออกจากตรงนั้นทันทีโดยมีเสียงรุกิตะโกนเรียกอกชื่อฉันตามหลัง

          ขอโทษนะรุกิ... แต่สภาพฉันตอนนี้มันน่าสมเพชเกินไป 

          ขอเวลาสิบนาทีเท่านั้น... แค่สิบนาที... แล้วฉันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม 

 

ที่ห้องน้ำ 

          “โอ๊ย... ฮึก!” พอเข้าห้องน้ำได้ฉันก็ปล่อยโฮออกมาทันทีอย่างไม่สนใจว่าคนข้างนอกจะเข้าใจผิดยังไง แต่ตอนนี้ฉันไม่ไหวจริงๆ ตอนที่วิ่งมาห้องน้ำฉันก็แทบจะตายอยู่แล้ว นี่ยังถือว่าดีที่ฉันยังกลั้นใจวิ่งมาถึงที่นี่ได้ หากเป็นเมื่อก่อนฉันคงถูกหามส่งโรงพยาบาลไปแล้ว ฉันเพิ่มแรงบีบตรงหัวใจมากขึ้นพอๆกับความเจ็บที่ฉันได้รับตอนนี้

            พระเจ้าคะ... ลูกมีความผิดอะไรถึงทรมานลูกได้อย่างนี้ 

          พระเจ้าคะ... ขอโอกาสลูกอีกสักครั้ง ขอให้ลูกได้รับความสุขสุดท้ายของชีวิต... 

          พระเจ้าคะ... ขอให้ความเจ็บปวดนี้หายไป ช่วยลูกด้วย...  ช่วยลูกด้วย... 

 

            ฉันนั่งอ้อนวอนพระเจ้าอยู่อย่างนั้นเหมือนพระเจ้าจะได้ยินเสียงคำขอร้องของฉันหรือไม่ท่านยังคงไม่อยากรับฉันไป ฉันถึงได้รู้สึกดีขึ้นและพอออกจากห้องน้ำก็ต้องตกใจกับคนที่ยืนคิ้วขมวดด้วยใบหน้าที่ฉายแววความกรุ่นโกรธไว้เต็มอัตรา

            “นี่เธอ! เข้าห้องน้ำไปหลับหรือไงห๊ะ! เข้าไปเป็นชาติ ฉันยืนรอจนตะคริวจะกินขาฉันแล้วเนี่ย =O=^^^” ไอ้ทีแรกเราก็จะขอโทษพอมันฟังอย่างนี้ขึ้นเลยค่า -*-

          “ก็ใครใช้ให้นายมายืนรอตรงนี้เล่า!” ฉันขึ้นเสียงด้วยความโกรธ

            “ก็คนมันเป็นห่วง!”

            “O///o”

            ฉันถึงกับหน้าเหวอเมื่อได้ยินกับสิ่งที่คิดว่าชาตินี้จะไม่ได้ฟังจากปากเขา แต่พอเอาจริงๆฉันก็ไปไม่ถูกเหมือนกันเพราะตอนนี้ฉันได้ยินแต่เสียงหัวใจที่เต้นแทบจะหลุดออกมาข้างนอกแถมด้วยอาการร้อนผ่าวๆที่ใบหน้า แต่คนที่ได้สติกลับคนเป็นคนพูดเองมากกว่า

            “กลับกันได้แล้ว ฉันหิวข้าว -0-///”

            ฉันเดินตามหลังรุกิอย่างรู้สึกประหลาดเหมือนความรู้สึกละล้นออกมาอย่างกักเก็บไม่ได้ มีเพียงแต่รอยยิ้มบนใบหน้าเท่านั้นทีพอจะบอกได้ว่าตอนนี้ฉันมีความสุขมากกกก >0<

ความคิดเห็น