ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องราวความรักของมาร์คจินนะคะ :)

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 7

ชื่อตอน : Sideline ความรักของเด็กขายตัว 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.5k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2558 19:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
Sideline ความรักของเด็กขายตัว 7
แบบอักษร

Sideline  ความรักของเด็กขายตัว 7

 

 

By: กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

 

 

จินได้ยินก็เดินขึ้นห้องไปด้วยอาการซึมๆ   ความหิวเมื่อกี้หายไปทันตา โดยที่เขาเองก็ไม่ทันได้สังเกต  เมื่อขึ้นมาบนห้องนอน จินก็ล็อคห้องทันที  ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยล็อค  แต่ตอนนี้เต้องการความเป็นส่วนตัวจริงๆ  หันหลังเดินเขาห้อง  น้ำตาก็ไหลออกมา เหมือนเป็นการชะล้างความเจ็บปวดในใจ  ที่จินเองก็รู้ว่าเกิดจากอะไร  แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้  ไม่คิดว่าจะตกหลุมรักเจ้านายตัวเองเร็วขนาดนี้  จินเดินไปที่เตียงแล้วล้มตัวนอนเอาหน้ามุดไว้ที่หมอน  เขาไม่อยากให้ใครได้ยินเสียง   ไม่อยากให้คนอื่นเห็นความอ่อนแอของตนเอง ...  จินร้องอย่างนั้นอยู่พักใหญ่ก่อนที่จะผล็อยหลับไป

 

 

…..

 

 

“จินคือใครครับ”   เจมส์ถามออกมาด้วยวามสงสัยปนโมโห

 

“ทำไม”  มาร์คถามออกไปเสียงแข็งเช่นกัน

 

“ก็ตอนที่เรามีความสุขกัน คุณเอาแต่เรียกชื่อๆนี้”   เจมส์ถามออกมาอีก  ด้วยความอยากรู้

 

“อยากรู้หรอ  ... จินน่ะ  เขาคือเด็กของผม  ... ของผมคนเดียว”   มาร์คบอกออกไป  เจมส์รับรู้ได้ว่าจินนั้นสำคัญแค่ไหนสำหรับมาร์คทันที

 

“แล้วทำไมคุณไม่นอนกับเด็กของคุณล่ะ  มานอนกับผมทำไม”  เจมส์ถามอย่างอวดดี

 

“หึหึ มันยังไม่ถึงเวลา  แต่...  ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายของคุณแล้วล่ะ  ผมบอกไว้ตรงนี้ว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายของเรา ต่อไปนี้ไม่ต้องติดต่อกับผมได้ยิ่งดี  แต่ถ้าอยากลองดี ...ก็ลองดู”   มาร์คพูดอย่างไม่ไว้หน้าเจมส์

 

“ทำไม ..!”  เจมส์ได้ยินมาร์คพูดก็โกรธ

 

“ก็เพราะว่าผมมีคนของผมแล้วไง ...  คงไม่ต้องพึ่งคนอื่นอีก”  มาร์คบอกอย่างสบายๆ ต่างจากเจมส์ที่โกรธจนหายใจเข้าออกแรงๆ

“มาร์ค!!!!”  เจมส์ตะคอกใส่มาร์ค

 

“ออกไป!!!! เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าคุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับผม”   มาร์คตะคอกกลับไปเช่นกัน

 

 

.....

 

 

“จินไปไหนครับป้าพร”  หลังจากที่มาร์คไล่เจมส์ออกจากบ้านไปเรียบร้อยแล้วก็เดินออกมาทางห้องครัว  หวังว่าจะเห็นเด็กน้อยของเขานั่งทานอาหารอยู่

 

“อ้าว  ...  จินไม่ได้ไปเรียกคุณมาร์คมาทานข้าวหรือคะ  เห็นเดินไปตั้งแต่นานแล้ว”   ป้าพรถามออกมาอย่างแปลกใจ

 

“ไม่นี่ครับ”   มาร์คเองก็งงๆ  เพราะเขาเองไม่ได้ยินที่จินมาเรียกสักนิด

 

“คุณลองขึ้นไปดูบนห้องดีไหมคะ”  ป้าพรเสนอ

 

มาร์คพยักหน้ารับและเดินขึ้นไปดูจินบนห้องตามคำแนะนำของป้าพร   ในใจก็นึกกังวลว่าจินจะได้ยินอะไรแปลกๆหรือเปล่า ...

 

 

 

 

...............................20...........................

 

 

....

 

 

มาร์คเดินขึ้นมาบนห้องนอนของจิน แต่ปรากฎว่าห้องของจินล็อคอยู่  มาร์คก็ไม่ได้เคาะแต่อย่างไรแต่กลับเดินไปเอากุญแจสำรองในห้องของตนเองมาไขแทน

 

เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เห็นว่าจินนอนอยู่บนเตียงโดยหันหลังให้ประตู  มาร์คจึงเดินอ้อมไปดูจินอีกด้านหนึ่ง  ก็เห็นว่าจินนั้นหลับไปแล้ว  แต่มาร์คก็รู้ได้ทันทีว่าจินคงยินอะไรแปลกๆจากห้องนั้นแน่ๆ

 

เพราะคราบน้ำตาแต่อยู่บนหมอนเป็นดวง  ไหนจะตาคู่สวยที่ช้ำจนเห็นได้ชัด  ...  เขาทำให้เด็กน้อยเสียใจแล้วสิ

 

 

....

 

 

 

“อื้อออ”  จินขยับตัวด้วยความเมื่อยเหมือนมีอะไรมากดทับตัวเขาไว้  แต่เมื่อรู้สึกตัวก็สะดุ้งทันที  เพราะคนที่นอนข้างๆ ก็คือคนที่ทำให้เขาร้องไห้เมื่อกี้กำลังกอดเขาไปทั้งตัว

 

“นอนนิ่งๆสิ”  เสียงเข้มพูดออกมาเมื่อจินเริ่มขยับตัวไปมา

 

“ ....”   จินเงียบ  เขายังไม่อยากพูดอะไรกับมาร์คตอนนี้

 

“ทำไมไม่ไปเรียกฉันมากินข้าว”  มาร์คถามทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่

 

“เอ่อ     ....  ผมเห็นว่าคุณทำธุระอยู่กับคุณเจมส์”   จินบอกเสียงสั่นนิดๆ  ซึ่งมาร์คเองก็รู้สึกได้

 

“งั้นหรอ ..”  มาร์คพูดก่อนที่ทั้งห้องจะเงียบไป  ไม่มีใครพูดอะไรออกมา  ยิ่งทำให้จินอึดอัดมากขึ้นไปอีก

 

“ผมหิวข้าวแล้วฮะ”   จินพูด  เพราะอยากออกไปจากห้องนี้

 

“ไปสิ  ฉันก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน”   มาร์คพูดก่อนจะคลายกอด

 

จินรีบลุกทันที  และดินลงไปที่ห้องอาหารข้างล่างโดยที่ไม่ได้หยุดรอมาร์คแต่อย่างใด

 

“ป้าพรครับ”  จินเดินไปหาป้าพรทันทีเมื่อลงมาถึง

 

“ว่าไงคะ  ทำไมตอนเย็นถึงไม่ทานข้าวล่ะคะ”  ป้าพรถามจินอย่างเอ็นดู

 

“ผ . ผม ยังยังไม่หิวนี่ครับ”   จินบอกป้าพรเสียงแผ่ว

 

“งั้นตอนนี้หิวหรือยังคะ  ป้าจะได้อุ่นกับข้าวให้”   ป้าพรถาม  โดยที่มาร์คก็นั่งมองจินอยู่ที่โต๊ะกินข้าวแล้ว

 

“อุ่นมาเลยครับป้าพร”  มาร์คบอกป้าพรแทนจิน

 

“จินมานั่งรอได้แล้ว  อย่าไปเกะกะ”  มาร์คบอกจิน  จินเองก็เดินหงอยๆมานั่งถัดจากมาร์คไปอีกหนึ่งตัว

 

“ทำไมไปนั่งนั่น”  มาร์คถามอย่างงงๆ

 

“ตรงนั้นมันไม่ใช่ที่ของผมนี่ฮะ   มันคือที่ของคุณเจมส์”  จินบอกอย่างคิดจริงๆเพราะเมื่อเช้าเจมส์นั่งตรงนั้น

 

“ที่นี้ไม่มีที่ของเจมส์ ที่นี่มีแต่ที่ของนายและฉัน  และตรงนี้คือที่ของนาย  มานั่งนี่จิน”  มาร์คเรียกให้จินไปนั่ง   จินก็ลุกไปนั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้แต่ก็งงกับคำที่มาร์คพยายามสื่อเล็กน้อย  แต่ก็ไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองอยู่ดี

 

“มาแล้วค่ะ”  ส้ม สาวใช้อีกคนในบ้านบ้านพูด และช่วยยกกับข้าวมาเสิร์ฟพร้อมๆกับป้าพร

 

“กินสิ”  มาร์คพูดเมื่อเห็นว่าจินนั่งนิ่งไม่ลงมือทานสักที

 

“ฮะ...”  จินรับก่อนจะลงมือทาน

 

บรรยากาศในโต๊ะอาหารเงียบ  เพราะไม่มีใครคิดจะชวนใครพูด   จินก็ก้มหน้าห้มตาทานอย่างเดียว  ส่วนมาร์คก็ทานไปมองหน้าจินไปด้วย  แต่ก็ไม่ได้พูดหรือถามอะไรออกไป

 

จนทานข้าวเสร็จจินก็ช่วยป้าพรเก็บจาน  มาร์คก็ไปทำงานในห้องทำงาน โดยที่ยังไม่ได้คุยอะไรกันเช่นเดิม  จินเองที่หวังไว้ว่ามาร์คอาจจะพูดหรือบอกกับเขาเกี่ยวกับสถานการณ์ก่อนหน้านี้สักนิด  แต่ก็ไม่มี  ก็แอบผิดหวังเล็กน้อย  แต่ก็เจียมตัวเองว่าเป็นเพียงแค่ผู้อยู่อาศัยเท่านั้น

 

“ทำไมเหม่อลอยอย่างนั้นล่ะคะ”  ป้าพรถามขณะที่จินช่วยป้าพรล้างจานอยู่

 

“เปล่าหรอกฮะ”  จินตอบกลับไปยิ้มๆ

 

“ป้าพรฮะ   ป้าพรมาอยู่ที่นี้ได้ยังไงฮะ”  จินถามด้วยความอยากรู้

 

“อ๋อ  คุณมาร์คเขาชวนมาทำงานน่ะ ป้าก็เลยมาทำ”  ป้าพรตอบกลับมา

 

“แล้วงานก่อนหน้านี้ล่ะฮะ”  จินถามอีก

 

“ก่อนหน้านี้นะ  ป้าน่ะ  ขายขนมไทยอยู่ในตลาดนัดนู้นละ   ลูกหลานป้าเขาไปทำงานที่อื่นกันหมด  ไม่ค่อยมีเวลามาเยี่ยมป้าหรอก บางเดือนลูกป้าก็ไม่ได้ส่งเงินมาให้ ป้าก็ต้องดิ้นรนด้วยตัวป้าเอง  จนได้คุณมาร์คนี่แหละ ไปซื้อขนมป้า คุณเขาเห็นป้าก็ชวนมาทำงานด้วย  ป้าก็เลยตกลง เพราะป้าในตอนนั้นก็เดือดร้อนอยู่เหมือนกัน”  ป้าพรเล่า  จินก้พยักหน้าตาม

 

“ดีจังนะฮะ”   จินพูดออกมา  เพราะการที่กำลังเดือดร้อนอยู่แล้วมีคนมาช่วยมันเป็นอะไรที่ดีมากๆ

 

“พี่ส้มล่ะฮะ”  จินหันไปถามส้มบ้าง

 

“อ๋อ  ...  พี่เป็นลูกกำพร้า อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาตั้งแต่เด็ก  แต่พอเริ่มโต เด็กในนั้นด้วยกันก็จ้องแต่จะปล้ำพี่  พี่ก็เลยหนีออกมา  เดินของานคนอื่นเขาไปทั่ว  แต่ก็ไม่มีคนรับหรอก เพราะพี่ออกมาตัวเปล่า จนเจอคุณมาร์คนี่แหละที่รับพี่เขาทำงาน”   ส้มเล่าออกมา  แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองหรืออะไร  ส้มเล่าออกมาอย่างสบายๆเพราะมันก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมานานแล้ว

 

 

 

.................................70......................................

 

 

“แล้วคุณมาร์คนิสัยยังไงหรอฮะ”   จินลอบถาม

 

“คุณมาร์คน่ะหรอ  เขาดีมากๆเลยแหละ คอยช่วยเหลือทุกอย่าง ตอนพี่มีหนี้เขาก็ใช้ให้  คอยจัดการความเป็นอยู่ให้อย่างดี  แต่ก็คงไม่เท่าจินหรอม้างงง”  ส้มพูดถึงมาร์คแต่ก็อดที่จะแซวจินไม่ได้   คนทั้งบ้านรู้หมดว่าตอนนี้จินคืออะไรสำหรับมาร์ค

 

“ไม่หรอกฮะ  คุณมาร์คก็ทำแบบนี้กับผมเหมือนกัน”   จินพูด  เพราะว่าที่ส้มพูดมาร์คก็ทำอย่างนี้กับตน  แต่ถ้ามองลึกๆลงไป  มาร์คไม่ได้พาคนในบ้านไปช้อปปิ้ง  ไม่ได้พาไปทานอาหารหรูๆเหมือนที่พาจินไป

 

“แล้วอยากรู้อะไรทำไมไม่ถามฉันเอง”  เสียงเข้มดังขึ้นทำให้จินสะดุ้งเพราะไม่คิดว่ามาร์คจะเดินเข้ามา

 

“เอ่อ ..  คือว่า”  จินไม่รู้จะพูดอะไร เพราะก่อนหน้านี้ที่ถามก็เพราะอยากรู้เรื่งอของมาร์คจริงๆ

 

“ตามฉันมานี้จิน”   มาร์คบอกก่อนเดินนำออกไปข้างนอก

 

“ไปเถอะค่ะ  ก่อนที่คุณมาร์คจะโกรธ”   ป้าพรพูดเมื่อเห็นว่าจินลังเล

 

“ฮะ”  จินวางมือจากการล้างจานก่อนจะเดินตามมาร์คออกมา  พอเดินออกมาก็เห็นว่ามาร์คยืนรออยู่  ก่อนที่จะเป็นมาร์คที่เดินมาจูงมือจินให้เดินเข้าไปในห้องทำงานของตน

 

“นั่งสิ”  มาร์คเดินไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานก่อนจะบอกจินนั่ง   จินเองก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงหน้ามาร์ค  ก่อนจะก้มหน้าเพราะว่าสำนึกผิด  ที่พูดลับหลังมาร์คแบบนี้

 

“อยากรู้อะไร”  มาร์คถาม

 

“ปะ  เปล่าฮะ”  จินบอก  เขาไม่กล้าที่จะถามมาร์คเพราะอาจจะดูเป็นการก้าวก่าย  และเขาเองก็ไม่มีสิทธิ์ทำอะไรแบบนั้น

 

“ถามมาจิน  ฉันบอกนายได้ทุกเรื่อง”   มาร์คพูด  เมื่อเด็กน้อยของเขาอยากรู้อะไร  เขาจะบอกให้รู้ทุกเรื่อง

 

“ไม่ฮะ     ผมขอโทษที่อยากรู้เรื่องของคุณนะฮะ”  จินพูดออกมาอย่างรู้สึกผิด

 

“ไม่หรอก  นายมีสิทธิ์ที่จะรู้”  มาร์คบอก

 

“ผมน่ะหรอฮะ”  จินถามอยากแปลกใจ

 

“ใช่  นายอยู่ในสถานะที่มีสิทธ์ที่จะรู้ทุกเรื่องของฉัน” มาร์คพูดย้ำให้จินฟังอีกรอบ

 

“แต่ว่า ....”   จินเองก็งงๆ ก็ได้แต่พูดอ้ำๆอึ้งๆ

 

“ถามมาสิ  เรื่องอะไรก็ได้ฉันบอกได้หมด”   มาร์คพูดอีกเมื่อจินไม่ยอมถามเขาสักที

 

“คือ .. คุณเจมส์กับคุณเป็นแฟนกันหรอฮะ”  จินถาม  เพราะว่าเจมส์ดูต้องการที่จะแสดงออกว่านเองนั้นเป็นเจ้าของมาร์ค

 

“ไม่  ฉันกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน  แต่ถ้าบอกว่าเป็นเพื่อนก็ได้อยู่น่ะนะ”   มาร์คพูด  เพราะเอาเข้าจริงๆเจมส์ก็เป็นเพียงคู่นอนเท่านั้น

 

“เพื่อนกันเขาทำกันแบบนี้หรอฮะ”   จินก้มหน้าพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่มาร์คเองก็ได้ยินเพราะทั้งห้องเงียบมาก

 

“นายไม่ชอบที่ฉันทำแบบนี้หรอ”   มาร์คถาม

 

“ถ้านายไม่ชอบฉันก็จะไม่ทำ  บอกฉันมาว่านายรู้สึกยังไงจิน”  มาร์คถาม และมองจินที่เอาแต่ก้มหน้าอยู่

 

“ผมพูดได้ด้วยหรอฮะ”  จินถาม  เขาไม่กล้าที่จะพูดอะไรอย่างนั้นกับเจ้านายของตนเอง

 

“แน่นอน”  มาร์คพูด

 

“แล้ว ...  ป้าพรกับพี่ส้มพูดได้ด้วยหรือเปล่าฮะ”  ประโยคนั้นทำให้มาร์คแทบหลุดขำ  เด็กน้อยของเขาไร้เดียงสาเกินไปแล้ว

 

“ไม่  แค่นาย”   มาร์คพูดบอกก็ทำให้เด็กน้อยตรงหน้าเขินจนแก้มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

 

“ผะ ผมไม่ เอ่อ ....”   พอจะพูดก็ไม่กล้าพอที่จะพูดออกไป

 

“หืม”  มาร์คเร่งให้จินพูด

 

“ผมไม่ชอบฮะ  ผมรู้สึกแปลกๆเวลาคุณทำแบบนั้น”  จินรวบรวมความกล้าและพูดออกไป

 

“งั้นฉันไม่ทำอีกแล้วนะ”   มาร์คพูดต่อ

 

“คุณจะไม่ทำจริงๆหรอฮะ  ทำไมถึง...”   จินไม่เข้าใจกับการที่มาร์คทำตามที่ตนบอกง่ายดายขนาดนี้

 

“ก็เพราะนายไม่ชอบ” มาร์คบอกกับเด็กน้อยตรงหน้า

 

“แล้วคุณเจมส์เขาจะไม่เสียใจหรอฮะ”   จินถาม

 

“ไม่รู้สิ”  มาร์คตอบอย่างไม่แคร์

 

“ฉันสนใจแค่นายมากกว่าว่าจะรู้สึกยังไงกับคนอื่นฉันไม่สนหรอก”  มาร์คบอกจิน   ยิ่งทำให้จินเขินเข้าไปใหญ่   มาร์คเองก็ยิ้มกับอาการของคนตรงหน้า

 

“จัดเสื้อผ้าเสร็จหมดแล้วรึยัง”   มาร์คถามจินเมื่อเห็นว่านั่งเงียบ

 

“เสร็จแล้วฮะ” จินตอบกลับเบาๆ

 

“ผมขอออกไปเดินเล่นหลังบ้านได้ไหมฮะ”  จินขอ  เพราะเขาเห็นว่าหลังบ้านจัดเป็นสวน  มีดอกไม้มากมาย ซึ่งจินเองก็อยากออกไปดู

 

“ไปสิ  ตามสบาย ที่นี้เป็นบ้านของนายแล้วนะ”   มาร์คพูดบอกอีก

 

“เอ๋?”  จินอดอุทานออกมาอย่างแปลกใจไม่ได้  เพราะมาร์คพูดบอกว่านี้คือบ้านของเขา 

 

 

“ไปสิ  เดี๋ยวแนทำงานต่อสักนิด”   มาร์คพูดและก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไม่ได้สนใจว่าจินสงสัยอะไร

“เอ่อ  .. ฮะ”  จินเองเมื่อเห็นว่ามาร์คไม่ตอบเดินออกไปหลังบ้าน

 

เมื่อเดินมาหลังบ้านจินเห็นคนอยู่หลายคนที่เดินไปเดินมาและดูเหมือนว่าจะเป็นคนงานของมาร์ค  เพราะข้างหลังบ้านเองก็มีบ้านหลังเล็กๆอยู่เต็มไปหมด  และดูเหมือนว่ามีคนอยู่ในบ้านแทบทุกหลัง

 

จินเดินเล่นอยู่นานก็ไม่เห็นว่ามาร์คจะเดินตามออกมาอย่างที่บอกไว้ก่อนหน้านี้  จึงเดินกลับเข้ามาในบ้าน

“ป้าพรฮะ   คุณมาร์คอยู่ไหน”   จินถามป้าพรที่เดินผ่านมาพอดี

 

“ออกไปคุยงานกับคุณท่านที่บริษัทน่ะค่ะ”  ป้าพรบอก  จินเองกพยักหน้ารับก่อนที่จะขึ้นไปอาบน้ำเตรียมนอน เพราะวันนี้เขาเหนื่อยมาทั้งวัน  ถึงจะนอนตอนเย็นไปนิดหน่อยแล้ว  แต่ก็ยังรู้สึกเหนื่อยๆอยู่ดี

 

 

.....

 

 

มาร์คออกมาคุยงานกับพ่อของตนเอง  เพราะมีโปรเจคมาใหม่ ซึ่งพ่อของมาร์คก็ให้มาร์คได้ทำงานเองอย่างเต็มที่

 

“ตามนี้นะ  แกก็ไปคุยกับลูกค้าถ้าสงสัยอะไร”   พ่อของมาร์คพูดบอก

 

“ครับพ่อ”  มาร์คตอบรับพ่อของตน

 

“อ่อ  เห็นแม่แกบอกว่าพาใครเข้ามาอยู่ในบ้าน”   พ่อของมาร์คถามลูกชายตนเอง

 

“หึหึ  ก็เด็กน่ะครับ ดูๆอยู่”  มาร์คตอบพ่อของตนยิ้มๆ

 

“ก็ดี  ถึงขนาดว่าเอาเข้าบ้านคงถูกใจไม่น้อยสินะ”  พ่อของมาร์คพูดแซว

 

 

“ก็ประมาณนั้นครับ”  มาร์คก็ตอบกลับพ่อ  เพราะตอนเจอจินครั้งแรกก็ถูกใจไม่น้อยจริงๆ

 

 

 

 

 

To be con ...

 

 

 

-------------------------------------------------------------

 

อย่าเพิ่งโกรธธธธ  ตอนแรกก็ว่าจะงให้ครบแต่ด้วยสภาพอากาศไม่เป็นใจอย่างแรง  ฝนตกทั้งวันเน็ตก็หลุดทั้งวัน ไรท์กลัวว่ามัน

จะหลุดไปเลย   เลยเอามาลงให้อ่านกันไปก่อนตามสัญญานะคะhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/11.gif

 

 

 

มาให้ค้างเล่นๆ  ฮ่าๆๆ เดี๋ยวรีบมาต่อแน่ๆถ้าได้กำลังใจดีhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/64_20.png

 

  *ยังไม่ได้ตรวจคำผิดเลยสักตอน  เดี๋ยวว่างๆจะมาตรวจให้นะคะ (น่าจะเป็นตอนจบแล้วนะคะ) 

 

 

 

 *กำลังใจ = โหวต  กดถูกใจ  และคอมเม้นนิยายเรื่องนี้เยอะๆน้าาาาาาา 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว