email-icon facebook-icon

ช่วงนี้โควิท-19กำลังระบาด ไรท์ขอให้ทุกท่านปลอดภัยดุแลสุขภาพตัวเองด้วยการ ใส่แมส ยื่นห่าง กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ ด้วยความห่วงใยจากไรท์ค่ะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 371

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2562 14:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8
แบบอักษร

"เป็นอะไรครับลูกพี่"ไอ้เอกจอมเสือกขยับเข้ามาถามผมใกล้ๆเพราะเห็นผมนั่งดื่มเอาๆไม่พูดไม่จาขนาดว่ามีผู้หญิงมานั่งข้างๆผมยังไม่สนใจจะเหลือบตามองยอมรับว่าหมดอารมณ์ครับหงุดหงิดจนอยากจะยิงใครทิ้งซักคนให้หายโมโห 

"เปล่า" 

"โหไม่ใช่ละลองอารมณ์บ่จอยขนาดนี้ต้องเป็นเพราะคุณจินแหง๋ๆ"ไอ้เอกทำเสียงรู้ทันผมเลยยันโครมเข้าไปที่ขามันแรงๆทีนึง 

"เสือกนะมึง" 

"นั่นแน่ะแสดงว่าจริงล่ะสิ" 

"ทำไม?กูดูง่ายขนาดนั้นเลยรึไง"ผมนึกสงสัยขึ้นมาเหมือนกันครับปรกติผมเป็นคนที่ใครก็เดาอารมณ์ยากยิ่งทำหน้าที่แบบนี้ยิ่งต้องระวังสีหน้าครับ 

"ถ้าเป็นเรื่องอื่นผมไม่รู้หรอกครับแต่เรื่องคุณจินนี่พี่ปิดอาการไม่มิดซักที"คราวนี้ผมเลิกคิ้วด้วยความสงสัยยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้ง 

"โธ่พี่ เห็นชัดจะตายมีอย่างที่ไหนทุกทีถ้าเป็นสาวๆที่พี่เห่ออย่างมากก็โยนเงินสดให้พวกผมพาไปซ์้อของแต่นี่รูดทั้งบัตรเลือกทั้งของเคยซะที่ไหนล่ะ แถมยังเรื่องรีบกลับไปกินข้าวที่ห้องอีกไปซุปเปอร์มาเก็ตเงี๊ยพี่เคยทำหรือไง" 

"ของนายกูต้องดูแล" 

"อย่าแถเลยเหอะพี่ไม่รู้ตัวอะดิแต่คนอื่นเขาดูออก"ไอ้เอกค้อนควักยังกะผู้หญิง 

"รู้ดีนะมึง"ผมบ่นหัวเราะๆ 

"จริงนะพี่ไม่รู้หรอกว่าตัวพี่อารมณ์ดีแค่ไหนหน้างี้บานเชียว" 

"สัดเอกมึงชักจะลามปาม"ผมด่าให้ที่เห็นมันเริ่มลามขึ้นหัว 

"ป่าวนะพี่เรื่องจริงเหอะขนาดนายยังรู้เลยฝากพวกผมแซวมาตั้งหลายอย่างแต่พวกผมไม่กล้าพูดกลัวพี่เตะ"ไอ้เอกบ่นเบาๆ 

"หึหึ" 

"นี่คงหงุดหงิดอีกล่ะสิหึงคุณจินเหรอครับ" 

"รู้ได้ไงวะ" 

"ง่ายจะตายโน่นครับ"มันเอานิ้วโป้งชี้ผ่านไหล่ตัวเองผมเหลือบตามองตามนิ้วมันก็เห็นคนที่ยืนกะเกะอยู่ตรงประตูปล่อยให้คนเดินชนไหล่ไปมา 

"เชี่ยมาได้ไงวะ" 

"พี่ก็ถามแปลกเขาก็ต้องมาหาพี่ดิเล่นทิ้งเขากับเพื่อนพี่เอาไว้แบบนั้นอะ"ไอ้เอกมันทำเป็นผู้รู้ 

"เฮ้อมึงไปเชิญมาดิ๊"ผมสั่ง 

"ทำไมลูกพี่ไม่ไปเองล่ะครับ" 

"ไอ้เอก!!" 

"คร้าบๆดุยั๊งกะหมา"มันยังบ่นเข้าหูให้ได้ยินผมส่ายหน้ากับความล้นของมันสายตายังจับจ้องอยู่ที่ร่างเล็กเห็นรอยยิ้มโล่งใจมาจากใบหน้าขาวชัดเจนไม่รู้ว่าคุยอะไรกันใบหน้าเล็กๆนั่นพยักหงึกหงักแล้วก็เดินตามหลังไอ้เอกมาหยุดอยู่ตรงหน้า ผมไม่ได้ละสายตาไปจากคนที่ยืนทำหน้าลังเลอยู่มือหนาก็ล้วงเข้าไปหยิบโทรศัพท์ที่กระเป๋ากางเกงขึ้นมารับโดยไม่มองเบอร์ด้วยซ้ำ 

"อืม" 

"เออเห็นแล้ว โทษทีหว่ะพอดีมีเรื่องด่วนเลยรีบออกมาไม่ทันบอก อือ ๆ เออเดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกัน ที่พักเรียบร้อย? เออๆแล้วเจอกัน"ผมพูดจบก็ตัดสาย 

"กินอะไรหรือยัง"ผมถามสั้นๆคุณจินส่ายหน้าไปมา 

"ทำไมไม่กินก่อนไม่หิวหรือไง"ผมทำหน้าดุ 

"รอธง"เสียงแผ่วตอบมาผมไม่ได้ยินหรอกครับแต่อ่านจากปากแดงๆนั่นเอา 

"เชี่ยเอ้ย"ผมสถบอยู่ในลำคอ 

"ไอ้เอกไปเรียกพนักงานมากูจะสั่งออเดอร์ นั่งลงคุณจิน"ผมบอกห้วนๆสาวที่นั่งแซะอยู่ข้างผมเบียดตัวเองเข้ามาจนนมแนบกับต้นแขนคุณจินทำท่าลังเลผมเลยบุ้ยปากให้มานั่งอีกข้าง 

"ทีหลังไม่ต้องรอเผื่อมีเรื่องด่วนหิ้วท้องรอทำไม"ผมดุคุณจินเลยหน้าจ๋อยลง 

"ก็ผมไม่รู้" 

"เห้อหิวมากหรือเปล่ารอแปปนะ"ผมถอนใจเด็กเสริ์ฟเดินตามหลังไอ้เอกมายืนใกล้ๆผมเลยสั่งกับข้าวของสามอย่างที่นี่มันกึ่งผับกึ่งร้านอาหารครับเลยยังพอมีกับข้าวให้กินแบบง่ายๆ 

"เอาxxxxไม่เผ็ดนะข้าวด้วย น้ำส้มไม่ใส่น้ำแข็งนะแต่ขอเย็นๆหน่อย"ผมสั่งรวดเดียวไม่ถามความเห็นคนข้างๆแล้วก็นั่งดื่มเหล้าต่อไม่พูดไม่จา สายตาอดที่จะเหลือบมองคนที่นั่งหน้าจ๋อยอยู่ใกล้ๆ 

"หิวมากหรือไง" 

"เปล่าครับ" 

"แล้วเป็นอะไร"ผมยังเซ้าซี้ดูก็รู้ครับว่ากลัวผมเคืองแต่ไม่รู้ว่าเคืองเรื่องอะไรเท่านั้นแหละ แล้วมันเรื่องอะไรที่ผมจะต้องยอมรับล่ะครับแกล้งคนมันน่าสนุกจะตายไป 

"หึ"ผมยกยิ้มน้อยๆไอ้เอกมันเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามถึงกับส่ายหน้าเพราะมันรู้ว่าผมแกล้ง 

"อาหารมาแล้ว"ผมขยับขวดเหล้าให้เด็กมันวางจานอาหารลง 

"แหมพี่ธงใจดีนะคะเนี่ยเลี้ยงน้องด้วย"เสียงที่ไม่ค่อยรื่นหูแซวมายิ้มๆแต่สายตานี่ไม่ยิ้มตาม 

"อยากกินด้วยหรือไง"ผมถาม 

"น่าอร่อยเห็นแล้วหิวพี่นี่ก็เลือกอาหารเก่งนะคะ"น้องมันแซะเข้ามาอีกผมเห็นคนหน้าขาวเม้มปากมองผมเลยยกมือคว้าเอวเข้ามากอดหอมแก้มเคลือบสีนั่นแรงๆให้รู้ว่าแกล้ง 

"ต๊ายยทำแบบนี้ไม่อายหนุ่มๆเขาเหรอคะ"น้ำเสียงแหลมหวีดขึ้นมาผมยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นคุณจินเม้มปากแน่น 

"หึไม่ชอบ?" 

"ชอบสิคะ อ๊าาาา"พอน้องมันพูดจบผมก็คว้าคอเข้ามาดูดปากปากส่งลิ้นเข้าไปควานจนได้ยินเสียงครางออกมามือหนาขยำเต้าแรงๆเล่นเอาน้องเขาเคลิ้มตาลอย 

"ธง"คุณจินตวาดเสียงเบามือกำช้อนเอาไว้แน่น 

"ลูกพี่แม่งเล่นแรงหว่ะ"ผมได้ยินเสียงทั้งคู่แหละครับแต่ไม่คิดจะหยุดหรอกครับยิ่งเห็นคุณจินทำหน้าเกือบจะร้องไห้ก็ยิ่งรู้สึกดีมือหนาตะโบมฟอนเฟ้นจนน้องเขาแทบจะทนไม่ไหวครางอยู่บนตัก 

"พอทีถ้าจะทำแบบนี้ก็ให้เอกส่งผมกลับบ้าน"ผมหยุดปากที่กำลังจูบซบสองเต้าขาวๆเงยหน้าขึ้นมา 

"ไม่ต้องอยู่นี่แหละจะรีบไปไหน"ผมบอกแล้วก้มลงซบต่อรู้อีกทีเพราะน้ำเย็นๆสาดเข้าเต็มหัว 

"ว๊าย โอ๊ยเย็นๆแกทำอะไรของแกเนี่ย"น้องที่กำลังเพลินถึงกับรอ้งเพราะตัวเปียกไปหมด ผมยิ้มน้อยๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาทำหน้าเข้มเหมือนเดิม 

"เป็นอะไร" 

"รำคาญ"เสียงเขียวเชียวครับ 

"หึ"ผมขยับตัวออกจากน้องเขามือดึงขอบเสื้อคอกว้างให้ปิดเต้าที่โผล่ออกมาเกินครึ่งขยับตัวนั่งดีๆแล้วยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำที่เปียกไปทั่วหน้าออก ล้วงเงินจากกระเป๋าส่งให้น้องเขา 

"เอาไปกินขนม"ผมบอกง่ายๆตอนแรกก็ฮึกฮัดไม่ยอมแต่คงเห็นแบ้งค์เทาๆไม่น้อยเลยดึงมาแล้วรีบลุกค้อนให้คุณจินเขาไปทีนึง 

"บ้าที่สุดเลยธงบ้า"คุณจินหน้าแดงมากขึ้นเรื่อยๆยืนตัวตรงมือสองข้างกำแน่นจนผมนึกกลัวว่าเล็บจะจิกเข้าไปในฝ่ามือเสียก่อนน้ำตาหยดเล็กๆวึมออกมาจากหางตา รู้สึกเหมือนจะเล่นแรงไปแฮะ 

"ใจเย็นก่อน"ผมเดินเข้าไปใกล้คว้าไหล่บางมาซบกับอกตัวเอง 

"งอแงอะไรหืม"เจ้าตัวไม่ยอมตอบคำถามได้แต่ยืนนิ่ง 

"โหยังกล้าถามเน๊อะลูกพี่เล่นแรงขนาดนี้มันก็ต้องหึงธรรมดาป่ะล่ะ"ไอ้เอกโพล่งขึ้นมาผมชะงักไปนิดหนึ่งส่วนคุณจินไม่ตอบได้แต่เอาหน้าซกอกผมมากขึ้นไปอีก 

"ไม่เอาน่าไม่มีอะไรหรอก ไปนั่งกินข้าวดีๆก่อนไป"ผมกดหัวทุยแนบอกตัวเองแรงๆครั้งหนึ่งแล้วดึงออกจับไหล่สองข้างของคุณจินออกห่างจากตัวเอง 

"หิวหรือเปล่าตักเผื่อผมด้วยนะเริ่มหิว"ผมบอกยิ้มๆคุณจินพยักหน้าน้อยๆแต่ไม่พุดอะไรไอ้เอกทำหน้าเหมือนรู้ทัน 

"เสือก"ผมด่ามันแบบไม่ออกเสียงมันเลยหัวเราะ 

"ผมก็เริ่มหิวนะลูกพี่" 

"เออก็กินสิวะ"ผมบอกห้วนๆ 

"แหม ๆต่างกันเห็นๆ" 

"ไอ้เวรนี่จะแดกมั๊ย" 

"คร๊าบๆ"ไอ้เอกทำหน้าทะเล้นเข้าใส่ผมส่ายหน้ากับนิสัยทะลึ่งตึงตังของมันแล้วดึงแขนคนที่ยังทำท่าเกี่ยงงอนอยู่ให้นั่งลง 

"เร็วหิวแล้ว"ผมย้ำคุณจินเลยจัดการตักข้าใส่จานให้แล้วเลื่อนมาตรงหน้าจริงๆแล้วผมไม่ได้หิวหรอกครับแต่อยากเอาใจเขามากกว่า 

"กินด้วยสินั่งมองมันจะอิ่มมั๊ย"ผมถามเสียงดุเจ้าตัวเลยตักข้าวเข้าปาก 

"หึ"ผมหัวเราะในลำคอนั่งมองคนที่คงจะหิวจัดก้มหน้าก้มตากินข้าวพอเงยหน้าขึ้นมองไอ้เอกก็เห็นมันยักคิ้วแผล่บ 

"ค่อยๆกิน"ผมเอื้อมมือไปเช็ดข้าวที่ติดมุมปากให้เบาๆคุณจินก็หน้าแดงขึ้นทันตา 

"ขยันหน้าแดงบ่อยนะเราน่ะ" 

"ธง!!เดี๋ยวเถอะ"เขาทำหน้าดุแต่กลับเห็นเป็นน่ารักซะมากกว่า 

"แฮ่มลูกพี่งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับขี้เกียจเป็นก้าง"ไอ้เอกกระแอมกระไอผมเลยสนองมันด้วยการถีบไปอีกที 

"ปากหมานะมึง"คุณจินทำหน้างงเพราะคงไม่เข้าใจว่าก้างคืออะไร 

"ไปรีบไปพรุ่งนี้มารับกูตอนสิบโมงเข้าไปแค้มป์" 

"คร้าบไปก่อนนะคุณจินพรุ่งนี้หวังว่าคงจะเดินไหวนะครับ"ไอ้เอกยังปากหมาเช่นเคยครับคุณจินนี้แทบจะม้วนเลย 

"ไอ้เอก"ผมดุจริงจังไปทีนึงมันเลยรีบหนีออกไปจากร้าน 

"อิ่มหรือยัง"ผมเปลี่ยนเรื่องทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ 

"ครับ" 

"งั้นก็กลับดึกมากแล้ว"ผมยกนาฬิกาเรือนโปรดที่เจ้านายซื้อให้เป็นของขวัญชิ้นแรกที่ได้เป็นรางวัล 

"อื้ม"ผมเรียกพนักงานมาเคลียร์บิลเรียบร้อยก็จูงคนตัวเล็กกว่าเดินออกไป 

"ธง" 

"หืม" 

"ผมไม่มีอะไรกับเพื่อนธงจริงๆนะ" 

"อืม"ผมรับคำแล้วเปิดประตูรถให้คุณจินเข้าไปนั่งก่อนจะเดินกลับมาฝั่งคนขับ 

"หายโกรธผมหรือยังครับ" 

"ไมไ่ด้โกรธผมมีเรื่องกวนใจนิดหน่อยไม่เกี่ยวกับคุณหรอกน่าอย่าคิดมาก" 

"แต่ธง" 

"อย่าเว้าซี้"ผมบอกดุๆคุณจินเลยเงียบเสียงไปกว่าจะถึงโรงแรมคนข้างๆก็หลับเงียบไปแล้วครับผมจอดรถได้ก็อุ้มเข้าไปพนักงานแตกตื่นกันใหญ่ 

"มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ" 

"ไม่เป็นไรแฟนผมเขาง่วงน่ะเปิดลิฟท์ให้ก็พอแล้ว"ผมสั่งเบลบอยเลยช่วยกดลิฟท์ให้ 

"อือ"เสียงครางเบาๆของคนที่นอนหลับในอ้อมแขนเริ่มรู้สึกตัว 

"ตื่นหรือยัง" 

"ธง"ดวงตาเรียวเบิกโต 

"ตกใจอะไร" 

"ทำไมไม่ปลุกล่ะครับ" 

"ผมอุ้มได้" 

"แต่ว่า" 

"อย่าเยอะน่าคุณจินจูบกันก็ทำมาแล้วช่วยก็ช่วยให้เสร็จมาแล้วจะมากังวลอะไรกับเรื่องพวกนี้ล่ะ" 

"แต่ผมหนัก" 

"แค่นั้นไม่หนักหนาหรอก"ผมปล่อยเขาวางลงกับพื้นให้ยืนได้ถนัดดีแล้วถึงปล่อยแขนออก 

"นอนด้วยกันมั๊ย"ผมถามง่ายๆคุณจินนิ่งไปนิดแล้วก็พยักหน้าผมเปิดห้องให้เขาเข้าไปก่อนปล่อยให้อาบน้ำส่วนตัวผมเองออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกระเบียงไม่รู้ว่านานแค่ไหนแต่ความคิดของผมวนเวียนอยู่กับเจ้าตัวที่อยู่ภายในห้องสลัดยังไงก็ไม่ออก มารู้ตัวอีกทีก็มีอ้อมกอดเย็นๆโอบมาจากทางด้านหลัง 

"เป็นอะไรหืม"ผมไมไ่ด้หันกลับไปมองถามขึ้นทั้งที่ยังมองออกไปด้านนอก 

"เหงา" 

"เหงาอะไรคุณก็มีผมอยู่" 

"ไม่รู้สิธงดุเหมือนอยู่ไกลๆเข้าไม่ถึง" 

"ไม่ถึงอะไรกอดอยู่แท้ๆ" 

"อย่าเล่นลิ้นน่าธงก็รู้ว่าผมหมายถึงอะไร"ผมหันตัวเองกลับมาทั้งที่ยังอยู่ในอ้อมแขนเล็กๆนั่นเนื้อตัวเสียดสีกันจนรู้สึก 

"ไหนลองบอกถึงความเหงานั่นหน่อยสิ"ผมยกมือที่ยังคีบบุหรี่อยู่มาแนบลงกับแก้มใสมองลงไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มรีเรียวตามชาติพันธุ์ 

"ก็ผมมาอยู่นี่ตัวคนเดียว ทั้งที่ไม่มั่นใจอะไรเลยสักนิด ตอนที่...ตอนที่นอนกับจัสนั่นมันไปตามอารมณ์ที่ถูกเร้าถามว่ามความสุขไหมผมก็บอกไม่ถูก แต่มันเจ็บใจตรงที่ว่าทุกคนต่างพากันผลักไสผม ป๊าโยนผมให้คิงส์ แต่คิงส์กลับผลักผมให้จัสสุดท้ายจัสก็ส่งผมให้ธง"น้ำเสียงเศร้าสร้อยนั่นเล่นเอาผมใจหาย 

"คิดโง่ๆมันไม่ใช่แบบนั้นหรอกเรื่องคุณกับคิงส์มันเป็นภาวะจำยอมไม่ใช่หรือคิงส์เป็นถึงเจ้าพ่อขนาดนั้นแถมยังโสดก็ต้องหาคนมาเป็นควีนแต่คิงส์เค้ายังไม่ลืมคุณคิสเรื่องมันถึงเป็นแบบนี้ แล้วที่นายนอนกับคุณมันก็แค่เรื่องบนเตียงไม่มีอารมณ์ความรักมาเกี่ยวข้องเสียหน่อย" 

"นั่นสิผมมันก็แค่คู่นอน"เสียงจ๋อยทำให้ผมนิ่วหน้า 

"นี่อย่าบอกว่าคุณรักนายนะ" 

"เห้ยไม่ใช่ๆ"คุณจินรีบปฎิเสธ 

"แล้วยังไง" 

"ก็ตอนนั้นผมยังคิดด้วยซ้ำว่าจัสพาผมมาด้วยเพราะอยากสานต่อตัวผมเองก็ท้อแท้ไปหมดพยายามเรียกร้องเพื่อตัวเองขนาดไหนผมก็สู้คนอื่นไมไ่ด้อยู่ดี"ผมฟังแล้วก็อดโมโหลึกๆไม่ได้คนๆนี้ชอบทำให้อารมณ์ผมขึ้นๆลงๆจริงๆ 

"โง่น่ะ"ผมผลักหัวเขาแรงๆไปทีนึง 

"ก็จริงหนิ"ผมรั้งเอวบางนั่นเข้ามาแนบติดกับตัวเองมาขึ้นกว่าเดิมให้อะไรๆที่มันรู้สึกอยู่ชัดเจนมากขึ้นคุณจินหน้าแดงขึ้นทันตา 

"รู้สึกไหม"ผมกระเซ้าถาม 

"ธงนี่บ้าชัดๆ" 

"หึหึ"ผมเอาท่อนแขนรั้งต้นคอคนตรงหน้าให้เข้ามาซุกอกกอดอยู่แบบนั้นฟังเสียงหัวใจที่เต้นถี่ 

"ธง"เสียงอู้อี้ที่ดังลอดขึ้นมาทำให้ผมอมยิ้ม 

"ว่าไง" 

"มีอะไรกับผมได้มั๊ย"ผมสะดุดลมหายใจตัวเอง 

"ทำไมล่ะอยากหรือไง" 

"เปล่าไอ้อยากมันก็ใช่ล่ะนะแต่ผมอยากมีกับธงมากกว่า" 

"แน่ใจว่าจะไม่เสียใจนะ" 

"ผมไม่รู้หรอกแต่พอเวลาอยู่กับธงแล้วผมรู้สึกมั่นคง" 

"อาจจะเพราะคุณไม่มีใครเลยคิดไปเอง" 

"โธ่ธงก็แบบนี้ทุกทีผมไม่ใช่คนแบบนั้นนะ ยอมรับ่าเหงาแต่มันไม่ต้องถึงมือธงก็ได้นี่ผมช่วยตัวเองเป็น" 

"ที่ถามน่ะผมไม่เดือดร้อนหรอกแต่ตัวคุณเองต่างล่ะจะรับมือกับมันไหวหรือ" 

"ผมไม่รู้หรอกครับตั้งแต่เด็กจนโตผมถูกเลี้ยงมาแบบไม่ต้องมีความคิดของตัวเอง ถึงตอนนี้ผมรู้ว่าตัวเองต้องการอะไรและสิ่งที่ผมต้องการก็คือธง" 

"อืมนั่นสินะไม่ลองก็ไม่รู้จริงๆด้วย"ผมก้มลงจนชิดหน้าหนาวนั่นปลายลิ้นร้อนๆแลบเลียไปทั่วริมฝีปากแดงจัดช้าๆสองมือกอบกุมใบหน้าไม่ยอมให้ถอยหนีออกห่าง 

"ธง..." 

"เงียบเถอะ"ผมบอกเบาๆก่อนจะจูบคนตรงหน้าด้วยความหวามไหวปล่อยใจให้ล่องลอยไปตามความรู้สึก 

"อึก... ธง พอ หายใจไม่ออก"คุณจินครางเสียงแผ่วร่างกายบดคลึงเคล้ากันไปมาเสียดสีจนร้อนรุ่มผมหน่วงเวลาจนตัวผมเองเกือบทนไม่ไหว 

"ชู่ว ใจเย็นๆสิ"ผมดุคนตัวเล็กที่พยายามดึงทึ้งเสื้อผมออกผมไม่ยอมให้เขาได้ทำสมใจเพราะต้องการเล่นสนุกกับคนตรงหน้าเสียก่อน  

"ธงอย่าแกล้ง" 

"แกล้งอะไรผมยังอยากสนุกอยู่ตรงนี้ก่อนจะรีบไปไหน"มือร้อนๆผมแปะป่ายไปทั่วตัวจนผิวขาวแดงเรื่อตามอารมณ์ 

"ธงได้โปรด" 

"ใจเย็นน่าไหนจูบผมแบบ deep kiss ก่อนสิแล้วผมจะตามใจ"ผมแหย่ยิ้มคนตัวเล็กกว่าสงสายตาแวววับมาให้ขาเล็กเรียวสองข้างก่ายขึ้นมาตรงเอวผมรัดเอาไว้จนแน่นมือผมช่วยสอดพยุงตรงให้ก้นนุ่มนิ่มเอาไว้ สองแขนเรียวคล้องคอผมเอาไว้จนแน่นส่งลิ้นเล็กๆเข้ามาไล่ต้อนลิ้นหนาผมไปมาดูดดึงจนผมทนแทบไม่ไหวคุณจินเห็นแบบนี้จูบได้เร่าร้อนมากเสียด้วยสิ 

"อืมมม"ผมส่งเสียงครางแผ่วพลิกร่างเล็กให้แนบกับผนังจรงข้างระเบียงส่งจูบดูดดื่มกลับไปให้แบบต่างคนต่างไม่ยอม

"ยอมหรือยัง"เสียงแหบพร่าปนหอบถามผมชิดปาก

"หึ"ผมไม่ตอบแต่กลับประกบปากอีกครั้งเสียงแลกลิ้นพัวพันกันจนได้ยินเสียงจ๊วบจ๊าบน้ำสีใสไหลยืดตรงมุมปากถูกลิ้นร้อนของผมไล่เลียจนหมดจดและกลับมาดูดดึงลิ้นกันอีกครั้งเสียงหอบหายใจดังขึ้นเรื่อยๆ

"อือออ ธง"ผมปล่อยให้เสียงครางดังอยู่ชิดหูแบบนั้น

"ธง"เสียงเล็กเรียกร้องเอาแต่ใจ แต่ผมไม่ยอมทำตามใจคุณจินถึงกับตาแดงด้วยความขัดใจ

#โอ๋ยยย ตอนหน้า NC นะจ๊ะ 

ความคิดเห็น