ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 18 : คนตอแหลยังไงก็เป็นคนตอแหล

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 : คนตอแหลยังไงก็เป็นคนตอแหล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.6k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2558 14:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 : คนตอแหลยังไงก็เป็นคนตอแหล
แบบอักษร

 

 

ตอนที่ 18

 

 

 

 

            เสร็จธุระของไอ้พี่มันก็ถึงเวลาไปหาไอ้จ้าที่ห้อง แวะซื้อข้าวเข้าไปให้มันด้วย รวมทั้งของผมและไอ้พี่คลีน พอผมบอกไปว่าน้องไม่สบาย พี่มันก็คนดีไง มีแวะซื้อยาให้เรียบร้อยเลย

 

            คือมึงถ้ามันโง่ไม่หายากินเองก็ปล่อยแม่งไปเหอะ อยู่คนเดียวคงไม่โง่อะไรขนาดนั้น

 

            ก๊อกๆ

 

            มาถึงหน้าห้องมันก็เคาะประตูเรียก ยืนรอสักพักไอ้จ้ามันก็เดินมาเปิด แวบแรกที่ผมเห็นหน้ามันเกือบจะสะดุ้งละ คือปกติหน้ามันก็เหมือนปลาตายอยู่แล้วไง ซีดเป็นศพ แล้วยิ่งพอมันไม่สบายแบบนี้ด้วย มันเลยดูหนักกว่าเดิม

 

            หวัดดีพี่ ทักผมแล้วมองเลยไปยังคนด้านหลัง พี่คลีนยิ้มทักทายมันก่อนเลย ผมดันตัวมันให้หลบแล้วเดินเข้าไป ห้องมันเล็กมาก สามคนยืนอัดกันอยู่ตรงนี้ก็แทบเต็มแล้ว ผมดันให้พี่คลีนมันไปนั่งที่เตียง

 

            กูซื้อข้าวมาให้ แดกเสร็จแล้วแดกยาซะ

 

            พี่กินด้วยเหรอ มันถามเพราะเห็นว่าผมซื้อมาเยอะ

 

            เออ มึงไปเอาจานมาดิ๊ ผมสั่งมันด้วยความเคยชิน หยิบเอาโต๊ะเล็กๆ ออกมากาง แล้วก็ต้องชะงักเมื่อโดนร่างสูงที่นั่งอยู่บนเตียงตีก้นเบาๆ ผมเผลอหลุดสีหน้าทำอะไรไม่ถูกออกมาแว้บหนึ่ง

 

            อะไรวะ ไอ้จ้าเมื่อกี้เห็นเต็มๆ เลย มันก็นิ่งๆ เงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร

 

            น้องไม่สบายอยู่ ใช้น้องได้ไงครับ เดี๋ยวพี่ทำให้ก็ได้ เรานั่งสิ กูก็รู้นะพี่ว่ามึงมันคนดี แต่จะเตือนกูนี่จำเป็นต้องตีตูดกูด้วยเหรอวะ มันสะกิดที่อื่นก็ได้มั้ง จะบอกว่าเพราะชินกับการเป็นอาจารย์มันก็ไม่ใช่ว่ะ เขาใช้ไม้ตีไม่ใช่มือ แล้วอีกอย่างอย่างพี่มันน่ะไม่ตีเด็กหรอก ผมเชื่อแบบนั้น

 

            ระหว่างที่นั่งกินข้าว ผมก็สังเกตไอ้จ้าไปด้วย รอยแดงช้ำที่คอมันชัดมาก ช้ำแบบน่ากลัวด้วย เพราะมันผิวขาวด้วยล่ะมั้ง และไอ้เหี้ยนั่นก็คงไม่ได้อ้อมแรงอะไรเลย

 

            มึงเจ็บตูดอยู่ปะวะจ้า

 

            แค่ก…”

 

            ผมถามไอ้จ้าน้องรักออกไปตรงๆ แต่คนที่สำลักกลับเป็นอาจารย์สุดที่รักของผมแทน เจ้าตัวที่โดนถามหันมามองผมนิ่งๆ ไม่ได้แสดงท่าทางเขินอายในคำถามเลยแม้แต่น้อย ผมยื่นมือไปลูบแผ่นหลังของพี่มันเบาๆ

 

            เราถามอะไรน้องแบบนั้นครับ

 

            เอ้า ก็มันโดนอะไรมาผมรู้อยู่แก่ใจ จะให้ถามว่ามันเจ็บคอมั้ย หรือปวดแขนเปล่าหรือไง พี่แม่งก็บ้าว่ะ

 

            “แล้วน้องเราเป็นอะไรล่ะ ไปหาหมอมั้ย ได้ยินคำว่าหมอไอ้จ้าหน้าเจื่อนเลย ถึงว่าจะไม่อายผม แต่ก็ใช่ว่าจะเดินเข้าไปหาหมอแล้วบอกว่าโดนทำอะไรมาได้ง่ายๆ หรอกนะ ผมยิ้มนิดๆ ให้พี่คลีน แล้วยื่นหน้าเข้าไปพูดข้างๆ หู

 

            โดนแบบที่ผมโดนพี่ทำไง แกล้งงับติ่งหูอีกฝ่ายด้วยอย่างหยอกล้อ พี่มันนิ่งชะงักไปเลยผมรู้สึกได้ ก่อนที่มือของพี่มันจะเลื้อยมากอดเอวผม กูนั่งข้างๆ เนี่ยได้ทีเอาใหญ่เลยนะ แต่ผมไม่ปัดออกหรอก กูก็ชอบของกู ปัดออกให้โง่ดิ

 

            ไม่เหมือนนะครับ พี่ไม่ทำเราช้ำแบบนั้น คงจะหมายถึงรอยที่คอ

 

            แต่มึงงงงงคิดว่ากูจะเขินปะไอ้เหี้ย ต่อหน้าต่อตาน้องกูเลยเหอะ เกรงใจบ้างไรบ้างก็ดีนะครับ

 

            แล้วเราโอเคมั้ยครับ ให้พี่พาไปหาหมอมั้ย ตัวเราเล็กนิดเดียวเอง ไม่ต้องห่วงนะ คิดว่าพี่เป็นพี่ชายเราอีกคนก็ได้ ออร่าความดีกระจายเต็มห้อง ไอ้จ้ากระพริบตาปริบๆ ไม่คิดว่าจะเจออะไรแบบนี้

 

            เอ่อไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวก็ดีขึ้น

 

            ถ้างั้นกินข้าวแล้วกินยา พักผ่อนเยอะๆ รู้มั้ย พักเยอะกูก็ฉิบหายดิสัด แล้วใครจะช่วยงานกูล่ะวะ แต่เอาเหอะ ตอนนี้ผมจะไม่ขัดอะไร ไอ้จ้าหน้ามันก็ดูซึมๆ ไปอยู่เหมือนกัน

 

            แล้วไอ้เหี้ยนั่นเป็นใคร ผมเอ่ยด้วยเสียงที่เข้มขึ้น พอนึกถึงแล้วแม่งก็อดหงุดหงิดไม่ได้ ไอ้จ้าที่โดนถามเรื่องนี้มันก็นิ่งไปเลย ก่อนที่จะส่ายหน้าเบาๆ

 

            ผมก็ไม่รู้อะพี่ ไม่รู้ชื่อด้วย พ่อมึง! กูจะบ้าตาย มึงเอากับคนที่มึงไม่รู้แม้กระทั้งชื่อเนี่ยนะ แล้วงี้จะตามกระทืบถูกคนปะ (ยังไม่เลิกคิดเรื่องนี้) ไอ้พี่คลีนนั่งงงๆ อยู่ข้างๆ ทนไม่ไหว สะกิดเรียก

 

            คนที่เราเอ่ยถึง ใครเหรอครับ

 

            “ไอ้เหี้ยตัวหนึ่ง แม่งเอาน้องผมแล้วทิ้ง ผมกระซิบบอก ไม่อยากให้ไอ้จ้ามันสะเทือนใจไปมากกว่านี้ แต่ดูมันเฉยๆ นะ เฉยจริงๆ ข้าวเริ่มไม่แดกแล้ว เดี๋ยวกูก็จับยัดเข้าปากซะหรอก

 

            ทำไมทำแบบนั้น จับได้ว่าน้ำเสียงมีแววไม่พอใจ แต่ก็ยังอยู่ในขั้นระดับต่ำมาก สำหรับผมอะนะ แต่สำหรับพี่มันแค่นี้ก็ถือว่าเริ่มจะน่ากลัวแล้ว ผมส่ายหน้าไม่รู้จะพูดอะไร เพราะมันก็ไม่มีอะไรให้พูด

 

            ถ้ารู้ว่าแม่งเป็นใครนะ จะกระทืบหน้ามัน เครียดแค้น ไอ้สัด

 

            เด็กไม่ดี อย่าใช้กำลังสิครับมาดุกูซะงั้น ผมชักสีหน้าใส่ ตอนนี้ทุกสีหน้าผมแสดงให้พี่มันเห็นได้หมดแหละ ไม่ต้องเก็บไม่ต้องปิดอะไรแล้ว จะมีก็แต่เวลาที่ผมตอแหลแถใส่ที่พี่มันยังตามผมไม่ทัน

 

            ทีไอ้เหี้ยนั่นมันยังใช้กำลังกับไอ้จ้าเลย

 

            “ไม่ใช่นะพี่ อันนี้ผมยอมเขาเองเหอะ ไอ้จ้าขัดขึ้น

 

            จิ๊ มึงนี่แม่ง…”

 

            เราน่ะไมต้องพูดมากเลย กินข้าวให้หมดเลยครับ เร็วๆ เราด้วยจ้า จะได้กินยา นี่ไม่ใช่ผัวนะ นี่พ่อละ ดุฉิบหาย แค่ขมวดคิ้วใส่ น้ำเสียงเข้มขึ้นเพียงเล็กน้อยกูก็หวั่นแล้ว ได้แต่นั่งเซ็งตักข้าวเข้าปาก

 

            จ้า เดี๋ยวมึงเก็บของเลย เมื่อกินข้าวเสร็จผมก็สั่งมันทันที

 

            ทำไมพี่

 

            “เดี๋ยวมึงย้ายไปอยู่กับกูเลย ตั้งแต่วันนี้แหละ กูไม่อนุญาตให้มึงอยู่คนเดียว ผมสั่งเลย ผมไม่ไว้ใจแม่ง ไอ้บ้านี่ชอบทำอะไรตามความรู้สึกของตัวเองตลอด เป็นประเภทคนดี ต่างจากไอ้พี่คลีนมันอยู่ นั่นคนดีโดยแท้จริง แต่ไอ้จ้าไม่ได้อยากจะดี แต่ห้ามความรู้สึกของตัวเองไม่ได้ และความรู้สึกของมันก็ไม่ค่อยปกติซะด้วย อยู่ๆ ก็ไปยอมให้ใครที่ไหนไม่รู้เอา

 

            ไม่เป็นไรพี่…”

 

            เป็นไอ้สัด เป็นเยอะด้วย! กูสั่งก็ทำตามดิวะ

 

            “ใช่ครับ ทำตามที่น้องวาสเขาบอกเถอะ วาสเขาเป็นห่วงเรานะพี่คลีนมันกล่อมเก่งอย่าบอกใคร เพียงแค่พูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย พร้อมกับสายตาที่สื่อถึงความจริงใจ เพียงแค่นี้ไอ้จ้าก็นิ่งเงียบก่อนจะพยักหน้าตกลง

 

            และก็เป็นไปตามที่ผมต้องการ ช่วยกันเก็บของใช้ของมันทั้งหมด ก็ไม่มีอะไรมาก อะไรที่ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องเอาไป พอเสร็จก็ให้พี่คลีนมันขับรถมาส่งที่บ้านผม

 

            เดี๋ยวมึงนอนห้องเล็กเลย ฝุ่นเยอะไปหน่อย เดี๋ยวกูช่วยเก็บให้ มึงไปนอนเล่นในห้องกูก่อนก็ได้ไป ผมดันหลังมันเข้ามาในห้องของผม พี่คลีนวางของที่ช่วยยกขึ้นมาให้บนพื้นก่อนจะเดินเข้ามานั่งข้างๆ ผมที่ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียง

 

            ขอบคุณนะพี่ที่ช่วย

 

            “ทำให้เราพี่เต็มใจครับ ยิ้มเข้าไป ไอ้ผมนี่ก็ยิ้มตาม ไอ้จ้ามันดูจะเอือมๆ เดินแยกไปนั่งอีกมุมแล้วเอาหมอนไปกอด แม่งเหมือนผีมานั่งอยู่ในห้องกูเลย แต่อย่าพูดไปนะ เดี๋ยวมันเสียใจ

 

            ไม่มีอะไรแล้ว พี่กลับเลยก็ได้ เดี๋ยวรถผมค่อยไปเอาวันหลัง

 

            “อ้าว

 

 

            อ้าวอะไรมึงวะพี่

 

 

            เราไม่ไปกับพี่เหรอครับ เสียงหงอยมาเลยแม่ง ผมเม้มปาก เจอแบบนี้เข้าไปเริ่มรู้สึกลังเลเล็กๆ ละ หันไปมองไอ้จ้ามัน ห่วงมันก็ห่วง กะว่าจะอยู่เป็นเพื่อนมันแล้วถามถึงเรื่องทั้งหมด

 

 

            หมับ

 

            น้องวาสครับ ไปกับพี่นะครับคว้ามือผมไปกุมไว้ อ้อนเต็มที่ผมพูดเลย ไม่ใจอ่อนนี่ก็เลวร้ายเกินไปละ ผมคิดหนัก ยิ่งเจอสายตาอ้อนวอนจากพี่คลีนมันแล้วยิ่งคิดหนักเลย

 

            นะ

 

            เออ ไปครับ ยอมหมดเลย ณ เวลานี้ ร่างสูงยิ้มกว้าง บีบมือผมที่กุมไว้แน่นขึ้นอีกนิด เหมือนจะบอกว่าดีใจมากที่ผมยอมตกลงจะไปด้วย

 

 

            ก็เป็นอันตกลงตามที่พี่มันต้องการ ผมคุยกับไอ้จ้าอีกนิดหน่อยแล้วก็ออกมากับพี่คลีน ตรงกลับบ้านพี่มันเลยไม่ได้แวะไปที่ไหน พอถึงอาจารย์แกก็แยกออกไปหาน้องโคมที่ออกมานั่งกับไอ้พีชที่หน้าบ้านของมัน ทักทายกันอย่างน่ารักตามภาษาพี่น้อง ผมยืนสูบบุหรี่รออยู่หน้าบ้าน สักพักพี่มันก็เดินกลับมา

 

            เดี๋ยวพี่ไปทำข้าวต้มให้โคมก่อนนะ เราเอาด้วยมั้ย

 

            ทำเผื่อไว้ตอนเย็นก็ได้ พี่มันพยักหน้าแล้วเดินเข้าบ้านไป

 

            ผมยืนสูบบุหรี่แล้วมองคู่รักมันนั่งงุ้งงิ้งกัน กระซิบกระซาบอะไรกันก็ไม่รู้ สักพักน้องโคมก็มองมาทางผม ก่อนจะลุกเดินตรงเข้ามาหา ผมเลิกคิ้วก่อนจะยิ้มให้เจ้าตัวเล็กตรงหน้า

 

            ว่าไงครับ

 

            “พี่วาสกับพี่คลีนเป็นอะไรกันเหรอครับ ถามตรงประเด็นไม่มีอ้อมค้อม ผมยืนเหวอไปแวบหนึ่งเลย ก่อนจะปรับสีหน้าแล้ววางมือลงบนศีรษะฟูๆ ของน้องมัน

 

            พี่กับพี่คลีนของเราน่ะรักกันครับ อยู่ๆ น้องมันมาถามแบบนี้ผมก็หวั่นเหมือนกันนะเว้ย ผมจับความรู้สึกของน้องมันไม่ได้ว่าน้องมันรู้สึกอะไร เพราะหน้าน้องโคมมันนิ่งมาก

 

            ผมไม่ชอบเลย

 

            อ้าวเหี้ย

 

            ไม่ชอบแบบนี้เลย น้องมันพึมพำเบาๆ ผมนี่ใจหล่นวูบเลย น้องโคมมันสำคัญกับพี่คลีนมาก แล้วถ้าน้องมันไม่ชอบผมแบบนี้ กูควรจะทำยังไงวะเนี่ย ผมยืนเอ๋อ ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดยังไงก่อนดี

 

            โคม เราไม่ชอบพี่เหรอครับ เรารับไม่ได้เหรอ แต่พี่รักพี่ชายของเราจริงๆ นะ เราไม่ชอบอะไรตรงไหนก็บอกพี่ได้นะ พี่แก้ให้เราได้ ตอแหลเข้าใส่ตลอด ถึงท่าทางจะดูเสแสร้งแกล้งทำเป็นคนดี แต่ความรู้สึกของผมเป็นแบบนั้นจริงๆ น้องโคมยืนนิ่ง ก้มหน้าลงหน่อยๆ ผมมองท่าทางนั้นก่อนจะมองเลยไปที่ไอ้พีช

 

 

            แม่งแสยะยิ้มเหมือนรู้อยู่แล้วว่าผมกำลังเจออะไร

 

          เดี๋ยวนะ มันแปลกๆ นะ

 

 

            น้องโคมครับ

 

            “พี่วาสครับ ผมขอโทษครับ เสียงแย่มาก

 

            เพราะไอ้พีชมันสั่งเราใช่มั้ย ผมลองถาม เพราะดูจากท่าทางไอ้เวรนั่นแล้ว แม่งเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจากแบบที่ผมคิด ไอ้เหี้ยพีช มึงคิดว่าจะเล่นกูได้เหรอ คิดผิดแล้วไอ้สัด เล่นกูน่ะหึ ยาก

 

            ผมขอโทษครับ แต่พี่พีชบอกให้มาพูดแบบนี้ ดีจริงๆ นะมึง น้องโคมมันเบะปากหน่อยๆ เหมือนกลัวโดนผมด่า น้องมันก็ซื่อดีนะ ไอ้เวรนั่นบอกให้ทำอะไรก็ทำ อยากเดินเข้าไปถีบหน้าแม่งสักที

 

            และก็เป็นเรื่องดีนะ เพราะมันอยู่หน้าบ้านมัน เลยไม่ได้ยินที่ผมคุยกับน้องเขา อีกอย่างน้องมันหันหลังให้ไอ้พีช มันเลยไม่เห็นท่าทางและสีหน้า แต่เอาจริงๆ ถึงหันหน้าไปมันก็มองไม่เห็นอยู่ดี ผมน้องแม่งยาวปิดหน้า

 

            พี่ไม่โกรธเราหรอก แต่พี่ตกใจมากนะ คิดไปแล้วนะเนี่ยว่าเราไม่ชอบพี่จริงๆ ถ้าเป็นแบบนั้นพี่คงจะแย่แน่ๆ น้องชายของคนที่พี่รักกลับไม่ชอบพี่ ผมขยี้หัวน้องมัน เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมาหา ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

 

            ไม่ใช่แบบนั้นครับ พี่คลีนมีความสุข ผมก็ดีใจแล้ว

 

            งั้นแสดงว่าเราโอเคกับพี่สินะ

 

            ครับ น้องมันยิ้มให้ผมนิดๆ มองๆ ไปมันก็น่ารักดี ผมเหล่ไปที่ไอ้พีชอีกรอบ ก่อนจะแสยะยิ้มในใจ มึงคิดจะเล่นกูน่ะรอไปอีกหลายปีไอ้เวร เดี๋ยวตอนนี้แหละ กูจะเล่นมึงแทนเอง

 

            งั้นขอพี่กอดน้องชายหน่อยเร็ว และพี่สัญญาเลยว่าจะรักพี่ชายเราให้มากๆ แผนเหี้ยๆ ถูกส่งออกมาทันที น้องโคมพยักหน้าให้ก่อนจะขยับเข้ามาในอ้อมกอดของผม ตัวเล็กนิดเดียวเอง กอดทีจมหายไปกับอกผมเลย แถมตัวน้องมันก็มีกลิ่นหอมอ่อนๆ จากแป้งเด็กอีกด้วย

 

            เด็กน้อย ตัวเราเล็กจัง

 

            “พี่พีชก็พูดแบบนี้ครับ

 

            “งั้นเราต้องกิน…”

 

 

            ผัวะ!!

 

            เหี้ย!! วิ้งเลย!

 

            ทำเหี้ยไรของมึง!! อยากตายหรือไงสัด! มึงจะเอาใช่มั้ยหา อยากแดกตีนสินะ!” มันโวยเสียงดังลั่น เด็กในอู่มันพร้อมใจกันออกมายืนดู ผมสะบัดหน้าไล่ความมึนออกไป หันไปกระตุกยิ้มใส่ให้มันอารมณ์ขึ้นมากกว่าเดิม ไอ้พีชเดินเข้ามากระชากคอเสื้อผม กัดฟันกรอดอย่างไม่พอใจสุดๆ ผมร้องเฮอะเบาๆ ก่อนจะผลักมันออกแล้วถีบเข้าไปเต็มๆ ที่หน้าท้องของมัน

 

            เอาคืนว่ะ ผมบอกเสียงกวนตีน ไอ้พีชมองหน้าผมด้วยความแค้น พุ่งเข้าใส่ผมอีกรอบ หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่ใบหน้าผม พร้อมๆ กับประตูบ้านของพี่คลีนที่เปิดออกมา

 

            วาส!!” พี่คลีนร้องอย่างตกใจที่เห็นผมโดนไอ้พีชมันต่อย เดินเข้ามาชิดอย่างรวดเร็ว มือหนาประคองใบหน้าผมขึ้นเพื่อดูรอยช้ำที่มุมปาก ผมยักคิ้วให้ไอ้พีช เมื่อกี้เห็นแล้ว ว่าประตูบ้านมันเปิด ยอมโดนหมัดเดียวถือว่าคุ้มนะ

 

            เจ็บว่ะพี่ ผมบอกเสียงอ่อน แล้วจะเบี่ยงหน้าหนีมือพี่มัน พี่คลีนก็ไม่ยอม เป็นห่วงผมอย่างสุดซึ้ง แตะลงบนรอยช้ำอย่างแผ่วเบากลัวผมจะบุบสลายไปมากกว่านี้

 

            พีช ทำไมทำแบบนี้ หันไปดุไอ้พีชแบบจริงจัง ไอ้เวรนั่นถึงกับทำหน้าไม่ถูก ผมใช้จังหวะนี้แสยะยิ้มให้มัน มันกัดฟันอย่างแค้นผม เล่นกับกูมึงคิดผิดแล้วพีช

 

            ผมไม่รู้แม่งบ้าอะไร จู่ๆ ก็พุ่งเข้ามาต่อยผมเนี่ย

 

            ก็มึงกอดไอ้โคม!!” ตะคอกกลับมาเสียงดัง เด็กน้อยก็ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ยืนเอ๋อไม่ช่วยอะไรไอ้พีชหรือพูดแก้ตัวอะไรทั้งนั้น หน้าพี่คลีนแม่งแลดูโกรธมาก ขนาดผมที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังรู้สึกหวั่นๆ เลย

 

            พี่ไม่ชอบคนใช้กำลังนะพีช นิสัยไม่ดีเลย เสียงโคตรโหด ผมลอบกลืนน้ำลาย ก่อนจะกระตุกแขนพี่มันเบาๆ พี่คลีนรีบหันกลับมาหาผม สายตาที่มองมาทำเอาผมใจสั่น มันดูเป็นห่วงผมอย่างมาก ทั้งๆ ที่แผลมันก็เล็กนิดเดียว แค่ช้ำๆ เองด้วยซ้ำ

 

            แต่พี่ไอ้เหี้ยวาสมัน…”

 

            “ผมแค่กอดน้องเขา เพราะเราคุยกันเรื่องของผมกับพี่ น้องโคมโอเคยอมให้ผมคบกับพี่ได้ ผมก็เลยขอกอดน้องชายสักครั้ง และไอ้พีชก็พุ่งเข้ามาซัดผมเนี่ย ฟ้องดิสัด จะรออะไร เรื่องใส่ไฟขอให้บอกกู

 

            โอเคๆ ไม่ต้องพูดอะไรแล้วครับ เดี๋ยวเราจะเจ็บปากนะ

 

            “และแม่งมันให้น้องโคมมาหลอกผม ว่าน้องไม่ชอบผม ไม่ยอมรับที่ผมคบกับพี่ โคตรเสียใจเลยตอนที่ได้ยิน แย่ว่ะพี่ ตอแหลฉิบหายเลยกู ผมเบือนหน้าหนีเหมือนไม่อยากจะมองหน้าใคร ไอ้พีชมันรู้เลยล่ะว่าผมกำลังเสแสร้ง

 

            ทำไมโคมทำแบบนั้น ไม่น่ารักเลยจะดุน้องชายตัวเองแล้ว

 

            ผมขอโทษครับพี่วาส

 

            พี่ไม่ชอบเลยนะพีชที่เราทำแบบนี้น่ะ ทำไมต้องแกล้งวาสด้วย ไม่ชอบวาสเหรอ คนที่พี่รักเขาทำอะไรผิดเหรอ โอเคเราหึงที่วาสกอดโคม แต่ควรจะพูดกันดีๆ มั้ย ทำไมต้องใช้กำลัง ด่ามันซะกูสะเทือนแทนเลย เพราะเมื่อกี้ก็ถีบมันไปทีหนึ่ง ดีนะน้องโคมมันไม่ฟ้องพี่ชาย

 

            ผมขอโทษพี่คลีน ผมยอมรับผิด ไม่น่าเชื่อว่าอย่างไอ้พีชจะยอมอ่อนลงให้กับพี่คลีน

 

            คนที่เราต้องขอโทษคือวาสนะ ไม่ใช่พี่ไอ้พีชชะงักไปเลย เอาสิมึง ขอโทษกูสิ ผมยักคิ้วให้มันอีกครั้ง เห็นเลยว่ามันกำหมัดแน่น หลังจากนี้ถ้ามีโอกาส ผมอาจจะได้ซัดกับมันอีกรอบ

 

            ขอโทษ…” กัดฟันพูดก่อนจะเบือนหน้าหนี ผมก็พยักหน้าให้มันหน่อยๆ

 

            ผมกินข้าวลำบากแน่เลยว่ะพี่ ผมว่าติดจะขำ แต่อีกฝ่ายไม่ขำด้วย ทำหน้าเครียดแล้วดึงผมให้เข้ามาในบ้าน น้องโคมไม่ได้ตามเข้ามา แสดงว่าโดนไอ้พีชมันลากไปแล้ว

 

            เดี๋ยวพี่หายามาทาให้นะครับ เรารอแป๊บนะ กดให้ผมนั่งลงเสร็จก็จะลุกออกไป แต่ผมคว้าแขนพี่มันเอาไว้ซะก่อน ดึงให้มันนั่งลงข้างๆ

 

            ไม่เป็นไร ไม่ต้องหรอก แค่พี่เป็นห่วงก็พอแล้ว ผมยิ้มให้ พี่คลีนมันถอนหายใจ ดูไม่พอใจเท่าไหร่กับรอยช้ำที่มุมปาก คุ้มค่าที่ตอแหลไป

 

            พี่ไม่ชอบเลยเราเจ็บตัวแบบนี้

 

            “ห่วงผมใช่มั้ยล่ะ

 

            “ห่วงมากเลยต่างหากล่ะ เราเจ็บนิดเดียวพี่ก็ไม่ชอบแล้วสายตาที่มองมามันทำให้คนเขินได้ง่ายๆ เลยนะ ผมกลั้นยิ้มก้มหน้า ทำไมพี่มันน่ารักแบบนี้วะ ยื่นมือออกมาแตะที่มุมปากผมเบาๆ ผมจับมือพี่มันไว้

 

            จะห่วงทำไมกับรอยช้ำแค่นี้ ที่พี่ทำผมน่ะมันเจ็บมากกว่านี้อีกนะ ผมยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของพี่มัน พอผละออกมาเห็นแววตาที่วาววับขึ้นมาหน่อยของอีกฝ่ายก็เป็นอันว่าพี่มันเข้าใจที่ผมจะสื่อ พี่มันยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน ดึงตัวผมเข้าไปกอด

 

            งั้นครั้งหน้าพี่จะอ่อนโยนกับเรานะครับ

 

 

            นี่คิดไปถึงครั้งหน้าแล้ว

 

          ใครว่าคนซื่อแม่งไม่หื่น กูเถียงขาดใจเลย

 

 


100 %

 

_____________________________________

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น