ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP]39 แผน

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP]39 แผน

คำค้น : ดั่งใจบัญชา, ดาหลา,ธาวิน

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2562 03:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP]39 แผน
แบบอักษร

บทที่ ๓๙ 

 

“ไปหาหมอไหมครับ?” บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยถามเมื่อขับรถออกมาจากคฤหาสน์ไกลพอสมควร กว่าจะออกมาได้ก็กินเวลาไปนานไม่น้อย 

 

“ไม่เป็นไร ฉันดีขึ้นแล้ว พาฉันไปส่งที่ ยุติธรรมก็พอ”  

 

“ครับ” กิตติรับคำแล้วตั้งใจขับรถต่อ โดยสังเกตเห็นจักรยานยนต์สองคันและรถยนต์อีกสองคันกำลังขับตาม ซึ่งเขาจำได้ว่าไม่ใช่รถจากคฤหาสน์ ถึงตอนกลางคืนจะมืดแต่ก็มั่นใจ 

 

“มีคนตามเราครับ แต่ไม่ใช่...เฮ้ย!!” 

 

เอี๊ยด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

 

ยังไม่ทันที่กิตติจะพูดจบจักรยานยนต์ปริศนาทั้งสองคันก็แล่นเข้ามาปาดหน้ารถของเขาจนแทบหักหลบไม่ทัน เสียงเบรครถดังสั่นหวั่นไหวทั่วท้องถนนยามราตรี 

 

“นายหญิงโอเคนะครับ” ทันทีที่ตั้งสติได้ก็รีบหันไปถามคนข้างน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยอย่างมาก เพราะแรงแบรครถเมื่อครู่ไม่ใช่เบาๆ 

 

“ฉะ..ฉันปวดท้อง...โอ๊ย!” เจ็บ เจ็บเหลือเกิน... มือบางได้แต่กุมหน้าท้องเอาไว้ เธอเป็นห่วงอีกสองชีวิตเป็นอย่างมาก 

 

ก๊อก! ก๊อก!  

 

“เปิดประตู!” เสียงตะโกนโหวกเหวกของคนที่อยู่ข้างนอกพร้อมกับเสียงเคาะกระจกรถดังสนั่นทำให้กิตติที่อยู่ในอาการตกใจได้สติกลับมา ชายหนุ่มหันไปมองทางต้นเสียงถึงได้รู้ว่าตัวต้นเหตุนั้นเป็นใคร 

 

“ลูอิส!” บอดี้การ์ดหนุ่มกัดฟันเอ่ยชื่อของคนนอกรถ มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น เมื่อเหล่าลูกน้องของลูอิสแห่กันเข้ามาล้อมรอบรถของตนเอาไว้ 

“นายหญิงไหวไหมครับ?” กิตติหันไปถามดาหลาอีกครั้ง 

 

“เปิดประตู” แต่แทนที่จะได้คำตอบเขากลับได้คำสั่งกลับมา  

 

“แต่นายหญิง...” 

 

ก็อก! ก๊อก! 

 

“เปิดประตู!” คนข้างนอกตะโกนออกคำสั่งอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มาพร้อมกับปลายกระบอกปืนนับสิบๆลำที่เล้งมาทางภายในรถ หากเขาขับฝ่าฟันออกไปคงเป็นศพอยู่ดี  

 

กิตติมองใบหน้าเงยเกย์ของผู้เป็นนายหญิงอย่างช่างใจ 

 

“เปิดประตู!” ครั้งนี้เป็นคำสั่งของดาหลา กิตติไม่มีทางเลือกอื่นจึงยอมเปิดประตูแต่โดยดี 

 

“ลงมา!” ทั้งสองลงจากรถตามคำสั่งของลูกน้องคนสนิทของลูอิส  

 

“ต้องการอะไร?” กิตติเอ่ยถาม แต่คำตอบที่ได้กลับมากลับมากลับเป็นหมัดหนักของอีกฝ่าย 

 

ผลัวะ! 

 

ผลัวะ! 

 

“กิตติ!” ดาหลาอุทานออกมาด้วยว่าเป็นห่วง ลูกน้องของลูอิสรีบจับล็อกเธอเอาไว้  

 

สึก! 

 

“อาก!!!” มีดสั้นถูกทิ่มแทงลงมาตรงหัวไหล่ขวาของบอดี้การ์ดหนุ่ม ด้วยความเจ็บปวดจนต้องร้องลั่น ท้ามกลางเสียงตะโกนร้องของหญิงสาวเพียงผู้เดียวในจุดเกิดเหตุ 

 

”ฝากไปให้เจ้านายมึงด้วย!” เจ้าของการกระทำดังกล่าวตบไหล่บอกด้วยสีหน้าสบายใจ ก่อนจะชกหมัดหนักๆเข้าที่ใบหน้าคมตามฉบับชาวยุโรปจนกิตติสลบและร่วงลงไปนอนกับพื้น จากนั้นจึงพยักหน้าในเหล่าลูกน้องที่เหลือเป็นอย่างที่รู้ๆกัน 

 

“เดิน!” ลูกน้องคนที่จับตัวหญิงสาวเอาไว้เอ่ยออกคำสั่ง แต่ดาหลาก็ขัดขืนจึงต้องเอามีดออกมาขู่ ปลายมือแหลมคมชี้ลงตรงช่วงเอวบางเป็นเชิงว่าถ้าขัดขืนอีกที ปลายมือนั้นจะฝังลงในตัวของเธอแน่นอน 

 

ดาหลายอมก้าวขาไปด้านหน้าในที่สุด เพราะรู้ดีว่าสังขารตัวเองในต้องนี้ไม่สามารถสู้รบตบมือกับใครได้ อาการเจ็บตรงท้องนั้นยังไม่หายไป ในตอนนี้เธอทำได้เพียงสิ่งเดียวนั้นคือภาวนาอย่าให้ดวงใจทั้งสองดวงเป็นอะไร ขอให้พวกเขายังอยู่กับเธอ ได้มีโอกาศออกมาพบปะโลกภายนอก... 

๐๐๐๐๐ 

 

-โกดังร้างแถบชานเมือง- 

 

ดาหลาถูกพามาขังไว้ ณ ห้องๆโทรมๆแต่ก็กว่างพอสมควร ในนี่ไม่มีเครื่องของอะไรเลยนอกจากเสื่อเก่าๆขาดๆตัวหนึ่ง หญิงสาวถูกพันธนาการสองมือสองเท้าเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้หนี้ไปได้  

 

อาการปวดท้องก่อนหนานี้บรรเทาลงมาก เธอไม่มีเลือดออกนั้นแปลว่าลูกๆยังอยู่กับเธอ แต่ก็ยังหน้าเป็นห่วงอยู่ดี... 

 

ลูกน้องของลูอิสพากันออกไปยืนเฝ้าอยู่ห่างๆ โดยที่ไม่ยอมออกไปนอกห้อง นักฆ่าสาวมองพวกมันทั้งหลายเรียงตัว โดยเฉพาะลูกน้องคนหนึ่งซึ่งเธอจำได้ว่าเป็นมือขวาของลูอิสและเป็นคนทำร้ายกิตตินั้นเอง 

 

“มองอะไรไม่ทราบ?” ลูกน้องคนดั่งกล่าวถามขึ้นเมื่อเห็นว่านักโทษสาวกำลังจ้องมองตนไม่วางตา 

 

“...” คำตอบที่ได้คือความเงียบ นักฆ่าสาวละสายตาจากดวงหน้าหล่อเหล่านั่น ด้วยการเอี้ยวหน้าไปทางอื่น 

 

“หึง!” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะเย้ยหยันเบาๆ 

 

“ฉันหิวน้ำ ขอน้ำกินหน่อย” ดาหลาหันหน้ากลับมาเอ่ยถาม “ฉันหิวจริงๆ ขอร้องล่ะ” เธอขอร้อง 

 

“เอาให้มัน!” คนตรงหน้าหันไปสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ซึ่งก็มีคนเอาน้ำมาให้ดาหลา ทว่าเธอไม่มือที่จะใช่ดื่มเองลูกคนนั้นจึงต้องป่อนให้ นักฆ่าสาวดื่มน้ำจากขวดอย่างหิวกระหาย มองแล้วช่างเป็นภาพที่น่าสงสารและสมเพชในเวลาเดียวกัน 

 

๐๐๐๐๐๐ 

 

-ทางด้านธาวิน ตอนรุ่งสาง- 

 

“อื้อ~ อ๊าส~” ชายหนุ่มขยับพลิกตัวไปมาบนเตียงนอนหนานุ่มหลังจากสลบไปหลายชั่วโมง ความเจ็บปวดตรงปาดแผลเริ่มทำงานอีกครั้งเมื่อรู้ตัว มือหนาถูกยกขึ้นไปกุมขมับที่มีผ้าพันแผลพันรอบศรีษะโดยอัตโนมัติเพราะอาการปวดหัว แต่พอสมองกลับมาประมวลผลได้จึงรีบดีดตัวลุกขึ้นทันที 

 

“ดาหลา!” สมองของเขาประมวลภาพสุดท้ายของเหตุการณ์เมื่อคือ ซึ่งทำหัวใจแกร่งแทบหยุดเต้น ธาวินหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาคนรักแต่มันกลับว่างเปล่า แถมห้องที่อยู่ก็ไม่ใช่ห้องที่เขาคุ้นเคย  

 

“นายฟื้นแล้วหรือครับ!!” เรียวที่พึ่งเข้ามาภายในดูดีใจกับภาพที่เห็น รีบตรู่เข้ามาหาผู้เป็นนายทันที  

 

“เมียฉันอยู่ไหน?” ทว่าคำถามจากธาวินกลับทำให้เรียวหน้าเสียทันควัน เขาได้แต่เงียบไม่กล้าตอบคำถามออกไป 

 

“กูถามว่าเมียกูอยู่ไหน!” ความเงียบของลูกน้องคนสนิทไม่ต่างจากการจุดชนวนระเบิดอารมณ์ของธาวิน เขายิ่งเดือดดาลเมื่อไม่ได้คำตอบ จนเรียวแทบไม่อยากหายใจต่อเลยทีเดียว 

 

“ผะ..ผมขอโทษครับนาย” บอดี้การ์ดหนุ่มก้มหน้า 

 

“ดาหลา...อยู่...ที่...ไหน!!!” ธาวินตะเบ็งเสียงอย่างบ้าคลั่งราวกับคนสติแตก ถามแต่คำถามเดิมๆ มองชายหนุ่มอีกคนราวกับจะจับหักคอซะให้ได้ ขาเรียวยาวตวัดลงจากเตียงคนไข้แล้วเดินไปยืนตรงหน้ามือขวาคนสนิท 

 

“นะ..นายหญิงถะ..ถูกพวกลูอิสจับตัวไปแล้วครับ” ลูกน้องคนสนิทกลั้นใจตอบ เจ้าพ่อมาเฟียเริ่มหายใจฝืดขัดเมื่อได้คำตอบ มือแกร่งจับเข้าที่ปอกคอเสื้อของคนตรงหน้าพร้อมกับกระชากเต็มแรง 

 

“ผมไม่ทราบว่านี้คือแผนของนาย ผมเลยช่วยนายหญิงออกมาจนโดนจับตัวไป ผมขอโทษครับ!” เรียวรีบแก้ต่างก่อนจะโดนหมัดหนักๆจากธาวินเข้าเต็มซีกแก้ม ร่างหนาถลาไปตามแรงต่อยหลายก้าว 

 

“ระดมคนออกตามหาเมียกูให้เจอ ถ้าเมียกับลูกกูเป็นอะไรไปมึง!...เป็นศพ!” มือขวาคนสนิทเสียวสันหลังวาบกับประโยคดั่งกล่าวของเจ้านาย 

 

“ตะ..แต่คนอย่างลูอิสไม่ใช้จะตามหาได้ง่ายๆนะครับ” 

 

“ถึงต้องพลิกแผ่นดินหามึงก็ต้องหาให้พบ กูให้เวลามึงไม่เกินครึ่งชั่วโมง! ถ้ายังไม่เจอมึงและก็ไอ้อีที่รวมหัวกับมึงเป็นศพ!”  

 

“คะ.ครึ่งชั่วโมง...” เรียวทวนคำผู้เป็นนายแล้วคิดหนัก แม้มันเป็นไปไม่ได้ที่จะตามหามหาคนๆหนึ่งในเมืองอันกว้างขวางอย่างกรุงเทพฯในเวลาอันสั่นเพียงครึ่งชั่วโมง แต่ชายหนุ่มก็มิอาจหลีกเลี่ยงผลกรรมตัวเองได้... 

 

.................................................................. 

 

เขาขอโทษที่หายไปนานอีกแล้ว คือหายไปทำใจอยู่ ช่วงนี้มีแต่เรื่องทุกใจ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว