ขอบคุณที่มาอยู่ในโลกของเรานะ ^^

ตอนที่ 1 พี่ชาย

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 พี่ชาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 794

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 พี่ชาย
แบบอักษร

บทที่ 1 

“คุณหนูครับ! หยุดก่อนนนน!”

           “แฮ่กๆ มะ ไม่มีทางโว้ยยย >0

            ฉันที่กำลังวิ่งหนีชายชุดดำอย่างเอาเป็นเอาตายแอบหลบเข้าไปในซอกหลีบของตึก ก่อนจะค่อยๆชะโงกหน้ามองดูว่าพวกนั้นยังตามมาอยู่มั้ย

            “คุณหนูครับ อยู่ไหนครับ ออกมาหาพวกเราเถอะ =0=^^”

            หนึ่งในชายชายชุดดำในกลุ่มนั้นตะโกนพลางเดินมาแถวที่ฉันแอบซ่อนอยู่ ออกไปให้โง่สิโว้ยยยย >0< อุตสาห์หนีออกจากบ้านได้ทั้งทีใครจะยอมกลับไปละฟะ!

            ใช่! ทุกคนอ่านไม่ผิดหรอก ฉันหนีออกจากบ้านมา แต่ไม่ใช่เหตุผลแบบเด็กๆที่หาข้ออ้างสำหรับการหนีออกจากบ้านแน่ ที่ฉันพยายามหนีออกจากบ้านที่เปรียบเสมือนคุก ที่ริบอิสรภาพของฉันตั้งแต่เกิด การออกเดินทางครั้งนี้(ก็หนีออกจากบ้านแหละ)ฉันแค่ต้องการออกมาดูโลกภายนอกที่ฉันไม่สามารถได้เห็นตั้งแต่จำความได้ ฉันแค่ต้องการเพื่อน... ที่ฉันไม่เคยมี ต้องการความรัก... ที่ฉันไม่เคยได้รับ สักครั้งในชีวิต ก่อนที่ฉันจะไม่ได้รับมันอีก...

            เสียงของชายชุดดำเริ่มเบาลงเรื่อยๆนั่นก็แสดงถึงการจากไปของคนพวกนั้น ฉันที่แอบอยู่ในซอกตึกก็ค่อยเดินออกมาอย่างระแวง กลัวว่าพวกนั้นจะกลับมาอีก

            “โธ่ นึกว่านะแน่ ที่แท้ก็แพ้คนสวย ฮ่าๆ >0<\”

            ฉันหัวเราะอย่างคนบ้าเมื่อเห็นว่าในบริเวณนี้ปราศจากชายชุดดำที่วิ่งไล่ฉันตั้งแต่เห็นฉันปีนกำแพงบ้าน พวกนั้นตาไวชะมัด ไม่น่าละคุณแม่บ้านยูถึงได้จ้างมาดูแลบ้าน

            ฉึก!

            “โอ๊ย...”

            ฉันเอามือกุ่มตรงหัวใจอย่างทรมานเหมือนมีคนเอามือบีบแทบแหลกคามือ ฉันนั่งคุกเขาอยู่ตรงนั้นหลายนาทีกว่าอาการของฉันเริ่มจะทุเราลงบ้าง แล้วค่อยเดินหาที่พักสำหรับคืนนี้

 

 

            “โธ่... ป้าครับ ลดค่าห้องลงอีกหน่อยไม่ได้เหรอครับ ผมมีเงินพอจ่ายแค่ครึ่งเดียวเอง T/l\T”

            ฉันเดินไปเรื่อยจนเริ่มค่ำแต่ก็ยังหาห้องพักไม่ได้ซะที -_-; แต่พอเห็นอพาร์ตเมนต์ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นผู้ชายที่จัดว่าหน้าตาดี(มาก)กำลังทำท่าทางเหมือนอ่อนวอน ถ้าฟังไม่ผิดคงจะเป็นเรื่องค่าห้องนั่นแหละ -_-

          “ไม่ได้หรอกพ่อหนุ่ม ที่นี่ต้องจ่ายค่าห้องอย่างน้อยสองเดือน นี่ป้าอุตสาห์ลดให้เหลือเดือนเดียวแล้วนะ -*-”

            เสียงถอนหายใจหนักๆออกจากผู้หญิงวัยกลางคนที่ใบหน้าฉายแววไม่พอใจต่อการต่อรองจากผู้ชายคนนั้น

            “โธ่... ป้าครับแต่ผมมีเงินไม่พอจริงๆ T^T”

            “ไม่พอนั้นก็ไปนอนที่อื่น!”

            เหมือนความอดทนของป้าคนนั้นจะหมดลง ด้วยการเดินหนีเข้าอพาร์ตเมนต์ไป แต่เหมือนว่าร้างกายของฉันจะตอบสนองเร็วกว่าความคิดฉันเดินไปดักหน้าป้าไว้ก่อน

            “ป้าคะ! เดี๋ยวหนูจ่ายเงินให้ป้าล่วงหน้าสองเดือนเลย หากให้หนูกับผู้ชายคนนั้นได้อยู่ที่นี่ ^_^/”

            ฉันควักเงินจากกระเป๋ากางเกงออกมาส่วนหนึ่งแต่นั่นก็น่าจะพอค่าห้องนั่น บางทีอาจจะเหลือเสียด้วยซ้ำ ป้าที่เห็นฉันควักเงินถึงกับทำตาโต จากใบหน้าที่บึ้งตึงก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่แสนใจดี(อย่างเสแสร้ง)

            “ตะ แต่ห้องเหลือเพียงห้องเดียวเท่านั้นนะหนู”

            “ไม่เป็นไรค่ะป้า หนูกับพี่ชายพักห้องเดียวกันได้ค่า >0<>

          “อ่าว ผู้ชายคนนั้นเป็นพี่ชายของหนูเองเหรอ” คุณป้าหันไปมองผู้ที่ถูกอ้างว่าเป็นพี่ชาย แต่เขายังงงกับเรื่องที่เกิดขึ้นถึงกับทำหน้าเหวอเมื่อป้าถาม

            “ใช่ค่ะป้า เราเป็นพี่น้องกัน ^_^”

          ฉันเดินไปควงแขนคนที่ถูกอ้างว่าเป็นพี่ชายด้วยท่าทางสนิมสนมกันมานานเป็นชาติ(ปีน้อยไป -_-)ทั้งที่จริงเราเจอกันไม่ถึงห้านาทีเลยด้วยซ้ำ แต่เอาเถอะ ฉันเหมือนถูกชะตากับหมอนี่เอามากๆ >_< แถมเขายังตัวแข็งทื่อเมื่อฉันสัมผัสเขา แอร๊ยส์~  ฉันก็เขินเป็นนะ ตั้งแต่ฉันเกิดมานอกจากพ่อยังไม่มีผู้ชายคนไหนได้แตะตัวฉันสักคน ถือว่าเขาเป็นคนแรก >///<

          “อ๋อ นั้นก็ดีแล้ว นี่จ้ะกุญแจห้อง ^_^/~”

ความคิดเห็น