ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.01 ผิดคน

คำค้น : นิยายวาย อิโรติก 20+ รักแรงแค้น

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 678

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2564 21:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.01 ผิดคน
แบบอักษร

    ตอนนี้ผมกำลังจะไปมหาลัย ตั้งแต่ผมขึ้นปี2มาก็ขอพ่อกับแม่อยู่คอนโดแล้ว คอนโดผมอยู่ที่เดียวกับคอนโดไอยักษ์ครับแต่อยู่คนละชั้นกัน ตอนนี้ผมนั่งรอไอยักษ์อยู่ที่ห้องนั่งเล่นในห้องของผมนี่แหละครับมันบอกจะขอไปด้วยเพราะรถมันเสียส่งซ้อม 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

     ผมลุกไปเปิดประตูห้องจะเป็นใครไปละถ้าไม่ใช่ไอยักษ์ยืนยิ้มร่าอยู่หน้าห้อง มันเดินเข้ามาในห้องผมเหมือนเป็นห้องมันอะ ผมชินละ 

“ไอยักษ์มึงกินไรมายัง?” 

“ยังจ้าเมียจ๋าจะทำให้กินหรอ” 

“ไม่อะ ขี้เกียจวะไปซื้อแดรกสิเดี๋ยวไปหาไรแดรกก่อนละกัน รอกูแปปจะเข้าไปเอากระเป๋าตังกับกุญแจรถก่อน” 

“เคเมีย” ผมชินแล้วครับที่มันพูดแบบนี้ ผมกับไอยักษ์เราสองคนออกมาข้างนอกกันแล้ว มันอาสาเป็นคนขับส่วนผมนั้นนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถที่ดี ตลอดทางเราคุยกันจนไม่รู้จะหาเรื่องอะไรมาคุยละ 

“เมียมึงอยากกินไร?” 

“ร้านข้าวหน้ามอก็ได้มึง เดี๋ยวกูไลน์ถามไอ2คนนั้นก่อนว่าจะมาตอนไหน” 

“เคๆ” ผมจัดการไลน์ไปหาไอสองตัวนั้นมันตอบกลับมาแค่ว่ากินข้าวแล้วจะรออยู่ที่ใต้ตึกคณะรอ 

“มึงมันบอกจะไปรอที่เดิม” 

“เค งั้นนั่งแดรกที่ร้านป้าพรนะ” 

“อืม” ผมกับไอยักษ์นั่งกินข้าวกันที่ร้านป้าพรหน้ามอ พอกินเสร็จก็เข้ามอแล้วไปหาไอสองตัวที่นั่งรออยู่ใต้ตึกคณะแล้ว 

“เออไอเหนือ” 

“มึงเรียกกูหรือไอยักษ์?” 

“เรียกมึงแหละ” 

“กูบอกว่าไอเรียกเมฆ มันจำสับสน” 

“เออๆกูลืมไอเมฆ เมื่อกี๊มีคนมาหามึง” 

“ใครวะไอหยอง?” ผมถามมันไป ใครมันจะมาถามหาผมวะ พี่บอมคงไม่ใช่หรอกเพราะหายไปตั้งแต่เมื่อวานละ 

“ไอวิศวะเมื่อวานอะ” เก็ตเลยละสิทีนี้ มันมาหาอีกทำไมวะ 

“ไอเถื่อนนั่นนะ มันได้บอกไหมว่ามีอะไรกับกู” 

“มันบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับมึงเรื่องไอเด็กที่ชื่อ ไอที อะไรไม่รู้อะ” 

“อ้าวมันยังไม่จบหรอวะ กูบอกมันไปแล้วนะโว๊ยว่ากูไม่รู้จักน้องมันอะ ไอนี่วุ่นวายกับชีวิตกูจังวะ” 

“เรื่องอะไรวะไอเมฆ มึงยังไม่เล่าเลยนะว่าเมื่อวานไอนั่นมันมาหาเรื่องอะไรมึง” ไอยักษ์พูดขึ้น 

“พวกมึงรู้จักไอเด็กที่ชื่อ ไอที มอ.5  ร.ร. xxx ไหมวะ?” 

“ไม่รู้จักวะ” ไอหยองกับไอเปอร์พูดออกมาพร้อมกัน  

แล้วมึงรู้จักไหมไอยักษ์? 

“มันว่าไงต่อวะ?” อ่าวไอสัสนี่กูถามมึงอยู่นะ แล้วถามกูกลับอีก 

“มันบอกว่ากูทำร้ายน้องมัน กูยังมานึกๆอยู่เนี้ยว่ากูไปรู้จักน้องมันตอนไหน กูยังไม่เคยจะคุยอะไรกับไอเด็กที่ชื่อไอทีนั่นเลย” 

“มึงได้ถามมันไหมว่ามันชื่ออะไร?” 

“ไม่ได้ถาม ทำไมวะไอยักษ์ อย่าบอกนะว่าไอทีที่มึงไปสอยมาเมื่อวันก่อนเป็นน้องไอเถื่อนนั่น?” 

“กูไม่แน่ใจวะตอนที่โทรศัพท์มันเข้ามันขึ้นชื่อว่า ไอคิว  

“เดี๋ยวๆ โทรศัพท์เข้า?” 

“เออๆจองกูอยู่ได้เดี๋ยวบอกก็ได้วะ” ผม ไอหยองและไอเปอร์มองไอยักษ์เป็นตาเดียว มันต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ 

“รู้ก็ดีเล่ามาให้หมด” 

“ใช่พวกกูรอเสือกอยู่” 

“มึงคนเดียวเถอะไอเปอร์” ผมย้อนไอเปอร์ไป 

“เออๆกูก็ได้ บอกมาเดี๋ยวนี้ไอเหนือ” 

“คืองี้เมื่อวันก่อนที่ไปดูแลผับ กูไปเจอไอเด็กที่ชื่อไอทีนั่งแดรกเหล้ากับเพื่อนมันกูเลยเดินไปทักมันแล้วมอบเหล้ามัน” 

“แล้วมึงก็ฟันเขา” ไอเปอร์เสริม 

“อืม เมื่อวานกูก็ไปหามันที่โรงเรียนนะแต่ไม่เจอ กูเลยให้ลูกน้องพ่อกูไปสืบประวัติมันมาว่ามันมีพี่ชายชื่อ ไอคิว เรียนวิศวะ ปี3 เป็นพี่ว๊าก เรียนมหาลัยเดียวกับเรา” 

“ชิบหายละงั้นแสดงว่าไอคนที่มาหาเรื่องไอเมฆเมื่อวานก็พี่ไอคิว เดือนวิศวะปีที่แล้วแน่ๆกูว่านะ”  

“กูว่ามันคงคิดว่าไอเมฆเป็นไอเหนือเลยจะมาเอาเรื่องที่ไอเหนือเอาน้องมัน” 

“ไอยักษ์มึงไปบอกมันเลยนะ กูถึงว่าแล้วว่าทำไมมันมาหาเรื่องกู” 

“เออๆไว้กูจะไปเคลียให้” 

“แน่นะไอยักษ์” 

“แน่สิเมีย เดี๋ยวกูจัดการเรื่องนี้เอง” 

“เออไอเหนือไหนมึงตั้งกฎของ  one night stand ไว้วะแล้วทำไมมึงต้องไปหาน้องมันอีกละ?”

“เออจริงอย่างที่ไอเปอร์พูด อย่าบอกนะว่าหลงรักเด็กมันแล้ว” ผมก็นั่งฟังพวกมันคุยกัน 

“ไม่รู้วะ ช่างแมร่งเหอะขึ้นเรียนกันเหอะวะ” 

“อ้าวไอเหนือหนีเฉยเลยนะมึง” ไอยักษ์รีบเดินไปก่อนเลยครับผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมต้องตามหาน้องมันด้วยในเมื่อวันบอกแค่ว่า  one night stand เองนี่สงสัยมันจะหลงเด็กที่ชื่อไอทีแล้วเหมือนอย่างที่ไอหยองว่าวะ 

(IQ Park) 

     ผมเป็นลูกชายคนโตของตระกูลศิริคุณาสกุล ชื่อ ไอคิว ปี3 คณะวิศวะ เป็นพี่ว๊าก มีน้องชื่อ ไอที พ่อกับแม่ผมคงไม่ต้องพูดถึงแล้วมั้งครับทุกคนน่าจะรู้ดีอยู่แล้ว เอาเป็นว่าผมขอแนะนำตัวแค่นี้พอนะ ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน ผมกำลังจะล้างแค้นไอคนที่ชื่อ เหนือ มันเรียนอยู่ปี2 คณะ สถาปัต มอเดียวกับผมนี่แหละครับ มันไปทำเรื่องระยำอะไรไว้หนะหรอครับ หึหึ มันทำร้ายร่างกายน้องชายผมหนะสิครับมันบังอาจมาแตะต้องน้องชายผมเรื่องนี้พ่อกับปะป๊าไม่รู้หรอกครับผมไม่อยากให้พวกท่านคิดมาก ไอทีย้ายมาอยู่กับผม เพราะเป็นคำสั่งของปะป๊า เมื่อวานผมไปหาไอคนที่ชื่อเหนือที่คณะมา แต่สิ่งที่ผมได้กลับเป็นคำตอบที่ผมอยากจะชกหน้ามันมาก เจอมันครั้งแรกผมคิดว่าหน้าหวานอย่างมันนี่หรอวะที่กล้าทำร้ายไอที แต่ก็อย่างว่าแหละครับมันอาจจะทำจริงๆก็ได้ 

“ไอที ลุกมากินข้าวได้แล้วเดี๋ยวพี่ไปส่งโรงเรียน” 

“ลุกแล้วๆครับพี่คิว” 

“เป็นไงบ้างยังเจ็บอยู่ไหม?” 

“เจ็บอยู่นิดหน่อยครับ” 

“คราวหลังก็จำไว้ก็แล้วกันพี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าหนีเที่ยวตอนกลางคืน เวลาพี่ว่าอะไรหัดฟังพี่บ้าง” 

“ครับรู้แล้วครับบ่นเป็นปะป๊าไปได้ ไอทีไม่ไปเรียนได้ไหม ไม่ไหวปวดหัว” ผมเดินไปหาน้องแล้วเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากของน้อง 

“ก็ไม่ได้เป็นไข้นี่ งั้นเดี๋ยวพี่ลาครูให้” 

“จริงๆนะ รักพี่คิวที่สุดเลย” 

“อืมๆกินข้าวกินยาแล้วจะได้นอน พี่จะรีบไปมหาลัยแล้ว อยากกินอะไรตอนกลางวันเดี๋ยวพี่จะได้แวะเข้ามาไว้ให้” 

“พี่เรียนเต็มวันไม่ใช่หรอ ไอทีไม่อยากกวนพี่คิวอะ เดี๋ยวไอทีลงไปกินแถวๆหน้าคอนโดก็ได้” 

“ตามใจเราแล้วกัน พี่ไปมอก่อนนะ” 

“ครับ บ๊ายบายครับ” ผมออกจากคอนโด ตอนนี้มาถึงหน้ามอแล้ว ก่อนจะเข้ามอผมแวะซื้อข้าวที่ร้านป้าพรให้ไอเก็ต เพื่อนผมเองเหละครับ สงสัยสั่งเผื่อเมียมันด้วย 

“ไงจ้าพ่อหนุ่มกินอะไรดีวันนี้” ป้าพรกล่าวทักผม 

“ผมเอาข้าวผัดกระเพราหมูสับไข่ดาวครับ 2กล่อง อีกกล่องเอาเผ็ดน้อยนะครับ” 

“ได้จ้านั่งรอสักครู่นะลูก” 

“ครับ” ผมนั่งรอป้าแกทำข้าวกล่องให้ตาเจ้ากรรมดันไปเจอไอเหนือกับเพื่อนมันกำลังเดินเข้ามาในร้านป้าพร มันไม่เห็นผมที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว ผมมองมันไม่วางตาดูไปดูมาหน้าคุ้นๆเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน ผมสะบัดความคิดนั้นออกไปคงคิดมากเองแหละ คนที่ผมคิดถึงคือ รักแรก ของผมไงครับ ทำไมคิดถึงนายจังเลยนะ เหนือเมฆ ตัวเล็กของไอคิว เสียงของไอเหนือศัตรูของผมทำให้ผมหลุดออกจากภวังค์ 

“ป้าพรครับสวัสดีครับ” 

“อ้าวสวัสดีจ้าหนูเหนือ” 

“ป้าพรครับเมฆบอกกี่รอบแล้วไม่ให้เรียกหนู” 

“5555 ป้าแค่ชินแล้วจ้าแล้ววันนี้คุณเหนือเอาอะไรเอ่ย”

“เมฆเอา ข้าวผัดทะเลครับ ส่วนไอยักษ์เอาข้าวหมูแดงครับ” 

“ได้จ้าเดี๋ยวป้าทำให้นะจ้า รอสักครู่นะ” 

“ครับบบบบบ” ผมมองไอเด็กนั่นแล้วทำไมมันเรียกแทนตัวเองว่า เมฆ วะ ตกลงมึงชื่ออะไรกันแน่วะเนี้ย

“พ่อหนุ่มจ้าข้าวกล่องได้แล้วจ้า” 

“ครับ นี่ตังครับ” 

“จ้ารอแปปนะลูกเดี๋ยวป้าทอนตังให้” 

“ครับ” ผมนั่งรอตังทอนที่ป้าพร 

“นี่จ้าตังทอน” ด้วยความที่ผมสงสัยเลยอดได้ได้ที่จะถามป้าพร ดูเหมือนป้าพรจะสนิทสนมกับไอเด็กนี่มาก 

“เออป้าพรครับ เด็กคนที่ป้าพูดด้วยชื่ออะไรครับ?” 

“คุณหนูเหนือเมฆหรอจ้า” 

“ป้าว่าอะไรนะครับ น้องเขาชื่อ เหนือเมฆหรอ”

“ใช่จ้าพ่อหนุ่มมีอะไรไหมเอ่ย?” 

“ทำไมเขาสนิทกับป้าจังเลยครับ?” 

“เมื่อก่อนป้าเคยเป็นคนรับใช้ที่บ้านของคุณหนูจ้า เลยเรียกคุณหนูจนติดปาก” 

“แล้วปกติเขาเรียกแทนตัวเองว่าเมฆหรอครับ” 

“ก็เป็นบางครั้งจ้า แต่ป้าชอบเรียกคุณหนูว่าเหนือมากกว่า พ่อหนุ่มมีอะไรถามป้าอีกไหมจ้าเดี๋ยวป้าจะได้ไปทำอาหารแล้ว” 

“ไม่มีแล้วครับป้า รบกวนด้วยนะครับงั้นผมไปก่อนครับ” 

“จ้า” ผมเดินผ่านโต๊ะมัน คำถามที่ยังวนเวียนอยู่ในหัวมันกลับตีปนกันไปหมดจนทำให้ผมคิดมากกว่าเดิมคงไม่ใช่อย่างที่ผมคิดไว้นะ อย่าเป็นแบบนั้นเลยผมไม่อยากทำร้ายคนที่ผมรัก ถ้าเกิดว่าเป็นเด็กคนนั้นจริงๆละผมจะยอมรับได้ไหม ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวโว๊ย 

“อะไอเก็ตข้าวมึงกับเมีย” 

“แต๊งกิ้วครับเพื่อน” 

“เป็นห่าไรวะไอคิว” 

“กูคิดอะไรนิดหน่อยวะไอเก็ต” 

“คิดห่าอะไรมึงอีกวะ เออแล้วเรื่องไอเด็กเหนือมึงเอาไงต่อวะ กูว่าหน้าเคะแบบนั้นมันทำจริงดิ?” 

“กูถึงคิดมากอยู่นี่ไงละ” 

“ระวังแก้แค้นน้องเขาไปจะตกหลุมรักเองนะมึง” 

“ไม่มีทาง พวกมึงขึ้นเรียนก่อนก่อนเลยนะเดี๋ยวกูมา” 

“ไปไหนวะ?” 

“เสือก” 

“อ่าว เมียมันว่ากูอะ” 

“สมน้ำหน้าแดรกข้าวไปมึงอะเสือกชอบยุ่งเรื่องมันดีนัก” ไอบาสจัดการให้ผมเรียบร้อยแล้วครับ ไอเก็ตกับไอบาสมันเป็นแฟนกันนั่นแหละครับ คบกันนานมากตั้งแต่ม.4 ผมละอิจฉามันจริงๆ ตอนนี้ผมไปหาไอเด็กที่ชื่อเหนือที่ตึกคณะ ไม่นานก็ถึงเพราะตึกวิศวะกับตึกสถาปัตมันอยู่ไม่ไกลกันมาก ผมเดินเข้าไปในตึกคณะสถาปัตก็เห็นเพื่อนมันนั่งอยู่แต่ไม่เห็นมันกับเพื่อนมันอีกคนสงสัยยังกินข้าวยังไม่เสร็จ 

“นี่พวกมึงไอเหนือยังไม่มาอีกหรอ?” ผมถามเพื่อนมันไปทั้งๆก็รู้อยู่แล้ว 

“ยังมึงมีอะไรกับมัน” ไอนี่แมร่งมันคงไม่รู้ว่าผมเป็นรุ่นพี่มัน ผมคิดแต่ว่าปล่อยผ่านไปก่อนเหอะ 

“ฝากบอกมันด้วยว่ากูจะสะสางมันแน่เรื่องที่มันทำร้ายน้องกูที่ชื่อไอที มันไม่จบแค่นี้แน่” ผมพูดแค่นี้ก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันที  

ครืด ครืด ครืด (ปะป๊า)📞 

"ครับปะป๊า" 

‘ไอคิวอยู่ไหนลูก ป๊าโทรหาน้องก็ไม่รับสายเมื่อกี๊ทางโรงเรียนโทรมาหาป๊าว่าน้องลา น้องเป็นอะไรทำไมไม่บอกป๊าฮะคิว’ 

"ใจเย็นก่อนครับป๊าน้องแค่ไม่สบายครับ ไอทีบอกว่าปวดหัวไปเรียนไม่ไหวคิวเลยให้น้องนอนที่ห้องแล้วโทรลาครูให้" 

‘อ้อป๊าตกใจหมดโทรหาไอทีก็ไม่รับสายป๊า แล้วตอนนี้ลูกอยู่ไหนไปเรียนยังโดนเรียนไหมนั่น?’ 

"อยู่มอครับป๊ากำลังจะขึ้นเรียน งั้นคิวไปเรียนก่อนนะป๊า" 

‘ตั้งใจเรียนด้วยนะลูก’ 

"ครับ รักปะป๊านะ" 

'ป๊าก็รักคิวครับ' 

"ครับ"ผมกดวางสายปะป๊าไปเฮ้อออ เรื่องคงปิดได้ไม่นาน ผมต้องจัดการเรื่องนี้ให้จบๆซะแล้วแหละครับ ผมไม่ยอมให้นอนผมเจ็บอยู่ฝ่ายเดียวแน่มึงเตรียมรับผลกรรมที่มึงทำกับน้องกูได้เลยไอเหนือเมฆ หึหึ  

 

       ตอนนี้ผมเลิกเรียนแล้วและตรงไปคอนโดของไอเหนือเมฆ ผมให้ไอเก็ตหาข้อมูลมาให้แล้วแหละครับเลยรู้ว่ามันพักอยู่ที่คอนโดใกล้ๆกับผมนี่เอง 

“พี่ครับ กรวิชญ์ ภิรมย์วัชร พักอยู่ห้องไหนครับ” 

“ไม่ทราบว่าเป็นอะไรกับคุณ กรวิชญ์ คะ” 

“เป็นเพื่อนครับ” 

“รอซักครู่นะคะ” 

“ครับ” 

“คุณกรวิชญ์ พักอยู่ห้อง 6002 ชั้น6 คะ” 

“ขอบคุณครับ” ผมรีบไปที่ลิฟต์ทันที มึงเจอกูแน่ไอเหนือเมฆ มึงอย่าคิดว่าจะหนีกูไปไหนพ้น ผมนำร่างของผมมายืนอยู่หน้าห้อง 6002  

“เอาไงเอากันวะ” ผมสูดลมหายใจเข้า แล้วกดกริ่งที่หน้าห้องไม่นานก็เห็นไอคนที่ผมจะแก้แค้นวิ่งมาเปิดประตูให้ 

“มาแล้วๆ ใครมาวะเนี้ย ไอยักษ์หรอไม่ตอบกูอะ” มันสตั้นเลยครับผมก็สตั๊น ไอเหี้ยโคตรขาว  

“เหี้ย!!” มันรีบปิดประตูใส่หน้าผมทันที กูก็ยื่นสตั๊นอยู่ที่เดิมสิตอนนี้จะมาแก้แค้นเขาแล้วมาเจอเขาอ่อยใส่อีกกูเอ๊ย หัวใจพี่คิวไม่ไหวแล้ว ผู้ชายบ้าอะไรวะ ตัวเล็กผิวขาว น่าจับกดชะมัด นี่กูคิดอะไรวะ ผมกดกริ่งอีกรอบ  

แอดดดดด  

“มึงมีไรกับกูแล้วรู้ได้ไงว่ากูอยู่ห้องนี้?” ร่างเล็กยิงคำถามผมอย่างรัว ผมไม่ได้ตอบอะไรมันถือวิสาสะดันประตูที่มันแง้มดูผมเข้ามาในห้องมัน ห้องมันตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีขาวฟ้าทั้งห้อง 

“นี่มึงกูยังไม่ได้อนุญาตให้มึงเข้ามาเลยนะ ออกไป” ผมไม่สนที่มันพูดแล้วเดินไปนั่งที่โซฟากลางห้อง 

“ห้องเรียบร้อยดีนี่” 

“นี่มึงไม่ได้ยินที่กูพูดหรอไง get out” 

“ไม่ออก มึงจะทำไมเรียกดีๆกูพี่มึงนะ” 

“ทำไมกูต้องพูดดีกับคนอย่างมึงด้วยมึงเป็นใคร กูยังไม่รู้จักมึงเลยอยู่ดีๆก็บุกเข้าห้องกูมาเนี้ยไร้มารยาทสิ้นดี” 

“หึหึ ปากดีนี่เก็บปากไว้ครางใต้ร่างกูดีกว่าไหมไอเหนือเมฆ” ผมกระซิบที่ข้างหูมัน 

“กูทำอะไรให้มึง กูไม่เคยรู้จักมึงด้วยซ้ำ” 

“มึงไม่รู้จักกู แต่มึงรู้จักน้องกูไง!!” ผมตะคอกใส่มันตอนนี้ผมควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้แล้ว ยิ่งคิดถึงเรื่องของไอทีผมก็อยากจะฆ่าไอคนตรงหน้าแต่ในใจกลับประท้วงดังก้องว่าอย่าทำเพราะเขาคือเหนือเมฆ รักแรกของผม ผมจองมองร่างเล็กแบบไม่วางตา ร่างเล็กก็จ้องมองผมเช่นกัน 

“กูก็บอกไปแล้วไงว่ากูไม่รู้จักน้องมึง คนที่มึงตามหาไม่ใช่กูมันเป็นเพื่อนกูอีกคน” 

“มึงอย่ามาโกหกคนอย่างกูไอเหนือ มึงเป็นคนทำน้องกูมึงคิดว่าจะรอดจากกูได้หรอ” 

“กูบอกไปแล้วว่ามึงเข้าใจผิดคนที่ทำคือเพื่อนกู กูไม่รู้เรื่อง” ผมไม่อาจทนคำแก้ตัวของมันได้ผมบีบคางมันเพื่อที่ให้มันสารภาพออกจากปากมัน 

“โอ๊ยยยย กูจะเจ็บนะ ปล่อยยย!!” ผมยิ่งบีบแรงขึ้นไปอีก  

“ได้ มึงไม่บอกดีๆใช่ไหมงั้น ลองมาตกเป็นแบบนั้นดูไหมว่าจะรู้สึกแบบไหน” ผมผลักร่างเล็กติดกำแพงห้อง 

อึกกกกก  

“อึก ไอเหี้ยกูเจ็บนะ ปล่อยอออกไป ฮื้ออออ อึก”  

“หึหึ ร้องไห้ไปก็เท่านั้นแหละ กูไม่สงสารมึงหรอก” ผมก้มกัดและเม้มที่ซอกคอของร่างเล็ก ร่างเล็กร้องประท้วงผมแต่ผมไม่มีทางปล่อยมันไปแน่ 

“ฮื้ออออ อึก อะไอเหี้ย ปล่อยกู ฮื้ออออ” ผมดึงร่างเล็กเข้าไปในห้องของมัน แล้วบทรักของเราก็เริ่มขึ้นถึงรุ่งส่าง 

................................................................. 

เอาแล้วไงละเหนือเมฆโดนไอคิวแก้แค้นแล้ว ตอนต่อไป NC+ นะจ้า  

ความคิดเห็น