เปิดพรีออเดอร์ถึงวันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 ราคาเล่มละ 459 บาทรวมค่าส่งแล้ว สนใจติดต่อได้ที่เพจ Tawan_Y หรือ www.tawanpreampree.com

17 ไข่เจียวจากใจพาให้เราใกล้กัน

ชื่อตอน : 17 ไข่เจียวจากใจพาให้เราใกล้กัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2562 15:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
17 ไข่เจียวจากใจพาให้เราใกล้กัน
แบบอักษร

2019/06/05 

หลังจากปรึกษากันแล้วสองพี่น้องก็ตกลงใจที่จะช่วยท่านอ๋องและคนทั้งหมดออกมาก่อน หลังจากตรวจดูรอบด้านว่าปลอดเวรยามแน่นอนแล้วเจาหลินก็เร้นกายเข้าไปด้านในโดยให้หลิ่งอ้ายรออยู่ด้านนอกเผื่อไว้รับมือกับเรื่องไม่คาดฝัน เจาหลินตรงเข้าไปหาอ๋องหยวนเหว่ยกวงก่อน เขารีบตรวจสอบบาดแผลภายนอกและลมปราณของท่านอ๋องพบว่าไร้ซึ่งร่องรอยบาดเจ็บแต่ร่างกายไร้ลมปราณ เจาหลินจึงใช้มีดสั้นสะบั้นโซ่ที่พันธนาการท่านอ๋องออกเสียก่อน ร่างปวกเปียกเมื่อไม่มีที่ยึดก็ล้มลงแต่เจาหลินรับไว้ได้ทันแล้วค่อยๆวางลงที่พื้นอย่างเบามือขณะที่คนปรือตาขึ้น 

"ข้าเองท่านอ๋อง อย่าเพิ่งส่งเสียงไปให้ข้าตรวจดูท่านก่อน" มือเล็กซุกซนลูบคลำไปทั่วร่างอย่างไม่เกรงใจซิกแพกซ์แน่นมากถูกใจเจาหลินยิ่งนัก ส่นคนที่ถูกลูบคลำหน้าผากย่นเป็นสามขีดเสียแล้ว

"ข้าคิดว่าท่านถูกยาสลายพลัง รับประทานยานี่แล้วโคจรพลังเสีย ข้าจะไปดูคนอื่น" เจาหลินถอนมือออกด้วยความเสียดาย เพราะยังมีสติแยกแยะความหนักเบาของเรื่องได้อยู่ เพราะความมืดเขาจึงไม่เห็นใบหูสีแดงเรื่อของท่านอ๋อง เจาหลินปลดพันธนาการให้ทุกคนและป้อนยาแก้พิษให้แล้วย้อนกลับมาดูอ๋องหยวนเหว่ยกวงว่าเป็นเช่นไรบ้างแต่คนยังคงหน้าตายไม่เปลี่ยน

"ท่านรู้สึกเช่นไรบ้าง พอจะมีแรงขึ้นไหม" อ๋องหยวนเหว่ยกวงตวัดสายตาเจิดจ้ามองเจาหลิน

"เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"

"พอดีข้ามีเรื่องต้องการทราบจากท่านเล็กน้อยจึงตามมาที่เมืองซีเฟิง เมื่อทราบว่าท่านมาตรวจสอบต้นน้ำจึงตามมาแล้วเจอถ้ำจึงเข้ามาสำรวจดู เห็นเหมืองทองเถื่อนจึงคิดตรวจสอบดูสักครา มิคิดว่าจะเจอท่านถูกจับอยู่แบบนี้" เจาหลินอธิบายอย่างใจเย็น

"ประคองข้าไปดูผู้อื่น" เป็นคำขอที่เจาหลินยินดีมาก หลิ่งอ้ายที่เห็นเจาหลินเงียบไปจึงชะโงกมองสถานการณ์ภายใน เห็นว่าไม่มีปัญหาจึงให้องครักษ์ระวังความปลอดภัยด้านนอกแล้วโดดเข้ามาในกระท่อมอีกคน

"พี่คิดจะทำอย่างไร ยามนี้ก็ใกล้พ้นยามจื่อแล้ว(23.00-00.59)" หลิ่งอ้ายไม่สนใจจะคารวะท่านอ๋อง

"รอให้ทุกคนพอมีกำลังแล้วข้าให้ท่านอ๋องตัดสินใจว่าจะหนีหรือจัดการพวกมัน ไม่ว่าท่านจะตัดสินใจอย่างไรข้าจะสนับสนุนท่านเอง"เจาหลินยิ้มหวานชวนให้ตาพร่าแต่คนหน้าตายยังเป็นคนน่าตาย มิมีปฏิกริยาตอบสนองแม้สักนิด

"จับตาย เหลือไว้สอบสวนบ้างก็พอ" อ๋องหยวนเหว่ยกวงฟื้นร่างกายได้เร็วจนแอบรู้สึกอัศจรรย์ในยาของเจาหลินแต่ซ่อนไว้ใต้หน้านิ่งของตัวเองอย่างแนบเนียน

"แล้วคนของท่านเล่า ข้าดูว่าบางคนไม่มีวรยุทธ" หลิ่งอ้ายชี้ไปที่ชายสูงวัยสองคน

"ให้พวกเขาไปซ่อนตัวไว้ก่อนจนกว่าจะจบเรื่องค่อยออกมา แบ่งคนพาเจ้าเมืองและคนสนิทไปซ่อน ที่เหลือมาฟังแผน" อ๋องหยวนเหว่ยกวงแบ่งหน้าที่อย่างรวดเร็ว เสียดายก็แต่อาวุธของพวกเขาถูกพวกโจรชิงไปทั้งหมด

"ข้ามีวิธีที่ดีกว่านั้นนะ" เจาหลินพูดขึ้นเรียกสายตาทุกคู่ให้หันไปมองได้ทันที

วิธีของเจาหลินคือพ่นยาสลบใส่แต่ละกระท่อม จนเมื่อพวกโจรหลับหมดแล้วก็จับพวกมันมัดรวมกันไว้ที่ลานหน้ากระท่อม กว่าจะทำเสร็จก็เป็นเวลารุ่งสาง พวกโจรถูกจับมัดมากองรวมกันทั้งหมด เจาหลินนั้นเมื่อเห็นเรื่องเรียบร้อยก็สั่งให้หลิ่งอ้ายนั่งลงแล้วตัวเองก็นั่งคล่อมน้องซบลงที่บ่าแล้วหลับไปเลย จึงไม่เห็นว่ามีบางคนเห็นเข้าจนเกิดโทสะ แต่หาทางระบายกับเจ้าตัวก่อเรื่องไม่ได้ พวกโจรจึงกลายเป็นผู้โชคร้ายไป

จากการสอบสวนได้ความว่าพวกมันเป็นโจรลักเล็กขโมยน้อย บ้างเป็นกรรมกร รับจ้างมาขุดทองโดยไม่รู้ว่าเป็นเหมืองของผู้ใด ทุก7วันจะมีผู้ว่าจ้างนำอาหารแห้งมาส่งและขนทองกลับไป อ๋องหยวนเหว่ยกวงย่อมไม่เชื่อ อย่างน้อยจะต้องมีคนคุมคนเหล่านี้อีกที สายตาคมดังเหยี่ยวกวาดมองทำเอาพวกโจรหลบกันวูบวาบ สุดท้ายเขาตวัดดาบสังหารไปคนหนึ่งทำเอาบางคนถึงกับกลัวจนปัสสาวะราด

"หากพวกเจ้าไม่ต้องการตายเป็นผีงมงายก็คายสิ่งที่รู้มา" อ๋องหยวนเหว่ยกวงตรัสเสียงเย็น

"ท่านจะสังหารเราแบบนี้ไม่ได้ ข้าต้องการขึ้นศาล" โจรขึ้นหนึ่งพูด ทำคนตาสว่างวาบ โจรผู้นี้ท่าทางจะรู้บางอย่าง อ๋องหยวนเหว่ยกวงสั่งให้คนของเขาแยกพวกกรรมกรที่ถูกหลอกมาทำงานออกไป จึงได้เห็นบางคนพยายามหลบหน้าเขา มันคือคนนำทางที่ทำให้พวกเขาตกหลุมพรางนั่นเอง

"ลากมันออกมา" รองแม่ทัพผู้หนึ่งเตะคนนำทางจนกลิ้งออกมาแทบเท้าท่านอ๋อง คนมองด้วยสายตาเย็นชา

"กล่าวทุกสิ่งที่เจ้ารู้ออกมา หากให้ข้าถามผลคงไม่ดีนัก"

"ท่านอ๋องทรงเมตตา" คนก้มหัวคำนับพื้นจนศีรษะแตกแต่หาได้เรียกความสงสารไม่ อ๋องหยวนเหว่ยกวงตวัดเท้าเตะมันจนหน้าหงาย

"อย่าทำให้ข้าเสียเวลา มิเช่นนั้นศีรษะของเจ้าคงไม่อยู่กับลำตัวอีกเป็นแน่ พูด" คนตะคอกทำเอามันกลัวจนตัวสั่น

"ข้าเพียงรับเงินมาเท่านั้น ผู้ว่าจ้างเป็นใครล้วนมิเคยพบหน้า" มันพูดเท่านี้อ๋องหยวนเหว่ยกวงส่งสัญญาณให้คนสนิทตัดนิ้วมันออกเพียงตวัดดาบเดียวจนคนนำทางส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

"เจ้าเมือง ท่านรู้จักครอบครัวของคนผู้นี้หรือไม่" อ๋องหยวนเหว่ยกวงหันไปถามเจ้าเมืองที่ถูกพาตัวออกมาจากที่ซ่อนแล้ว

"รู้จักพ่ะย่ะค่ะ พวกเขาอาศัยอยู่ที่ใดข้าทราบดี" ชายชรากล่าวอย่างนอบน้อม

"การทำเหมืองเถื่อนโทษฐานคือกบฏประหารเจ็ดชั่วโคตร กลับไปท่านก็ไปจับคนมาให้หมด" อ๋องหยวนเหว่ยกวงสั่ง คนนำทางน้ำมูกน้ำตาไหลผวาจะมาเกาะขาอ้อนวอนแต่ถูกรองแม่ทัพเตะออกไปเสียก่อน

"ข้ายอมพูดแล้ว ขอท่านอ๋องได้โปรดละเว้นชีวิตครอบครัวข้าด้วย" คนนำทางไม่กล้าชักช้าอีกแล้ว มันคายทุกสิ่งที่มันรู้ออกมาทั้งหมดแต่ด้วยเป็นลูกน้องชั้นปลายแถวจึงไม่ทราบสิ่งใดมากนักเพียงแต่ชี้นำไปสู่คนผู้หนึ่งในกลุ่มโจรที่เป็นหัวหน้า คอยติดต่อกับนายท่านอีกทีหนึ่ง

"กลับมาที่เจ้า ยินยอมให้การที่เป็นประโยชน์แก่ข้าหรือไม่"

"เจ้าจะไม่มีวันได้สิ่งใดจากปากข้า" มันแค่นหัวเราะ อ๋องหยวนเหว่ยกวงจึงให้รองแม่ทัพทรมานมันจนกว่าจะยอมพูด

"คุณชาย ข้าเก็บกวาดกระท่อมจนสะอาดแล้ว ท่านพาคุณชายใหญ่ไปพักเถิดขอรับ" องครักษ์ผู้หนึ่งเดินมาบอก 

"ดีเหมือนกัน พวกเจ้าก็พักกันสักสองชั่วยามเถิดแล้วค่อยคิดว่าจะทำอะไรกันต่อ" หลิ่งอ้ายลุกขึ้นยืนมือยังประคองก้นเจาหลินอยู่แบบนั้นระวังไม่ให้พี่ชายตื่น ก้าวเท้ามุ่งไปยังกระท่อมโดยมีสายตาของคนบางคนมองตามไปด้วยสีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ใด

เจาหลินนอนหลับอยู่จนถึงยามอุ้ย(13.00-14.59) พอยันกายลุกขึ้นมา เจ้าห้าก็ยกน้ำล้างหน้ามาตั้งทันที 

"คุณชายล้างหน้าก่อนขอรับจะได้สดชื่น"

"หลิ่งอ้ายไปไหน" เจาหลินถามพร้อมกับลูบหน้าไปด้วย สัมผัสเย็นๆทำให้สดชื่นขึ้นมาก

"คุณชายรองออกไปล่าสัตว์มาทำอาหารขอรับ อีกสักพักก็คงกลับ"

"แล้วท่านอ๋องเล่า" เจาหลินพยักหน้าเข้าใจก่อนจะถามต่อ

"ท่านอ๋องคุมคนงานไปจัดการตาน้ำให้เหมือนเดิมขอรับ เหลือคนไว้ไม่กี่คนไว้ควบคุมเชลย" เจ้าห้าเล่าเรื่องที่ทราบมาให้ฟังอย่างละเอียดจนเจาหลินเข้าใจเรื่องราว

"งั้นพวกเราไปดูกันว่าพอจะหุงหาอาหารอะไรได้บ้าง" เจาหลินคิดจะใช้สเน่ห์ปลายจวักมัดใจอ๋องหยวนเหว่ยกวง เขาก็พอทำได้หรอกน่า เฉพาะไข่เจียวนะ

หลังจากสั่งให้เจ้าห้าหุงข้าว หลิ่งอ้ายและคนอื่นก็กลับมาจากการล่าสัตว์พร้อมกับไก่ป่าที่ถูกร้อยติดกันด้วยเถาวัลย์สามพวงใหญ่ ที่ต้องล่ามาเป็นจำนวนมากก็เพราะจำนวนคนที่มากเช่นกัน เจาหลินให้แบ่งต้มน้ำแกงกับเครื่องเทศที่มีอยู่นิดหน่อย ที่เหลือก็ย่างโรยเกลือ เมื่ออาหารใกล้เสร็จอ๋องหยวนเหว่ยกวงก็พาคนงานกลับมาถึงค่าย

"กลับมาแล้วหรือ ดื่มน้ำแก้เหนื่อยเสียก่อนแล้วไปล้างหน้าล้างตา จะได้มารับประทานอาหารกัน" เจาหลินยิ้มหวานทำเอาคนได้รับรอยยิ้มแอบใจสั่น จนได้แต่เดินหนีไปชำระร่างกายที่ริมน้ำตกที่ตอนนี้น้ำเริ่มจะแห้งลงเพราะได้เปลี่ยนทางน้ำกลับไปเหมือนเดิมแล้ว

วันนี้ทั้งหมดล้อมวงรับประทานอาหารเย็นกันรอบกองไฟ มีข้าวหุงในกระบอกไม้ไผ่ ไก่ย่างและน้ำแกง มีเพียงคนหน้านิ่งที่ได้อาหารพิเศษจากเด็กตาโต

"ท่านลองรับประทานสิ ข้าตั้งใจทำให้ท่านเป็นพิเศษเลยนะ" เจาหลินยื่นไข่เจียวทำเองให้

"พี่ทำกับข้าวเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่" หลิ่งอ้ายหน้าบึ้ง อาหารพวกนี้พี่ควรจะทำให้เขาชิมเป็นคนแรกสิ ขณะคิดจะแย่งกลับมาเจาหลินก็ยื่นไข่เจียวให้น้องอีกชามหนึ่งทำเอาคนดีใจยิ้มแก้มปริ

อ๋องหยวนเหว่ยกวงรับอาหารมาเทโปะลงบนข้าวแล้วส่งชามเปล่าคืนให้ เจาหลินกอดชามไว้ลุ้นเป็นอย่างมาก อ๋องหนุ่มหยิบไข่เจียวเข้าปาก ตาคมมองหน้าเจาหลินนิ่งแล้วรับประทานต่อ ขณะที่หลิ่งอ้ายตักไข่เข้าปากคำโต เพียงไข่แตะลิ้นคนก็เริ่มขมวดคิ้ว เมื่อเคี้ยวไปได้สัมผัสกรุบกรอบในปากจนต้องพ่นออกมา จากนั้นรีบหาน้ำล้างปาก

"พี่..." หลิ่งอ้ายกำลังจะบ่นแต่เมื่อเห็นใบหน้ามีความสุขของพี่ชายก็พูดไม่ออกได้แต่แบ่งอาหารให้พวกองครักษ์รับเคราะห์ร่วมกัน ในใจนึกยอมรับอ๋องหยวนเหว่ยกวงขึ้นมานิดหน่อยที่ยอมอดทนกับอาหารนรกแตกเช่นนี้

 

ความคิดเห็น