Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

16 อีกสักรอบไหม?

ชื่อตอน : 16 อีกสักรอบไหม?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.5k

ความคิดเห็น : 46

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2562 11:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
16 อีกสักรอบไหม?
แบบอักษร

"บะ..บอกว่าเจ็บ" เช็ดเบาๆไม่เป็นหรือไง

"เฮ้ยยย!! กูไม่ได้คิดไปเอง พรึ่บ!!" โอ้ยยยย กอดมาได้ก็บอกอยู่ว่าเจ็บ ว่าเจ็บ

"ขอ..ขอน้ำ" เสียงฉันตอนนี้คือแหบมากเลย

"ครับๆๆๆ" พอได้กิน้ำแล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย ฉันรู้สึกตัวนานแล้วแหละ แต่แค่พูดไม่ออกแล้วก็ลืมตาไม่ขึ้นแค่นั้น แต่รับรู้หมดไม่ว่าจะได้ยินเสียงหรือสัมผัส

หลังจากกินน้ำเสร็จหมอก็เขามาตรวจ บอกนั้นบอกนี้เรียบร้อยก็กลับออกไป สงสัยพี่เทลเป็นคนเรียกมา

"เพื่อนหนูอยู่ไหนคะ" เจ็บคอจัง พอหมอออกไปฉันก็ถามพี่เทลทันที

"พี่ให้คนพาไปส่งที่ค่ายแล้ว" พอรู้ว่าพวกเธอตามมาที่โรงบาลฉันก็ดีใจแล้ว

 

"รู้ไหมว่าเป็นห่วงแค่ไหน"

"รู้ค่ะ แต่หนูไม่ได้ทำผิดอะไรเลยนะ" กว่าจะพูดออกมาได้ละคำหึ้ยยยย

"พี่ไม่ได้บอกว่าหนูผิด พี่จะบอกว่าเวลาออกไปไหนมาไหนก็บอกพี่บ้าง เป็นอะไรขึ้นมาพี่จะได้ช่วยทัน" พูดพร้อมกับลูบหัวลูบแก้มฉันตลาดเวลา ฉันดีใจนะที่พี่เขาเป็นห่วงฉันขนาดนี้ ปกติฉันอยู่คนเดียวตลอด ไม่สบายก็ต้องดูแลตัวเอง เป็นอะไรก็ไม่มีใครมาช่วยไม่มีคนมาใส่ใจฉันแม้แต่น้อย

"ค่ะ" ก็ไม่รู้ว่าต้องบอกในฐานะอะไรเหมือนกัน แต่ฉันไม่สามารถปฏิเสธได้เลย ยิ่งเห็นหน้าเวลาพี่เทลพูด ฉันเหมือนโดนเขาสะกดจิตไว้ยังไงอย่างงั้น

"แต่อย่างน้องพี่ก็ได้รู้แล้วว่าหนูเลือกพี่เข้ามาอยู่ในชีวิต หนูเลือกที่จะเรียกชื่อพี่ให้ช่วยทั้งๆที่พี่ไม่ได้อยู่ที่นั้น ด้วย พี่อยู่ตั้งกรุงเทพ" เขารู้ได้ไงว่าฉันเรียกชื่อเขาให้ช่วย ก็ตอนนั้นพอฉันฟื้นมาแล้วเห็นบรรยากาศรอบตัวเป็นแบบนั้น ไม่รู้ว่าสมองคิดอะไรเหมือนกันถึงได้เรียกชื่อพี่เทล

ฉันถูกมัดตัวมัดมือไห้ติดกับต้นไม้ไว้ในป่า แล้วมันก็น่ากลัวมากๆ ทั้งมืดทั้งหนาว ไหนจะเสียงสัตว์เสียงลม ฉันทั้งกรี๊ดร้องขอความช่วยเหลือทั้งดิ้นก็ไม่มีคนมาช่วยจนไม่รู้ตัวว่าหมดสติไปตอนไหน

 

เทล

"รัน!! รัน!! เป็นอะไร..รรัน ไม่ต้องคิด เลิกคิด" ตอนนี้น้องเหมือนตกอยู่ในความคิดของตัวเอง ทั้งหายใจแรงขึ้นเรื่องๆ ตัวเริ่มสั่นผมเรียกแล้วแต่ก็ไม่ได้ผล จนผมเลือกใช้วิธีนี้

จุ๊บ จ้วบๆๆ อ่ะ..จ๊วบๆๆๆๆ อืมมมม

น้องรู้สึกตัวตั้งแต่โดนผมจูบแรกๆแล้ว สักพักน้องก็เคลิ้มแล้วจูบตอบผมกลับมา จนน้องส่งเสียวครางออกมาเหมือนต้องการหายใจผมเลยต้องปล่อย

"อีกสักรอบไหม" แต่ถ้ารอบนี้ไม่จบแค่จูบแน่ๆ

"พอ..พอเลย" เสียงแหบๆนี่คือไม่ได้อ่อยผมใช่ไหม

"ฟอดดดด!! เดี๋ยวพี่เช็ดตัวต่อดีกว่าหนูจะได้กินข้าวแล้วนอน พรุ่งเราจะกลับบ้านกัน" น้องไม่ได้ขัดอะไรผมอีก แค่นอนนิ่งๆให้เช็ดเท่านั้น แต่ใจผมนี้สิไม่นิ่งเลย พอเช็ดเสร็จหมดแล้วผมก็ใส่เสื้อผ้าให้ ทาแป้งให้ด้วย หึหึ น่ารักจริงๆ

ก๊อกๆๆ!!

"เอาข้าวมาส่งค่ะ" แล้วจะมองหน้ากูเพื่อ

"ครับ...กินข้าวเลยนะ" ตอบพยาบาลแล้วก็หันไปบอกน้อง พอน้องพยักหน้าผมก็ปรับเตียงให้น้องได้นั่งพิงสบายเวลากินข้าว

"มีอะไรอีกหรือป่าวครับ" ก็พยาบาลเธอเล่นยืนมองผมอยู่นะสิ ไม่ออกไปสักที

"อ๋อ มะ ไม่มีแล้วค่ะ" แล้วยังจะยืนยิ้มอีก

"เชิญครับ" พอเธอออกไปผมก็จัดข้าวให้น้องกับของตัวเองด้วยเลย จะได้กินพร้อมกัน

"ไม่ต้องจับ พี่ป้อนเอง" มือสั่นขนาดนี้ยังจะดื้ออีก ไม่มีเอ่ยปากขอร้องให้ช้วยแม้แต่นิด ผมเลยทำหน้าที่ป้อนข้าวน้องแล้วก็กินของตัวเองไปด้วยเลย

"มันจะหมดแล้ว กินอีกนิดเดียว"

"หนูอิ่มแล้ว"

"โอเค อิ่มก็อิ่ม จุ๊บ!..มองอะไรพี่แค่จุ๊บยังไม่ได้จูบ"

.

.

แล้วเทลก็กินของตัวเองจนหมดก็เก็บของแล้วให้ลูกน้องเอาไปจัดการต่อ เจ้าตัวก็เข้าห้องไปแปรงฟัน

"พี่ หนูอยากแปรงฟัน" พอเทลออกจากห้องน้ำมา รรันก็พูดขึ้น

"เดี๋ยวพี่เอามาให้แปลง รอแปป"

"หนูจะไปแปรงในห้องน้ำ พี่จะได้ไม่ต้องเหนื่อย" ตอนนี้เสียงของรรันก็เริ่มกลับมาแล้ว

เทลไม่ได้ตอบอะไรกลับแต่เดินเข้าไปอุ้มรรันทันทีพร้อมกับดึงเสาน้ำเกลือไปด้วย คนน้องก็ยอมให้อุ้มเพราะไม่กล้าขัดอะไร

"หนูยืนได้แน่นะ"

"ได้ค่ะ" พอเทลปล่อยรรันลงยืนแล้ว เทลก็ยังยืนจับน้องไว้อยู่ดี แปรงที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์ก็ถูกจัดแจงให้เรียบร้อย

"เฮ้ออออ ก็รู้อยู่ว่ามือตัวเองเจ็บ" แล้วเทลก็แย่งแปรงสีฟันจากมือน้องมาแปรงให้เองเลย พอเสร็จหมดแล้วก็อุ้มน้องไปวางไว้ที่เตียงเหมือนเดิม แล้วตัวเองก็ขึ้นตามไป ด้วยการที่ห้องนี้เป็นห้องวีไอพีก็เลยมีครบทุกอย่าง ขนาดเตียงผู้ป่ายยังใหญ่เกือบจะเท่าเตียงนอนเลยธรรมดา นั้นเลยทำให้นอนสองคนได้สบาย

"พี่ขึ้นมาทำไมคะ"

"นอนไง เราก็นอนได้แล้ว"

"หมอจะด่า"

"ไม่มีใครกล้าด่าพี่หรอก..ถ้าหนูอยากเข้าห้องน้ำให้เรียกพี่ เข้าใจไหม"

"ค่ะ" รรันจำใจต้องตอบรับ ทั้งๆที่อยากจะเถียงขนาดไหน พอไม่มีอะไรแล้วเทลก็ถอดเสื้อตัวเองออกแล้วเข้าไปนอนซุกอกน้องทันที ส่วนมือก็กอดเอวน้องไว้ด้วย

ทางรรันก็มัวแต่อึ้งกับการกระทำของเทลอยู่กว่าจะรู้ตัว พอรู้ตัวก็ขัดอะไรไม่ได้แล้วเลยต้องนอนให้เทลกอดอยู่แบบนั้น

ตอนนี้รรันได้แต่นอนคิดว่าทำไมเทลถึงได้ดีกับตัวเองนัก ทั้งตามมาดูแลแถมนั่งเฝ้าทั้งวันแล้วยังนอนเฝ้าอีก ไหนจะเช็ดตัวให้ ป้อนข้าวป้อนน้ำ แล้วยังจะแปรงฟันให้อีก ทั้งชีวิตไม่เคยมีใครทำให้เขาขนาดนี้มาก่อนเลย นอกจากมสัยเด็กๆก็มีแม่ใหญ่ที่อยู่บ้านเด็กกำพร้าทำให แต่แม่ใหญ่ก็ไม่ได้ทำขนาดนี้อยู่ดีตั้งแต่เขาดูแลตัวเองได้ ส่วนมากที่นั้นก็ดูแลตัวเองกันทั้งนั้น

ในใจดวงน้อยๆตอนนี้มันเริ่มฟูเริ่มจะมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างแล้ว หลังจากที่เคยคิดกับตัวเองมาตลอดว่าเธอเกิดมาเพื่อที่จะอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้กลับมีเทลคอยเป็นห่วง คอยดุ คอยบังคับ คอยกวนตลอด

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว