ขอบคุณที่มาอยู่ในโลกของเรานะ ^^

ตอนที่ 2 ที่พัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ที่พัก

คำค้น : เรื่องสั้น

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 600

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 17:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ที่พัก
แบบอักษร

บทที่ 2 

   เมื่อคุณป้าให้กุญแจห้องฉันแล้ว(ฉันก็ให้เงินป้าแล้ว) พื้นที่ตรงนี้ก็เหลือเพียงฉันกับคนที่เพิ่งจะได้เป็นพี่ชายฉันเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

            “^_^” ยิ้ม

            “=O=” อึ้ง

            “^_^;” ยังยิ้มอยู่

            “=O=;/” ยังอึ้งอยู่

            “หวัดดี...” ฉันเอ่ยทักเมื่อคนตรงหน้าได้แต่มองฉันอย่างแปลกประหลาด

            “เธอ... เธอเป็นใคร!”

            “ฉันชื่อฮานะ ^_^”

            “ไม่ๆ ฉันหมายถึงทำไมเธอบอกว่าฉันเป็นพี่ชายของเธอ =O=;”

            “แหม่... ก็นายไม่มีเงินจ่ายค่าห้อง แต่ฉันมีเงิน แถมนี่ก็ดึกมากแล้วด้วย นายจะไปหาห้องพักจากที่ไหนและนายจะได้เก็บเงินไว้ใช้อย่างอื่นไง... ป่ะเราขึ้นห้องกันเถอะ วู้ววว >0<” ฉันดึงแขนเขาเพื่อที่เราจะได้ขนของเข้าห้องกัน แต่ร่างสูงกับยืนอยู่กับที่แล้วรั้งแขนเขาไว้จนฉันต้องหยุดหันไปถาม “มีอะไรหรือเปล่า -0-?”

            “ฉันไม่มีวันพักกับเธอแน่! -0-”

            “ทำไม”

            “เธอไม่น่าไว้ใจ”

            “กลัวฉันจะปล้ำนายหรือไงห๊ะ? -_-!”

            “ก็อาจไม่แน่ ฉันออกจะหน้าตาดี หล่อระดับดาราฮอลลิวูดยังอาย >0<”

            เอ่อ... ฉันเพิ่งรู้ว่ามนุษย์เพศชายสามารถชมตัวเองได้ด้วย -_- ถึงแม้เขาจะดูแบบที่เขาบอกจริงๆก็เถอะ แต่ไอ้ที่มาชมตัวเองแบบนี้เนี่ย ฮานะรับไม่ได้ >0<

        “เหอะ! ก็ตามใจนั้นนายก็นอนข้างถนนแล้วกัน ชิ!” ฉันสะบัดบ๊อบอย่าไม่สนใจก่อนจะเดินขึ้นห้องพักโดยไม่หันไปมองเขาอีก ขณะที่ฉันกำลังจะเปิดประตูห้องก็มีเสียงที่คุ้นหูเรียกขึ้นจนทำให้ฉันหันไปมองอย่างงงๆ แต่เมื่อเห็นคนเรียกเท่านั้นแหละ...

            “นายมาทำไม ไหนบอกว่าจะไม่มีวันพักกับฉันไง -0-”

            “ก็...” เขาดูเก้ๆกังๆ แล้วเอามือเกาหัวแกร๊กๆกับการถูกถามมาแบบนี้ ก็แน่ละ เขาพูดเองนี่ว่าไม่มีวันมาพักกับฉัน ท่าทีที่เขาแสดงออกนั่นก็แปลว่าเขาไม่มีที่จะไปนั่นแหละ อ่ะเด่อ คนหลงตัวเองมันหายไปไหนว้า

            “เออๆ เขามาในห้องเหอะ อากาศข้างนอกมันหนาว” ฉันตัดบท ก่อนที่เราทั้งสองคนจะเข้ามานั่งพักในห้อง

            ห้องของอพาร์ตเมนต์ที่นี่ก็ไม่ได้ดูแย่อะไร ขนาดก็พอดีกับสองคน แถมเตียงก็กว้างและนุ่นด้วย จะว่าไปก็แอบคิดถึงบ้านเหมือนกัน ไม่รู้ว่าที่บ้านจะส่งคนออกตามหาฉันให้วุ่นขนาดไหนหรือบางทีทุกคนอาจจะดีใจกับที่ฉันหายตัวไปก็ได้

            “นายชื่ออะไรอ่ะ” ฉันหันไปถามเขาที่นั่งบนโซฟา

            “รุกิ”

            “แล้วนายมาทำอะไรที่นี่” ฉันนั่งที่โซฟาตรงข้ามกับรุกิก่อนจะเริ่มถามเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

            “มาหาห้องพัก”

            ช่างกวนติ่งจริงๆเฟ้ยย >0<

        “โอ๊ย! ฉันหมายถึงนายมาเที่ยวหรือ... ฉันจะอธิบายยังไงดีเนี่ย พูดกับนายแล้วปวดหัว -3-

            “ฉันหนีออกจากบ้านมา -*-”

            “ห๊ะ! จริงดิ นั้นก็เหมือนกับฉันเลย >0<”

            “เห้ย นี่เธอหนีออกจากบ้านเหรอ!” เขาเด้งตัวมาจ้องหน้าฉันอย่างจริงจัง เขาคงไม่คิดแน่ๆ ว่าผู้หญิงอย่างฉันจะกล้าทำเรื่องบ้าบิ่นขนาดหนีออกจากบ้าน

            “อืม แล้วนายล่ะ ทำไมถึงหนีออกจากบ้านมา”

            “เบื่อๆ ไม่มีอะไรทำ -3-”

            “เหตุผลไม่ดีเอาซะเลย ไม่เหมือนกับฉัน ^0^”

            “หึ! ไหนลองว่ามาสิ อยากรู้จริงๆว่าเหตุผลของเธอจะดีกว่าฉันสักแค่ไหน -_-*”

            “ฉันอยากหาความหมายของชีวิต ฉันอยากมีเพื่อน มีความรัก อยากมาเห็นโลกภายนอกที่กว้างใหญ่ มันอาจฟังดูประหลาดแต่สำหรับผู้หญิงอย่างฉันที่เห็นแต่บ้านของตัวเองกับโรงพยาบาลทุกวันๆ นี่ก็ถือว่าฉันประสบความสำเร็จไปแล้วแหละ ^_^”

ความคิดเห็น