facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฟีลอสxบายู(เซนทอร์) ตอนที่3

ชื่อตอน : ฟีลอสxบายู(เซนทอร์) ตอนที่3

คำค้น : เซนทอร์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2563 18:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฟีลอสxบายู(เซนทอร์) ตอนที่3
แบบอักษร

 

ฟีลอสจำใจให้บายูอยู่ด้วยเพราะความสงสาร หากจะปล่อยให้อยู่เพียงลำพังในป่านี้ก็เกรงจะถูกสัตว์ป่าทำร้าย เพราะในที่แห่งนี้ล้วนมีสัตว์ดุร้ายอาศัยอยู่เยอะมาก ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ใจแข็งไม่เคยสนใจสิ่งใดอย่างเขาจะมาแพ้ให้บายูเพียงเพราะน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย สุดท้ายแววตาอ้อนวอนและสีหน้าอับจนหนทางของบายูก็ทำให้เขาใจอ่อน 

ในคราแรกฟีลอสคิดว่าการที่ให้มนุษย์ผู้นี้มาอาศัยอยู่ด้วยมันจะเป็นการเพิ่มภาระให้เขาแต่กลับกลายเป็นว่าเขาสบายขึ้นเมื่อมีบายู เขาไม่ต้องทำอาหารเองเพราะเด็กหนุ่มเป็นคนทำอาหารให้เขากิน และอาหารที่บายูทำก็รสชาติดีมากด้วย งานดูแลความสะอาดในบ้านบายูก็จัดการให้หมด ไม่นึกว่าบุรุษจะทำอะไรแบบนี้เป็นด้วย เขานึกว่ามันเป็นแค่หน้าที่ของพวกผู้หญิงเสียอีก 

ฟิ้ววว~ 

ปึ่ก! 

"ว้าว ท่านยิงธนูแม่นจัง" 

บายูเอ่ยชมเมื่อเห็นลูกธนูที่เซนทอร์หนุ่มปล่อยออกไปนั้นปักอยู่ที่ตรงกลางเป้าซึ่งเป็นผ้าที่ติดไว้กับต้นไม้ใหญ่ ฟีลอสยิงธนูได้อย่างแม่นยำเพราะเขาฝึกมาตั้งแต่เด็ก ลูกธนูของเขามันไปปักอยู่ตรงกลางวงกลมที่เล็กที่สุด 

ภาพที่เห็นตรงหน้ามันทำให้เด็กหนุ่มที่ไม่เคยฝึกการใช้อาวุธหรือทักษะการป้องกันตัวอย่างบายูรู้สึกทึ่งเป็นอย่างมาก ท่านฟีลอสดูสง่างามและน่าเกรงขามในตอนที่ใช้เวลาเล็งเป้าแค่พริบตาแล้วปล่อยลูกออกไป กระบอกใส่ลูกธนูที่ทำจากไม้ที่เซนทอร์หนุ่มสะพายไว้อยู่ยิ่งทำให้ร่างกายของเขาที่ครึ่งบนเป็นมนุษย์และครึ่งล่างเป็นม้านั้นน่ามองเป็นอย่างมากในสายตาของบายู 

"เจ้ามาทำอะไรที่นี่" 

ฟีลอสเอ่ยถามเสียงเรียบเพราะเขารู้สึกไม่พอใจที่ร่างบางโผล่มาที่นี่ ทั้งที่เขาอุตส่าห์หนีมาหาสิ่งที่ทำให้ตัวเองอารมณ์ที่แปรปรวนของตัวเองสงบลงแต่บายูก็ยังจะตามมาอีก และเด็กหนุ่มตรงหน้าก็เป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ด้วย 

ทุกครั้งเวลาที่เขาได้มองหน้าและสบตากับดวงตาคู่สวยของบายูมันทำให้เขาหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ทั้งที่อยู่มาด้วยกันร่วมเดือนแล้วแต่เขาก็ยังไม่ชินเลย เวลาอยู่ใกล้ร่างบางอารมณ์ของเขามักจะไม่คงที่จนต้องหนีออกมาสงบสติอารมณ์อยู่คนเดียวอยู่บ่อยครั้ง 

ทั้งที่เป็นบุรุษเหมือนกับเขาแต่บายูกลับมีเสน่ห์ดึงดูดมากอย่างน่าแปลกใจ กลิ่นกายที่หอมฟุ้ง ใบหน้าที่งดงาม รวมไปถึงร่างกายที่แสนบอบบางของบายูล้วนดูมีเสน่ห์ชวนให้หลงใหลมากกว่าพวกนางไม้ที่อาศัยอยู่ในป่าทางตอนเหนือที่เขาเคยเจอเสียอีก 

"ข้ามาตามท่านไปทานมื้อเย็นไง ข้าทำไก่อบเสร็จแล้ว" 

บายูพูดและยิ้มกว้างออกมาโดยที่ร่างบางไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มของเขาส่งผลต่อเซนทอร์หนุ่มตรงหน้ามากแค่ไหน เด็กหนุ่มตั้งใจมาตามท่านฟีลอสไปกินมื้อเย็น เพราะเขาได้นำไก่ที่เซอทอร์หนุ่มไปล่ามาทำอาหารโดยการอบกับเครื่องเทศที่มีกลิ่นหอมเสร็จเรียบร้อย 

"ถ้าเจ้าหิวก็กินก่อนเลย เดี๋ยวข้าตามไป"ฟีลอสพูดก่อนจะหยิบลูกธนูออกมายิงต่อทำให้เด็กหนุ่มมองตามด้วยความสนใจ 

"ข้ายังไม่หิว ขอข้าดูท่านฝึกยิงธนูเถอะนะ" 

เด็กหนุ่มเอ่ยขอเพราะกลัวจะโดนไล่เหมือนทุกครั้ง บายูพยายามเข้าหาเซนทอร์หนุ่มเพราะอยากสนิทกับผู้มีพระคุณของตน ทั้งที่ท่านฟีลอสกลับชอบตีตัวออกห่างจนบางครั้งเด็กหนุ่มก็คิดว่าฟีลอสรังเกียจเขา แต่บายูก็ยังฝืนยิ้มให้เซนทอร์หนุ่มตรงหน้า 

"เจ้าจะดูทำไม มันไม่อะไรน่าสนใจเลยสักนิด" 

คำตอบที่ได้ฟังทำให้รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าของบายูอ่อนลง เด็กหนุ่มก้มหน้าเม้มปากตัวเองแน่นรู้สึกขอบตาร้อนผ่าวราวกับน้ำตาจะไหลออกมาตอนนี้ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องรังเกียจไม่อยากอยู่ใกล้กับตนเองหรือเพียงเพราะว่าเขาเป็นมนุษย์ 

"ฮึกก ท่ารังเกียจข้าใช่มั้ย ข้าขอโทษที่มาอาศัยอยู่กับท่านจนทำให้ท่านรู้สึกอึดอัดใจแบบนี้ แต่ว่าข้าไม่ที่ไปแล้วจริงๆ ท่านอย่าเมินเฉยทำเหมือนรังเกียจข้าแบบนี้ได้มั้ย หากข้าทำสิ่งใดให้ท่านไม่พอใจท่านก็บอกข้ามาสิ" 

เด็กหนุ่มร้องไห้ออกมาเมื่อกลั้นไว้ไม่ไหว ความอึดอัดที่มีได้ระบายออกมาเป็นหยดน้ำตาและคำพูดจนทำให้เซนทอร์หนุ่มนิ่งอึ้งไป เท้าทั้งสี่ขยับเดินมายังร่างบางที่ก้มหน้าร้องไห้ก่อนจะใช้มือรั้งใบห้าที่อาบไปด้วยน้ำตาของบายูให้เงยขึ้นมาสบตากับเขา หยดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยทำให้หัวใจแกร่งอ่อนยวบ เขารู้สึกไม่ชอบใจเลยที่เห็นเด็กคนนี้ร้องไห้แบบนี้ 

"อย่าร้อง ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้าอย่างที่เจ้าคิด"ฟีลอสใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มเนียนในขณะที่สบตากับคนที่ยังร้องไห้ไม่หยุด เพียงแค่โดนมือหนาสัมผัสที่ใบหน้าหัวใจของบายูก็เต้นแรงขึ้นมาทันที 

"แต่ท่านไม่อยากอยู่ใกล้ข้า ทั้งที่ข้าพยายามเข้าหาแต่ท่านกลับหนีข้าตลอด"เด็กหนุ่มพูดท้วงพลางยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออก ฟีลอสก็พูดไม่ออกเพราะเขาไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกสับสนที่เกิดขึ้นของตัวเองยังไงให้บายูเข้าใจ 

"ข้าไม่รู้จะพูดอย่างไรให้เจ้าเข้าใจดี แต่ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้า มีเจ้ามาอยู่ด้วยข้าก็สบายขึ้นเยอะ มีคนช่วยงานและทำอาหารที่อร่อยให้ข้ากิน"ฟีลอสพูดปลอบใจร่างบางที่สะอื้นร้องไห้ไม่หยุดพร้อมกับใช้มือช่วยเกลี่ยน้ำตาให้ 

"ฮึก ท่านพูดจริงเหรอ ท่านไม่ได้รังเกียจข้าจริงๆ ใช่มั้ย"พอได้ฟังคำปลอบใจจากเซนทอร์หนุ่มก็ทำให้บายูรู้สึกดีขึ้นมา ร่างบางยิ้มออกมาทั้งน้ำตาก่อนจะถามย้ำอีกครั้ง 

"ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้าจริงๆ ถ้าข้ารังเกียจคงไม่ให้อาศัยอยู่ด้วยมาร่วมเดือนหรอก" 

คำตอบของท่านฟีลอสทำให้บายูยิ้มกว้างออกมา ซึ่งรอยยิ้มของร่างบางตรงหน้าก็ทำให้เซนทอร์หนุ่มหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งสองสบตามองหน้ากันอยู่สักพักจนบายูต้องเป็นฝ่ายหลบตาก่อน เด็กหนุ่มก้มหน้าบังคับตัวเองให้หยุดร้องไห้ แก้มเนียนทั้งสองข้างเริ่มเปลี่ยนสีเพราะแววตาอ่อนโยนที่มองมามันทำให้บายูรู้สึกเขินอาย 

เซนทอร์หนุ่มก็เผลอจ้องมองใบหน้าของร่างบางอย่างไม่วางตาเพราะแก้มที่เปลี่ยนสีแดงระเรื่อขึ้นมามันทำให้บายูยิ่งดูน่ามอง ดวงตาสีเฮเซลที่งดงามช่างดูเข้ากันกับผมสีน้ำตาลอ่อน 

"เจ้าอยากลองฝึกยิ่งธนูมั้ย ข้าช่วยสอนให้"ฟีลอสเอ่ยถามเพื่อทำลายความเงียบเพราะร่างบางเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมสบตากับเขา ซึ่งคำถามของเซนทอร์หนุ่มก็ทำให้ร่างบางยิ้มออกมาพร้อมกับรีบพยักหน้ารับทันที 

"อยาก ข้าอยากใช้ธนูเป็นเหมือนท่าน" 

"มานี่สิ" 

ฟีลอสพูดพร้อมกับรั้งตัวขาบายูให้เดินตามเขามายังจุดที่เขาฝึกยิงธนู ซึ่งระยะห่างจากเป้ายิงที่ติดอยู่กับต้นไม้ใหญ่อย่างพอเหมาะ ร่างบางถูกจับให้ยืนนิ่งในขณะที่ฟีลอสยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แม้ร่างกายท่อนบนของฟีลอสจะกำยำใหญ่โตแต่เพราะท่อนล่างของเขาเป็นร่างกายของม้าจึงทำให้เขาสูงเท่าบายู 

"ข้าต้องทำอย่างไรบ้าง ข้าไม่เคยฝึกใช้ธนูเลย"บายูหันไปถามชายร่างกำยำที่ยืนทาบทับอยู่ด้านหลังของเขา เมื่อท่านฟีลอสยื่นคันธนูให้พร้อมกับหยิบลูกธนูจากกระบอกด้านหลังมากให้เขาถือไว้ 

"เจ้ายืนคร่อมเส้นยิงตรงนี้ไว้ ขยับเท้าแยกห่างกันประมาณให้น้ำหนักตัวอยู่กึ่งกลางเท่าทั้งสองของเจ้า จากนั้นก็หันไหล่กับคันธนูเข้าหาเป้าที่เจ้าจะยิง" 

ฟีลอสใช้กีบเท้าของตัวเองกรีดให้เป็นเส้นบนพื้นดินแล้วให้บายูทำตามที่เขาบอก โดยที่มือหนาทั้งสองข้างช่วยประคองจัดท่าทางของร่างบางให้เข้าที่ จากนั้นก็ให้บายูจับคันธนูไว้โดยที่มือเขาประกบอยู่ด้านบน มืออีกข้างก็จับมือบางเด็กหนุ่มมาสอนเสียบลูกธนูโดยการเสียบลูกธนูที่จุดเสียบลูกธนูบนสาย บายูก็ทำตามอย่างว่าง่ายพร้อมกับจดจำไปด้วย 

"ใช้มือของเจ้าเกี่ยวสายธนูไว้ให้นิ้วชี้อยู่ด้านบนของลูกธนู และให้นิ้วกลางกับนิ้วนางที่เกี่ยวสายธนูไว้อยู่ด้านล่างของลูกธนู จากนั้นเจ้าก็น้าวสายธนูไว้พร้อมกับเล็งเป้าแล้วยิงออกไปได้เลย" 

ตอนนี้ร่างกายของบายูเริ่มสั่นสะท้านขึ้นมาเพราะท่านฟีลอสขยับมาใกล้ชิดกับร่างกายของเขา จนเด็กหนุ่มสัมผัสได้ถึงกล้ามหน้าท้องกำยำที่เสียดสีผ่านเนื้อผ้าอยู่กับแผ่นหลังของเขา บายูรู้สึกหวั่นไหวเพราะถึงจะอยู่ด้วยกันมาเป็นเดือนแต่ก็ไม่เคยใกล้ชิดกับฟีลอสขนาดนี่เลยสักครั้ง ทั้งเสียงทุ้มต่ำที่พูดอยู่ข้างหูและลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดบนใบหูมันทำให้หัวใจบายูเต้นแรงจนแทบบ้า 

"ทำไมเจ้าตัวสั่น เจ้าตื่นเต้นเหรอ" 

"อึ่ก ชะ ใช่ ข้าตื่นเต้น" 

บายูสะดุ้งเมื่อฟีลอสหันหน้ามาถามจนได้สบตากับดวงตาสีดำสนิทที่ดุดันน่าเกรงขามชัดเจน ก่อนจะพยักหน้าตอบสิ่งที่ไม่ใช่ความจริงออกไปเพราะที่เขาตัวสั่นแบบนี้เนื่องจากได้อยู่ใกล้ชิดกับท่านฟีลอสต่างหาก 

"เจ้าช่างเป็นมนุษย์ที่แปลกเสียจริง เอาเถอะ เจ้าลองทำตามที่ข้าบอกดู"เซนทอร์หนุ่มยิ้มออกมาก่อนจะบอกให้บายูลองปล่อยลูกธนูออกไป เด็กหนุ่มก็น้าวลูกธนูจนสุดพร้อมเล็กเป้าแล้วปล่อยออกไป 

ฟิ้ว~ 

ปึ่ก! 

ลูกธนูที่บายูยิงออกไปนั้นไปปักอยู่ตรงต้นไม้นอกเป้าที่เขาเล็งไว้ อย่าว่าแต่โดนเป้าตรงกลางเลยในวงกลมที่เป็นวงนอกสุดลูกธนูของบายูยังไม่เฉียดใกล้ด้วยซ้ำ ซึ่งพอได้เห็นผลงานในการลองฝึกยิงธนูครั้งแรกของตัวเองบายูก็ดูหน้าเสียขึ้นมาทันที เขาก็ว่าเขาเล็กตรงกลางเป้าแล้วนะแต่ทำไมมันไปปักอยู่ตรงนั้นก็ไม่รู้ 

"ครั้งแรกก็เป็นแบบนี้แหละ เจ้าอย่าคิดมาก ฝึกไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เก่งขึ้นเอง มานี่ เดี๋ยวข้าลองช่วยเล็งเป้าให้" 

เซนทอร์หนุ่มพูดปลอบใจก่อนจะหยิบลูกธนูอันใหม่จากกระบอกไม่ด้านหลังมาเสียบตรงจุดใส่ลูกธนู จากนั้นก็จับมือบางของบายูมาทำเหมือนเดิมโดยที่มีมือหนาของเขาประกบอยู่ด้านบน เพื่อสอนให้ถนัดฟีลอสจึงขยับเข้ามาใกล้จนร่างกายท่อนบนของเขาแนบชิดไปกับร่างบาง และกลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างกายของบายูที่ลอยมาแตะจมูกมันก็ทำให้เขาเริ่มรู้สึกปั่นป่วน 

"ข้าช่วยเล็งให้แล้ว ปล่อยออกไปได้เลย" 

ร่างหนามองไปยังตรงกลางเป้ายิงแล้วหันมาพูดกับบายู เด็กหนุ่มก็ทำตามที่ฟีลอสบอก จนครั้งดีลูกธนูมันใกล้เฉียดเข้าเป้า (วงกลมใหญ่สุด) มากขึ้นร่างบางก็เริ่มมีรอยยิ้มออกมา เพราะความดีใจบายูจึงหันมาหาท่านฟีลอสที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังอย่ารวดเร็วโดยที่เซนทอร์หนุ่มไม่ทันได้ตั้งตัวจึงทำให้ปลายจมูกของทั้งสองแตะกัน 

ทั้งบายูและฟีลอสต่างรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนในตอนที่ร่างบางขยับออกมาสบตากับเขา สายลมที่โชยมาในตอนนี้มันยิ่งทำให้บายูดูมีเสน่ห์มากขึ้นกว่าเดิม ทั้งดวงตาสีเฮเซลคู่สวยและผมสีน้ำตาลอ่อนมันช่างดูงดงามมากจนเขาหัวใจเต้นแรงขึ้นมา 

ซึ่งเด็กหนุ่มร่างบางก็รู้สึกไม่ต่างกัน เพียงแค่ได้สบตากับดวงตาสีดำสนิทและได้มองใบหน้าคมคร้ามที่หล่อเหลาของท่านฟีลอส มันก็ทำให้บายูรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง หนวดเคราที่ขึ้นตรงกรอบหน้าของเซนทอร์หนุ่มมันยิ่งทำให้ท่านฟีลอสดูสง่างามมากขึ้นกว่าเดิม ตั้งแต่เกิดมาบายูไม่เคยเห็นใครที่รูปงามและน่าเกรงขามเท่าเซนทอร์ตรงหน้ามาก่อนเลย 

ตอนนี้ฟีลอสรู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดจากร่างบางจนทำให้เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้บายู กลิ่นกายที่หอมละมุนของบายูทำให้เขาเผลอสูดดมเข้าเต็มปอด เซนทอร์หนุ่มขยับเอียงใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าที่งดงามจนทำให้ริมฝีปากเขาสัมผัสกับริมฝีปากอวบอิ่มของบายู และเขาก็นิ่งเพื่อดูว่าบายูจะต่อต้านเขาหรือไม่ พอร่างบางไม่ขัดขืนต่อต้านสัมผัสของเขาฟีลอสจึงเริ่มบดคลึงริมฝีปากของตัวเองกับริมฝีปากอ่อนนุ่ม 

"อึ่ก! อืมม~" 

ที่บายูไม่ขัดขืนก็เพราะรู้สึกดีกับสิ่งที่ท่านฟีลอสทำ บายูคิดว่าตัวเองกำลังตกหลุมรักเซนทอร์ผู้นี้เข้าให้แล้วเพราะท่านฟีลอสช่างแสนดีและมีความเมตตาแก่เขา หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นแรง ร่างกายสั่นระริกขึ้นมาในตอนที่ร่างหนาใช้ลิ้นชำแรกกลีบปากของเขา ก่อนจะสอดลิ้นเข้ามาชิมความหวานจากโพรงปากนุ่ม 

ท่านฟีลิสใช้ลิ้นบดคลึงและหยอกเย้ากับลิ้นของเขาอย่างอ่อนโยนจนบายูพยายามตอบสนองกลับไป สัมผัสของรสชาติจูบที่อ่อนหวานนุ่มนวลที่บายูไม่เคยได้รู้จักมาก่อนทำให้ร่างบางรู้สึกเหมือนร่างกายตัวเองกำลังอ่อนระทวย ไร้เรี่ยวแรง จนเกือบจะทรุดไปนั่งกับพื้นหากไม่ได้เซนทอร์หนุ่มตวัดแขนโอบเอวไว้ก่อน 

ฟีลอสใช้ท่อนแขนแข็งแกร่งโอบเอวบายูไว้ ในขณะที่ริมฝีปากของเขายังแนบชิดบดคลึงกับริมฝีปากอ่อนนุ่มเพื่อตักตวงความหอมหวานจากร่างบางอย่างย่ามใจ ลิ้นหนาพยายามเกี่ยวพันหยอกล้อกับลิ้นของบายูจนเด็กหนุ่มร้องครางออกมาเพราะรู้สึกปั่นป่วนในช่องท้อง จูบของท่านฟีลอสนั้นทำให้บายูรู้สึกดีและรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดอากาศหายใจในเวลาเดียวกัน 

"อึ่กก! แฮ่กๆ "เป็นบายูที่หายใจตามไม่ทันจึงใช้มือดันหน้าอกของร่างหนาออกไปพร้อมกับหอบหายใจแรง ฟีลอสเองเมื่อได้สติกลับคืนมาก็ตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพึ่งทำลงไป 

เขาจูบกับมนุษย์ แถมยังเป็นมนุษย์ที่เป็นบุรุษเพศเช่นเดียวกับเขาด้วย นับวันเสน่ห์ของบายูยิ่งมากขึ้นจนเขาต้านทานไม่ไหว 

"ขะ ข้าขอโทษ"ฟีลอสเอ่ยขอโทษเสียงสั่นเพราะเขาเองก็รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไป เขารีบผละออกห่างจากตัวของบายูทันที 

"ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้โกรธท่าน เดี๋ยวสิ! ท่านฟีลอส!! " 

บายูพูดกับร่างหนาแต่ฟีลอสก็เหมือนจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้จึงขยับเท้าทั้งสี่วิ่งหนีออกมาเพื่อมาสงบสติอารมณ์ของตัวเอง ตัวเขาเองไม่ได้รังเกียจที่บายูเป็นบุรุษเหมือนกันกับเขา แต่เขากลัวจะควบคุมตัวเองไม่ได้มากกว่า เขาไม่อยากทำตัวต่ำช้าหักหาญน้ำใจของมนุษย์ที่ตัวเองช่วยไว้ เรื่องแบบนี้ระหว่างเขากับมนุษย์อย่างบายูมันไม่ควรเกิดขึ้นเลย 

เมื่อวานหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นฟีลอสก็ไม่กล้ามองหน้าบายูอีก ในตอนที่กินมื้อเย็นก็เกิดความเงียบปกคลุมเพราะทั้งสองต่างไม่กล้าคุยกัน วันนี้ในตอนที่เซนทอร์หนุ่มออกไปล่าสัตว์บายูจึงออกมาเดินสำรวจสมุนไพรในป่าเพื่อระบายความสับสนในใจ ท่านฟีลอสเป็นฝ่ายจูบเขาก่อนแท้ๆ แต่กลับหลบหน้าไม่ยอมสบตา ไม่คุยด้วย ทำท่าเหมือนรังเกียจเขาอีกแล้ว 

"ข้าล่ะไม่เข้าใจท่านเลยจริงๆ " 

ร่างบางบ่นออกมาด้วยความหงุดหงิดใจกับสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้ เพราะอยู่ที่นี่มาเดือนนึงแล้วบายูจึงพอรู้เส้นทางในป่าจนสามารถเดินกลับแบบไม่หลงทางได้ ในตอนกลางวันหลังจากทำงานบ้านเสร็จเด็กหนุ่มก็มักจะมาเดินเล่นหาผลไม้ในป่าที่ไม่ไกลจากบ้านของท่านฟีลอสมากนัก เพราะว่าฟีลอสกำชับว่าห้ามไปไกลจากบริเวณนี้ 

"อืม~ หอมจัง" 

กลิ่นหอมที่ลอยมาแตะจมูกทำให้เด็กขยับจมูกสูดดมก่อนจะเดินตามกลิ่นหอมดังกล่าวจนมาเจอต้นตอที่ส่งกลิ่นหอม มันเป็นดอกไม้ที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน ดอกไม้ที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดินมีตั้งแต่สีชมพูไล่ระดับไปจนถึงสีม่วง ทั้งที่มีดอกไม่ขึ้นมาในบริเวณนี้แค่นิดเดียวแต่กลับส่งกลิ่นหอมฟุ้งเป็นอย่างมากจนน่าแปลกใจ 

เพราะความไม่รู้อะไรบายูจึงเด็ดดอกไม้ที่งดงามและยังมีกลิ่นหอมที่เขาไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน กลิ่นหอมละมุนนี้ช่างน่าหลงใหลยิ่งนัก ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าดอกไม้ป่านจะหอมมากขนาดนี้ 

บายูเด็ดดอกไม้ป่าที่เขาเจอมาหลายดอกเพื่อนำกลับไปใส่แจกันที่บ้าน เขาหวังว่าท่านฟีลอสจะชอบกลิ่นนี้เหมือนกัน ระหว่างทางเดินกลับร่างบางก็ก้มมองดอกไม้ที่ตัวเองหอบกลับมาด้วยรอยยิ้มและสูดดมกลิ่นหอมไปหลายครั้ง แต่พอสูดดมกลิ่นดอกไม้มากขึ้นบายูก็รู้สึกว่าภายในร่างกายของตัวเองเริ่มร้อนขึ้นมา 

"ฮึ่ก! อึกก" 

เมื่อไม่รู้ว่าร่างกายตัวเองเกิดเป็นอะไรขึ้นมาร่างบางจึงรีบเดินเพื่อให้ถึงบ้าน มือของบายูกำดอกไม้ที่ถือมาไว้แน่นในขณะที่สองเท้าก้าวเร็วขึ้นจนแทบจะวิ่ง ภายในร่างกายของเขารู้สึกร้อนรุ่มไปหมดจนเม็ดเหงื่อผุดซึมออกมา บายูไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไรเพราะเขาไม่เคยมีอาการแบบนี้มาก่อนเลย 

ตุบ! 

"ฮึกก..." 

ร่างบางทรุดลงกับพื้นทั้งที่ใกล้จะถึงบ้านแล้วแต่บายูกลับเดินต่อไปไม่ไหว ข้างในมันรู้สึกร้อนราวกับถูกแผดเผาจนบายูอยากจะปลดเปลื้องชุดที่ตัวเองใส่อยู่ออกไปจากร่างกาย ทั้งที่ก่อนหน้านี้อาการเขายังปกติดีทุกอย่าง 

หรือว่าดอกไม้ที่เขาเก็บมาจะมีพิษ! 

"บายู เจ้าอยู่ไหน บายู! "เสียงเรียกที่คุ้นชินเรียกสติของบายูให้กลับคืนมา เด็กหนุ่มปล่อยดอกไม้ในมือทิ้งแล้วร้องเรียกหาฟีลอสทันที 

"ข้าอยู่นี่ท่านฟีลอส ฮึ่ก! ช่วยข้าด้วย" 

บายูร้องเรียกท่านฟีลอสด้วยความทรมาน เมื่อได้ยินเสียงตอบกลับเซนทอร์หน่มที่พึ่งกลับมาถึงบ้านก็มุ่งหน้ามาหาบายูทันที พอมาถึงฟีลอสก็ต้องตกใจเมื่อเห็นร่างบางนอนคุดคู้บนพื้นและกำลังหอบหายใจแรง 

เท้าทั้งสี่เดินมาหาบายูก่อนจะยื่นมือให้เด็กหนุ่มคว้าจับไว้ จากนั้นเขาก็รั้งตัวร่างบางที่สั่นระริกมาไว้ในอ้อมแขน กลิ่นหอมดอกไม้ที่ตกอยู่บนพื้นมันฉุนทำให้เขาต้องยกมือขึ้นมาปิดจมูก และพอเห็นดอกไม้ที่บายูเก็บมันก็ทำให้เขารู้ทันทีว่าบายูเป็นแบบนี้เพราะอะไร 

"เจ้าเป็นคนเก็บดอก 'คาร์เดียน' นี่มาใช่มั้ย" 

"ฮึก ใช่ ข้าเก็บมาเพราะว่ามันมีกลิ่นที่หอมมาก ตอนนี้ข้าร้อนเหลือเกิน ฮืออ ท่านฟีลอสช่วยข้าด้วย" 

ร่างบางใช้แขนคล้องคอแกร่งไว้พลางซบหน้าพูดกับซอกคอของฟีลอส ความร้อนรุ่มทรมานทำให้ร่างบางสะอื้นร้องไห้ออกมาพร้อมกับขยับเบียดร่างกายของตัวเองเข้าหาร่างกายท่อนบนที่กำยำของฟีลอส บายูรู้สึกดีมากที่ได้สูดกลิ่นเหงื่อและกลิ่นของบุรุษเพศจากร่างหนา 

"เจ้านี่มันซนไม่เข้าเรื่องจริงๆ " 

ฟีลอสกัดฟันพูดพร้อมกับใช้กีบเท้าเขี่ยดอกไม้ที่ตกอยู่บนพื้นออกไปให้ไกลก่อนจะจัดการช้อนร่างของบายูมาอุ้มไว้แล้วพาเดินกลับมาที่บ้าน ดอกคาร์เดียนที่บายูเก็บมานั้นมันมีฤทธิ์กระตุ้นความต้องการทางเพศอย่างรุนแรงหากสูดดมเข้าไปในปริมาณที่เยอะ เขาเองก็ลืมไปว่าช่วงนี้เป็นช่วงที่ดอกไม้ชนิดนี้เบ่งบาน  

ซึ่งจะมีเพียงปีละครั้งเท่านั้นที่ดอกคาร์เดียนจะผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ใบหน้าคมคร้ามดูเครียดตึงขึ้นมาเมื่อคิดไม่ตกว่าจะช่วยบายูยังไงให้หายจากอาการนี้ 

"ท่านฟีลอส ข้างในร่างกายข้ามันร้อนรุ่มไปหมด ข้าอยากถอดชุดออก" 

บายูซบหน้าพูดกับอกแกร่งเสียงสั่น ซึ่งลมหายใจอุ่นร้อนและใบหน้าที่เสียดสีกับแผ่นอกของเขามันก็ทำให้ฟีลอสต้องกัดฟันกรอด เขาเองก็ได้กลิ่นดอกไม้ที่บายูเก็บมาติดตัวร่างบางอยู่มันจึงกระตุ้นอารมณ์เขาไม่ต่างกัน 

"อดทนไว้ เจ้าทำตัวเองทั้งนั้น" 

เซนทอร์หนุ่มกัดฟันพูดจนเห็นเส้นเลือดนูนออกมาขมับ บายูก็ทำได้แค่สะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของร่างหนา รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ถูกท่านฟีลอสพาเขามานั่งบนโต๊ะในบ้าน ปกติท่านฟีลอสจะไม่ใส่เสื้ออยู่แล้วซึ่งบายูก็ไม่เคยใส่ใจ แต่วันนี้เด็กหนุ่มกลับเอาแต่มองร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของร่างหนาอย่างไม่วางตา บายูอยากจะใช้มือลูบไล้ไปตามร่างกายทุกสัดส่วนของฟีลอส 

"ฮืออ ข้าร้อน..." 

บายูพูดพร้อมกับใช้มือปลดชุดตัวเองออกไปเหมือนมันเป็นสิ่งเกะกะที่น่ารำคาญ มือบางไขว่คว้าหาร่างหนาจนฟีลอสต้องขยับมาใกล้แทรกตัวอยู่ตรงกลางระหว่างขาทั้งสองข้างของเด็กหนุ่ม เพียงแค่ได้สบตากับดวงตาคู่สวยที่มีน้ำตาเอ่อคลออยู่โดยรอบภายในร่างกายของฟีลอสก็รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมากกว่าเดิม 

"ข้ารู้ เพราะเจ้ากำลังให้ข้ารู้สึกไปด้วย" 

มือหนาจับผมสีน้ำตาลอ่อนของบายูที่ชื้นเหงื่อทัดใบหูขาวไว้ ก่อนจะสบตาพูดกับร่างบางที่มีสีหน้าทรมาน บายูก็รีบใช้ขาทั้งสองเกี่ยวเอวสอบไว้ทันทีเพราะกลัวร่างหนาจะหนีตัวเองไปอีก ขาเรียวของเด็กหนุ่มพาดกับลำตัวท่อนล่างสีน้ำตาลเข้มที่เป็นร่างกายของม้าพร้อมกับใช้ปลีน่องขยับเสียดสีกับขนเรียบลื่นไปด้วย 

แขนเรียวทั้งสองก็ใช้คล้องลำคอแกร่งไว้พร้อมกับขยับเบียดร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองเข้าร่างกายกำยำจนฟีลอสต้องกัดฟันแน่นกับการกระทำยั่วยวนของร่างบางตรงหน้า บายูไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงกล้าทำอะไรอย่างนี้ ตอนนี้เด็กหนุ่มรู้แค่ว่าการที่ร่างกายเขาสัมผัสกับตัวของท่านฟีลอสแบบนี้แล้วมันทำให้รู้สึกดีมาก 

"ฮึกก ข้าไม่ไหวแล้ว ช่วยข้าที ได้โปรด..." 

บายูซบหน้าเข้าหาอกแกร่งก่อนจะเงยหน้าพูดเสียงสั่นเหมือนร่างกายที่ร้อนผ่าวและสั่นระริกอยู่ตอนนี้ ส่วนอ่อนไหวกลางกายของเขามันมีอารมณ์ขึ้นมาอย่างน่าอาย ภายในร่างกายมันร้อนรุ่มและบายูก็รู้สึกปวดตรงส่วนอ่อนไหวเป็นอย่างมาก เขาต้องการให้ท่านฟีลอสช่วย  

เด็กหนุ่มสบตากับดวงตาสีดำสนิทด้วยแววตาอ้อนวอนโดยหวังเป็นอย่างมากว่าท่านฟีลอสจะเมตตาเขา... 

ความคิดเห็น