ขอบคุณที่มาอยู่ในโลกของเรานะ ^^

ตอนที่ 3 มาม่า

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 มาม่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 483

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 18:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 มาม่า
แบบอักษร

ตอนที่ 3 

“เธอพูดอย่างกับไม่เคยออกมาข้างนอกเว้นแค่โรงพยาบาล” สีหน้าของเขาเริ่มมีความอยากรู้เรื่องของฉันมากขึ้น จากที่ดูไม่สนใจตอนนี้เขาดูสนใจกว่าเมื่อกี้มาก

            “อื่อ นายพูดถูก ฉันจะออกนอกบ้านก็ต่อเมื่อไปโรงพยาบาลเท่านั้น”

            “ทำไม...”

            พอมาถึงตรงนี้ฉันกลับพูดไม่ออกกลับรู้สึกมีก้อนอะไรสักอย่างติดอยู่ที่คอ ขอบตาก็เริ่มร้อนผ่าวจนรู้สึกตัวอีกทีน้ำตาก็ไปอาบแก้มของฉันอย่างหยุดไม่ได้ คนตรงหน้าที่เห็นฉันร้องไห้ก็ถลาตัวเข้ามาอย่างตกใจ เขานั่งคุกเข้าอยู่ตรงหน้าฉันพร้อมกับมืออุ่นๆที่จับไหล่ทั้งสองอย่างอย่างกับจะบอกว่า ตรงนี้ยังมีเขาอยู่... 

            “ฉะ ฉัน...ฮึก ฉัน...” ฉันพยายามบอกเขาว่าไม่เป็นอะไร แต่พอพูดก็ไม่เป็นศัพท์จนไม่รู้ว่าสิ่งที่พูดออกมามันเป็นภาษามนุษย์หรือเปล่า

            “ไม่ๆ ไม่เป็นไร ไม่ต้องบอกก็ได้... หากมันทำให้เธอเสียใจ” ความรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัยแล่นเข้ามาในหัวใจอย่างรู้สึกประหลาด แค่คำพูดไม่กี่ประโยคของเขาก็ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นทั้งๆที่ตอนนี้ฉันเสียใจมากจริงๆ

            “ขะ ขอบ ฮึก ฮือ ขอบคุณ...” ฉันก้มหน้าทั้งที่น้ำตาก็ยังไหลไม่หยุด ฉันเนี่ยบ้าจริงๆดันมาร้องไห้ต่อหน้าคนที่เพิ่งเจอกันไม่ถึงวันได้ไง ฮืออออTOT

          ฟุ่บ!

          “ไม่เป็นไรนะ เด็กดีๆ โอ๋ๆ ฉันจะอยู่ข้างๆเธอเอง ^_^”

            ฉันอึ้งไปชั่วหลายอึกใจเมื่อรุกิโผเข้ากอดฉันแต่เขาก็ไม่ได้กอดจนฉันรู้สึกอึกอัดแต่เขากอดเพียงหลวมๆเหมือนตั้งใจจะทำให้ฉันหยุดร้องไห้มากกว่า ส่วนมือของเขาอีกข้างก็เอามาลูกผมสีดำฉันเหมือนเด็กๆ

            นี่เขาเห็นฉันเป็นเด็กขนาดนั้นเลยหรือไงงงง TTOTT

     “อื่อ...” แต่ฉันก็ยอมรับอ้อมกอดที่อบอุ่นจากเขาและปล่อยให้เวลาล่วงเลยมานานจน...

            โคร๊กคราก~~

      “=O=///”

            “-///-”

            “นายหิว...” ฉันเปลี่ยนจากซบไหล่รุกิมามองเขาที่ใบหน้ากำลังเริ่มขึ้นสีแดงจางๆ

            “อืม -///-”

            “ในตู้เย็นไม่มีของกินเลย แถมนี่ก็ดึกมากแล้วด้วยร้านอาหารคงปิดหมดแล้ว -0-”

            “แล้วจะทำยังไงดีล่ะ”

            “เห้ย!!!”

            “อะไร =O=;”

            ฉันเด้งตัววิ่งไปหยิบกระเป๋าเป้ที่วางอยู่ข้างโซฟาก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาแล้วชูให้รุกิที่กำลังทำหน้าเหวอกับท่าทีของฉันดู

            “ฉันมีมาม่า >0

            ลืมไปสนิทเลยว่าตอนที่กำลังหนีออกจากบ้านฉันตุนเสบียงมาเต็มเป้ >0< อั๊ยย่ะ เรารอดแล้ว!

      “อะไรคือมาม่า -0-?”

            “มาม่าก็คือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป >0<”

            “แล้วอะไรคือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป -0-??”

            “มันคือ...” เอิ่ม... คำถามโลกแตก -..- รุกิถามอย่างกะไม่เคยกิน อ่ะเด่อออ บ้านนอก ไม่มีใครรู้จักมาม่ามั่ง “มันคือสิ่งที่เรากินแล้วอิ่ม ”

            “มันจะกินได้จริงๆน่ะเหรอ ไม่ตายแน่นะ”

            “นายพูดอย่างกับไม่เคยกิน -0-”

            “อื่อ ไม่เคยกิน -_-;”

            “-0-;; นั้นเดี๋ยวก็ลองกินซะ!”

“เธอแน่ใจนะว่ากินได้ =O=;;;”

            ซู๊ดดดดด

            “มันอร่อยหรือเปล่า =O=;;;”

            ซู๊ดดดดด

            “ทำไมเส้นมันหยักๆ ไม่น่ากินเลย L”

            ฉันเคี้ยวเส้นมาม่าอยู่ในปากพลางมองรุกิที่มองชามตัวเองอย่างกล้าๆกลัวๆ อีโธ่! กับอีกแค่มาม่า ทำอย่างกะจะกินไส้เดือนไปได้ สงสัยจริงๆว่าบ้านของเขากินอะไรเป็นอาหาร ดู๊ดู~ เป็นคุณชายที่หลงแดนมายังเมืองประหลาด ขนาดฉันกินจนจะหมดชามแล้วเขายังไม่กล้าแตะชามของตัวเองสักนิด -_-;;;

      “ฉันมีวิธีกินให้อร่อย ^_^+” ฉันยกซดน้ำมาม่าที่เหลือในชามก่อนจะหันมาสนใจรุกิ

            “จริงเหรอ -0-?”

            “แน่นอน ^0^”

            “นั้นทำยังไง...”

            ฉันเอื้อมมือไปคว้าตะเกียบและตักเส้นมาม่ายื่นไปทางปากของรุกิแทนคำตอบ เขาดูแปลกใจนิดหน่อยแต่ก็ยอมกิน(อย่างกลัวๆ)เข้าไป

            “ฉันป้อนเนี่ยแหละอร่อยที่สุด! >0

            “-///-”

            “จริงมั้ย ^_^” ฉันมองรุกิที่กำลังเคี้ยวเส้นมาม่าตุ่ยๆอยู่ในปากของเขา การพยักหน้าของรุกิแทนคำตอบได้อย่างดี แต่แค่เพียงเขาพยักหน้าหัวใจของฉันก็เริ่มเต้นโครมครามเอาซะหัวใจแทบหลุดกระเด็นกระดอนออกมาจากอก “นั้นเดี๋ยวฉันป้อนให้แล้วกันเนอะ ^///^” จากนั้นชามของรุกิก็เหลือเพียงความว่างเปล่าอย่างกับไม่เคยมีอะไรอยู่ในนั้นเมื่อสิบนาทีก่อน

            “อร่อย...”

            “มันแน่อยู่แล้ว -///-”

            “เธอทำได้ยังไงอ่ะ”

            “ไม่บอก... มันเป็นความลับ...” 

ความคิดเห็น