ขอบคุณที่มาอยู่ในโลกของเรานะ ^^

ตอนที่ 6 บทสรุป

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 บทสรุป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2562 15:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 บทสรุป
แบบอักษร

เขาว่ากันว่า... เรื่องบังเอญมาจากพรหมลิขิต 

บทที่ 6 

19.00 น. ที่หอประชุมมหาลัยเพอร์ฟรอท 

                ฉันยืนรอพี่รหัสอยู่ที่หน้าหอประชุม ด้วยชุดที่พี่สาวเลือกให้อันที่จริงฉันไม่อยากใส่เลยจริงๆไอ้ชุดแบบนี้น่ะ มันดูแอ็บแบ๊วเกินไปหรือเปล่าก็ไม่รู้ เดรสายเดี่ยวสีชมพูอ่อนๆที่มีประโปรงฟูๆแบบตุ๊กตา ผมสีคาราเมลของฉันถูกปล่อยถึงเอว ฉันละเขินแทบซุกแผ่นดินหนี ถึงพี่ฟ้าใสบอกว่าฉันใส่แล้วดูน่ารักก็เถอะ แต่แบบนี้ก็ไม่ไหวอะ แต่ละคนที่เดินผ่านเข้าหอประชุมก็หันมามองฉัน บางคนก็แซวนู้นนี่นั่น โอ๊ย เขินจะตายแล้ว T///T ทำไมพี่บลัสยังไม่มาอีกก็ไม่รู้  

               “พี่บลัสคะ ทางนี้!” ฉันกวักมือเรียกทันทีที่เห็นพี่บลัส เขากำลังเดินขึ้นบันไดมา วันนี้เขาดูดีมากเมื่อบนตัวของเขาใส่สูทสีขาวสะอาดตาและยิ่งเสื้อด้านในถูกปลดกระดุมสองเม็ดซึ่งทำให้แอบมีลุคแบดบอยนิดๆด้วย >_< เมื่อพี่บลัสเดินมาหยุดตรงหน้าฉันเขาก็เลื่อนตายตามาสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้ามองไปมาอยู่สองสามรอบ มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกประหม่าหรือว่าฉันใส่ชุดนี้ไม่สวยกันนะ 

               “เธอใส่ชุดนี้ดูสวยและน่ารักมากเลยนะ” ปากหยักได้รูปขยับขึ้นจนทำให้เห็นรอยยิ้มของเขา พี่บลัส... ยิ้ม กรี๊ดด 

               “พี่บลัสก็ดูดีมากคะ” ฉันตอบอย่างเขินๆ 

               “เข้าไปข้างในกันเถอะ” พี่บลัสพูดพร้อมกับยื่นแขนมาให้ฉันควงแขนของเขา ฉันมองอย่างงงๆแต่ก็เดินไปควงแขนขอพี่บลัสเข้าไปในงาน หอประชุมถูกตกแต่งด้วยดอกไม้หลายๆชนิด มีแสงไฟสีส้มอ่อนๆทั่วบริเวณและมีป้ายที่ถูกเขียนว่า ‘ตอนรับน้องรหัสด้วยใจของพี่รหัส’ ก่อนที่สายตาทุกคู่กำลังจับตามองฉันกับพี่บลัสที่กำลังเดินเข้ามา ฉันว่าคงเป็นเพราะพี่รหัสของฉันมากกว่าเพราะเขาออกจะดูดีซะขนาดนี้ 

               “คนมองเธอเยอะจัง ฉันไม่ชอบเลยจริงๆ โดยเฉพาะผู้ชาย!” พี่บลัสก้มลงมากระซิบที่ข้างหู ฉันหันไปมองเขาพร้อมกับส่งสายตาหาความหมายของประโยคนั่น แต่สายตาของพี่บลัสกลับดูก้าวร้าวเหมือนหงุดหงิดอะไรบางอย่าง ฉันละเดาอารมณ์ของเขาไม่ถูกเลยจริงๆ -_-;; 

                “สวัสดีครับน้องรหัสและพี่รหัสทุกคน วันนี้จะเป็นงานเลี้ยงต้อนรับน้องรหัสที่น่ารักในคืนนี้...” พี่รหัสที่เป็นพิธีกรกล่าวเปิดงานพร้อมกับอธิบายอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ ซึ่งฉันไม่ได้สนใจอะไรมากนักและเหมือนคนข้างๆก็จะดูไม่สนใจและไม่ชอบมากกว่าฉันอีกเพราะตั้งแต่ที่เรามานั่งโต๊ะที่ถูกจัดเตรียมไว้พี่บลัสก็นั่งหน้าหงิกอยู่อย่างนั้น ไม่รู้สึกปวดหน้ามั่งหรือไงนั่น 

               “พี่บลัสเป็นอะไรหรือเปล่าคะ อยากเข้าห้องน้ำมั้ย” ฉันถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงปนขำ 

               “เธออยากตายเหรอ -*- ” 

               “ชิ คนไร้ความรู้สึก” ฉันเชิดริมฝีปากขึ้นแล้วหันหน้าหนี “รุ่นพี่ยูชิน *0* ” ฉันตาโตด้วยความตกตลึงเมื่อเห็นรุ่นพี่ที่เคยแอบปลื้มมองมาทางฉัน ฉันจึงส่งยิ้มกลับไปให้พี่ยูชิน นั่นพี่เขาเป็นนักกีฬาของมหาลัยเราเลยนะความสูงร้อยแปดสิบกว่าที่ใส่สูทสีเทาดูดีเป็นบ้า >_< ฉันเคยไปทักเขาสองสามครั้งเพราะตอนนั้นแอบปลื้มเขาเอามากๆเลยแหละ แต่เมื่อฉันรู้ว่าพี่เขามีแฟนแล้วฉันเลยไม่ค่อยอยากยุ่งสักเท่าไหร่ 

               “มองใครนะ” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นซึ่งไม่ต้องบอกว่าเป็นใครคุณก็คงรู้ 

               “รุ่นพี่ยูชินนะ วันนี้เขาหล่อมากเลย” ฉันพูดด้วยอาการเขินเล็กน้อย 

               “คนอย่างเธอรู้จักยูชินด้วย” 

                “รู้สิ พี่เขาออกจะดัง” และฉันก็รู้จักพี่ยูชินก่อนที่จะรู้จักพี่บลัสอีก 

               “หึ” บลัสแค้นหัวเราะในลำคอ “เธอชอบมันหรือไงถึงทำหน้าตาแบบนั้น” ฉันส่งรอยยิ้มแทนคำตอบซึ่งทำให้พี่บลัสดูหงุดหงิดขึ้นไปอีก 

               “โอ๊ย พี่บลัสจะพาฉันไปไหนคะ” ฉันร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อร่างสูงฉุดข้อมือของฉันอย่างแรงแล้วพาฉันเดินออกจากหอประชุม ฉันพยายามก้าวตามให้ทันเขาเพราะพี่บลัสขายาวกว่าฉันมากเรียกง่ายๆว่าฉันขาสั้น -*- เดินมาได้สักพักพี่บลัสก็หยุด ฉันหันไปมองรอบๆข้าง ที่นี่มัน... 

               “พาราไดซ์ การ์เดน พี่บลัสพาฉันมาที่นี่ทำไมคะ” ฉันถามแล้วมองไปรอบๆ ตอนกลางคืนของที่นี่ก็ดูสวยไปอีกแบบ มีแสงไฟที่ส่องแสงที่ทำให้ที่นี่ไม่ดูมืดจนเกินไปและยังมีไฟกะพริบ ที่ติดไว้ตามต้นไม้ใหญ่อีก ฉันหันหน้าไปทางพี่บลัสก่อนเขาจะเอ่ยขึ้นว่า 

               “เต้นรำกันไหม” เป็นจังหวะเดียวกันที่เสียงเพลงจากหอประชุมบรรเลงขึ้น ฉันออกอาการงงๆแต่ก็พยักหน้ารับ พี่บลัสเอามือจับเอวรั้งฉันไว้จนตัวของเราใกล้กันจนแทบสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย 

               “ที่นี่ดูสวยมากเลยนะคะ ฉันชอบที่นี่จัง” ฉันพูดพร้อมกับสบตาคู่เต้นรำของฉันไปด้วย รอยยิ้มที่เห็นได้ยากจากคนตรงหน้าก็ปรากฏขึ้น 

               “พี่บลัสยิ้ม... ฉันไม่ค่อยเห็นพี่บลัสยิ้มเลย” 

               “เพราะเธอ... ทำให้ฉันยิ้ม” ฉันเงียบและฟังสิ่งที่คนตรงหน้ากำลังจะพูด “เพราะเธอทำให้ฉันคิดถึงเธอจนทนไม่ไหว เพราะเธอทำให้ฉัน หึง หวง ไม่อยากให้เธอยุ่งกับผู้ชายคนไหนนอกจากฉันคนเดียวเท่านั้น และเพราะเธอ... ที่เข้ามาป่วนพื้นที่หัวใจของฉัน อย่าไปไหนนะ... ห้ามไปชอบคนอื่นนอกจากฉัน” หัวใจของฉันเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะประโยคที่เขาพูดขึ้นมา 

                “พะ พี่บลัส” ฉันเริ่มออกอาการประหม่า 

              “I just know I'll love, Love you until you knows...จะรัก จนกว่าจะรู้” นั่นเป็นประโยคที่ฉันพูดตอนที่พี่บลัสเดินจากไป นั้นก็แปลว่าเขาได้ยิน “ตอนนี้ฉันรู้แล้วเพราะฉะนั้นเธอจงรักแต่ฉันคนเดียวห้ามไปรักและมองผู้ชายคนอื่นนอกจากฉัน” 

               “รู้ช้าเกินไปหรือเปล่าคะ -3-” ฉันก้มหน้าเพราะไม่อยากให้พี่บลัสเห็นแก้มที่แดงก่ำด้วยความเขิน >///< 

                “รู้ช้าก็ยังดีกว่าไม่รู้นะครับคนดี” พี่บลัสจับคางของฉันให้เงยขึ้นไปสบนัยน์ตาสีดำคู่นั้น 

               “ฉันยังไม่เคยได้ยินคำหวานๆจากพี่รหัสคนนี้เลย อยากได้ยินจัง...” 

               “พี่รหัสคนนี้รักน้องรหัสที่ชื่อฟ้าหวานมากนะครับ รัก รัก รัก และรักมาก -///-” 

               “น้องรหัสคนนี้ก็รักพี่รหัสสุดหล่อเหมือนกัน รัก รัก รักที่สุด >///<” 

               สุดท้ายแผนการพิชิตใจพี่รหัสสุดเย็นชาของฉันก็สำเร็จ >0_<    

ความคิดเห็น