facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 46.8k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2558 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2
แบบอักษร

    2:43.น

             

              //อืมมม เจ็บชิบหายเลย มันเกิดอะไรขึ้นวะ?// ร่างบางเริ่มรู้สึกตัวตอนกลางดึกเพราะความกระหายน้ำ ทิวพยายามจะพยุงตัวรุกออกจากเตียง.   แต่ด้วยความมืดทำให้ไม่เห็นร่างแกร่งที่นอนอยู่ข้างๆ.   มือบางปัดป่ายไปมาเพื่อคำหาทางลงก็ไปโดนหน้าท้องแกร่งที่มีซิมแพกเป็นรอนสวยงามของวายุ

              "เฮ้ย!!  เชี่ยอะไรเนี่ย!!".   ร่างบางสบถเสียงออกมาอย่างตกใจ

             "อืมมม. ตื่นแล้วหรอ?".   ร่างแกร่งเอ่ยถามทั้งที่ยังหลับตา.   พอร่างบางได้ยินเสียงทุ้มเข้มของใครอีกคนก็รีบหันซ้ายหันขวาเพื่อหาต้นตอของเสียง.   แต่ด้วยความมือจึงทำให้มองไม่เห็นอีกคนที่กำลังรุกนั่งชันเข่าอยู่ข้างๆ

              //ใครวะ...เชี่ย!   รึว่ากูโดนผีหรอก?//ร่างบางคิดในใจก่อนมือจะแตะไปโดนหน้าท้องมีซิมแพกรอนสวยอีกครั้ง    ดวงตาคู่กลมโตสวยเบิดกว้างเมื่อรู้ว่าที่นี่ต้องไม่ใช่ห้องเขาแน่ๆ    และคนที่นอนอยู่ตรงนี้ก็ไม่ใช่เพื่อนเขาด้วย.   ร่างบางรีบเขยิบถอยหนีจนชิดขอบเตียงก่อนจะถามออกมาอย่างตกใจ

              "มึง    มึงเป็นใคร.   แล้วกูมาอยู่ที่นี่ได้ไง".   น้ำเสียงตะกุกตะกักถูกเอ่ยขึ้น    แต่กับกันคนตรงหน้ายิ้มมุมปากอย่างเจ้าเลห์    ยิ่งนานดวงตาของทั้งสองคนบวกกับแสงไฟข้างนอกยามค่ำคืนยิ่งทำให้ดวงตาของคนทั้งสองเริ่งปรับสภาพได้เลื่อยๆจนเห็นชัดขึ้น    ใบหน้าอันหล่อเหลาเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสาร.   ดวยตาขมเข้มคู่สวยแววตาอ่านอยาก.   คิ้วหนาดำสนิด.   ผิวขาวที่ดูค้ำนิดๆเหมือนออกแดดไม่ค่อยบ่อนหนักประกอบกับร่างกายมีมัดกล้ามดูแล้วแข็งแกร่ง.   ผิดกับเขาที่มีร่างบางเหมือนผู้หญิงยิ่งมองคนตรงหน้าก็ยิ่งหน้าหลงไหรถึงทำให้แอบอิตฉาร่างกายที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้

              "มองแบบนี้   รึอยากเจ็บตัวอีก    หื้อ".   ร่างแกร่งไม่วายพูดหยอกเล่นพร้อมกับยิ้มมุมปากเล็กน้อย

              "มึงพูดเรื่องอะไร.   ใครเจ็บตัว".   เสียงตอบแบบห้วนๆ

ร่างแกร่งยกยิ้มมุมปากอีกครั้งก่อนตอบ.  "หึ    หน้าเสียดาย.  เห็นที่กูต้องทบทวนให้มึงจำได้ซะแล้วสิ"

ร่างแกร่งไม่พูดเปล่าขยับกายหนาเข้ามาใกล้ร่างบางจนตกเตียง 

 

   ตุบ!!!

 

             "โอ๊ย!!    เชี่ยยย.  เจ็บสัด" 

ร่างบางถอยหนังจนตกเตียงก้นกระแทกพื้นอย่างจัง.   มือบางจับตรงจุดที่ตัวเองเจ็บหนักแต่แล้วก็ต้องตารุกวาวเมื่อมีน้ำสีขาวข่นไหนออกมาเปรอะมือบางพร้อมกับมีเลือดปนออกมา

              "เชี่ย!!!    นี่มึงทำอะไรกับกูวะ!!!    ไอ้สัสนรกเอ๊ย!!!"ร่างบางสบถด่าออกมาเสียงดังลั่นห้อง ร่างแกร่งที่นั่งมองปฏิกิริยาของร่างบางอย่างสมเพช.   ริมฝีปากยกยิ้มเล็กน้อยก่อนเอ่ยขึ้น

              "หึ    มึงจะตกใจอะไรหนักหนา.   ที่เมื่อคืนมึงครางเสียงอ่อนเสียงหวาน.   กูยังไม่เห็นมึงมีปัญหาอะไรเลย"น้ำเสียงเย้ยเหมือนดูถูกคนที่นั่งกองกับพื้นโดยมีผ้าห่มผืนหนาลองไว้ชั้นเดียวทำให้คนที่ได้ยินถึงกับกัดฟังดังกรอดด้วยความโมโห

              "ไอ้เหี้ย!!!.   ไอ้สัดนรก!!!.   ไอ้เดนสังคม!!!.   ไอ้สัด!!!...แม้งเอ๊ย!!!".   ทิวด่าออกมาเป็นชุดด้วยความโมโห.   แต่หารู้ไม่ว่ามันทำให้ร่างแกร่งเองก็อารมณ์ขึ้นไม่แพ้กัน.   

              "โอ๊ยเจ็บ!!    กูเจ็บไอ้สัด!!!"

หน้าสวยบิดเบี้ยวทันที่ที่มือหนาดึงแขนกระชากอย่างแรงจนร่างบางขึ้นมาอยู่บนเตียง

 

   ตุ้บ!!

 

ร่างบางของทิวกระแทกกับเตียงจนจุก.   ร่างแกร่งของวายุไม่รอช้าขึ้นคร่อมบนร่างของทิวทันที    ใบหน้าหล่อซกไซ้ซอกคอขาวเพื่อเอากริ่นหอมหวานจากคอขาวระหงษ.   ์ไม่วายจะขับเม้มจนเป็นรอยแดงพร้อมขับกัดจนเลือดซิบ

ทิวที่อยู่ใต้ร่างแกร่งพยายามทั้งดิ้นทั้งถีบทั้งทุบ.   แต่ร่างกายของวายุกับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย.   มือบางถูกมือหนาของวายุจับขึงไว้เหนือหัวด้วยมีเดียว.   ร่างบางเริ่มรู้ชะตากรรมว่าต่อจากนี้อะไรจะเกิดขึ้น.   จากหน้าขาวสวยกลายเป็นหน้าซีดเพราะความกลัว

              "หึ    เริ่มจะกลัวกูแล้วหรอ.   ไหนเมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลยนิ    ทำไมตอนนี้ทำเป็นนิ่ง".   ร่างแกร่งเอ่ยพร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า.   วายุจ้องมองดวงตาคู่สวยอย่างดุดัน.   หวังจะให้คนใต้ร่างกลัวแต่ดึนกลับกันเมื่อคนใต้ร่างไม่มีวี่แววว่าจะกลัวเขาเลยสักนิด

              "หึ    กูไม่คิดว่าคนหล่อๆหน้าตาดีอย่างมึงจะเป็นพวกวิปริตเอากับผู้ชายด้วยกัน".   สายตาที่ทิวมองร่างแกร่งไม่มีแม้แต่ความเกรงกลัว.   มิหนำซ่ำยังพูดจากดูถูกคนตรงหน้าให้โมโหเล่น    วายุพยายามกดอารมณ์ที่อยากจะกระชากคนตรงหน้าไปกดน้ำให้ตายไปรู้แล้วรู้ลอด    แต่ถ้าทำแบบนั้นแผนการที่เขาตั้งใจเอาคืนก็ต้องพังลง

              "หึหึ    มึงก็เหมือนกูนั้นแหละ.   นอนอ้าขาให้กูเอา.   ไม่มีบ่นสักคำ.   มีแต่เสียงครางให้กูได้ยิน".   วายุยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ.   ก่อนจะสอดแก่นกายเข้าไปโดยไม่เบิดทางให้ร่างบางเลยแม้แต่น้อย

 

   สวบ!

 

              "อ้าาา.   สัด!!!    กูเจ็บ!!!    เอามันออกไป.   กูขยะแขยง!!!".   ทิวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นนิดๆ.   ร่างบางค่อยๆขยับหนีแต่ถูกมือหนาของร่างแกร่งจับสะโพกไว้ซะก่อนและรากเข้าหาตัวอีกครั้ง

              "หึ    ถึงมึงจะขยะแขยงของกูยังไง.   กูก็เป็นผัวมึงไปแล้ว.   เพราะฉะนั้นนอนอ้าขาให้กูเอาเฉยๆ.   ไม่งั้นมึงจะเจ็บตัว!!".   เสียงทุ้มเข้มเอ่ยอย่างเย้ยยัน.   แก่นกายใหญ่ค่อยๆขยับก่อนเพิ่มความเร็วในการกระแทก

              "อ้ะ...อ้า...อึก...อ๊าาา".   มือบางจิกผ้าปูที่นอนอย่างแรงเพราะการกระแทกของร่างใหญ่ทั้งหนักทั้งหน่วงจนร่างบางจุก.   ใบหน้าสวยบิดเบี่ยวอีกครั้งเพราะความเจ็บช่องทางข้างล้างที่ตอนนี้เลือดที่หยุดไหนไปแล้วกลับมาไหร่ใหม่จนเลอะต้นขาข้างในและแท่งร้อนของอีกฝ่าย

              "อืมมม.   อย่าแกรงสิ    ไม่งั้นคนที่เจ็บจะเป็นมึงนะ"    วายุบอกด้วยเสียงเรียบนิ่ง

              "ไอ้สัด!    เอาออกไป.   กูไม่ต้องการ    ไอ้เหี้ย!!!"    ทิวสบถเสียงด่าด้วยความเจ็บ

ถึงร่างบางจะเจ็บสักแค่ไหนร่างแกร่งตรงหน้าก็ไม่สน.   ยิ่งทิวโวยวายดิ้นไม่ยอมหยุดภายใต้ร่างแกร่ง.   วายุยิ่งทำรุนแรนจนร่างบางทนไม่ไหวจึงต้องยอมแต่โดยดี

              "หึหึ    ยอมแล้วหรอ.   คิดว่าจะอยากกว่านี้ซะอีกนะ".   วายุพูดออกมาพร้อมรอยิ้มเจ้าเลห์    ทิวกัดฟังตัวเองจนเป็นสันนูนด้วยความแค้นแต่ก็ทำอะไรคนตรงหน้าไม่ได้    เพราะพละกำลังของวายุเหนือกว่ามาก.   วายุใช้มือสอดใต้ขาพับขาวเนียให้อ้าขาออกกว้าๆก่อนจะกระแทกช่องทางรักอีกครั้ง

 

   ปึก!.   ปึก!.   ปึก!

 

เอวสอบกระแทกช่องทางรักของทิวอย่างหนักหน่วงจนร่างกายทิวขย่มไปตามแรกกระแทกของวายุ

              "อึก...อ๊ะ...อ้า!...เบา...อ๊ะ!..กูจุก"

ร่างแกร่งเยียดยิ้มบางๆก่อนจะซอยไม่ยั้งอย่างเร็วและแรกจนร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความเสียวซ่าน

              "อืม...".   ร่างแกร่งครางในคอเสียงต่ำด้วยความพอใจ

              "อ่าาา...อ๊ะ!..อึก...อ๊าาา

...อะ".   ทางทิวเองก็เริ่มครางหนักขึ้นเมื่อใกล้ถึงฝั่ง    มือเล็กบางกำลังจะไปจับแกงกายของตัวเองเพื่อจะปลอดปล่อย.   แต่ถูกมือหนาจับขึงไว้เหนือหัวอีกครั้ง

              "เหี้ย!    ปล่อย.   อึก... กูทรมาน.   ปล่อยกู!".   ร่างบางดิ้นอีกครั้งเมื่อแท่งร้อนของตัวเองเริ่มปวดหนึบ

               "หึ    นี่ถือเป็นบทเรียนว่าถ้ามึงยังกล้าดื้อใส่กูอีก.   คราวหน้ามึงได้เจอนักกว่านี้แน่ไอ้ทิว".   เสียงทุ้มเข้มเอ่ย.   ในตาดุดันไม่ได้มีคำพูดเล่นใดๆ.   มันทำให้ร่างบางเริ่มรู้สึกหวันๆขึ้นมา.   น้ำตาที่เริ่มคลอตรงหางตาสร้างภาพอีโรติกให้คนตรงหน้าได้ไม่น้อย.   ก่อนริมฝีปากหนาจะประกบจูบริมฝีปากบางได้รูปอวบอิ้มสีเชลี่    ทิวพยายามหันหน้าหนีแต่ก็ถูกมืออีกข้างของวายุล็อกหน้าให้หันมารับจูบเขาแต่โดยดี    ลิ้นร้อนค่อยๆเลียริมฝีปากบางด้านนอกก่อนจะสอดลิ้นเข้ามาในโพงปากโดยการบีบแรงๆที่สันกลามจนร่างบางต้องเผยปากเล็กน้อย.   ลิ้นหนาตวัดเกี่ยวลิ้นบางดุดดันก่อนจะหันมาสำรวจทั่วโพงปากรสหวานอย่างอร่อย

               "อือ...อื้อ".   ร่างบางครางในรำคอประท้วงเพราะเริ่มหายใจไม่ออกกับการจูบที่เร่าร้อนเอาแต่ใจของร่างแกร่ง

วายุค่อยๆถอนริมฝีปากหนาออกและขบเม้มแรวๆที่ริมฝีปากบางด้านลางจนเลือดซิบ

              "หึ".   วายุสบถเสียงอย่างพอใจ

              "ไอ้ชั่ว".   ทิวด่าด้วยน้ำเสียงแพ่วเบา

เพียงแค่นี้ก็ทำให้วายุเริ่มโมโหจนกระแทกแรงไม่ยั้งและหนักหน่วงเพื่อระบายความโมโหกับคนตรงหน้าที่ไม่เกรงกลัวเขาแม้แต่น้อย

              "อะ...อ้าาา...ไอ้เหี้ย!....กูเจ็บ!".   ทิวร้องออกมาเสียงหลงเมื่อจู่ๆวายุก็เพิ่มระดับความเร็วและแรกจนทิวเจ็บระบมไปทั้งช่องทางรัก

 

   พั่บ!พั่บ!พั่บ!

 

เสียงหยาบโรยของหน้าท้องแกร่งกับบั่นท้านขาวกระทบกันจนดังทั่วห้อง.   ยิ่งวายุใกล้ถึงอีกฝังก็ยิ่งซอยที่ยิบจนร่างบางเสียวแทบขาดใจ.   ทั้งห้องตอนนี้มีแต่เสียงครางประสมเสียงด่าของทิวและเสียงหน้าท้องแกร่งกระทบกับบั้นท้ายงอนสวยขาวเนีย

              "อะ...อะ...อ๊ะ...อ้าาา".   ทิวปลอดปล่อยน้ำขาวข่นออกมาโดนไม่แตะต้องแก่นกายของตัวเองเลยสักนิด

              "อืมม...ซี้ดด".   วายุกระแทกสองสามทีแรกๆก่อนปลอดปล่อยออกมาเต็มช่องทางรักของร่างบาง เขาจ้องของร่างบางที่ตอนนี้สบลคาอกเขาไปเรียนร้อยแล้วก่อนจะค่อยๆดึงแก่นกายใหญ่ออก.   น้ำขาวข่นที่เขาปล่อยไว้ในตัวร่างบางไหรย้อนออกมาเปอะต้นขาขาวที่นอนไม่ได้สติ    วายุเดินลงจากเตียงตรงไปเข้าห้องน้ำเพื่อนทำความสะอาดตัวเองแล้วค่อยออกมาทำความสะอาดคนที่นอนสลบอยู่บนเตียงต่อ

 

 

 

++++++++++++++++++++++++

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้นร่างบางค่อยๆขยับตัวเองรุกจากเตียง.   แต่แล้วก็ต้องลงมานั่งกลองกับพื้นเพราะขาไม่มีแรงจะเดิน.   

              //ทำไม.   ทำไมกูต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะ//    ทิวถามตัวเองที่จู่ๆก็ต้องมาเจอผู้ชายเลวที่ไหนก็ไม่รู้พาเขามาปล้ำถึงที่ห้อง มิหนำซ้ำยังทำเหมือนกับเขาเป็นเด็กขาย.   ทิวพยายามพยุงตัวเองเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย

เมื่อทำธุระเสร็จร่างบางที่ปวดร้าวระบมไปทั้งช่องทางรักก็พาตังเองเดินเข้ามาให้ครัว

              //เชี่ย    ไม่มีอะไรกินเลยหรอวะ.   แม้งอยู่เข้าไปได้ไงวะเนี่ย//

    เมื่อเปิดตู่เย็นไม่พบของที่กินได้เลบสักอย่างร่างบางถึงพาตัวเองมานั่งที่โซฟา.   แต่เพราะร่างกายไม่เอื้ออำนวยจึงทำให้นั่งรำบาก

 

   ก็อกๆ

 

เสียงประตูหน้าห้องดังขึ้นทิวชะโงกหน้าไปดูก่อนจะรุกขึ้นไปเปิด

              //ใครแม้งมาตอนนี้วะ.   รู้มั้ยกูปวดตูด!//

    ร่างบางพยายามเดินไปเปิดประตูเพราะเจ้าของห้องไม่อยู่    จึงถือวิสาสะเดินไปเปิดประตู

เมื่อประตูห้องถูกเปิดออกก็เจอกับร่างหนาที่หน้าตาคมเข้มแต่จัดว่าสวยที่เดียว.   ส่วนอายุน่าจะรุ่นเดียวกับไอ้บ้าที่รากเขามาปล้ำแน่น

              "เอ่อออ.   คือว่า..."

               "วายุอยู่ไหน".   เสียงเข้มเอ่ยถามด้วยท่าทางไม่สนใจคนตรงหน้า

              //อะไรวะ.   มาถึงก็ถามถึงไม่เวนนั้นเลย//

              "เขาไม่อยู่หรอก.   ผมไม่รู้ว่าเขาไปไหน".   ทิวตอบ

              "ทำไมถึงจะไม่รู้    ก็นายนอนกับเขาไม่ใช่หรอ"

คนตรงหน้าไม่ยอมหยุด.   พยายามจะเอาคำตอบจากทิวให้ได้    แต่ด้วยความปวดหนึบๆที่บั้บท้ายเพราะยืนจ้องหน้ากันได้สักพัก.   ทิวจึงตัดสินใจเดินเข้าไปข้างใน.   ตัดปันหาไม่ตอบคำถามคนตรงด้วย.   แต่ก็ไม่วายร่างหนาเดินเขามากระชากข้อมือเล็กอย่างแรกจนทิวเกือบหน้ากระแทกกับอกหนา

              "โอ๊ย!    เจ็บนะโว้ย!    กระชากมาได้".   ทิวบ่น

              "หึ    เป็นแค่อีตัวของวายุ    อย่าคิดมาโวยวายใส่หน้าฉัน"ร่างหนาพูดดูถูกพร้อมเยียดรอยิ้มเย้ยเขา

              //อีตัวหรอ.   มึง!//    ทิวคิดในใจอย่างแค้นเคือง

ดีหละ.   ในเมื่อเห็นเขาเป็นอีตัวก็ต้องแสดงให้สมบทบาทซะหน่อย.   ทิวหลับตาสักพักก่อนจะปรับเปรียนอารมณ์ให้เข้ากับการแสดงของตัวเอง

              "หึหึหึ"    ร่างหนาทำหน้าสงสัยที่จู่ๆทิวก็หัวเราะในรำคอออกมา.   แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

              "ฉันเองก็อยากรั้งเขาให้อยู่กับฉันตลอดทั้งคืนอะนะ.   แต่เห็นว่ามีงานต่อเลยช่วยไม่ได้    กะคืนนี้กลับมาจะจัดให้ด้วยลีลาที่เร่าร้อนจนเขาไม่อยากไปไหนจากฉันเลยหละ.   ว่างั้นมั้ย"

ทิวแสะยิ้มอย่างผู้ชนะ.   ในขณะที่ร่างหนาเกิดอาการโมโหอย่างเห็นได้ชัด.   ทั้งสองยืนจ้องหน้ากันสักพักก่อนที่ร่างแกร่งจะเดินเข้ามา.   พอทิวเห็นวายุเดินเข้ามาก็ออกอาการไม่พอใจทันที    ร่างาบางรีบเดินมานั่งลงบนโซฟานุ่มราคาแพงอย่างลืมตัวว่ายังเจ็บช่องทางด่านหลังอยู่ไม่ใช่น้อย

              //โอ๊ย!    เชี่ย.   ลืมไปว่ายังเจ็บอยู่...แม้งเอ๊ย.   อย่างให้กูเอาใส่ตัวมึงได้บ้างนะ...กูจะทำให้มึงขี้ไม่ได้เลยค่อยดู//

ร่างบางบ่นบุปในใจสายตามองค้อนใส่ร่างแกร่งที่ยืนยกยิ้มมุมปากด้วยท่าทางเจ้าเลห์ก่อนจะหันไปคุยกับคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

              "นายมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่"วายุถาม

              "ก็มาถึงเมื่อเช้า.   แล้วก็รีบมาหานายนี่แหละ" 

               //ชิ    รักกันดีนะ.   น่าหมั่นใส่//ร่างบางคิดในใจไม่วายมองค้อนร่างแกร่งที่มองมาเหมือนรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่    ร่างหนาที่อยู่ตรงหน้าวายุมองหน้าเพื่อนที่เอาแต่มองอาการของร่างบางไม่กระพริบตา

             "วายุ...    วายุ!".   หลิวฟาเรียก

             "หือ... มีอะไร".   วายุถามเสียงเรียบแค่ก็ไม่วายเหลือบมองร่างบางเป็นระยะ

              "เราเรียกวายุตั้งหรายรอบแล้วแต่ก็ไม่ยอมหันสักที    นายมัวแต่มองอะไรอยู่กันแน่.   จนไม่สนใจเราที่อุส่าบินมาจากฮ่งกง".   หลิวฟาพูดพร้อมหันไปมองร่างบางที่กำลังมองทั้งสองคนด้วยหางตา

              "ก็เปล่านิ    ก็มองสิ่งของธรรมดาทั่วไป".   วายุพูดพร้อมยกมุมปาหนายิ้มบาง.   คำพูดที่ทิวได้ยินมันไปทิ่มแทงหัวใจทิวให้เจ็บเล่นๆแปลก    แก้มขาวที่ตอนนี้เริ่มออกสีเพราะอาการไข.   ทิวจึงเลือกที่จะเดินกลับเข้าห้องนอนไป.   ร่างแกร่งมองตามแผ่นหลังบางไปติดๆจนเข้าไปห้องจึงหันมาคุยกับหลิวฟาต่อ

              "แล้วหลิวฟาจะมาอยู่ที่นี้นานแค่ไหน"    วายุถาม

              "ก็ยังไม่รู้เหมือนกัน.   ว่าแต่วายุจะกับฮ่งกรเมื่อไหร?".   หลิวฟาถามต่อ

              "...จนกว่างานชิ้นสำคัญจะเสร็จ"

วายุตอบ

หลิวฟาทำหน้าเหมือนเข้าใจก่อนจะชวนวายุไปทานข้าว.   แต่ร่างแกร่งก็ตอบประติเสธไปว่างานยุ่งเลยไปไม่ได้ให้เลื้อนเป็นวันหลังแทน.   หลิวฟาพยักหน้าเข้าใจแล้วเดินออกจากห้องไป

              "ไอ้แซม!    ไอ้แซม!!!"

ร่างแกร่งตะโกนเรียกลูกน้องคนสนิทที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่หน้าประตูให้เข้ามาหาตนข้างใน

              "ครับนาย"    ร่างกำยำรีบเปิดประตูเข้ามาอย่างเร็วด้วยกลัวเจ้านายจะโมโหเขาได้ถ้ามาช้า

               "ออกไปสั่งให้ลูกน้องมึงไปซื้อยาลดไขมาให้กูด้วย"    วายุสั่ง

              "ครับนาย"    แซมรับคำสั่งของผู้เป็นนายแล้วเดินออกไปสั่งลูกน้องให้ออกไปซื้อยาให้เขา    เพราะแซมต้องอยู่คอยอารักขาผู้เป็นนายไม่ห่าง

ร่างแกร่งเดินเข้ามาในห้องก็เห็นร่างบางนอนหลับอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์    วายุเดินมานั่งข้างๆร่างบางที่นอนหลับสนิดด้วยพิษไข้

              "อืมมม..."    ทิวครางออกมาพร้อมกับพลิกหันหน้ามาทางวายุ    ใบหนาหวานสวยจมูกโด่งรันเชิตขึ้นขนตายาวเป็นแพร    นิ้วยาวเรียวค่อนๆเกี่ยตามโครงหน้าสวยจนถึงริมฝีปากอวยอิ่มสีเชอลี่ก่อนจะค่อยๆก้มหน้าลงมาจูบสับเบาๆ

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ขอโทษนะค่ะ

ที่มาอัพเรื่องให้ช้าพอดีไรท์ไม่ตะบายค้า

เลยมาช้า.  ตอนนี้ก็ยังรู้สึกมึนๆอยู่กะว่าจะพักสักสองสามวัน    จะได้มีแรงอัพต่อ.   ทุกๆคนอย่าพึ่งโกรธไรท์นะคะ

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Handsom00006.gif

ปล.ท่ามีคำผิดตรงไหนขอโทษด้วยนะคะ

ความคิดเห็น