ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 สุดท้าย

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 สุดท้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 537

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2562 17:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 สุดท้าย
แบบอักษร

บทที่ 6  

ฝนที่เทกระหน่ำตกลงอย่างไม่ขาดสายฉันก็ยังยืนรอหวังว่าฝนจะหยุดตก แต่ถ้าไม่หยุดตกฉันจะต้องนอนที่นี้แหงๆ -_- ฉันทิ้งตัวลงกับพื้นอย่างเซ็งๆก่อนที่หลุบตาต่ำมองพื้นที่มีแต่น้ำฝนและรองเท้านักเรียนผู้ชาย...

            O0O! ร้องเท้านักเรียนผู้ชาย!!!

            ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆก่อนที่สายตาจะไปสดุดกับดวงตาสีเท่าที่คุ้นเคย คิดถึงจัง...

            “ไม่ได้เอาร่มมาอีกแล้วเหรอ ^_^” พี่ฟูจินทัก

            “คะ ^_^” ฉันยิ้มแห้งๆกลับไปในใจก็แอบตกใจเหมือนกันที่เขายังอยู่ หัวใจรู้สึกห่อเหยี่ยวอีกครั้งเมื่อภาพที่ยาเนะสารภาพรักกับพี่ฟูจินเข้ามาในหัว

            “เอาร่มของพี่ไปสิ”

            ภาพเมื่อปีที่แล้วเหมือนถูกฉายอีกครั้งหากแต่พี่ฟูจินวางร่มไว้กับพื้นแล้วเดินกลับไปโดยที่ไม่สนใจฝนที่กำลังเทกระหน่ำแต่อย่างใด แบบนั้นตัวของเขาก็จะเปียกหมดนะสิ... ฉันตัดสินใจคว้าร่มที่อยู่กับพื้นแล้วรีบวิ่งไปกางร่มให้กับพี่ฟูจิน

            “ที่ฟูจินคะ เดินออกมาแบบนี้ได้ยังไงเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอกค่ะ”

            “พี่ไม่เป็นอะไรหรอก”

            “ไม่เป็นอะไรได้ยังไง ตัวเปียกหมดแล้ว -0-”

            “พี่บอกว่าไม่เป็นอะไรก็ไม่เป็นอะไรสิ -*-”

            “เอ๊ะ ทำไมพี่ดื้อขนาดนี้คะเนี่ย”

            “เรนนี่ต่างหากละที่ดื้อ!”

            หมับ!

            เราสองคนกำลังเล่นสงครามประสาทกลางสายฝนแต่ฉันคงไปกระตุกเส้นโทสะของพี่ฟูจินเข้า  พี่ฟูจินหันกลับมาจับหัวไหล่ของฉันจนทำให้ฉันรู้สึกเจ็บร้าวไปหมด นักบาสทุกคนแรงเยอะขนาดนี้ทุกคนเลยหรือไง! -0-!

            “เรนนี่เจ็บ...”

            “แล้วพี่ไม่เจ็บหรือไงเล่า!”

            พี่ฟูจินจะเจ็บอะไร ฉันเนี่ยสิที่ต้องบอกว่าเจ็บไม่ใช่เขา ตอนนี้หัวไหล่ของฉันคงแหลกแล้วแน่ๆ TOT

            “พี่ฟูจินจะเจ็บอะไร เรนนี่ต่างหากที่หัวไหล่กำลังแหลกคามือพี่เนี่ย -0-”

            “....”

            “พี่... พี่ฟูจิน”

            ความเงียบเข้ามากลืนพื้นที่ระหว่างเราเรียบร้อย พี่ฟูจินยังคงจับหัวไหล่ฉันอยู่แต่เหมือนเขาจะรู้ว่าฉันเจ็บจริงถึงได้คลายมือ เขาเอาแต่ก้มหน้ามองพื้น ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงดี ได้แต่ปล่อยให้เวลาผ่านไปแบบนี้ สายฝนที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยังคงตกกระหน่ำและเหมือนจะเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้รอบตัวของเราทั้งสองคนมีแต่สีขาวของสายฝนแทบจะมองไม่เห็นทางข้างหน้า

            “วันเกิดพี่ไม่เห็นเรนนี่ให้ของขวัญพี่เลย...” พี่ฟูจินเปิดประเด็นคลายความเงียบ คงเป็นเรื่องนี้สินะที่ทำให้รุ่นพี่ฟูจินเป็นแบบนี้

            “ทะ...ที่จริงเรนนี่มีของขวัญที่จะให้นะคะ”

            ฉันลนลานค้นกระเป๋านักเรียนที่อยู่ในมืออย่างทุลักทุเล มืออีกข้างก็ถือร่มแล้วก็จับกระเป๋า อีกข้างก็ค้นหาของที่อยู่ในนั้น เจอแล้ว...

            “นี่คะ” ฉันยื่นถุงช็อคโกแลตไปข้างหน้าพี่ฟูจิน ตั้งใจไว้ว่าถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่ก็จะให้ ถึงจะนานเป็นอาทิตย์แล้วก็เถอะแต่รับรองได้ว่าฉันเก็บรักษาอย่างดีแน่นอน  “สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะคะ ^^”

            “นึกว่าจะลืมไปจริงๆ...”

            พี่ฟูจินเลื่อนมือที่จับไหล่ฉันมารับถุงช็อคโกแลต ฉันสังเกตได้ว่ามีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ ฉันก้มหน้าให้อยู่ในระดับเดียวกับพี่ฟูจินแล้วก็ต้องตกใจอย่างสุดขีดเมื่อคนตรงหน้ากำลังร้องไห้ เขากำลังร้องไห้... 

            “พี่ฟูจินเป็นอะไรไปคะ ทำไม...”

            ฟุบ!

            O///O

            คำถามของฉันถูกหยุดด้วยอ้อมกอดที่แข็งแกร่งจากคนตรงหน้า ร่มที่ฉันถือเอาไว้ตกลงสู่พื้นทำให้สายฝนปะทะเข้ากับตัวเราทั้งสองคนโดยตรง เนิ่นนานเหลือเกินที่เรายืนอยู่ในท่านี้จนพี่ฟูจินจับไหล่ของฉันแล้วดันออกจนมีระยะห่างระหว่างเรามากขึ้น ฉันได้แต่ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาสีเทาคู่นั้นเลย >///<

            “พี่...” เสียงของพี่ฟูจินเหมือนจะเร่งอัตราการเต้นของหัวใจให้เร็วขึ้น “...ชอบเรนนี่นะ” โลกทั้งโลกเหมือนหยุดหมุนเมื่อคำนั้นออกจากปากเขา ฉันไม่แน่ใจแล้วว่าเสียงน้ำฝนที่กระทบกับพื้นกับเสียงหัวใจของฉันที่กำลังเต้นรัวอะไรกันแน่ที่ดังกว่ากัน ฉันว่าน่าจะเป็นเสียงหัวใจของฉันมากกว่า...

            “ขะ...ขอ เวลา ปะ...แป๊ปนึงนะคะ”

            ฉันพูดด้วยเสียงตะกุกตะกักแล้วหันหลังให้พี่ฟูจินโดยเอามือกุมไว้ที่หัวใจ รู้สึกร้อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกสายฝนเย็นๆแทบไม่มีความหมายไปในพิบตา คำพูดของพี่ฟูจินเหมือนเทปที่กลอกลับไปกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่ยังดังวนเวียนอยู่ในหัว

             พี่ชอบเรนนี่นะ  พี่ชอบเรนนี่นะ  พี่ชอบเรนนี่นะ ~ 

            น้ำใสๆที่กำลังเอ่อล้นออกมาจากขอบตาหากแต่ฉันไม่ได้เสียใจสักหน่อย แต่ดีใจต่างหากละ! ดีใจที่พี่ฟูจินก็คิดแบบเดียวกัน ชอบ ชอบที่สุดเลย! ฉันเอามือปาดน้ำตาอย่างลวกๆแต่มันก็ยังไม่หมดสักทีเพราะอาจเป็นเพราะน้ำฝนที่เปียกเต็มหน้าจนไม่รู้ว่าอันไหนน้ำฝนหรือน้ำตา...

            หมับ!

            “เรนนี่!”

            ฉันหันไปตามแรงชุดที่ข้อมือ พี่ฟูจินจับหัวไหล่ทั้งสองข้างของฉันก่อนจะมองด้วยสายตาที่จริงจัง            “พี่ชอบเรนนี่จริงๆนะ ชอบ ชอบมานานแล้วด้วย”

            “พี่... ฮึก” ฉันพยายามกลั้นสะอื้นเอาไว้แต่มันก็ไม่เป็นผล ยิ่งกลั้นเท่าไรก็ยิ่งอยากจะร้องออกมามากเท่านั้น

            “พี่คงบังคับเรนนี่มากไปสินะ พี่ พี่ขอโทษ...”

            น้ำเสียงที่เศร้าและปะปนด้วยความผิดหวังเบาลงเรื่อยๆ พี่ฟูจินปล่อยมือที่จับหัวไหล่ของฉันก่อนจะแนบเข้าข้างตัว เขาใช้นัยน์ตาสีเท่าที่ดูสลดมองฉันอีกครั้งก่อนจะกลับหันหลังและเดินออกไป ฉันพยายามพูดสิ่งที่ตัวเองรู้สึกออกไปแต่เหมือนมีอะไรมาค้ำคอทำให้ไม่สามารถพูดออกไปได้ อยากจะบอกอยากจะบอก!...

            ความผิดหวัง... ที่ฉันเคยคิดว่าถ้าฉันบอกรักพี่ฟูจินแล้วเขาไม่รักัฉน ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว...

            ความกลัว... ที่กลัวคนอื่นเกลียดเพราะพี่ฟูจินมีคนรักมากมาย ตอนนี้ฉันไม่อยากปล่อยเขาไปแล้ว...

            “พี่ฟูจินคะ!!!”

            ฉันกะโกนออกไปแข่งกับเสียงสายฝน พี่ฟูจินหยุดแต่ก็ไม่ได้กลับมามองที่ฉันแต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วแหละที่ฉันจะพูดในสิ่งที่ฉันรู้สึกออกไป มันถึงเวลาแล้วเรนนี่

            “ทะ... ที่จริงเรนนี่ชอบ ชอบพี่ฟูจินที่สุด ตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เราพบกับ เรนนี่ไม่สามารถที่จะหยุดมองพี่ได้เลยและเริ่มจะชอบมากขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้เรนนี่รักพี่แล้ว เรนนี่คอยมองพี่ตลอด ฮึก! มะ...มองอยู่ทุกครั้ง” เสียงพูดที่ปนกับเสียงสะอื้นจนแทบจับใจความไม่ได้ ฉันสูดลมหายใจเข้าอีกครั้งและพูดในสิ่งที่ฉันรู้สึก “เรนนี่ ฮึก! ระ...เรนนี่ ชอบพี่ ไม่สิ รักพี่นะคะ รักและจะรักแบบนี้ตลอดไปด้วย ถึงแม้จะมีอะไรมากมายที่ทำให้เรนนี่ไม่มั่นใจว่าจะสามารถรักพี่ได้รึเปล่า แต่ตอนนี้เรนนี่ไม่สนแล้วเพราะพี่คือฟูจิน คือสายลมที่เรนนี่รักมากที่สุด!!! ฮึก! ฮือออ TTOTT(ฟูจิน หมายถึง เทพแห่งวายุ)” ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายเพราะตอนนี้ฉันบอกความรู้สึกที่มีหมดแล้ว ข้างหน้ามันจะเกิดอะไรขึ้นก็ช่างมันเถอะ!

            “ยัยเด็กบ๊อง...”

            ฟุบ!

            พี่ฟูจินหันกลับมาแล้วเดินตรงมาที่ฉันก่อนจะดึงฉันเข้าไปกอดด้วยด้วยท่อนแขนที่แข็งแรงนั่น

            “ดีจังที่เรนนี่คิดแบบเดียวกับพี่...”

            พี่ฟูจินคลายกอดแล้วเอามือมาปาดน้ำที่เปียกอยู่บนหน้าของฉันอย่างแผ่วเบา น่าอายที่สุด!ฉันดันร้องไห้ต่อหน้าพี่ฟูจินได้ไงเนี่ยแล้วสภาพตอนฉันเปียกฝนจะดูแย่ขนาดไหน ฮืออออ TOT

            “อย่ามองหน้าเรนนี่ตอนนี้นะคะ มันคงดูแย่มากเลย” ฉันก้มหน้าซุกกับอกกว้าง

            “ไม่หรอก เรนนี่ไม่ได้ดูแย่เลย...”

            มือหนาจับคางฉันเชยขึ้น นัยน์ตาสีเท่าค่อยๆเลื่อนใกล้เขามา จนได้สัมผัสกับลมหายใจที่รินอยู่ใบหน้า ใกล้ขึ้น... ใกล้ขึ้น... จน

            “ฮัดชิ้วววววววว >.,<”

            “เรนนี่!”

            คนตัวสูงขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างหงุดหงิดก่อนจะเอามือเช็ดหน้าของตัวเอง สงสัยคงเป็นเพราะฝนที่กำลังพาหวัดมาให้ฉันแน่เลย >_<

            “ก็ช่วยไม่ได้นี่ ก็ยัยคนเขียนดันให้เรามายืนท่ามกลางสายฝนตั้งนานสองนานทำไมเล่า หาที่ดีๆกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้ -3- สงสัยเรนนี่เป็นหวัดแน่ๆ”

            “ยัยเด็กบ๊องที่น่ารัก”

            พี่ฟูจินยื่นมือมาขยี้หัวฉันจนผมที่เปียกยิ่งยุ่งเข้าไปกันใหญ่ “ปะ เรากลับบ้านกันเถอะ เรนนี่จะได้ไปหายากินด้วย เดี๋ยวจะเป็นหนัก ^_^” พี่ฟูจินเดินไปหยิบร่มที่ตกอยู่บนพื้นกับกระเป๋านักเรียนของฉัน ก่อนจะเดินมาหาและเราทั้งสองคนก็กลับบ้านด้วยกัน ถ้าเป็นไข้หวัดใหญ่ก็ถือว่าคุ้มอะนะกับการที่ได้มีเขาคนที่ฉันรักเดินข้างๆกัน ถึงแม้ตัวของเราจะเปียกโชกก็ตาม >///<

            “ตกลงเราเป็นอะไรกันเหรอคะ *0*” ฉันถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจ แต่แค่อยากได้ยินจากปากของพี่ฟูจินก็เท่านั้นเอง อิอิ >_<

            “พี่กับเรนนี่ก็เป็นแฟนกันไงครับ ^^” พี่ฟูจินหันมาตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสจนใจฉันเต้นแรงขึ้นอีก อ่า... เขินชะมัด! >_< ฉันหันไปมองคนข้างๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปปัดผมที่ลู่เข้ากับหน้าเขา

            “พี่ฟูจินตัวเปียกหมดแล้ว กลับบ้านไปก็อย่าลืมทานยานะคะ”

            พี่ฟูจินหยุดเดินแล้วหันมามองฉัน ที่ใบหน้าก็ยังมีรอยยิ้มประดับอยู่ เขาไม่ตอบได้แต่ยืนเงียบอยู่อย่างนั้น

            “ทำไมเงียบไปละคะ”

            “พี่แค่อยากจะมองเรนนี่ไปแบบนี้นานๆ และเดินจับมือแบบนี้...” มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือร่มของพี่ฟูจินเลื่อนมาจับมือของฉัน “และอยากจะบอกกับเรนนี่ว่า...” เขาก้มลงมากระซิบที่ข้างหูอย่างแผ่วเบาว่า... “พี่รักเรนนี่นะ -///-”

            “เรนนี่ก็รักพี่ฟูจินคะ >///<”

            โอ๊ย... เลือดในหัวใจของฉันกำลังสูบฉีดไปทั่วร่างกายจนตอนนี้น้ำฝนเย็นๆรอบๆข้างไม่มีผลกระทบต่อฉันเลยสักนิด >///< แค่นี้ก็พอแล้ว ขอแค่มีพี่ฟูจินแบบนี้ สัญญาว่าจะรักและดูแล ‘แฟน’ คนนี้ให้ดีที่สุด ให้ดีพอกับความรักที่เรามีให้กัน...  ♥ ♥ 

                

                P.S ถ้าใครอยากรู้ว่าพี่ฟูจินพูดอะไรกับยาเนะ ก็อ่านได้ต่อจากตรงนี้ได้นะคะ ><’’ 

            “ขอโทษนะพี่คงชอบเธอไม่ได้หรอกเพราะพี่...” 

          “เพราะอะไรเหรอคะ” 

          “เพราะพี่มีคนที่ชอบแล้วก็คือ...เรนนี่ ^^ 

ความคิดเห็น