สวัสดีครับ ผมเสี่ยวไป๋ หรือ โรส ครับ.. ตั้งแต่คุณเปิดเข้ามาคุณก็เตรียมใจไว้ให้ดี เพราะว่าคุณอาจจะรู้สึกตัวที่แท้แล้วตนเองเป็นหมีคลั่งที่ต้องอยู่ในกรง!!

บทที่ 40 โรสกับชัยชนะ (จบภาค)

ชื่อตอน : บทที่ 40 โรสกับชัยชนะ (จบภาค)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 331

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2562 18:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 40 โรสกับชัยชนะ (จบภาค)
แบบอักษร

บทที่ 40 – โรสกับชัยชนะ (จบภาค) 

ชั้นต้องยอมรับจริงๆ ว่าเธอแข็งแกร่งมาก ถึงขั้นพอๆ กับลิลิซด้วยซ้ำ แต่เพราะทักษะติดตัวแข็งแกร่งมากมาย เธอจึงเก่งกว่าลิลิซตอนคลั่งซะอีก 

แต่ว่าเธอยังเป็นแค่เด็กอยู่อายุไม่ถึงสามร้อยปีด้วยซ้ำละมั้ง ชั้นคิดว่าเธอจึงไม่ค่อยมีวิธีพลิกแพลงการต่อสู้อย่างมาก 

และความเป็นจริงภายในโครอสเซี่ยมต่างเงียบกริบซะอย่างกับป่าช้า ชั้นหันไปมองอัศวินโนตมที่เธอติดอยู่ในมิติที่สอง 

ความเป็นจริงความสามารถนี้เกิดจากการที่ชั้นควบคุมชั้นมิติ แล้วแยกผลมุมออกจากสิ่งมีชีวิตที่เป็นสามมิติและเอากระดาษเป็นตัวแทนของสองมิติ 

และทำให้เธอกลายเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวในสองมิติ ที่มีการเข้าใจถึงมุมของมิติที่สาม… 

ย้อนกลับไปที่อัศวินโนตม 

ข้าคือมังกรแก้วนภา.. ข้าออกมาหาประสบการณ์หลังจากอายุครบหนึ่งร้อยปี แต่ความจริงในอดีตคือประเทศนี้ได้เคยให้ถิ่นฐานท่านแม่ของข้า 

ท่านแม่เลยให้ข้ามาหาประสบการณ์และปกป้องสถานที่แห่งนี้ไว้เช่นกัน.. รวมถึงพิทักษ์ของชิ้นหนึ่งซึ่งข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไรและอยู่ที่ไหน 

แต่ท่านแม่บอกว่า ปีศาจจ้องจะขโมยมัน เมื่อไหร่ที่สายเลือดปีศาจแตะสัมผัสกับอาวุธนั้นไม่ว่าจะเผ่าไหนๆ ในเผ่าปีศาจ 

ข้าจะสามารถรับรู้ถึงมัน แต่ก็ไม่มีตลอดเวลาชั้นรู้สึกเบื่อหน่าย มนุษย์อ่อนแอจนเกินไป อ่อนแอมากชั้นไม่เคยใช้พลังถึงหนึ่งในสิบก็พ่ายแพ้ 

มันไม่เรียกว่าประสบการณ์เลยแม้แต่น้อยจนเวลาผ่านมาเกือบร้อยปี ชั้นเห็นผู้หญิงผมสีแดงคนหนึ่ง 

เธอมีรูปร่างสมสัดส่วน ดูงดงามมีราศีเป็นอย่างยิ่ง.. และบรรยากาศรอบตัวเธอไม่มีใครมองออกนอกจากหนึ่งในสิบเผ่ามังกร 

กลิ่นอายอันเก่าแก่โบราณของเธอราวกับหลุดรอดมาจากยุคดึกดำบรรพ์.. และยังมีกลิ่นอายของบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ดำรงอยู่ในโลกนี้ 

เป็นกลิ่นอายสะกดข่มข้าโดยสิ้นเชิง.. เหมือนเธอเป็นสายเลือดราชันย์แห่งสายพันธุ์มังกร! ข้าเลยอยากลองต่อสู้ด้วย 

อย่างที่คาดเธอแข็งแกร่งมาก แต่ดูซื่อบื้อ ซื่อบื้อจนราวกับเป็นคนที่อยู่ในดินแดนตัดขาดจากโลกภายนอกมานานพึ่งได้ออกมา 

ข้าได้มองดูเธอต่อสู้ทุกครั้ง.. ข้าเริ่มตระหนักว่าเธอไม่เคยโจมตีสักครั้งแต่ให้ทักษะวิชาการต่อสู้ของอีกฝ่ายโจมตีอีกฝ่ายเอง 

ราวกับเธอรู้จักวิชาการต่อสู้ทุกชนิด ข้าจึงไม่คิดจะใช้วิชาการต่อสู้กับเธอ ใช้ทักษะอย่างเต็มกำลัง 

แต่เธอไม่ยอมต่อยหรือใช้ความสามารถทักษะเลยแม้แต่น้อย.. นอกจากการฟื้นฟูที่น่าตกใจของเธอ.. แต่ที่เธอใช้คืออักษรรูนโบราณ 

อักษรรูนที่กลายเป็นเวทกรรมเหมือน การจัดการกรรมของข้า! ต่อมาเธอได้ย้ายผลกระทบอย่างน่าตกใจกลับคืนมาที่ข้า 

นี่ยังพอนับแต่เธอได้ทำอะไรบางอย่างกับข้าตอนนี้ข้ากลายเป็นสองมิติ.. ไม่มีมุมมันทำให้ข้ารู้สึกไม่ดีเหมือนกับข้ากลายเป็นกระดาษไป 

แถมโลกแห่งนี้มองดูเป็นเหมือนกระดาษแผ่นเล็กๆ แต่ข้ารู้สึกว่าความกว้างของพื้นที่ในกระดาษนี้คือไร้ที่สิ้นสุด 

ต่อให้ฝ่าทะลวงออกไปจึงไม่มีทางเป็นไปได้.. ข้ายิ้มออกมานี่คือการต่อสู้ที่ท้าทายที่สุดในชีวิตของข้า… 

“สองมิติ… เรื่องนี้เคยมีทฤษฎีเกี่ยวกับชั้นเชิงของมิติในความเป็นไปได้นี้ทั้งหมด..” 

ถ้าหากข้าเปลี่ยนกลายเป็นสองมิติ ข้าเพียงสร้างมุมกลับคืนให้ร่างกายข้าก็เพียงพอเท่านั้น แม้จะเป็นการแหกกฎของคนสร้างสองมิติขึ้นมาก็ตามที 

ข้าตบไปที่หน้าอกตัวเองพลังเวททั้งหมดของข้าระเบิดออกจากร่าง ตัวตนของข้าลันถูกก่อสร้างขึ้นมาสองมิติไม่อาจก้าวเข้าสู่สามมิติ 

ดั่งเช่นที่ว่าสองมิติเป็นแค่กระดาษที่แม้แต่คนพิการในสามมิติยังฉีกกระดาษสองมิติได้ แต่ทว่าตอนนี้ข้ากำลังแหกกฎของคนสร้างสองมิตินี้ขึ้นมา! 

ตู้มมมม!!! 

ร่างกายของข้าเปลี่ยนไป โลกทั้งใบที่เห็นเป็นเพียงมุมมองของสองมิติถูกเปลี่ยนไป ด้วยพลังของข้าสถานที่อันไร้ขอบเขตที่เห็นเป็นสองมิติก็เปลี่ยนไปเป็นสามมิติราวกับว่านี่คือความจริง! 

แต่… นี่มันแปลกทำไมข้าถึงไม่กลับไปในสามมิติที่เป็นความเป็นจริง.. แต่กลับเปลี่ยนโลกสองมิติให้กลายเป็นสามมิติ? 

……. 

กลับมาที่ฝั่งโรส.. ถูกคนเห็นจากสองดีที่เคลื่อนไหวอยู่ในกลางอากาศที่ชั้นสร้างไว้ แต่ตอนนี้สองมิติถูกเปลี่ยนไปกลายเป็นสามมิติอย่างน่าตกใจ 

ถ้าจะมองเห็นในตอนนี้ก็เหมือนกำลังดูอนิเมะแต่จู่ๆ อนิเมะก็กลายเป็นหนังขึ้นมาจริงๆ นั่นล่ะ ทุกคนตกใจ.. 

ชั้นปาดเหงื่อเล็กน้อย.. นี่คือเวทมนตร์ที่ชั้นสร้างขึ้นมาเล่นๆ ความจริงชั้นเคยใฝ่ฝันจะเป็นนักเขียนเพราะชอบหนังสือ 

แต่การเป็นนักเขียนทำให้ชั้นไม่มีเวลาอ่านหนังสือ เลยเขียนแค่บทความความรู้แทน.. ดังนั้นชั้นเลยสร้างเวทมนตร์นี้ขึ้นมามันชื่อว่า 

‘เรื่องราวของชั้น’ (My story) 

เป็นท่าที่โกงที่สุดของชั้นในตอนนี้ก็ว่าได้ จากความรู้ของชั้นทั้งหมดตลอดสองพันปีกับหนังสือ ชั้นว่าน่าจะมีน้อยคนที่หลบท่านี้ของชั้นได้ 

“ต่อให้เธอก้าวเข้าสู่ สี่มิติ.. หรือสูงกว่านั้นระดับไร้ที่สิ้นสุด เธอก็ไม่มีทางออกมาจาก My story ได้” 

“เพราะในตอนนี้… เธอก็เป็นหนึ่งในตัวละครที่ชั้นสร้าง เหมือนตัวละครในนิทานหลอกเด็ก!” 

ชั้นพูดและเสียงของชั้นดังเข้าไปในหูของอัศวินโนตม.. เมื่อเธอได้ยินชั้นเห็นสีหน้าเธอเปลี่ยนสีอย่างชัดเจน 

แน่นอนว่า.. ตราบใดเธออยู่ในเรื่องราวของชั้น ต่อให้เธอข้ามเวลา หรือแม้แต่เหนือทุกๆ แนวคิด ชั้นก็ยังเป็นที่หนึ่ง นำหน้าเธอเสมอ 

และสามารถควบคุมทุกอย่างภายในนั้นเพียงแค่คิด! 

“ข้า..ขอยอมแพ้!” 

………. 

ในที่สุดอัศวินโนตมก็ส่ายหน้าและพูดออกมาอย่างหมดหนทาง.. ในสนามตกในความเงียบ! 

นี่ไม่ใช่การต่อสู้ทำลายภูเขาเผากระท่อมแบบผู้กล้า ที่หวังพึ่งแต่ความแข็งแกร่ง ไม่ใช่การใช้เวทมนตร์อย่างปล่อยพลังระเบิดตูมตาม! 

แต่เป็นการต่อสู้เวทมนตร์ของความรู้ ซึ่งสร้างสรรค์เวทมนตร์ที่น่ากลัวออกมา ชิงไหวพริบและความแข็งแกร่งของเวทมนตร์ 

และใช้ความรู้หาทางแก้ไขสถานการณ์ ทุกคนในสนามมั่นใจว่า.. หากเป็นตัวเองในชั่วระยะเวลาการต่อสู้ก็หาทางแก้ไขได้ไม่ทันเป็นแน่แท้ 

นี่คือความน่ากลัวอย่างแท้จริง ถึงขั้นว่าบางคนที่ได้ยินที่โรสกับอัศวินคนนั้นคุยกัน ได้เข้าใจการใช้เวทมนตร์ลึกซึ้งขึ้นมา 

นี่คือชัยชนะอันเบ็ดเสร็จ! ไม่มีใครสามารถกล่าวได้ว่าพวกมันแกร่งกว่า หากไม่เข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งแต่เริ่มจนจบได้ทั้งหมด 

 

……. 

[ว่าแต่.. หนูโรสจับคนอื่นยัดมังงะตัวเองงี้ มันละเมิดทั้งลิขสิทธิ์และสิทธิส่วนบุคคลเลยนะหนู ผิดกฎหมาย! ผิดกฎหมายแล้วโรส! .. ว่าแต่เมื่อกี้กรรมนิยาม ทางความเชื่อศาสนา.. แต่ตอนนี้ดันมามิติเชิงชั้นซะงั้น อะไรของเขาหว่า *หอบสังขารไปปั่นหนูชารอนต่อ* – ผู้เขียน] 

จบภาค 1 ลาก่อนความสงบสุขของโรส 

. 

.. 

ภาคต่อไปคือ ภาค 2 สวัสดีความวุ่นวายในชีวิตโรส 

(อ๊ะ ลืมบอกตอนต่อไปเหล่าปีศาจไร้บ้านที่น่าสงสารโผล่?) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว