ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.03 ความจริง

คำค้น : นิยายวาย อิโรติก 20+ รักแรงแค้น

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 552

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2564 13:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.03 ความจริง
แบบอักษร

(Describe)

      นับตั้งแต่ที่ไอคิวมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเหนือเมฆก็ไม่กลับมาให้เหนือเมฆเห็นหน้าอีกเลย ในใจของไอคิวยังคิดเป็นห่วงเหนือเมฆอยู่ ยังแอบตามไปมองเหนือเมฆที่ตึกคณะทุกๆวัน จนเพื่อนในกลุ่มสงสัย

“นี่ไอคิวช่วงนี้กูเห็นมึงหายไปบ่อยนะ ไม่แดรกข้าวกับพวกกูมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ แอบหนีพวกกูไปเหล่สาวหรอมึง?”

“ขี้เสือกตลอดเลยนะมึง” เก็ตถามไอคิวจนโดยไอคิวตอกกลับ

“แน่นอนครับนี่ใครเก็ตใส่ใจในตัวเพื่อนทุกคน โดยเฉพาะเรื่องมึงเป็นไงบ้างวะ?”

“กูต้องบอกด้วยหรอ?”

“ต้องบอกสิวะใช่ไหมเมียจ๋า”

“จ๋าไหนมึงมีกิ๊กหรอไอเก็ต?”

“อะไรวะกูแค่พูดเพราะกับมึงเองกูจะเอากิ๊กไหนมาวะไอบาส”

“พอๆมึงสองตัวหยุดทะเลาะกันได้แล้ว ตกลงจะฟังไหม”

“ฟัง”

“แต่กูไม่บอก ไปหาไรแดรกละ”

“อ่าวไอสัสคิวมึงจะหนีไปไหนเนี้ย เดี๋ยวก่อนสิ ไอคิว ไอสัสคิวโว๊ยยย” เก็ตตะโกนเรียกไอคิว แต่ไอคิวก็ทำป็นหูทวนลมแล้วเดินต่อไปยังรถหรูเพื่อออกไปหาอะไรกินที่ห้าง สายตาเขาเหลือบไปเจอกับน้องตัวเองที่เดินมากับน้ำเหนือ ไอคิวจึงเดินไปหา

“ไอที”

“เห้ย พี่คิวมาได้ไงเนี้ย?”

“ขับรถมาดิ ถามได้แล้วนี่มากับไอนี่ได้ยังไงรู้จักกันหรอ?”

“เออ ไว้ไอทีจะเล่าให้ฟังทีหลังได้ไหมพี่คิว”

“แล้วทำไมถึงออกมาได้?”

“เลิกครึ่งวันครับ ไอทีไม่อยากรบกวนพี่คิวอะเลยกลับคอนโดก่อนและออกมาหาไรทานเนี้ย”

“แล้วตกลงไอนี่เป็นอะไรกับเรา พี่จำได้ว่ามันเป็นเพื่อนไอ” ไอคิวเกือบหลุดปากพูดออกมาแล้ว เรื่องแก้แค้นไอคิวไม่ได้บอกให้น้องชายตัวเองรู้ เพราะอยากจะจัดการเรื่องนี้เอง

“เพื่อนใครครับพี่คิว??”

“ไม่มีอะไรแล้วนี่จะไปหาอะไรทานกันใช่ไหม งั้นเดี๋ยวมื้อนี้พี่เลี้ยงเอง”

“พี่นี่โคตรใจเลยอะ” น้ำเหนือเป็นคนพูดบ้างจากที่เงียบอยู่นาน

“เออ” พวกเขาสามคนเดินเข้าร้านอาหารกันแล้วนั่งกินอาหารกันได้ไม่นานก็ขอตัวแยกย้ายกลับ ไอคิวขอตัวไปเรียนบอกกับน้องชายไปว่าให้เจอกันคอนโดเย็นนี้

 

 

ย้อนไปเมื่ออาทิตย์ก่อนหน้านี้

(IQ Park)

    ผมตื่นเช้ามาด้วยความเพลียจากกิจกรรมร่วมรักกับคนข้างกายที่ยังนอนหลับตายังไม่ตื่น ผมมองใบหน้าของมันจนเผลอคิดถึงเหนือเมฆขึ้นมา มือผมเอื้อมไปจับที่ใบหน้าร่างเล็ก

“กูขอโทษนะ” ทำไมผมถึงพูดคำๆนี้ออกมาก็ไม่รู้ ทั้งๆที่ผมลืมคิดไปเลยว่ามันคือศัตรูของผม แต่ก็ยังอยากจะบอกว่าขอโทษแค่คำนี้คำเดียว  ผมก้มหอมที่แก้มของร่างเล็กใจของผมมันสั่งให้ทำ ผมสะบัดความคิดถึงเหนือเมฆทิ้ง (มึงคือศัตรูของกูไม่ใช่เหนือเมฆของกู กูไม่ควรที่จะหลงรักศัตรูแบบมึง) ผมคิดอยู่ในใจ ผมลุกจากเตียงมองไปยังผ้าปูที่ยับยู้ยี้เพราะเกิดจากบทรักอันเร่าร้อนของเราเมื่อคืนผ้าปูเดิมเต็มไปด้วยคราบเลือดและคราบน้ำรักของผมกับมัน ผมอุ้มร่างเล็กมานอนที่โซฟาข้างหน้าต่างแล้วจัดการเอาผ้าปูที่นอนผืนใหม่ปูแทน ระหว่างที่ผมหยิบผ้าปูที่นอนอยู่นั้นกล่องอะไรบางอย่างจากในตู้ก็หล่นลงมาบนพื้น ผมมองกล่องใบนั้นแล้วกำลังจะก้มหยิบเปิดดู แต่ก็ยังไม่ทันเปิดดูเสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้นก่อน

ครืด ครืด ครืด (IT)

"ไงไอที?"

‘พี่คิวอยู่ไหนเนี้ย?'

"หอเพื่อนไอทีมีอะไรกับพี่หรอเปล่า?"

‘เปล่าวันนี้ไอทีแค่อยากจะบอกว่า เมื่อกี๊ปะป๊ามาหาที่คอนโด บอกว่าให้กินข้าวเย็นที่บ้านด้วย ไอทีคิดว่าพี่เลิกเรียนดึกเห็นไม่กลับคอนโด’

‘อื้มเลิกเรียนดึกแหละไอที พี่ทำงานที่คอนโดเพื่อนเลยนอนค้าง’

‘อ้อไอทีโทรมาบอกแค่นี้แหละ ไอทีไปเรียนก่อนนะครับ’

‘ครับ ตั้งใจเรียนนะไอที’

‘รับทราบครับพี่คิว’

      ไอทีวางสายผมไป ผมเลยก้มหยิบกล่องที่ผมทำตกวางไว้ที่เดิมและจัดการเอาผ้าปูมาปูเตียง ผมปูผ้าเสร็จก็อุ้มร่างเล็กที่ยังคงหลับอยู่วางไว้ที่เตียงห่มผ้าให้แล้วก้มลงจูบหน้าผาก ผมเดินเข้าไปในครัวเผื่อมีอะไรพอจะทำให้มันทานได้บ้าง ผมจัดการทำข้าวต้มให้มันจนเสร็จ แล้วเดินลงไปซื้อยาแก้ปวดกับยาแก้ไขที่ร้านขายยา พอผมขึ้นมาบนห้องตักข้าวต้มใส่ถ้วยให้มันตามด้วยน้ำกับยา ผมเปิดเข้าไปในห้องก็เจอร่างเล็กขยับเอาหลังผิงกับหัวเตียงอย่างทุลักทุเล

“ตื่นแล้วหรอ?” มันไม่ตอบผมครับผมก็ไม่ว่าอะไรยังพูดกับมันต่อ

“ไม่ตอบก็ไม่เป็นไรกูทำข้าวต้มให้กินหน่อยก็แล้วกัน” มันก็ยังไม่ตอบครับผมเดินไปนั่งบนเตียงแล้วตักข้าวต้มที่ยังร้อนอยู่ขึ้นมาเป่าแล้วจ่อที่ปากของมัน มันสะบัดหน้าหนีผมไปทางอื่น

“กินข้าวแล้วจะได้กินยา”

“ไม่กิน” มันตอบแค่ว่าไม่กิน

“แต่มึงต้องกินเดี๋ยวไม่สบาย” ผมก็ยังบังคับให้มันกินอยู่จนมันพูดคำๆหนึ่งออกมาจนทำให้ผมจุกอกแปลกๆ

“ออกไป กูไม่อยากเห็นหน้ามึง กูเกลียดมึงๆๆๆ

“กูจะไม่ไปไหนทั้งนั้นจนกว่ามึงจะยอมแดรกข้าว!!” ผมเผลอตะคอกใส่มันไปมันเลยร้องไห้ ใจผมก็อดสงสารมันอยู่นะ แต่ผมไม่ชอบคำที่มันพูดออกมาเลย มันเกลียดผมแล้วสินะครับ ผมควรดีใจสิที่ผมแก้แค้นแทนน้องสำเร็จแล้ว แต่ทำไมความรู้สึกของผมมันไม่ใช่เลยผมอยากดึงมันเข้ามากอดปลอบอยากพูดคำว่า ขอโทษ ต่อหน้ามัน แต่ก็ต้องกลืนคำนี้ลงไป นี่สินะคืออาการที่ผมตกหลุมรักไอเด็กคนนี้เข้าซะแล้ว

“ฮื้ออออ อะออกไป กูบะบอก อึก ว่าออกไป อย่ามายุ่งกับกู กูเกลียดมึง” มันยังคงไล่ผมให้ออกไปจากห้องมัน ผมเลยจำใจต้องวางถาดข้าวต้มลงข้างเตียงมัน

“เฮ้อออ กูออกไปก็ได้ กินข้าวกินยาด้วยนะ”  ตอนนี้ผมนำร่างของตัวเองมายืนที่หน้าประตูห้องมันแล้วในหัวผมได้แต่คิดว่าผมคงทำรุนแรงกับมันมากเกินไปหรือเปล่า แต่อย่างไรก็ดีมันสมควรแล้วนิครับกับสิ่งที่มันทำกลับน้องของผม ผมถึงคอนโดก็อาบน้ำแต่ตัวไปมหาลัยในคาบเช้าทั้งวัน ผมไม่มีอารมณ์จะเรียนเลย เอาจริงๆผมแอบเป็นห่วงมันเหมือนกันนะครับ ผมว่าคือครั้งแรกของมันกลัวมันจะไม่สบาย แล้วทำไมผมต้องมานั่งเป็นห่วงมันด้วยละ เฮ้ออออ

       ผมมีเรียนแค่คาบเช้าก็ขอตัวเพื่อนกลับห้อง มันชวนผมไปกินข้าวผมก็ไม่ไป บอกมันไปแค่ว่าเพลียอยากนอน มันก็ไม่ว่าอะไร ผมแยกกันที่มอแล้วผมก็ขับรถมายังคอนโดตัวเอง ผมเผลอหลับในเวลาต่อมา ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“พี่คิวๆ!! ไอทีนะ ไอคิวเข้าไปนะ” ผมได้ยินเสียงไอทีคงเปิดประตูเข้ามาแน่นอนครับ ผมสะลืมสะลือ ตาที่ยังตื่นไม่เต็มที่มองดูน้องชายที่เดินเข้ามานั่งที่เตียง

“กี่โมงแล้วเนี้ยไอที?”

“5โมง จะครึ่งแล้วครับพี่คิวหลับไม่ดูเวลาเลยหรือไง ลุกไปล้างหน้าล้างตาได้แล้ว วันนี้ปะป๊านัดทานข้าวที่บ้านเล็กนะลุกเลยพี่คิว” ไม่ว่าเปล่าครับเรียกว่าลากผมลงเตียงดีกว่าครับ

“ครับๆพี่รู้แล้ว เดี๋ยวลงไปเนี้ยแหละเราก็เอากระเป๋าไปเก็บแล้วไปนั่งรอที่โซฟาเลยเดี๋ยวพี่ออกไป”

“เร็วๆด้วยนะพี่คิว ไอทีคิดถึงปะป๊ากับคุณพ่อแล้ว”

“ครับๆๆๆๆ คุณน้อง” ไอทีเปิดประตูออกไปข้างนอกแล้ว ผมก็ลุกจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำ พอทำธุระส่วนตัวเสร็จก็พากันไปบ้านเล็กเพื่อไปทานข้าวกับที่บ้านครับ พอผมเหยียบเท้าลงในบ้านเท่านั้นแหละ

“ไงไอตัวแสบกว่าจะมาบ้านได้นะ” จะใครละครับก็คุณพ่อหนะสิครับคงคิดว่าผมติดหญิงชัวร์

“หวัดดีครับพ่อคิวก็มาแล้วไงครับพ่อ ป๊าละ”

“อยู่ในครัว”

“งั้นคิวไปหาป๊านะ”

“อืม” ผมเดินเข้าไปในครัวก็เจอปะป๊ายืนทำอาหารอยู่ ผมกอดปะป๊าจากทางด้านหลัง

“ทำไรกินครับป๊าหอมยังเลย?”

“ป๊าตกใจหมดคราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะเข้าใจไหมไอคิว”

“ครับป๊า แล้วนี่ทำอะไรตั้งเยอะแยะครับเนี้ย?”

“ของโปรดเรากับไอทีแหละ และนี่น้องไปไหนละ?”

“อ้อนคุณพ่ออยู่ข้างนอกนุ่นครับ”

“อื้ม เราเข้ามาก็ดีแล้วจะได้ช่วยป๊ายกอาหารไปไว้ที่โต๊ะ”

“ครับ” ผมช่วยป๊ายกอาหารไปไว้ที่โต๊ะ ป๊าก็เดินตามออกมาแล้วเดินไปบอกพ่อกับไอทีว่ามากินข้าว พวกเรากินข้าวกันได้ไม่นาน พ่อก็ขอตัวขึ้นไปทำงานในห้องต่อ ตอนนี้เหลือผมกับไอทีและป๊า ผมอาสาช่วยเก็บจานเข้าไปล้างในครัว เสร็จก็เดินมาหาป๊าที่นั่งดูทีวีอยู่ในห้องรับแขกส่วนไอทีคงขึ้นไปเล่นบนห้องแหละครับรายนี้ชอบกินแล้วนอนแต่ก็แปลกที่ไม่อ้วน ผมล้มนอนหนุกตักป๊า ป๊ามองผมแวบหนึ่ง

“เป็นอะไรตัวแสบ มีเรื่องกลุ้มใจอะไรจะบอกป๊าไหม?”

“ป๊ารู้ด้วยหรอว่าไอคิวมีเรื่องกลุ้มใจ?”

“ป๊าเลี้ยงเรามาตั้งแต่เท้าเท่าฝาหอยแล้วนะไอคิว ป๊าจะไม่รู้ได้ยังไงว่าเรากลุ้มใจอยู่ ฮื้มตัวแสบ”

“ป๊า ไอคิวสับสนจังเลย ไอคิวทำร้ายเขา แต่ไอคิวกลับไปแก้ไขมันไม่ได้แล้ว ไอคิวควรทำยังไงดีครับป๊า?”

“ไปทำใครท้องอีกละ?”

“ไม่ใช่นะป๊า ไอคิวไม่ได้ทำใครท้อง ไอคิวมีศัตรูอยู่คนหนึ่ง แต่เหมือนว่าตอนนี้ไอคิวเริ่มชอบเขาแล้วอะป๊า ไอคิวควรทำยังไงดี ไอคิวทำร้ายเขาจนเขาเกลียดไอคิวแล้ว”

“เราก็ไปขอโทษเขาสิ ไม่เห็นจะยากตรงไหนเลย”

“ยากสิป๊า มันเป็นเรื่องที่เกินจะให้อภัยมากๆเลยละสิ”

“เรื่องอะไรบอกป๊าได้ไหม?”

“ถ้าไอคิวบอกป๊าไปแล้ว ป๊าจะด่า จะโกรธไอคิวไหม?”

“ป๊าก็ต้องฟังเรื่องที่เราจะบอกก่อนสิว่าเป็นเรื่องอะไร ไหนลองเล่าให้ป๊าฟังสิ”

“ป๊าไอคิวขอโทษ ไอคิวขืนใจเด็กคนหนึ่งเขาเรียนอยู่ปี2 คณะสถาปัต”

“ฮะ อะไรนะไอคิวทำไมทำตัวแบบนี้เล่าให้ป๊าฟังให้หมดเลยนะว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไงแล้วทำไมถึงทำตัวแบบนี้ฮะ” ปรับโหมดกันแทบไม่ทันเลยสิครับ ผมก็ปรับโหมดไม่ทันเหมือนกัน

“ใจเย็นก่อนสิป๊า อย่าเสียงดังสัญญาก่อนว่าไอคิวบอกป๊าไปแล้ว ป๊าอย่าพึ่งบอกพ่อ”

“งั้นก็เล่าให้ป๊าฟังให้หมด อย่ามุบมิบแม้แต่เรื่องเดียวนะ” ผมเลยจัดการเล่าเรื่องทำหมดให้ป๊าฟัง โดนเทศน์เป็นชุดเลยครับไม่น่าบอกเลยกูเอ๊ย ตายกูตายแน่ๆวันนี้ปรึกษาผิดคนจนได้ ไอคิวอยากร้องไห้

“สมควรโดนเกลียดแล้ว เป็นป๊าก็เกลียดเหมือนกัน ทำอะไรไม่รู้จักคิด” นั่นไงละครับโดนอีกจนได้

“ป๊าอะนี่ไอคิวปรึกษาป๊าอยู่นะ ไม่ได้ให้มาบ่นให้ฟัง”

“เรานี่จริงๆเลยนะป๊าบอกได้แค่ว่าไปขอโทษน้องเขาซะ แล้วป๊าจะไปสู่ขอน้องเขาให้

“ฮะอะไรนะป๊าสู่ขอเลยหรอแค่” ยังไม่ทันพูดจบครับเงียบต่ออีกกูเอ๊ย ก็จะอะไรละครับป๊าพูดขัดผมจนได้

“อย่ามาเถียงป๊านะไอคิว เราทำน้องก็ต้องรับผิดชอบน้องเขา เดี๋ยวเรื่องนี้ป๊าจะคุยกับพ่อให้ส่วนเรื่องไอทีเดี๋ยวแม่จะค่อยๆคุยกับพ่ออีกที”

“อ่าวไหนป๊าว่าจะไม่บอกพ่ออะ”

“ความลับไม่มีอยู่ในโลก ซักวันพ่อแกก็ต้องรู้”

“ครับป๊า” เสียงอ่อยเลยไงกู เฮ้ออออ

“พรุ่งนี้พาน้องมาหาป๊ากับพ่อที่บ้านด้วย”

“จะเอาแบบนี้จริงๆหรอป๊า?"

“ใช่เป็นลูกผู้ชายไหม ทำแล้วหัดมีความรับผิดชอบหน่อยสิอย่าเอานิสัยพ่อมาใช้ให้มาก”

“ครับ จะพยายามชวนมาก็ได้ แต่ไม่ใช่พรุ่งนี้ได้ไหมป๊า ไอคิวต้องทำงานกลุ่มอะไว้เป็นอาทิตย์หน้าได้ไหม”

“ก็ได้ นี่ก็ดึกมากแล้วไม่ต้องกลับคอนโดแล้ว ขึ้นไปอาบน้ำนอนได้แล้ว”

“ครับป๊า ไอคิวรักป๊านะครับ” ผมหอมแก้มปะป๊าแล้วรีบวิ่งขึ้นบนห้องทันทีก่อนที่จะโดนด่าไปมากกว่านี้ ผมคิดทั้งคืนจนนอนไม่หลับ ผมเริ่มปฏิบัติการณ์ด้วยการเข้าไปหามันที่คณะแต่ก็ไม่เจอ ผมมาหามันแทบทุกวันใจก็ไม่กล้าเดินไปหา เฮ้ออออ แค่คำว่า ขอโทษ ทำไมต่อหน้ามันพูดยากวะ

(End IQ Park)

 

 

 

            หลังจากที่ไอคิวแยกจากไอทีกับน้ำเหนือก็กลับคอนโดไม่ได้เข้าเรียนเขารู้ว่าเรียนไปยังไงมันก็ไม่เข้าหัวเอาซะเลยไอคิวเลยไม่รู้จะไปไหนในใจก็ได้แต่คิดว่าควรจะเอายังไงต่อ จะเดินเข้าไปหาก็ไม่กล้า จะถอยก็ไม่ได้เพราะความรู้สึกของเขาเริ่มก่อตัวขึ้นมาทุกๆวันแล้ว

“เฮ้ออออ กูจะหาทางให้มึงมาเจอกับป๊ากับพ่อกูยังไงวะเนี้ย”

“โว๊ยยยยยยยยยย” ไอคิวไม่รู้จะทำอะไรก็เดินเข้าห้องล้มตัวนอนด้วยความล้า เผลอหลับไปพอตื่นมาก็4 โมงแล้ว เลยเดินออกไปข้างนอกเพื่อไปทำอาหารมื้อเย็น ไอคิวไม่เคยกีดกันน้องเลย ตามใจตลอดไปไหนมาไหนแค่ขอให้บอก ไม่เคยจะห้ามที่ไอทีคบกับใคร

ครืด ครืด ครืด  (IT)   

"เราโทรมาก็ดีแล้ว เย็นนี้จะกินอะไรเดี๋ยวพี่ทำให้?"

'พี่คิวเย็นนี้มีแขกไปเที่ยวหานะ?'

"ใครอีกละเพื่อนเราหรอ?"

'ไม่ใช่ๆพี่คนที่พี่คิวเจอที่ห้างอะ'

"อ้อ แล้วมันจะมาทำไม?"

‘เออน่า เดี๋ยวไปถึงแล้วไอทีจะเล่าทั้งหมดให้พี่คิวฟัง’

"อืมๆ แล้วตกลงอยากกินอะไรเดี๋ยวพี่จะได้ทำไว้ให้"

‘เอาอะไรก็ได้ครับ แล้วแต่พี่คิวเลย แค่นี้ก่อนนะครับ ไอทีกำลังกลับ’

"ครับๆ"ไอคิววางสายน้องชายและจัดการทำอาหารมื้อเย็นจนเสร็จ ไอทีกลับมาพอดีพร้อมกับน้ำเหนือที่เดินตามมาด้วย พวกเขานั่งกินข้าวกันเสร็จก็เป็นไอทีที่จุดประเด็นเรื่องทั้งหมดที่จะเล่าให้ฟัง

“เริ่มเรื่องเลยนะครับพี่คิว”

“พูดมาเลยพี่รอฟังอยู่”

“พี่คิวเข้าใจพี่เหนือเมฆผิดนะครับ ความจริงแล้วคนที่ทำไอทีคือคนนี้ พี่น้ำเหนือ

“ฮะเราว่าอะไรนะ”

“พี่เข้าใจผิดคนไงครับ ไอทีหาเวลาจะบอกพี่คิวหลายรอบแล้วแต่จะบอกๆก็ลืม พอคิดได้พี่ก็ไปเรียนก่อนเลยไม่มีเวลาจะบอก ที่จริงแล้วพี่เหนือเมฆกับพี่น้ำเหนือเขาเป็นเพื่อนสนิทกันจนกลุ่มพวกเพื่อนพี่เขาชอบเรียกพี่น้ำเหนือว่า เหนือ เฉยๆ ทั้งๆที่ส่วนมากพี่เหนือเมฆจะเรียกพี่น้ำเหนือว่าไอยักษ์ เพราะจะได้ไม่ซ้ำชื่อของตัวเอง ส่วนเพื่อนในกลุ่มจะเรียกพี่เหนือเมฆว่า เมฆ เฉยๆ มันก็เป็นแบบนี้แหละครับ พี่เข้าใจพี่เหนือเมฆผิด”

“พี่คิวผมขอโทษเรื่องทั้งหมดด้วยที่ทำให้เรื่องวุ่นวายแบบนี้ ผมจะรับผิดชอบไอที พี่ให้อภัยผมได้ไหมตอนนั้นผมอาจจะคิดแค่สนุกชั่วข้ามคืน แต่ตอนนี้ผมรักไอทีจริงๆ”

“แล้วกูจะรู้ได้ยังไงว่ามึงจะไม่ทิ้งน้องกู มึงเอาอะไรมาประกันว่ามึงจะรักน้องกูแค่คนเดียว??”

“ผมเอาหัวเป็นประกันเลยครับ วันไหนที่ผมนอกใจน้องพี่ฆ่าผมได้เลย”

“หึหึ ก็ดี”

“ผมมีเรื่องจะถามพี่”

 “อืมว่ามาสิกูจะบอกมึง มึงต้องการอยากจะรู้อะไร”

“พี่ขืนใจเพื่อนผมทำไม?” ไอทีหันหน้าไปมองไอคิวอย่างไว

“ว่าไงนะไอพี่คิว พี่ขืนใจพี่เหนือเมฆหรอ?”

“เออ พี่ไม่รู้นิ พี่คิดว่าเป็นคนๆเดียวกันเลยจะแก้แค้นแทนเราไง”

“พี่คิวอะไม่หน้าทำแบบนี้เลยรีบไปตามง้อพี่เหนือเมฆเลยนะก่อนที่มันจะสายเกินไป”

“พี่ขอโทษครับ”

“คนที่พี่ควรขอโทษคือพี่เหนือเมฆไม่ใช่ไอทีซะหน่อย”

“ใช่พี่คนที่พี่ควรขอโทษคือเพื่อนผม แต่ผมไม่รับประกันว่ามันจะยอมยกโทษให้นะ”

“กูควรทำยังไงวะ มึงช่วยกูคิดสิมึงสนิทกับมันอะ”

“ผมมีแผนแต่พี่จะทำตามผมหรือเปล่าละ”

“ลองพูดแผนมึงมาสิ” น้ำเหนือจัดการพูดแผนการทั้งหมดให้ไอคิวฟัง

(End Describe)

......................................................

ไอคิวจะตามง้อเหนือเมฆสำเร็จไหมนะ ถ้าอยากรู้อดใจรอก่อนนะจ้า

ความคิดเห็น